Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Τι δίψα και αυτή!!!



Τι δίψα και αυτή!!!

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Το να διψάς είναι φυσικό. Το να θέλεις να ξεδιψάσεις ακόμη φυσικότερο. Το να βρίσκεις νερό να ξεδιψάσεις φυσικότατο και ανακουφιστικότατο.
Το να σου φωνάζει ο λόχας καθώς πας στις βρύσες να ξεδιψάσεις φυσικό. Το να σου κάνει έτσι καψόνι φωνητικό κι αυτό φυσικό. Όμως το να είσαι στη βρύση και το νερό που τρέχει στην παλάμη σου να αρνείται να μπει στο στόμα σου … αυτό και αν είναι αφύσικο. Και όμως μου συνέβηκε.
Έτρεχα που λέτε - στο στρατό όλο τρέχουμε και μη με ρωτάτε γιατί - και βρέθηκα στις βρύσες. Δίπλα μου κι άλλοι νεοσύλλεκτοι.
Άπλωσα το χέρι μου και αισθάνθηκα τη δροσιά του νερού μου να μου το χαϊδεύει. Ο ιδρώτας ποτάμι στο μέτωπο και στο σώμα. Ο καυτός εκείνος Ιούλιος να σε πυρώνει, να επιθυμώ όσο τίποτα να πιώ νερό  και ενώ έσκυβα το πρόσωπο μου προς το νερό που έτρεχε στην παλάμη μου να με απαρνείται  αναπάντεχα. Γιατί βλέπετε το νερό όσο το πλησίαζα τόσο απομακρυνόταν από κοντά μου.
Σταμάτησα για λίγο μη πιστεύοντας αυτό που έβλεπα να μου συμβαίνει. Δεν είναι δυνατό να μου συμβαίνει μονολόγησα. Να σου ο ήλιος να σε βαράει κατακούτελα και να σε πυρώνει, να σου κι ο λόχας να σε αγχώνει. Δεν είναι δυνατό ξανασκέφτηκα. Ξαναδοκίμασα. Μάταια όμως. Η ίδια σκηνή. Όσο πλησίαζα το νερό τόσο και απομακρυνότανε.
Στο διάολο μουρμούρισα οργισμένος μέσα μου. Να σου κάνει καψόνι ο λόχας εντάξει, αλλά να σου κάνει καψόνι και το νερό;;; Δεν είμαστε στα καλά μας. Και τι θα γίνει δεν θα ξαναπιώ νερό;;; Και ο ήλιος από πάνω να σε βαρά κατακούτελα και να σου την δίνει. Πρόσεξα όμως ότι κι ο διπλανός μου αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα. Σήκωσα το κεφάλι μου και τον παρατηρούσα στην προσπάθεια του να πιεί νερό. Το νερό έτρεχε στην παλάμη του αλλά καθώς πλησίαζε για να το πιεί αυτό όλο και απομακρυνόταν. Και τότε έσκασα στα γέλια καθώς έπιασα στα πράσα τον αποκλειστικά υπαίτιο αυτής της παράλογης συμπεριφοράς του νερού. Το γείσο του τζόκεϊ που φορούσαμε.
Αυτό ήταν ο υπαίτιος. Το νερό εύρισκε στο γείσο και απομακρυνόταν φυσιολογικότατα από την παλάμη μας. Άρπαξα το τζόκεϊ το δικό μου και το δικό του τα πέταξα ψηλά και ορμήσαμε στο νερό να ξεδιψάσουμε.  Κυριολεκτικά μουσκευτήκαμε από πάνω μέχρι κάτω. Ήταν όμως η πρώτη φόρα που χάρηκα που τα είχαμε κάνει μούσκεμα. Αυτή η πρώτη φόρα......

Δεν υπάρχουν σχόλια: