Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Το γράμμα του φαντάρου


Το γράμμα του φαντάρου
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης
Μέσα στο θάλαμο και σε στάση προσοχής μπροστά από τα κρεβάτια μας. Μεσημεράκι, μετά το φαγητό. Ο λοχίας με το μαγικό πάκο των επιστολών στα χέρια. Φωνάζει τα ονόματα.
-Αθανασόπουλος, Γεωργίου, Κούτρας
Ένας, ένας οι στρατιώτες παίρνουν τα γράμματα τους…..
Περίμενα ανυπόμονα να ακούσω το όνομά μου.
Σκόπευα με το βλέμμα μου τον μαγικό πάκο και προσπαθούσα να μαντέψω, ποιο από τα γράμματα του μαγικού πάκου ήταν το δικό μου. Αυτό;;;; Το άλλο;;;;; Λες το επόμενο;;;;
Αγωνία και χτυποκάρδι μαζί Θεέ μου.
Μπορεί να φαίνομαι αστείος. Γραφικός αν θέλετε με αυτές τις γραμμές, αλλά δεν είναι έτσι. Αν σκεφτεί κανείς ότι τα γράμματα αυτά ήταν γέφυρα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, μπορεί να φαντασθεί κανείς τι αξία είχε το πακετάκι αυτό για μας τους στρατιώτες.
Κάποιος σε σκέπτεται, κάποιος σε αγαπάει, κάποιος σε περιμένει, κάποιος καρδιοχτυπά για σένα, σε κάποιον λείπεις.
Όλα αυτά τα αισθήματα σε ένα μικρό χάρτινο πάκο.
Εκεί σε στάση προσοχής υπέμενα το μαρτύριο της γλυκιάς αναμονής με το βλέμμα καρφωμένο στον πάκο των επιστολών που δυστυχώς όλο και μίκραινε καθώς μοιράζονταν τα γράμματα στους τυχερούς, αυξάνοντας όμως την δική μου αγωνία.
Και να. Επιτέλους!!!! Τι ευτυχία!!!! Το όνομά μου. Το όνομά μου αντήχησε στο θάλαμο.
-Δεν σε ξεχνά η γκόμενα ρε, με πείραξε ο διπλανός συστρατιώτης μου.
Δεν είπα τίποτα. Άρπαξα από το Λοχία το γράμμα και το έχωσα στην τσέπη της φόρμας μου. Το πακετάκι με τα γράμματα τελείωσε. Ο Λόχας έδωσε ανάπαυση και δούλεψε αυτούς που δεν είχαν γράμματα· τους αγράμματους όπως έλεγε κοροϊδευτικά.
-Οι υπόλοιποι χαιρετίσματα....απ την Αλίκη..... Έτσι τους είπε.
Η Άλικη, ευτυχώς, ποτέ δεν έστειλε και σε εμένα τα χαιρετίσματα της γιατί πάντα υπήρχε ένα γράμμα για μένα.
Η χάρτινη μικρή ευτυχία μου..............

Δεν υπάρχουν σχόλια: