Translate -TRANSLATE -

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Ένα βραδάκι δίπλα στη λίμνη




Ένα βραδάκι δίπλα στη λίμνη

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Εμένα μην με υπολογίζετε.
-Ετσι του είπες;;;;;;;
-Ναι ρε Αποστόλη. Ακούς ερώτηση, και με ύφος μάλιστα του Λοχαγού ¨"τι θα λέγατε κύριοι Ανθυπολοχαγοί για ένα ταξιδάκι στην Κύπρο;;;;;;;;" Κάνουν τέτοιες ερωτήσεις όταν απολύεσαι σε λίγες μέρες;;;;
-Και τι απάντησε ο Λοχαγός
-Τίποτα απλώς γέλασε. Ύστερα είπε «και τώρα στο μάθημά μας. Όταν λοιπόν γίνει επιστράτευση θα πάρετε ένα φάκελο....»
Γελάσαμε όλοι οι υπό απόλυση Έφεδροι Ανθυπολοχαγοί.
Αρχίσαμε να ψιθυρίζουμε :
-Τι λέει ο Λάκης, ο ένας
-Τέτοια ώρα τέτοια λόγια, ο άλλος
-Ακούς τι λέει ο δικός σου;;;, ο τρίτος
Ο Αποστόλης, Δόκιμος των Τεθωρακισμένων, η αφεντιά μου, υπό απόλυση Ανθυπολοχαγός και τα κορίτσια μας, η γλυκειά Σπυριδούλα -μονίμως ερωτευμένη μαζί μου - και η Δαφνούλα, πρωτάκια της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων, γλεντούσαμε.
Γιατί γλέντι ρομαντικό και όμορφη διασκέδαση με τα ουζάκια μας, δίπλα στη Λίμνη, με τα καραβάκια να πηγαινοέρχονται, τα κουαξ, κουαξ των βατραχιών, το Μιτσικέλι να κάνει χάζι την όμορφη παρέα μας.
Βραδάκι Ιουλίου ήταν. Ρομαντικό. Στο ταβερνάκι….
Με τα μάτια μας να ρουφούν αχόρταγα την ομορφιά του τοπίου και με τα κοριτσίστικα μάτια πάνω μας
-Μία απ τα ίδια διέταξε ο Αποστόλης. Συμπλήρωσε γελώντας
Και μην κάνεις δέκα χρόνια γιατί έχουμε κι απολυόμενους εδώ. Να προλάβουν να φάνε κι αυτοί ...ένα μεζέ.
Γελάσαμε.
Το φεγγάρι καθρεφτιζότανε στα ήσυχα νερά της λίμνης.
Αισθάνθηκα πάνω μου το βλέμμα της.
Είχε βουρκώσει.
-Θα με σκέπτεσαι;;;;;;;;;;; Με ρώτησε τρυφερά.
Της έπιασα το χέρι. Το έσφιξα. Δεν ήθελα να το αφήσω.
-Θα με σκέπτεσαι;;;;;;; Με ρώτησε πάλι
Το βλέμμα της πάνω μου καρφωμένο. Τα μαλλιά της κάλυψαν το πρόσωπο. Δεν περίμενε την απάντησή μου.
Σαν να μονολογούσε με κοίταξε. Μου μιλούσε με το βλέμμα.
-Εγώ θα σε σκέπτομαι!!
-ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ .Όχι συγκινήσεις τώρα, μας διέκοψε ο Αποστόλης.
Η Δαφνούλα του έπιασε το χέρι
-Κοίτα βρε να μαθαίνεις πως είναι οι ερωτευμένοι…
Γελάσαμε όλοι μαζί.
Πάνω στην ώρα να και το γκαρσόνι.
-Να και τα ουζάκια σας. Να και τα μεζεκλίκια.
-Όλα να μας τα φέρεις μόνο το λογαριασμό μη μας φέρεις, τον πείραξε ο Αποστόλης
Μπήκα στη συζήτηση. Κοίταξα το γκαρσόνι αυστηρά λέγοντας
-Εμείς οι δυό ΘΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΤΟΥΜΕ αργότερα.
Νέα γέλια, νέα πειράγματα
-Άστα αυτά μου είπε ο Αποστόλης. Απόψε πληρώνω εγώ.
-Τι λες ρε Αποστόλη;
Πρώτον εγώ διατάζω σαν ιεραρχικά ανώτερος και δεύτερον εγώ απολύομαι. Εσύ θ απολυθείς του Αγίου Ποτέ.....
-Δεν θέλω ν απολυθείς, πετάχτηκε η Σπυριδούλα
Θέλω να σ’ έχω συνέχεια δίπλα μου. Θέλω νάμαστε συνέχεια μαζί. Το ξέρω θ’ απολυθείς τέλος Ιουλίου, σε λίγες μέρες. Εγώ όμως δεν θέλω. Θέλω να μείνεις εδώ.
-Και τι θα κάνεις ρε Σπυριδούλα;;;; την πείραξε η Δάφνη.
-ΠΟΛΕΜΟ αυτό θα κάνω. Δεν θα απολυθεί ...κανένας σας.
Η παρέα μας δεν θα διαλυθεί. Δεν θ αφήσω να διαλυθεί
Γελάσαμε. Ο Αποστόλης την πείραξε.
-Γειά σου Σπυριδούλα...πολεμοχαρή.
Ήταν όμορφο το φεγγάρι.
Και το νερό της Λίμνης ήσυχο
Και το βράδυ ρομαντικό.
Κι ένα κορίτσι που ρούφαγε την ευτυχία κ’ ήθελε να την κρατήσει αιώνια και ‘μείς ευτυχισμένοι χωρίς να ξέρουμε την καταιγίδα που πλησίαζε.
Ήταν η τελευταία φορά που ήμασταν μαζί.
Σύντομα οι μονάδες μας τέθηκαν σε πολεμική ετοιμότητα.
Αλλού ο Αποστόλης, αλλού εγώ.
Τα κοριτσίστικα μόνο μάτια έμειναν να κοιτούν με βουρκωμένα μάτια.... και με νοσταλγία........ το έρημο ταβερνάκι
Η παρέα δεν υπήρχε πια. Είχε διαλυθεί..............


ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 



Πιό γρήγορα κι από το φως
Η ΣΚΕΨΗ τρέχει.
ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
χιλιάδες θάλασσες ,στεριές
αυτή διατρέχει


Στο μέλον,στο παρόν,στο παρελθόν
μονάχη πάει
και αναμνήσεις κι ονειρα πολλά
αυτή γεννάει


Με οχημα ΤΟ ΝΟΥ
τρέχει ΠΑΝΤΟΥ
ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
σε σε γυρνάει

Δεν υπάρχουν σχόλια: