Translate -TRANSLATE -

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Ένας Ιούλης που δεν θα ξεχάσω



Ένας Ιούλης που δεν θα ξεχάσω

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Μόνος με τις σκέψεις μου.
Έξω απ τη μικρή σκηνή.
Μεσάνυχτα Ιουλίου ’74.
Σαν σκιές οι στρατιώτες.
Δεν κοιμάται κανείς.
Δεν κολλάει ύπνος.
Στο χώρο διασποράς της μονάδας.
Με πλησιάζει ο Βασίλης.
Έφεδρος Ανθυπολοχαγός κι αυτός.
Κάθεται στο χώμα
-Τι λες;;;;;;;;;;; με ρωτάει.
Κοιτάζω ολόγυρα.
Το φεγγάρι φωτίζει.
Μα για μας σκοτεινιά.
Στρατιώτες, Καμιόνια, Σκηνές.
Είμαστε μέρες στο χώρο διασποράς.
Έχουμε μεγάλη νευρικότητα
-Τι να πω;;;; του απαντάω
Καθισμένος κι εγώ στο χώμα
Περίεργη βεγγέρα. Εμπόλεμη και στρατιωτική.
-Αυτή η αναμονή Βασίλη...με σκοτώνει......
-Καλλίτερα να μας σκοτώνει ....η αναμονή, μου λέει με νόημα.
Δεν τάμαθες;;;;;;;
-Να μάθω τι;;;;;;;;;;;
-Σφαγές στο Νησί. Εμπλοκή των μονάδων μας
Μας λένε πολεμική ετοιμότητα..Μας δουλεύουν
Πόλεμος φίλε μου. Έχουμε πόλεμο.
Έστω και ακήρυκτο.
Συννεφιάζω.
-Τι ξέρεις; τον ρωτώ ξέχειλος από αγωνία.
-Έχουμε κίνηση μονάδων.
-Το ξέρω αυτό. Κοίτα το Μιτσικέλη
Στο Μιτσικέλη φάλαγγα στρατιωτικών οχημάτων προχωράει με τα μικρά φώτα πορείας αναμμένα
Προορισμός .....το άγνωστο.........
-Που πάνε;;;;;;; Έβρο;;;;;;;;;; Τι γίνεται εκεί;;;;;;;
Ο Βασίλης με κοιτά. Σηκώνει τους ώμους
-Ποιός ξέρει;;;;;;;;;; Εδώ δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε εμείς;;;;;;;
-Λένε ότι στην Πρέβεζα φορτώνουν άρματα μάχης
-Σίγουρη η Ράδιο Αρβύλα;;;;;;;;;
-Δεν ξέρω έτσι λένε. Λες να μας πάρουν από δω;;;;;
-Ίσως πάμε Κρήτη. Δημιουργείται μία Μεραρχία εκεί
και μετά.......Κύπρο.
Γυρίζω το βλέμμα. Στρατιώτες καθαρίζουν τα οπλή
με τον σχοινοκαθαριστήρα.
Κοιτάζω το πιστόλι μου.
Ο Βασίλης το προσέχει. Μιλά σαν να μονολογεί
-Δεν μπορώ να ...σκοτώσω....Δεν μπορώ........
Τον παρηγορώ.
-Δεν τις ξέραμε αυτές τις καταστάσεις. Τώρα τις ζούμε.
Κι εγώ αισθάνομαι ....το ίδιο. Όταν δεις όμως τον Τούρκο να σε σημαδεύει τότε τι θα κάνεις;;;;;
Ο θάνατος σου η ζωή μου.
Με κοιτά. Μιλά αποφασιστηκά
-Θα του τινάξω τα μυαλά στον αέρα του Μεμέτη, πριν μου τα τινάξει αυτός. Δεν θάθελα να ζήσω και να δω αυτή τη στιγμή.
Μείναμε σιωπηλοί
Έσπασα τη σιωπή
-Δεν ξέρω αν είμαστε τυχεροί του είπα
Με κοίταξε.
-Τι εννοείς;;;;;; με ρώτησε
-Με τα πυροβόλα σκοτώνουμε αλλά δεν βλέπουμε τη στιγμή που σκοτώνουμε. Είναι κι αυτό κάτι. Αυτά τα βλέπει μόνο ο παρατηρητής. Αυτός που κατευθύνει τη βολή. Εμείς λέμε απλώς ένα ΠΥΡ και ξαπλώνουμε τρακόσους
-Εμείς όμως προκαλούμε...τον θάνατο. ΕΜΕΙΣ. Ποια η διαφορά αν σκοτώνεις με το όπλο η με το πυροβόλο
Ύστερα γύρισε. Σιγοψιθύρισε
-Δεν θέλω να σκοτώσω. Δεν θέλω να σκοτωθώ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ
ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ................
Το φεγγάρι του Ιουλίου μας έλουζε με φως
Μα δεν το βλέπαμε.......................
Μείναμε βουβοί με τις σκέψεις μας και την αγωνία του θανάτου να μας ζώνει
Νεαρά παιδιά τότε…
Εκείνο τον Ιούλιο που δεν θα ξεχάσω.................

Δεν υπάρχουν σχόλια: