Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Θεοφάνη Γραικιώτη : Πως εξαφάνισα ένα ολόκληρο Λόχο σαν νεοσύλλεκτος




Πως εξαφάνισα ένα ολόκληρο Λόχο σαν νεοσύλλεκτος 
Του Θεοφάνη Γραικιώτη
ΚΟΡΙΝΘΟΣ. ΙΟΥΛΙΟΣ. Ζέστη πολύ. Εγώ νεοσύλλεκτος. Τα είχα χαμένα. Κοίταζα αριστερά-δεξιά Δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχα καταφέρει το ακατόρθωτο. Είχα εξαφανίσει έναν ολόκληρο Λόχο και μάλιστα τον δικό μου. Όλα αυτά σε μια στιγμή. Μη με ρωτήσετε πως τα κατάφερα. Στρατιωτικό μυστικό.
Δηλαδή εδώ που τα λέμε δεν έκανα και κάτι το ξεχωριστό. Να μετά το μεσημεριανό φαγητό και αφού έπλυνα την καραβάνα μου -το περιεχόμενο το είχα ξεφορτωθεί, αδειάζοντας το στα βαρέλια από τα οποία τάιζαν τα γουρούνια· αποτέλεσμα παχιά γουρούνια, αδύνατοι στρατιώτες - ξεκίνησα τρέχοντας για το λόχο μου κάτω από τη φωνητική υπόκρουση του λοχία. Τρέχουμε τώρα ψοφίμι. ΕΙΠΑ τρέχουμε, στο λόχο και γρήγορα. Και εγώ, ένας υπάκουος νεοσύλλεκτος εκτέλεσα πιστά την διαταγή και … πήγα στο λόχο. Ανέβηκα τρέχοντας δέκα-δέκα τα σκαλιά, ο ιδρώτας ποτάμι, η ζεστή αφόρητη, το λαχάνιασμα εμφανές, φούσκωνα ξεφούσκωνα σαν παλιά ατμομηχανή που λες· τώρα θα τη βγάλει, δεν θα την βγάλει την ανηφόρα ή μήπως θα τα «φτύσει» εδώ.
Και νάσου ο καλός σας έφτασα περιχαρής στο θάλαμο που ήταν ο λόχος αλλά οποία έκπληξη!!!!! Ο Λόχος μου την είχε κάνει. Δηλαδή σε απλά Ελληνικά κανείς από τους συστρατιώτες μου δεν ήταν στο θάλαμο. Α ρε μεγάλε είπα στον εαυτό μου. Είσαι και ο πρώτος ρε μάγκα. Τους έφαγες όλους ρε. Πρώτος έφτασες στο θάλαμο ρε απίθανε, αυτοί θα ‘ρθουν αργότερα. ΑΜ ΔΕ. Πέρασαν πέντε λεπτά, ουδείς. Πέρασαν δέκα λεπτά, τίποτα. Πέρασε ένα τέταρτο και δεν μπήκε ψυχή στο θάλαμο. Άρχισα να με ζώνουν τα φίδια. Τι γίνεται ρε παιδί μου αναρωτήθηκα. Αλλά στον άδειο θάλαμο ποιος να σου δώσει απάντηση; Ήταν και κάτι άλλο που με ανησυχούσε. Δεν ήταν απλώς ότι δεν ερχόταν κανείς αλλά έλλειπαν και οι στρατιωτικοί μας σάκοι πάνω απ τα κρεβάτια μας. Λείπαν οι πετσέτες μας. Λείπαν τα κράνη μας. Τι στο διάολο σκέφτηκα. Που πήγαν όλοι;; Και την κάνανε χωρίς εμένα;;; αναρωτήθηκα. Δηλαδή εγώ δεν μετρώ σαν στρατιώτης και …. με πήρε το παράπονο. Το θέμα το είχα πάρει προσωπικά και πατριωτικά πια.
Απ την άλλη πάλι μια χαρά. Απλά, ξάπλα, ησυχία τάξις και ασφάλεια. Ούτε κιχ δεν ακουότανε στον θάλαμο. Τι να σου πω ρε μεγάλε είπα στον εαυτό μου. Όλα τα περίμενα αλλά ότι θα εξαφάνιζες έναν ολόκληρο λόχο και μάλιστα τον δικό σου ούτε που το φανταζόμουν. Ούτε εγώ είπε ο εαυτός μου. Και ενώ ο καλός σου είχα πιάσει συζήτηση με τον εαυτό μου, ελλείψει άλλου τινός, και είχα απλώσει και την αρίδα μου δηλαδή την αρβύλα μου, προσγειώθηκα ανώμαλα.
Στην προσγείωση μου αυτή συνετέλεσε η εμφάνιση μυστακοφόρου λοχία τελούντος εν αγρία καταστάσει και με την τρίχα κάγκελο επί τη «αντικρύσει» μου
-Τι σκ… κάνεις εδώ ρε στραβάδι με ηρώτησε
Τώρα εγώ τι να του απαντήσω;; Περιμένω το λεωφορείο;; Γίνεται;; Δεν γίνεται.
-Επιτρέπεται κυρ Λοχία βροντοφώναξα
-Λέγε ρε ψάρακα τι σκ… κάνεις εδώ μου ‘πε αγριεμένος
-Περιμένω τον λόχο μου κυρ Λοχία είπα τρέμοντας.
-Του έκλεισες ραντεβού ρε στραβάδι, με αποστόμωσε
-Όχι κυρ Λοχία αλλά συνήθως τον βρίσκω εδώ πέρα. Σήμερα δεν ξέρω τι έπαθε κι εξαφανίστηκε
Ο Λόχας έτοιμος να με κατασπαράξει.
Ποιος είναι ο λόχος σου ρε στραβάδι, με ρώτησε απειλητικά
-Ο πρώτος πρώτου κυρ Λοχία απήντησα απολογητικά.
Το βλέμμα του λοχία άστραψε. Φωτιές πετούσαν τα μάτια του τα γουρλωμένα
-ΠΟΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΩΤΟΥ γκάριξε στο διαπασών
-Μάλιστα ψιθύρισα εγώ.
Ο Λόχας άρχισε να κτυπά το άρβυλο του ρυθμικά τακ,τακ,ταρακατακ,τακ,τακ,.
Μετά σκουπίζοντας τον ιδρώτα και έτοιμος να πάθει εγκεφαλικό μου είπε.
-Άκου παιδί μου. Ο πρώτος πρώτου είναι στο παρακάτω κτίριο. Κατάλαβες παιδί μου. Στο παρακάτω κτίριο. Ε Ξ Α Φ Α Ν Ι Σ Ο Υ !!!!!!!
Εξαφανίστηκα πριν με βουτήξει στα χέρια του. Αλλά εδώ που τα λέμε τι φταίω και εγώ που τα κτίρια είναι πανομοιότυπα λες και βγήκαν με καρμπόν.
Πάντως το κατόρθωμα μου ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ και παραμένει ανεπανάληπτο. Εξαφάνισα τον λόχο μου χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, απλά με λίγη επιπλέον αφηρημάδα και σαστιμάρα............

Δεν υπάρχουν σχόλια: