Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Αχ αυτό το καταλογάκι!!!!





Αχ αυτό το καταλογάκι!!!!

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Με τον Δημήτρη τον Γόντικα ήμασταν κολλητοί. Δάμων και Φειδίας που λένε.
Καθόμασταν στο ίδιο το θρανίο και μοιραζόμασταν τις ίδιες μαθητικές  αγωνίες.
Σπασίκλα με ανέβαζε σπασίκλα με κατέβαζε.
Πριν μπούμε στην αίθουσα να δώσουμε κάποιο διαγώνισμα με πλησίαζε σχεδόν πάντοτε και με συνωμοτικό ύφος με ρώταγε.
- Φάνη έχεις διαβάσει;
Εγώ τρελαμένος από το άγχος μου τον απόπαιρνα
-Άσε με ρε Τάκη. Δεν ξέρω
-Αμ αν δεν ξέρεις εσύ, εγώ πως θα ...αντιγράψω
Αυτός ήταν ο καλός μου φίλος ο Τακούλης, ο «Σιου» όπως τον αποκαλούσαμε, ο κολλητός μου.
Όμως  ο Τάκης είχε και αυτός τα άγχη του. Θα το καταλάβετε με την παρακάτω ιστορία μου :
Θεέ μου τι αγωνία έφερνε αυτή η κίνηση; Θρίλερ σκέτο. Να κάθεται ο καθηγητής στην έδρα και να φέρνει το χέρι του στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του για να βγάλει τον κατάλογο.
Και εμείς από κάτω οι μαθητές να καρδιοχτυπούμε. Άλλοι να κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο και να το παίζουμε αδιάφοροι  -αλλά πόσο αδιάφοροι μόνο η καρδούλα μας το ήξερε- άλλοι να σκύβουν κάτω απ το θρανίο για να αποφύγουν το ερευνητικό βλέμμα του καθηγητή. Άλλοι να κρύβονται πίσω απ τις σάκες τους  λες και έτσι θα γλύτωναν από το να τους βγάλει στο μάθημα ο καθηγητής.
Ο κολλητός μου, ο Τακούλης, μόνιμα αδιάβαστος, είχε ανακαλύψει έναν άλλο τρόπο προστασίας. Την καρφίτσα. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Την καρφίτσα.
Με το που άνοιγε ο καθηγητής τον κατάλογο, έτοιμος να εκφωνήσει τους υπό εξέτασιν μαθητές, ο Τακούλης πίεζε την καρφίτσα στο θρανίο.
-Δεν θα με σηκώσει μου έλεγε. Τον έχω καρφώσει.
Τη μέρα εκείνη το μάθημα της Άλγεβρας ήταν δύσκολο. Λίγοι είχαν λύσει τις ασκήσεις. Τρόμος και Φόβος στην τάξη.
Ο καθηγητής πήρε την θέση του στην έδρα. Έβαλε το χέρι στην εσωτερική τσέπη. Έβγαλε τον κατάλογο. Τον άνοιξε. Αγωνία.
-Όχι το Γάμα. Όχι το Γάμα ψιθύρισε ο Τακούλης ο Γόντικας.
Τον κοίταξα Το βλέμμα μου έπεσε στην καρφίτσα του
-Τι φοβάσαι, ρε Τάκη του ψιθύρισα. Αφού τον έχεις καρφώσει.
Από το φυλλομέτρημα του καταλόγου που έκανε ο καθηγητής δεν καταλαβαίναμε σε ποιο γράμμα ήταν. Η αγωνία μας δεν κράτησε για πολύ.
Ο καθηγητής εκφώνησε το όνομα του πρώτου θύματος.
-ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Ο Τάκης ανατρίχιασε
-Όχι ρε διάβολε. Κρύος ιδρώτας έτρεξε μια που ξέραμε τον κατάλογο απ’ έξω.
Γεωργίου, Γκίτσης, Γοζαδίνος, Γοντικας, Γραικιώτης, Δελής
Περιμέναμε με αγωνία το όνομα του δευτέρου θύματος,
-ΓΚΙΤΣΗΣ
-Απών. Απήντησε ο απουσιολόγος
-Όχι που να πάρει η οργή, είπε έντρομος ο Τακούλης, Σήμερα βρήκε να λείπει και αυτός;;;;;
Ο καθηγητής έριξε βλέμμα πάνω απ τα γυαλιά του. Υστέρα γύρισε πάλι στον κατάλογο για το επόμενο θύμα.
-ΓΟΖΑΔΙΝΟΣ
-Ο Τάκης ήταν να τον κλαίνε κι οι ρέγγες. Λιώμα. Ψυχικό ράκος. Αμ εγώ .Δεν πήγαινα πίσω. Ο Τάκης μου πιασε το χέρι κάτω απ το θρανίο. Και των δυό μας τα χέρια ήταν ιδρωμένα. Με κοίταξε
-Αι γενεαί πάσαι μουρμούρισε
-Στάσου, του είπα, να το πιάσουμε μαζί. Ήγγικεν η ώρα.
Ο καθηγητής απτόητος, τράβαγε για το επόμενο θύμα.
Ο Τάκης είχε μισοσηκωθεί από το θρανίο περιμένοντας να ακούσει το όνομα του
-Έφυγα βιάστηκε να μου πει πριν ακούσει το όνομα του.
-Θα σε δω επάνω στην έδρα του απάντησα, ιδρωμένος και εγώ.
-ΔΕΛΗΣ φώναξε ο καθηγητής, πηδώντας τα ονόματά μας
Δεν πιστεύαμε στ αυτιά μας. Ανακούφιση. Ο Τακούλης ο Γόντικας έτοιμος να φιλήσει την καρφίτσα που έκανε το θαύμα της.
Οι υπό εξέταση μαθητές είχαν πάρει τις θέσεις τους στην έδρα. Ο καθηγητής έκλεινε τον κατάλογο. Και κλείνοντας τον κατάλογο αναφώνησε
-ΚΑΙ Ο ΓΟΝΤΙΚΑΣ
Ο Τακούλης κατέρρευσε. Τα μαγικά του την μέρα εκείνη δεν έπιασαν τόπο !!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: