Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνη Γραικιώτη : Ο αρκουδάνθρωπος



Ο αρκουδάνθρωπος
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Παραλία. Και όταν λέμε παραλία εννοούμε παραλία. Με τη λεπτή την άμμο. Κίτρινη κατακίτρινη που γλίστραγε απ’ τις χούφτες σου σα χρυσάφι. Με την όμορφη σειρήνα των κυμάτων. Πλατς από δω, πλατς από κει. Και με τα κύματα παιγνιδιάρικα, ζωηρά να παίζουν παιγνίδια με την άμμο. Να τη χαϊδεύουν απλώνοντας νωχελικά την υγρή τους ύπαρξη και η άμμος να ρουφά αυτή τη μοναδική δροσιά των κυμάτων. Και μετά να αποσύρονται το ίδιο νωχελικά όπως ήρθαν για να επανέλθουν αμέσως μετά.
Στο βάθος κάποιο καραβάκι και ένα η περισσότερα ψαροπούλια να  συμπληρώνουν το καλοκαιρινό τοπίο. Και πάνω απ’ όλα ο ήλιος, πάντα άρχοντας του καλοκαιριού, να σε θωπεύει με τις ζεστές έως καυτές καλοκαιρινές ακτίνες του. Με μια λέξη· ΜΑΓΕΙΑ.
Εσύ τώρα με την πετσέτα περασμένη στους ώμους περιφέρεις το βλέμμα σου, ως περισκόπιο, τριγύρω, για να δεις που θα αγκυροβολήσεις. Καταστρώνεις σχέδια, ακονίζεις το μυαλό σου, φοράς στα χείλη το πιο γοητευτικό σου χαμόγελο. ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ. Τα σηκώνει βλέπεις τέτοια παιγνίδια το καλοκαιράκι. Έχεις βεβαίως παραμάσχαλα και ένα βιβλίο – και για όνομα του θεού όχι της Νομικής- για καλό και για κακό είτε για να περάσει η ώρα μέχρι τον εντοπισμό του στόχου είτε για να σκοτώσεις την ώρα εξ αιτίας της έλλειψης άλλου ενδιαφέροντος.
Σε εκείνη την παραλία την ερημική που ΤΟΤΕ μόνα της στολίδια ήσαν οι λουόμενοι και δεν υπήρχαν ξαπλώστρες, ομπρέλες, τζετ σκι και άλλα νεώτερα βαβουριστικά ενοχλήματα. Απλά ήσουν εσύ, οι ακτίνες του ηλίου, η αμμουδιά, το κυματάκι, άντε και κανένα ψαροπούλι. Και βεβαίως και τα κορίτσια, γλυκές παρουσίες, να ανεβάζουν ακόμη περισσότερο τη θερμοκρασία.
Κοιτάζεις αριστερά,  κοιτάζεις δεξιά, ψάχνεις για την ύπαρξη ανταγωνιστών. Να ξέρουμε και που βαδίζουμε δηλαδή. Τίποτα όμως το ιδιαίτερο. Ένας χλεμπονιάρης προσπαθεί να σαγηνέψει κάποιο θηλυκό πετώντας του πετραδάκια. Κάποιος άλλος ανταλλάσει ματιές με το απέναντι θηλυκό που υποκρίνεται τη δύσκολη. Έτερον ουδέν. Και ενώ πλέον ευτυχής εσύ από την περιορισμένη παρουσία ανταγωνιστών, αφ ενός, και της  ανευρέσεως ενδιαφέροντος στόχου, αφ’ ετέρου πας να απλώσεις την πετσέτα σου στο προεπιλεγέν σημείο …. νάσου εμφανίζεται ΕΚΕΙΝΟΣ. Περιγραφή: Κοντός έως ένα και δέκα με τα χέρια στην ανάταση. Σχήμα σώματος πιθηκοειδές. Χέρια μακρύτερα του κανονικού. Μαλλιά· αυτά και αν είναι. Μαύρα κατάμαυρα μπουκλοειδή πενταπλάσια του κρανίου του, που αν το ύψος του ήταν ένα και δέκα… τα δέκα ήταν μαλλιά.
Μόλις τον είδα ανατρίχιασα. Όχι πάλι αυτός αναφώνησα. Πάλι δεν θα σταυρώσουμε θηλυκό. Πάλι θα τις βουτήξει όλες. Μα τι στο καλό βρίσκουν σαυτόν τον χιμπατζή. Γιατί και τις προηγούμενες φορές, άμα τη εμφανίσει του, πανικός κατελάμβανε τα θηλυκά που έπεφταν σα μελίσσι επάνω του. Κοίταξα το βιβλίο μου. Πάλι οι δυο μας θα κάνουμε ηλιοθεραπεία είπα και χαμογέλασα πικρά με την ατυχία μου αφού ο κοντοστούπης αρκουδάνθρωπος ήταν αχτύπητος στα θηλυκά. Προφανώς είχε κάτι που οι άλλοι εμείς δεν ειχαμε.
Και τότε έγινε το θαύμα. Ο αχτύπητος κτυπήθηκε. Όχι από κεραυνό-που να βρεθεί κεραυνός καλοκαιριάτικα-αλλα από την αστυνομία που όρμησε κατ’ επάνω του και τον έκανε τσακωτό διαταράσσοντας την ησυχία της ερημικής παραλίας.
Μέγας επιχειρηματίας ο αρκουδάνθρωπος, ο χιμπατζής, ο ένα και δέκα. Έμπορος ναρκωτικών παρακαλώ και το εμπόρευμα επιμελώς κρυμμένο στα μαλλιά του. Να λοιπόν που οφειλόταν η επιτυχία του. Αθέμιτος ανταγωνισμός σκέφτηκα και χαμογέλασα κατευθυνόμενος στον στόχο μου που μου χάριζε το γλυκό χαμόγελό του.
Ο ήλιος ψηλά συνέχιζε να μας ζεσταίνει ενώ το κύμα συνέχιζε τα παιγνίδια του σιγοτραγουδώντας. Πλιτς πλατς, πλιτς, πλατς. Καλοκαιράκι γαρ...............

Δεν υπάρχουν σχόλια: