Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Θεοφάνης Γραικιώτης : Η μπουκάλα




Η μπουκάλα

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Τέτοιες μέρες γιορτών του 1973. Τα γέλια και τα μεταξύ μας πειράγματα δίνανε και παίρνανε στο ζεστό και συμπαθητικό διαμερισμάκι του Αντώνη. Είναι δε Αντώνης Δόκιμος του Πεζικού καταγόμενος από τη Ρόδο. Έξω η βροχή όσο προχωρούσε το βράδυ όλο και δυνάμωνε. Μέρες Γιορτών και κέφι ασταμάτητο σε όλη την παρέα. Και όταν λέμε παρέα εννοούμε τον γράφοντα και τον Αλέξη (Δόκιμοι και οι δύο του πυροβολικού), τον Βασίλη (Δόκιμο των Τεθωρακισμένων) και τον Χρήστο (Δόκιμο του Μηχανικού). Πιτσιρικάδες δηλαδή που γλεντούσαμε στη διάρκεια της στρατιωτικής μας θητείας, μακριά από τα σπίτια μας. Στην παρέα και οι κοπέλες όλες της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων. Το παρτάκι οργανωμένο καλά. Ξηροί καρποί, Βερμούτ, Κρασί, πατατάκια τσιπς, και ρομαντική μουσική Ντέμης Ρούσος, BEE GEES, PLATTERS και ότι άλλο βάζει η φαντασία σου. Φωτισμός χαμηλός. Ατμόσφαιρα δηλαδή, αρκετά παρεϊστικη και εξόχως ρομαντική.
Κάποιος έριξε την ιδέα και έγινε αμέσως αποδεκτή· να παίξουμε μπουκάλα. Συμφωνήσαμε όμως ότι όποιον διάλεγε η μπουκάλα αυτός θα ήταν υποχρεωμένος να βγάλει και κάτι από πάνω του. Σε άγνοια του Αντώνη, μυστικά συμφωνήσαμε η μπουκάλα κατά ένα περίεργο τρόπο να δείχνει πάντα τον Αντώνη, όπερ και εγένετο. Αποτέλεσμα … ο Αντώνης έμεινε τελικά μόνο με το φανελάκι και τη σκελέα. Η ατμόσφαιρα απερίγραπτη . Το κέφι στο κατακόρυφο. Δακρύζαμε από τα γέλια σκεπτόμενοι τη συνέχεια. Όταν ξαφνικά κτύπησε η πόρτα.
Κοιταχτήκαμε. Δεν περιμέναμε κανένα άλλο. Ο Αντώνης σαν σπιτονοικοκύρης άνοιξε ΄όπως ήταν την πόρτα που ξαφνικά γέμισε από την πληθωρική παρουσία της κυρίας Παρθενώπης. Είναι δε η κυρία Παρθενώπη η σπιτονοικοκυρά του φίλου μας του Αντωνη. «Ρε άθλιε», τον άρχισε στα κοσμητικά, «Ρε Αχρείε» συνέχισε το στόλισμα. «Τι θα γίνει με τα ενοίκια. Πέντε νοίκια μου χρωστάς. Πότε θα μου τα δώσεις ;;;  Όταν απολυθείς;;;».  Ο Αντώνης με ύφος απολογητικό και χωρίς να κομπιάσει και να χάσει το κέφι του απαντά : «ΤΙ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΚΥΡΙΑ ΠΑΡΘΕΝΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΦΑΣΑΡΙΑ (εδώ ξεκοιλιαστήκαμε απ’ τα γέλια και κτυπιόμασταν στο πατωμα). ΤΙ ΕΝΟΙΚΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΚΥΡΙΑ ΠΑΡΘΕΝΩΠΗ, συνέχισε απτόητος ο Αντώνης ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΡΟΥΧΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ,ΔΕΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΝΟΙΚΙΑ;;;;;;;;
Σύξυλη η κα Παρθενώπη και ακόμα καταριέται την ώρα και την στιγμή που τον έκανε τότε νοικάρη της. Όσο για μας;; Όταν επιστρέφαμε σπίτια μας, περπατούσαμε στον δρόμο και ακόμα γελούσαμε με τα καμώματα και την παιχνιδιάρικη ετοιμότητα του νεαρού συναδέλφου μας….

Δεν υπάρχουν σχόλια: