Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ένα μικρό, πολύ μικρό ψαράκι.




Ένα μικρό, πολύ μικρό ψαράκι.

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Άρειος Πάγος. Ναι με απασχολούσε η σκέψη ότι σύντομα θα έδινα εξετάσεις στον Άρειο Πάγο. Ασκούμενος Δικηγόρος ήμουν και συγχρόνως Δόκιμος Πυροβολικού. Η τελευταία όμως αυτή ιδιότητα μου είχε απορροφήσει τον πολύτιμο χρόνο για διάβασμα. Διότι είχα καταντήσει, χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, να διαβάζω παντού. Στις στρατιωτικές ασκήσεις διάβαζα δίπλα στα πυροβόλα. Άλλοτε στο παρατηρητήριο, άλλοτε μέσα στα στρατιωτικά ΡΕΟ. Άλλοτε στη σκηνή. Άλλοτε δίπλα στα βλήματα. Ποτέ δεν κατόρθωνα όμως να ολοκληρώσω το διάβασμα. Πότε ο Διοικητής, πότε οι αναφορές, πότε οι βολές, πότε τα πειράγματα των άλλων Δοκίμων εμπόδιζαν την προσπάθεια μου. Βάλτε όμως και τα ξενύχτια, τα πάρτι μας, τις ρομαντικές εκδρομούλες μας. Όχι να τα λέμε όλα δηλαδή. Που καιρός για διάβασμα λοιπόν. Κάπου όμως έφταιγα και εγώ γιατί όταν μπορούσα να διαβάσω δεν διάβαζα και όταν δεν μπορούσα να διαβάσω… διάβαζα στα πιο ακατάλληλα μέρη. Οι εξετάσεις όμως πλησίαζαν και πάσει θυσία έπρεπε να στρωθώ στο διάβασμα.
Αυτές οι σκέψεις με συντρόφευαν στο δρόμο για τη Λέσχη Αξιωματικών που πήγαινα για το μεσημεριανό φαγητό. Έβλεπα το μέλλον σκοτεινό, όταν έγινε ακόμα σκοτεινότερο με εκείνο το αυστηρό ΚΥΡΙΕ ΔΟΚΙΜΕ που με προσγείωσε στη πραγματικότητα. ΚΥΡΙΕ ΔΟΚΙΜΕ επανέλαβε η φωνή σε αυστηρότερο τόνο. Σταμάτησα και γύρισα προς το μέρος της φωνής. Και τότε είδα έναν Αντισυνταγματάρχη με αυστηρό ύφος να μου κάνει επίπληξη.
-Γιατί δεν με χαιρετήσατε κύριε Δόκιμε, μου είπε αυστηρά. Δεν με είδατε;;;;;;;;
Τώρα εγώ, χαιρέτα μου τον πλάτανο. Άντε να μου ρίξει κι αυτός καμιά καμπάνα και να δω πότε θα πάρω απολυτήριο. Του ΑΓΙΟΥ ΠΟΤΕ.
-Συγγνώμη κύριε Συνταγματάρχα (του έδωσα και ένα βαθμό παραπάνω μπας και τον ημερέψω) με όλο το σεβασμό δεν σας πρόσεξα. Σκαπτόμουνα διάφορα προβλήματα και ειλικρινά σας λέω δεν σας πρόσεξα. Έσφαλα και σας ζητώ συγγνώμη. Έτσι του είπα.
Αυτός όμως εκεί σαδιστικά να επιμένει.
-Καλά μου είπε Βαλε στα προβλήματα σου και τα δικά μου και να παρουσιαστείς αύριο στο γραφείο μου. Μου ανέφερε και το γραφείο του.
Όχι. Την άλλη μέρα δεν παρουσιάστηκα στο γραφείο του. Εξ άλλου είχα ένα σημαντικό ραντεβού με τον Επιτελάρχη της Μεραρχίας για θέματα της μονάδος μου.
Η αλήθεια είναι ότι ο Επιτελάρχης της Μεραρχίας με συμπαθούσε πολύ. Με είχε γνωρίσει σε μια βολή που έκανα με τη μονάδα μου και ο τρόπος που υπερασπίστηκα τη βολή μου, μολονότι δεν είχα τηρήσει τον κανονισμό τον είχε εντυπωσιάσει.
-Τι δουλειά κάνετε στην πολιτική σας ζωή, κύριε Δόκιμε, με είχε ρωτήσει ευγενικά.
-Ασκούμενος Δικηγόρος κύριε Επιτελάρχα του απάντησα σε στάση προσοχής. Μου χαμογέλασε
-Φάνηκε από αυτά που μας είπατε, μου είπε στοργικά. Γίναμε φίλοι. Όσο βέβαια φίλοι μπορούν να γίνουν ένας Επιτελάρχης με ένα Δόκιμο. Με έβλεπε σαν παιδί του. Τον έβλεπα σαν πατέρα μου. Τον σεβόμουνα πολύ. Ήταν εξαίρετος αξιωματικός και προ πάντων ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Το μεσημέρι βάδιζα πάλι στον ίδιο δρόμο πηγαίνοντας στη Λέσχη Αξιωματικών για φαγητό. Παρέα μου ο εκλεκτός μου φίλος ο Επιτελάρχης. Φόβος και Τρόμος της Μεραρχίας. Συζητούσαμε φιλικά. Πάντα οι συζητήσεις μας ήταν ενδιαφέρουσες.
Τότε τον είδα να έρχεται από το βάθος του δρόμου. Ήταν ο χθεσινός Αντισυνταγματάρχης.
Εγώ με τον Επιτελάρχη της Μεραρχίας δίπλα-δίπλα και με το βλέμμα καρφωμένο στον Αντισυνταγματάρχη. Βλέμμα αυστηρό που έβγαζε φωτιές. Ο Αντισυνταγματάρχης πλησίαζε. Σήκωσε το χέρι του. Χαιρετούσε. Σήκωσα και εγώ το χέρι μου. Χαιρέτησα. Ύστερα με μια γρήγορη κίνηση το κατέβασα σαν να του έλεγα. Εν τάξει σε είδαμε. Ο Αντισυνταγματάρχης κατέβασε κι αυτός το χέρι του. Με κοίταζε όμως με άλλο βλέμμα πια. Χαμογέλασε. Χαμογέλασα. Οι διαφορές μας είχαν λυθεί.
Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό σκέφτηκα. Όσο για εμένα μπορεί να ήμουν ένα πολύ πολύ μικρό ψαράκι που όμως δίπλα στον επιτελάρχη είχε γίνει – το ψαράκι -  ένας τεράστιος και αιμοβόρος..... καρχαρίας..............

Δεν υπάρχουν σχόλια: