Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Η σπασίκλα




Η σπασίκλα
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ σήμερα  είναι από τα φοιτητικά μου χρόνια στη Νομική Αθηνών.
Δεν την γνώριζα και δεν με γνώριζε. Είχαμε όμως ένα κοινό σημείο επαφής. Διαβάζαμε και οι δυο το ίδιο βιβλίο “ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ”.
Αυτή έμενε σε διπλανή πολυκατοικία γωνία Ερεσού και Χαριλάου Τρικούπη. Πως τώρα μου ξέφυγε σε παρατήρηση της μητέρας μου «τι μελετηρό κορίτσι!» και  δεν κατάπινα τη γλωσσά μου τι να σας πω - και εγώ δεν ξέρω … Της το είπα όμως -που να μην το έλεγα- ότι η κοπελιά εκεί απέναντι « είναι συμφοιτήτρια μου».
Θα μου πείτε. Εντάξει βρε παιδί μου, πως κάνεις έτσι και τι έγινε δηλαδή…  Αμ δε. Διότι τότε φίλοι μου άρχισαν τα βάσανα μου. Διότι ξέχασα να σας πω ότι τόσο η άγνωστη συμφοιτήτρια μου όσο και η μητέρα μου είχαν κάτι το κοινό· ΞΥΠΝΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ. Η μια με το βιβλίο στο χέρι διαβάζοντας και η άλλη με τον κουβά στο χέρι ποτίζοντας πρωϊνιάτικα τα λουλούδια της βεράντας.
Αλλά μακάρι να έμεναν τα πράγματα ως εκεί. Δυστυχώς όμως για εμένα, που είχα την κακή συνήθεια να κοιμάμαι του καλού καιρού, στα άγρια χαράματα τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Διότι η καλή μου μήτηρ δεν μπορούσε να φανταστεί τον κανακάρη της στο κρεβάτι όταν η συμφοιτήτρια του σκιζόταν στο διάβασμα και μάλιστα από τα άγρια χαράματα. Έτσι άρχιζε το δικό μου μαρτύριο. Με πλησίαζε στο κρεβάτι και σκουντώντας με με απαλή σιγανή σχεδόν ψιθυριστή φωνή μου έλεγε. «Κοιμάσαι παιδί μου». Τώρα εγώ τι να της απαντήσω. Μετά δυναμώνοντας το VOLUME της φωνής της και με κουνήματα όμοια θαλασσοταραχής μου φώναζε πλέον :
«ΞΥΠΝΑ ΒΡΕ ΥΠΝΑΡΑ Η ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΩΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙ».
Σηκωνόμουν και με την τσίμπλα στο μάτι άρχιζα το διάβασμα απαγγέλλοντας τα νομικά στα Ελληνικά και τα λοιπά στα Γαλλικά…. Έπρεπε όμως να δώσω ένα τέλος σε αυτή την «οδυνηρή» κατάσταση.
Την συνάντησα στο αμφιθέατρο Σαριπόλου. Την πλησίασα. «Γιατί μου το κανείς αυτό;» ΤΗ ΡΩΤΗΣΑ. «Γιατί κορίτσι μου με παιδεύεις;» την ματαξαναρώτησα. «Εγώ δηλαδή τι σου φταίω αν εσύ έχεις τις αϋπνίες σου· μπορείς να μου πεις;;;;; Μήπως το στρώμα είναι πολύ σκληρό και δεν μπορείς να κοιμηθείς;;;;».
Η κοπελιά έμεινε στήλη άλατος. Άλλος ένας τρελός συμφοιτητής θα σκέφτηκε. Της τα εξήγησα όλα με το νι και με το σίγμα και κυρίως τη ρώτησα αν σκέπτεται κάποια στιγμή να μετακομίσει. Η απάντηση της δυστυχώς αρνητική. Της εξήγησα παρόλα αυτά ότι έχω γίνει το φωτοτυπικό της. Σηκώνεται από το κρεβάτι της, σηκώνομαι. Διαβάζει, διαβάζω. Χασμουριέται, χασμουριέμαι. Ζωή κόλαση.
Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά με τη Βαγγελιώ, έτσι την έλεγαν, σε μια συνάντηση παλιών συμφοιτητών και γελάσαμε και συγκινηθήκαμε. Τώρα η Βαγγελιώ δεν μένει δίπλα μου και εγώ μπορώ να κοιμάμαι τα πρωινά ήσυχος όση ώρα θέλω..............

Δεν υπάρχουν σχόλια: