Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Η κυρία Βούλα




Η κυρία Βούλα

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Η μεγάλη πινακίδα στην είσοδο της Σχολής Πυροβολικού το έλεγε ξεκάθαρα. «Η Αγία Βαρβάρα σωζοι το Πυροβολικό». Πάει και τελείωσε. Άλλα μπορεί η Αγία Βάρβαρα να ήταν προστάτης του Πυροβολικού κάποια άλλη άγια γυναίκα ήταν η προστάτης των Δοκιμών. Η κυρία Βούλα.
Η κυρία Βούλα είχε ακριβώς δίπλα από τη Σχολή ένα μικρό μαγαζάκι. Αστειευόμενος θα το έλεγα παράρτημα της Σχολής. Πόσες φορές στα κλεφτά δεν συγκεντρωθήκαμε εκεί στα κάγκελα της Σχολής και της ζητούσαμε διάφορα πράγματα!!! Κι αυτή πάντα πρόθυμη με το χαμόγελο. Γρήγορα κυρία Βούλα της φωνάζαμε μη μας δει κανένας παλιός και μας διαλύσει στο καψόνι. Μη σε νοιάζει γιόκα μου μας απαντούσε και θα τον μαλώσω εγώ. Γελούσε αυτή, γελούσαμε και μείς.
Στη Σχολή έτυχε να υπηρετώ χειμώνα. Το τσουχτερό κρύο λοιπόν και η βροχή ήταν μόνιμη συντροφιά μου. Το βράδυ εκείνο περιπολούσα, γερμανικό νούμερο δυο-τέσσερεις μαζί με ένα Βητά. Έτσι λέγαμε τη διοικούσα τάξη, αυτούς δηλαδή που μας έκαναν καψόνι. Εμείς, οι διοικούμενοι τους φωνάζαμε “μεγάλους παλιούς” και αυτοί “νέος”, “στραβάδι”, “ψάρακα”, “παράπτωμα” και δεν συμμαζεύεται. Προχωρούσαμε δίπλα στον εξωτερικό φράκτη της Σχολής επισκεπτόμενοι τις διάφορες σκοπιές. Αν και μας τάιζαν καλά στη Σχολή δεν ξέρω γιατί αλλά εκείνο το βράδυ πεινούσα πολυ. Φαίνεται όμως ότι και ο Βητάς το ίδιο αισθανόταν. Τα λόγια του ίσα ίσα που τα ξεχώριζα μέσα απ τον θόρυβο της βροχής. Πεινάς νέος; με ρώτησε. Οχι κύριε Δόκιμε, του απήντησα. Τι λες ρε ψοφίμι δεν σε βλέπω εγώ. Και όταν ο “Μεγάλος Παλιός” λέει πεινάς εσύ πεινάς θέλεις δεν θέλεις. Κατάλαβες ψοφίμι;; Μάλιστα κύριε Δόκιμε απήντησα.
Την κυρία Βούλα δεν την ήξερα. Εξ άλλου ήμουν νεοφερμένος στη Σχολή. Την ήξερε όμως ο Μεγάλος Παλιός. Πλησιάζαμε το μαγαζάκι της που ίσα ίσα διακρίναμε μέσα στη μεγάλη μπόρα. Σίγουρα τρελός είναι τούτος εδώ σκέφτηκα για τον “μεγάλο παλιό” όταν με το άρβυλο του κλώτσησε την πόρτα. Πελατεία φώναξε. Δυο ομελέτες κυρία Βούλα φώναξε. Σε λίγο οι ομελέτες ήταν έτοιμες βαλμένες σε μια μεγάλη φρατζόλα. Να το ξέρεις μου είπε ο Βητάς. Η κυρία Βούλα είναι η μαμά μας και φυλάει ακόμα και Γερμανικό νούμερο προκειμένου να μας εξυπηρετήσει. Μην το ξεχνάς.
Πέρασαν χρόνια και βρέθηκα πάλι πολίτης πια έξω απ τη Σχόλη. Από μέσα μου αναδύθηκαν οι παλιές ωραίες αναμνήσεις. Ζήτησα την κυρία Βούλα. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ. Έρχεται το βράδυ συνήθως μου είπε η κόρη της. Τότε την χρειάζονται οι Δόκιμοι. Ποιος την ζητά με ρώτησε κοιτάζοντας με στα μάτια. Ένας φίλος απάντησα. Ένας φίλος από τα παλιά.
Ήσασταν Δόκιμος με ρώτησε; Δεν της απάντησα. Ένας κόμπος υπήρχε στο λαιμό μου..
facebook/ Theofanis Graikiotis

Δεν υπάρχουν σχόλια: