Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Οι Βεγγερίτισες




Οι Βεγγερίτισες
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Τις γιαγιούλες αυτές τις συμπαθούσα. Βεγγερίτισες τις έλεγα και γελούσαμε. Στήνανε τις καρέκλες τους, η κάθε μια τη δικιά της, στη γωνιά, στο σοκάκι. Πάντα μετά τη δύση του ηλίου και αφού το σκοτάδι άρχιζε ν’ απλώνεται στο χωριό. Βεβαίως στα Μάλια. Στα αγαπημένα μου Μάλια.
Μας χώριζαν πολλά χρόνια μα αυτό δεν με εμπόδιζε να κάνω καλή παρέα μαζί τους. Ήταν πρόσχαρες και τα πειράγματα δίνανε και παίρναμε. Και κουτσομπόλες. Θεέ μου πόσο κουτσομπόλες. Δεν τολμούσε να περάσει περαστικός από μπροστά και να μην μπει στο στόχαστρο. Πάντα βέβαια αφού τον ακριβοχαιρετούσανε, ανταποδίδοντας τον χαιρετισμό. Μπορεί να ανταλλάσανε και δυο τρεις κουβέντες μαζί του. Τον πυροβολούσαν όμως με την απομάκρυνση του από το πόστο μας.
Κατέχεις εδά ποιος ήτονε ρώταγε η μια. Ει….. έκανε η ανενημέρωτη. Δεν είναι μπρε ο...που έχει την...που τον είδαν με την.. που έβγαινε με τον...αλλά ίντα μας νοιάζει εμάς συνέχιζε απτόητη η πλήρως ενημερωμένη. Και αν η άλλη δεν αντιλαμβανόταν περί ποιου προσώπου ο λόγος, την αποστόμωνε η ενημερωμένη με ένα Εεε… δεν κατέχεις πράμα.
Η ανενημέρωτη όμως έπαιρνε την εκδίκηση της στην επόμενη συνάντηση μιας που ήξερε περισσότερα για τον ή την που είχε την άτυχη έμπνευση να περάσει από μπροστά μας. Και έκλεινε την συζήτηση ψέγοντας μας για την έλλειψη ενημέρωσης λέγοντας «πεστε μου εδά πως σας ξέφυγε τούτο να».
Για έμενα όμως είχαν τα καλλίτερα λόγια. Τι καλό παιδί, τι καταδεκτικό και φοιτητής της Νομικής. Λίγο πέσανε οι μετοχές μου αργότερα όταν η Βεγγερίτισα η Αγάπη είπε στη σύναξη το αμίμητο περί του προσώπου μου· «τι να σας πω ο Φανής ήτονε καλό παιδί, όσο ήτανε στη Νομική, γιατί τώρα που τέλειωσε, αλλά μην το πείτε παραέξω, όλο στα δικαστήρια τρέχει.
Πάντως ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί το φοιτητιλίκη και μάλιστα της Νομικής τους ασκούσε ιδιαίτερη εντύπωση. Ίσως το βλέπανε και σαν προσόν για μελλοντική αποκατάσταση καμιάς εγγόνας. Όμως όπως και να 'χει το πράγμα εγώ διασκέδαζα με αυτή τη συντροφιά. Ήταν μια όαση αυτή η συντροφιά μέσα στην κάψα της καλοκαιρινής νύχτας. Και ειλικρινά λυπόμουνα όταν το διαλύαμε και η μικρή αυτή σύναξη καληνυχτιζόταν καθώς με τις καρέκλες ανά χείρας περνούσαν την αυλόπορτα των σπιτιών τους. Όλα δίπλα δίπλα. Ένας τοίχος. Καληνύχτα Παρθενώπη… Καληνύχτα Αγάπη… Καληνύχτα Κυριακή.
Χρόνια μετά, απόψε, δίπλα σε ένα υπολογιστή βεγγέρισα μαζί σας, όπως τότε.........
Καλή σας νύχτα οι αναμνήσεις σας γλυκεία συντροφιά.......

Δεν υπάρχουν σχόλια: