Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης: Το «νυφοπάζαρο»




Το «νυφοπάζαρο»
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Είχαμε ζαλιστεί με τον ΑΝΣΚ. Να προσέχουμε τον ΑΝΣΚ. Να μην μας ξεφύγει ο ΑΝΣΚ. Πανω απ’ όλα ο ΑΝΣΚ. Ιστορίες ολόκληρες δηλαδή με τον ΑΝΣΚ. Γιατί ο ΑΝΣΚ ήταν που μας ενδιέφερε πάνω απ’ όλα. Να πετύχουμε τον ΑΝΣΚ. Για μας στο στρατό ο ΑΝΣΚ μας ενδιέφερε. Δηλαδή ο ΑΝτικειμενικός ΣΚοπός. Στις βολές ΑΝΣΚ ήταν η εξουδετέρωση του στόχου. Στις εξόδους μας η εξουδετέρωση του θηλυκού.
Έτσι τα πειράγματα μεταξύ των δοκίμων δίνανε και παίρνατε. Τι έγινε με τον ΑΝΣΚ;  πείραζε ο ένας τον άλλο.
Λίγες μέρες ήταν που είχα παρουσιαστεί στη μονάδα μου και δεν ήξερα όλα τα κατατόπια. Έτσι όταν γνώρισα κάποια ΑΝΣΚ διατηρούσα πολλές επιφυλάξεις αν θα την ξανάβλεπα μια που η ΑΝΣΚ είχε την ατυχή έμπνευση να μου κλείσει ραντεβού...στην πλατεία των Ιωαννίνων. «Που θα σε δω» την είχα ρωτήσει. Και αυτή χαμογελαστή πάντα μου έδειξε την πλατεία. «Στην πλατεία» μου είπε «το βραδάκι θα συναντηθούμε».
Νόμιζα ότι με δούλευε. Άκου στην πλατεία. Αντί να μου πει μπροστά από τη Λέσχη Αξιωματικών ή μπροστά από το «Διεθνές» ή την «ΟΑΣΗ» ή το Ρολόι αυτή - άκουσον άκουσον - μου έκλεισε το βραδάκι ραντεβού στην πλατεία. Άντε μετά εσύ να την συναντήσεις. Ούτε ώρα συγκεκριμένη, απλώς το βραδάκι, ούτε τόπος συγκεκριμένος, στην πλατεία αόριστα. Και όμως η κοπέλα φαινόταν ότι σοβαρολογούσε. Ρώτησα λοιπόν τους παλαιότερους από εμένα στη μονάδα. Το και το τους είπα. «Νέος είσαι ακόμη έχεις πολλά να μάθεις» με κορόιδεψε ένας παλιότερος δόκιμος. Ο φίλος μου όμως ο Αλέξης που υπηρετούσαμε μαζί στη Σχολή Πυροβολικού, παλαιότερος Δόκιμος από εμένα με πληροφόρησε σχετικά.
«Έτσι γίνονται τα ραντεβού εδώ» μου είπε. «Στην πλατεία γίνεται η βόλτα, το νυφοπάζαρο αν θέλεις. Η βόλτα ξεκινά από την Νομαρχία μέχρι το Ρολόι πάνω κάτω. Έτσι αν το βραδάκι κάνεις και συ τη βόλτα σου στην πλατεία θα συναντηθείς με την ΑΝΣΚ να είσαι σίγουρος. Κανείς δεν χάνεται στην βόλτα» τελείωσε χαμογελώντας.
Έτσι και έγινε συνάντησα την ΑΝΣΚ στη βόλτα στην πλατεία και οργανώσαμε τη συνέχεια. Η πλατεία αυτή ήταν ο τόπος των συναντήσεων και των νυκτερινών μας σχεδιασμών. Αυτή την πλατεία την αγαπούσαμε σαν το σπίτι μας.
Βρέθηκα μετά από χρόνια και πάλι στα Γιάννενα. Στην πλατεία. Δηλαδή πια πλατεία. Η πλατεία είχε γίνει ένας φαρδύς δρόμος με σηματοδότες. Της άλλαξαν τα φώτα δηλαδή. Μάταια έψαχνα να βρω την παλιά πλατεία. Η παλιά πλατεία δεν υπήρχε, ούτε και εκείνη...... Μόνο ο αέρας ήταν ο ίδιος που σήκωνε τα φύλλα και τα σκόρπιζε σαν αναμνήσεις απ’ το χθες.... Στον άδειο δρόμο πια μόνος δεν περίμενα κανένα και ούτε κανείς με περίμενε. Η πλατεία των αναμνήσεων δεν υπήρχε πια....

Δεν υπάρχουν σχόλια: