Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Ένα ιδιαίτερο Πάσχα μου





Ένα ιδιαίτερο Πάσχα μου

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης 
 
Στη Μοίρα Πυροβολικού οι αγγαρείες είχαν πέσει βροχή. Πλησίαζε το Πάσχα και το στρατόπεδο έπρεπε να λάμπει. Είχε πέσει λοιπόν πολύ δουλειά. Τα πάντα έπρεπε να είναι έτοιμα μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια. Έτσι όλοι οι Δόκιμοι άλλα και οι λοιποί αξιωματικοί και οι στρατιώτες είχαμε στρωθεί στη δουλειά.
Όση ταλαιπωρία όμως και να είχανε οι μέρες εκείνες των προετοιμασιών, και μόνο η σκέψη ότι θα απολαμβάναμε ένα αντάξιο των προσπαθειών μας πασχαλινό γλέντι, μας αποζημίωνε. Τα πράγματα θα ήσαν την μέρα εκείνη πιο χαλαρά καθώς η τήρηση της ιεραρχίας μαζί με την στρατιωτικής  πειθαρχία κάπως θα είχε αμβλυνθεί και όλοι, αξιωματικοί και στρατιώτης, θα καθόμασταν συναδελφωμένοι στο πασχαλινό τραπέζι υπό τους ήχους δημοτικών ασμάτων και με την ευωδιά του κοκορετσιού να μας τρυπάει τη μύτη.
Για να κάνω βεβαίως Πάσχα με τους γονείς μου ούτε συζήτηση. Από το λεξιλόγιο μου η λέξη άδεια είχε προ πολλού διαγραφεί. Με τον Διοικητή μου μας ένωνε μια αμοιβαία αντιπάθεια εξ αιτίας της φοίτησής μου στη Νομική Αθηνών. Δεν μπορούσε να χωνέψει με τίποτα ότι στην υπό τις διαταγές του μονάδα υπηρετούσε κάποιος που τόλμησε να τελειώσει μια σχολή που είχε υψώσει το ανάστημα της στη Δικτατορία με συνθήματα, Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Έτσι αυτός μεν με έβλεπε σαν κόκκινο πανί και εγώ σαν ταύρο.
Με τέτοιες σχέσεις λοιπόν κάθε φορά όλο και κάτι μου φύλαγε για «περιποίηση. Πάσχα λοιπόν και όπως καταλαβαίνετε του ήταν αδύνατο να μην μου κάνει και τον πασχαλινό μου μποναμά.
-Κύριε Δόκιμε, μου ειπε. Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ είστε στο άγημα που θα παρουσιάσει όπλα στην Μητρόπολη των Ιωαννίνων.
Σε στάση προσοχής τον άκουγα.
-Και την Κυριακή το μεσημέρι είστε Αξιωματικός Υπηρεσίας στις Στρατιωτικές Φυλακές Ιωαννίνων. Έβριζα τώρα από μέσα μου και τον στόλιζα σαν επιτάφιο με όσα κοσμητικά επίθετα γνώριζα ,αλλά πάντα από μέσα μου.
-Όπως διατάξετε του απήντησα και τον χαιρέτησα στρατιωτικά
Α’ να χαθείς τσόγλανε, μουρμούρισα καθώς απομακρυνόμουνα.
Το βράδυ της ανάστασης όλο το άγημα έλαμπε από ομορφιά. Οι στολές μας καλοσιδερωμένες, τα άρβυλα καλογυαλισμένα, οι ξιφολόγχες αστράφτανε.
Τα κοριτσόπουλα με τις αναστάσιμες λαμπάδες στα χέρια μας χαζεύανε.
Οι διαταγές που είχαμε πάρει ήταν αυστηρές. Είμαστε σοβαροι· Είμαστε άγημα που αποδίδει τιμές και δεν επιτρεπόντουσαν ερωτοτροπίες με το κάθε κοριτσόπουλο...όσο ωραία κοπέλα και να ‘ναι. Για μας απλούστατα δεν υπήρχαν.
Κτυπήσαμε τις προσοχές μας, παρουσιάσαμε όπλα, αποδώσαμε τιμές. Ολα άψογα.
Γυρίσαμε στο στρατόπεδο. Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα. Τα «Χριστός Ανέστη» δίνανε και παίρνανε.
-Κύριε Δόκιμε, ελάτε και καθίστε μαζί μας. Οι προσκλήσεις από τους στρατιώτες μου με συγκινούσαν.
-Πρέπει να φύγω απήντησα. Θα σας δω αύριο. Χριστός Ανέστη.
Έφυγα. Στη Λέσχη Αξιωματικών δεν με περίμενε η μαγειρίτσα. Με περίμενε μια πόρτα κλειστή. Το στομάχι μου γουργούριζε. Η εικόνα του αχνιστού σερβιρισμένου πιάτου με τρέλαινε. Υπομονή είπα στον εαυτό μου. Αύριο θα φας καλά. Έτσι τον παρηγόρησα,
Αμ δε. Διότι εκεί που είχα στρογγυλοκαθίσει με τους άλλους Δοκιμους περιμένοντας τα κοκορέτσια - ειχε προηγηθεί η ευωδιά τους- με πλησίασε ο Διοικητής.
-Κύριε Δόκιμε μου είπε. Εσείς θα φάτε στις Φυλακές που είστε Υπηρεσία. Εκεί σας περιμένει το φαγητό σας.
Εκεί όμως με περίμενε το άδειο πιάτο. Είχαν ξεκοκαλίσει το ψητό, είχαν εξαφανίσει το κοκορέτσι.
-Νομίζαμε ότι θα τρώγατε στη μονάδα σας, δικαιολογήθηκε ο επικεφαλής των φυλακών.
Εκείνο το Πάσχα τελικά έμεινα θεονήστικός. Ήταν το μμοναδικό μου Πάσχα που κράτησα τη νηστεία και την ημέρα της Κυριακής του Πάσχα.
Όμως θα σας το εξομολογηθώ μέρα που είναι· ας ερχόντουσαν πάλι εκείνες οι μέρες...και ας έμενα και πάλι νηστικός. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν θα με πείραζε καθόλου. Μα κυριολεκτικά καθόλου……
Καλή Ανάσταση σε όλους σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: