Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Μια στρίγκλα φιλόλογος




Μια στρίγγλα φιλόλογος

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Δεν την χώνευα·
Όχι δεν την μισούσα·
Αλλά να· Πως να σας το πω…
Μου καθόταν στο στομάχι.
Κι ας ήταν το στομάχι, στομάχι δεκατετράχρονου..
Δεν φώναζε. Στριγκλιές έβγαζε απ το στόμα.
Φωτιές απ τα μάτια.
Κι αλλοίμονο στο τυχερό μαθητούδι..
Αυτή η τρομερή φιλόλογος το κατακεραύνωνε με το βλέμμα της.
-Γεωργίου αύριο θα μου φέρεις πέντε φορές το κείμενο…
Ράκος ο Γεωργίου.
Περιέφερε το βλέμμα της, ως προβολέα στρατοπέδου.
Έτοιμη ν’ ανακαλύψει το επόμενο θύμα.
Στην αίθουσα του Ογδόου επικρατουσε τρομοκρατία.
-Επιμελητάαααααα. Σημείωσε. Βασιλείου-Γραικιώτης
Να τη και η μπόμπα. Σκάει στο πίσω θρανίο
Εκεί κάθεται ο δίδυμος αδελφός μου
-Να μου φέρουν αύριο πέντε φορές το κείμενο. Τιμωρίαααα…
Πετάγομαι απ το θρανίο μου.
Βήμα αποφασιστικό.
Πλησιάζω στην έδρα.
Η φιλόλογος με κοιτάζει. Θ’ αναρωτιέται. Τι θέλει τούτος πάλι;;;
-Κυρία. Ο αδελφός μου δεν μιλούσε, τόλμησα ν αρθρώσω.
Καθόμουνα , δίπλα στην έδρα με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά
Ένδειξη σεβασμού - κι ας ήθελα να την στραγγαλίσω.
Αυτή, στην έδρα. Πιο ψηλά από μένα. Άλλου επιπέδου.
Με κοίταζε αφ’ υψηλού. Εγώ συνέχιζα να επιχειρηματολογώ..
-Δεν μιλούσε κυρία. Απλώς άκουγε τον διπλανό του.
Τιμωρείται αυτός που μιλάει. Όχι αυτός που ακούει.
Όπως και σεις κυρία.
-Τι εγώ, με κοίταξε με έκδηλη απορία
-Εσείς μιλάτε και μείς ακούμε........ συνέχισα δειλά και χαμηλόφωνα
Αυτό το τελευταίο την έκανε έξαλλη. Ύψωσε την φωνή της εναντίον μου…
-Δε μου λες, δικηγόρο σε βάλανε. Μου πέταξε ειρωνικά.
Ποιος ξέρει. Τη στιγμή εκείνη μπορεί να έβλεπε και το μέλλον μου.
-Όχι κυρία. Αλλά με πνίγει το δίκιο. Αυτό ήθελα να πω.
Αυτή όμως μέγαιρα.
-Κάτσε κάτω μη σε τιμωρήσω και σένα.
Και κάθησα
Είπα αυτά που ήθελα να πω.
Αυτά που δεν είπα ήταν ότι τελικά Ε Γ Ω έγραφα τις τιμωρίες του Κωστάκη και ότι το ίδιο βράδυ θα είχα και το πρώτο εφηβικό μου πάρτυ.
Πάει το κέφι μου…
Μάταια οι PLATTERS προσπαθούσαν να μου το φτιάξουν. Κι ο χαμηλός φωτισμός και … το γλυκό της χαμόγελο. Το διαπεραστικό βλέμμα της Ελισάβετ, καθώς λικνιζόμασταν στη γλυκιά μελωδία του ONLY YOU με οδηγούσε σε πρωτόγνωρες χαρές. Της κράταγα το χέρι τρυφερά κι έτρεμα. Κι όταν τέλειωσε το πάρτυ δεν μπορούσα να ξεχάσω το βλέμμα της. Αυτό το βλέμμα της που μάτωνε την τρυφερή καρδιά μου
Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι........
..........   Έπρεπε να τελειώσω την μισοτελειωμένη τιμωρία...........

1 σχόλιο:

Ζευξη Ηρωιδου είπε...

Ενδιαφέρον τό θέμα! Ωραία η γραφή!