Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Οι διασώστες





Οι διασώστες

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Πρωινό Κυριακής.
Καπουτσίνο στη βεράντα. Κεικ και τα λοιπά. Θέα. Το πράσινο απ τα ψιλά δένδρα που λικνίζονται μπροστά σου. Τα τσίου τσίου γλυκιά συντροφιά. Ηρεμία.
Και ξάφνου το ΑΛΑΡΜ.
Ένα αλάρμ όμως διαφορετικό από τα άλλα.
Ένα γατίσιο ΑΛΑΡΜ.
Νιάου, νιάου, νιάου, νιάου. Διαρκές και μονότονο.
Τον καπουτσίνο τον έχω ξεχάσει, το κέικ και τα λοιπά το ίδιο.
Πετάγομαι, εκσφενδονίζομαι το ορθότερο. Δέκα-δέκα τα σκαλοπάτια. Όλα για το γατάκι.
Ψάχνω τον κήπο. Πουθενά. Κοιτάζω την αυλή. Πουθενά. Που στο καλό είναι αναρωτιέμαι.
Βγαίνω στο δρόμο. Κι άλλοι σαν και μένα. Εθελοντές διασώστες, γείτονες. Καλοί Σαμαρίτες.
Η αφεντιά του δηλαδή η γατίσια αφεντιά του, σκαρφαλωμένη στο δένδρο. Αδύνατον να κατέβει. Δείχνει τρομαγμένο. Από κάτω όλοι εμείς οι Σαμαρίτες. Και η μαμά γάτα βεβαίως.
Του νιαουρίζει, να του δώσει κουράγιο. Θέαμα συγκινητικό.
Ο ένας έφερε μια ψιλή σκούπα. Ο άλλος μια ψιλή σκάλα. Ο τρίτος μια κουπίτσα με λίγο γάλα μέσα.
Εκπονήσαμε το σχέδιο διάσωσης. Η σκούπα θα απέκλειε την πρόσβασή του για τα ψιλότερα κλαδιά. Με κινήσεις το υποχρεώναμε να κατέβει πιο κάτω. Ο ανεβασμένος στη σκάλα σε αναμονή. Η μαμά γάτα δίπλα μας να μας κοιτάζει στα μάτια και να του νιαουρίζει συνέχεια.
Η διάσωση τελείωσε επιτυχώς. Το γατάκι παραδόθηκε σώο και αβλαβές στην μαμά του, που έπαψε πια να νιαουρίζει. Το υποδέχθηκε με στοργικά γλειψίματα.
Τους γείτονες μου δεν τους ήξερα. Γνωριστήκαμε σήμερα. Χαρήκαμε που δείξαμε ότι μέσα μας κρύβεται ο πραγματικός άνθρωπος. Ενωθήκαμε για ένα γατάκι. Βγάλαμε όλη μας την ανθρωπιά και την φιλοζωία.
Μικρέ γατουλοαναρριχητή από τα βάθη της καρδιάς μου ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: