Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Εγώ που λέτε κύριε Δόκιμε

ΠΡΩΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ


Εγώ που λέτε κύριε Δόκιμε
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
-Εγώ που λέτε κύριε Δόκιμε κάνω ένα επάγγελμα που είναι αποδοτικό μεν άλλα άκρως επικίνδυνο.
Αυτά μου έλεγε ο στρατιώτης που το καλοκαιρινό εκείνο μεσημεριανό ήρθε να καθαρίσει το δωματιάκι που θα κοιμόμουν το βράδυ. Αξιωματικός υπηρεσίας ήμουν σταλμένος από τη μονάδα μου στις στρατιωτικές φυλακές Ιωαννίνων. Ομολογουμένως δύσκολη υπηρεσία. Πήγα μεσημεράκι και θα έφευγα την άλλη μέρα το πρωί.
Ο στρατιώτης μεθοδικός στο καθάρισμα του δωματίου τόσο που σκαπτόμουνα να του υπογράψω δίωρη άδεια εξόδου.
-Εγώ που λέτε κύριε Δόκιμε μολονότι, εν πάσει περιπτώσει κάνω αυτό το άκρως επικίνδυνο επάγγελμα, επίδομα ανθυγιεινής εργασίας δεν παίρνω, συνέχιζε το μονόλογο του. Ούτε κανείς μου κολλά ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά. Τώρα θα μου πεις. Ρε κυρίως γιατί παραπονιέσαι;;;; Έχεις αφεντικό ρε κύριος για να σου κολλήσει ένσημα;;; Όχι θα σου απαντήσω. Αφεντικό στο κεφάλι μου δεν έβαλα ποτέ. Μόνος μου δουλεύω, μόνος μου βγάζω τα χρήματα, μόνος μου τα τρώγω. Και όταν λέω χρήματα κύριε Δόκιμε, χρήματα, όχι αστεία, χρήματα με τη σέσουλα, χρήματα να φάνε κι οι κότες, χρήματα που ούτε στο καλλίτερο σου όνειρο δεν τα ‘χεις φαντασθεί κύριε Δόκιμε.
Συνέχιζε απτόητος το σκούπισμα άλλα και το μονόλογο του, που δεν το κρύβω είχε αρχίσει να μου προκαλεί ενδιαφέρον.
- Εγώ που λέτε, συνέχιζε κοιτάζοντας με κάπου κάπου, δουλεύω σα το σκυλί. Δεν ξέρω γιορτές και σχόλες. Δουλεύω απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Και πάω παντού όπου μου τύχει η δουλειά.
Τον κοίταξα και ειλικρινά η εργατικότητα του με είχε συναρπάσει. Τάσο εργατικός ;;; αναρωτήθηκα. Τι στο διάολο δουλειά κάνει.;; Εμ βέβαια για να δουλεύει νυχθημερόν φυσικό είναι να βγάζει πολλά χρήματα. Αλλά τι δουλειά κάνει. Άρχιζε να με τρώει η περιέργεια.
-Εγώ κύριε Δόκιμε, κινδυνεύω στη δουλειά μου. Διότι μπορεί να κατεβω και φωταγωγούς, να μπω σε χώρους που δεν τους ξέρω, να έχω καμιά αναπάντεχη συνάντηση που δεν θα ήθελα. Εντάξει κίνδυνοι του επαγγέλματος θα μου πεις. Εντάξει. Τι να κάνουμε. Εξ άλλου όλα τα επαγγέλματα έχουν τους κινδύνους τους.
Σκέφτηκα. Μωρέ πολύ περίεργα μου τα λέει αυτός. Αυτός όμως εκεί χείμαρρος συνέχιζε το φιλιππικό του.
-Όχι παράπονο δεν έχω κύριε Δόκιμε. Μόλις τελειώσω τη δουλειά πρώτη μου φροντίδα να κάνω τη μεγάλη ζωή. Πολυτελή αυτοκίνητα, γυναίκες όσες θελω με τη σέσουλα, νυκτερινά κέντρα, διασκεδάσεις. Και έχω μεγάλο άγχος. Πρέπει να φάω όλα τα χρήματα που με τον ιδρώτα μου απέκτησα. Να μην αφήσω ούτε σέντσι, γιατί αύριο δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Και αφού τα φάω τα βγαλμένα, εμπρός για νέα δουλειά.
Τώρα δεν κρατήθηκα. Τον κοίταξα στα μάτια πιάνοντας του τη σκούπα.
-Τι δουλειά κάνεις ρε φίλε;;;;; τον ρώτησα μην αντέχοντας άλλο το μαρτύριο του προσωπικού μου προβληματισμού.
Με κοίταξε, μου χαμογέλασε και ξαναρχίζοντας το σκούπισμα μου είπε.
-Κλέφτης κύριε Δόκιμε. Επαγγελματίας κλέφτης. Εσείς Κύριε Δόκιμε αν επιτρέπετε τι δουλειά κάνετε, με ρώτησε
-Δικηγόρος του απάντησα. Ασκούμενος Δικηγόρος.
Σταμάτησε λίγο το σκούπισμα και με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση μου είπε
-Βλέπεις τώρα γι’ αυτό δουλεύουμε. Γιατί πρέπει να συντηρήσουμε και σας....
Τώρα ένα ήταν σίγουρο. Δεν θα του υπέγραφα δίωρη εξόδου. Πως εξ άλλου αφού εξέτιε την ποινή του στις φυλακές...........
Facebook/Theofanis Graikiotis

Δεν υπάρχουν σχόλια: