Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Τότε που η καρδιά μας έτρεχε πιο γρήγορα και από τα πόδια μας



Τότε που η καρδιά μας έτρεχε  πιο γρήγορα 
και από τα πόδια μας

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Οι παιδικές φωνές δραπέτευαν από το μικρό προαύλιο του 21ου Δημοτικού Σχολειού και απλωνόντουσαν στην οδό Θήρας και στην Αχαρνών.

Το προαύλιο είχε γεμίσει με κλέφτες και αστυνόμους.Κλέφτες τα κορίτσια. Αστυνόμοι τα' αγόρια. Και ένα ατέλειωτο κυνηγητό ήταν σε εξέλιξη για τους μαθητές και τις μαθήτριες της Β΄Δημοτικου δηλαδή για τους οκτάχρονους μπόμπιρες.

Αστυνόμος και εγώ προσπαθούσα να συλλάβω το κοριτσάκι με την μακριά αλογοουρά και τα τσαχπίνικα ματάκια.

Ήταν πολύ γρήγορη. Μια δυο φορές που την πλησίασα μου ξέφυγε την τελευταία στιγμή. Στην προσπάθεια μου εκείνη είχα χάσει και ένα δύο κουμπιά απ την μπλε ποδιά μου . Και το άσπρο μου γιακαδάκι ήρθε το μπρός πίσω. Εγώ όμως εκεί. Δεν παράταγα την προσπάθεια. Μέχρι που την συνέλαβα. Η σύλληψη δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα κτύπημα στην πλάτη. Αυτή δεν έφερε αντίρρηση.

Την έπιασα απ το χέρι και την οδήγησα στη φυλακή. Συγνώμη στον τοίχο του προαυλίου ήθελα να πω.

Με κοίταζε με τα μικρά της τσαχπίνικα ματάκια. Την κοίταζα και 'γω. Με ύφος αστυνομικού βεβαίως. Μου χαμογελούσε και αυτό το χαμόγελο μου τρυπούσε την οκτάχρονη καρδιά μου. Τελικά με νίκησε με το χαμόγελο της. Χαλάρωσα τα χέρια μου.Τώρα δεν ακουμπούσαν στον τοίχο του προαυλίου.

-Μπορείς να φύγεις της είπα, χωρίς να χάσω την παιδιάστικη σοβαρότητα του ρόλου μου.

Με κοίταξε στα μάτια. Με εκείνα τα τσαχπίνικα μάτια της.

Κούνησε το κεφαλάκι της και η αλογοουρά πήγε κι ήρθε.

-Δεν φεύγω μου είπε θα μείνω εδώ μέχρι να τελειώσει το διάλειμμα.

Ήταν η πρώτη φορά που ένας οκτάχρονος μπόμπιρας καταράστηκε το κουδούνι που σήμανε τη λήξη του διαλείμματος.

Ήταν τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που η καρδιά μας έτρεχε πιο γρήγορα από τα πόδια..........
\
 

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους τότε συμμαθητές μας στο "ΦΑΡΟ" στο 21ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στη γωνία Αχαρνών και Θήρας

Δεν υπάρχουν σχόλια: