Translate -TRANSLATE -

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων




Στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Πρωί· Μπροστά από το Διοικητήριο της Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού. Πρωινή αναφορά. Περιμέναμε τον Διοικητή να εμφανιστεί.
-Μοίραααα Προσχέηηηηηη. Έδωσε το παράγγελμα ο υπολοχαγός και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης σηκώθηκε στον ουρανό καθώς κτυπούσαμε τα άρβυλα μας σε θέση προσοχής.
Με το βλέμμα αριστερά δεξιά έψαχνα να βρω τον καλό μου φίλο τον Αλέξη. Δόκιμος κι αυτός σαν και έμενα· παλαιότερος όμως 103 σειρά εγώ, 102 σειρά αυτός.
Στη Σχολή Πυροβολικού όπου υπηρετήσαμε μαζί, αυτός ήταν Διοικούσα Τάξη, δηλαδή Τάξη που έκανε καψόνι σε εμάς τα παιδιά της 103 σειράς. Το αγαπημένο καψόνι του Αλέξη ήταν να πάρει τρεις νέους δηλαδή από εμάς της 103 σειράς, να βάλει τους δυο να προχωρούν αγκαζέ και ο τρίτος να ακολουθεί από πίσω. Ο ένας από τους αγκαζέ φώναζε με το χέρι περασμένο στο πουκάμισο ΕΙΜΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΝΑΠΌΛΕΩΝ. Ο άλλος που τον κρατούσε αγκαζέ με λεπτή φωνή φώναζε ΕΙΜΑΙ Η ΖΟΖΕΦΙΝΑ και ο τρίτος που ακλουθούσε από πίσω φώναζε και στους δυο. «ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΜΑΚΑΚΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΤΕ»
Έκανε και άλλες πλάκες πολλές ο Αλέξης, αλλά το πρόσωπο του δεν είχε την αγριότητα των άλλων. Ήταν ένας Βητάς, έτσι λέγονταν τα παιδιά της διοικούσας τάξης, συμπαθητικός, όσο δηλαδή μπορούσε να γίνει συμπαθητικός ένας Βητάς.
Τον συνάντησα ξανά στη Μοίρα Πυροβολικού στα Γιάννενα. Τώρα ήμασταν ομοιόβαθμοι και γίναμε κολλητοί μια που και τους δυο μας ένωνε η αίσθηση του χιούμορ που διαθέταμε.
Μαζί στις στρατιωτικές ασκήσεις, μαζί σαν αξιωματικοί βολής στα πυροβόλα, μαζί στο παρατηρητήριο, μαζί όμως και στα γλέντια και στις βόλτες και στις εκτός στρατοπέδου μάχες με τα κοριτσόπουλα.
Τη μέρα όμως εκείνη και μάλιστα στην πρωινή αναφορά ο Αλέξης ήταν απών. Ούτε στη Λέσχη Αξιωματικών τον είχα δει την προηγούμενη, αλλά ούτε και στη βόλτα στην πλατειά.
Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Έτσι μόλις τελείωσε η πρωινή αναφορά πήγα στο Διοικητήριο. Ήθελα να μάθω τι του συνέβη. Είναι άρρωστος μου είπε ο Ανθυπασπιστής. Είναι στο 406 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
Έφυγα απ το Διοικητήριο με την απόφαση να τον επισκεφτώ μετά την υπηρεσία στο στρατόπεδο.
Έτσι και έγινε. Μόλις με είδε να μπαίνω στον θάλαμο που ήταν ανασηκώθηκε. Η επίσκεψη μου του έδινε χαρά. «Ένας Δόκιμος δεν αρρωσταίνει ποτέ Αλέξη. Ξέχασες αυτά που μας έλεγαν στην Σχολή, τον πείραξα χαριτολογώντας. Αυτός είναι ο κανόνας» συνέχισα το πείραγμα. Με κοίταξε. Εν τάξει είπε εγώ λοιπόν αποτελώ εξαίρεση και προσπάθησε να χαμογελάσει. Τι έπαθες ρε Αλέξη;;;; τον ρώτησα σοβαρά. Τι συμβαίνει;;;;;;
Ο Αλέξης πήρε το σοβαρό του. «Αυτός ο κερατάς ο πυρετός τα φταίει όλα. Αυτός ο κερατάς που δεν λέει να πέσει με τίποτα» μου είπε, κοιτάζοντας με. Και οι γιατροί τον ρώτησα. ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΙ ΛΕΝΕ;;;;;; Τι να πουν κι αυτοί, είπε με απογοήτευση και συνέχισε αγέλαστος ΓΙΑΤΡΟΙ ΕΙΝΑΙ .ΣΑΜΠΩΣ ΞΕΡΟΥΝ ;;;;. Μετά μου έκανε νόημα να πλησιάσω. Μεταξύ μας μου είπε, εγώ ξέρω την αίτια. Περίμενε και θα δεις.
Και πραγματικά δεν πέρασαν πολλά δευτερόλεπτα από τη συζήτηση μας και μπουκάρει στο θάλαμο, θηλυκό, μα ένα θηλυκό που κι αν δεν είσαι αναστενάρης, γίνεσαι. Κουβαλώντας όλη εκείνη την παρουσία που ξεχειλίζει θηλυκότητα βούτηξε το χέρι του Αλέξη και τον ρώτησε. Πως πάμε κύριε Δόκιμε;;; Ο Αλέξης είχε χάσει την μιλιά του. Ήταν και το σκύψιμο που έκανε μπροστά του ο θεοκόμματος και εκείνο το ντεκολτέ με όλο το καυτό περιεχόμενο του…… Ο Αλέξης σύξυλο, άφωνος. Μα και εγώ δεν πήγαινα πίσω. Μάλιστα, του είπα σε κάποια στιγμή όταν συνήλθα: Με τέτοιο κορίτσαρο αρρωσταίνεις πολύ ευχαρίστως. Έτσι θεώρησα καλό να πειράξω τον Αλέξη μόλις ο κόμματος εξήλθε. Ο Αλέξης με κοίταξε και με σοβαρό ύφος μου είπε. ΑΝΤΕ ΜΕΤΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΣΕΙ ΕΣΕΝΑ Ο ΠΥΡΕΤΟΣ......
Τον κοίταξα και του απάντησα βαθυστόχαστα. ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΕΝΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΑΡΕΑ. Γελάσαμε κι οι δυο. Ο Αλέξης είχε πάρει το πάνω του. Και πως να μην το πάρει άλλωστε.............Ακόμη και εγώ είχα πάρει το πάνω μου. ΔΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΡΥΨΩΜΕΝ ΑΛΛΩΣΤΕ......!!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: