Translate -TRANSLATE -

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Ζωντανοί νεκροί



Ζωντανοί νεκροί

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Μα τι έγινε;;;;;;;;;;;;
-Τι συμβαίνει;;;;;;;;;;;
Αναστάτωση στο στρατόπεδο.
Οι κραυγές δυνατές.
Κλάματα.
Είμαστε στο στρατόπεδο πια.
Έχουμε αφήσει πίσω μας τις μέρες στον χώρο διασποράς της μονάδος.
Πιστεύουμε ότι τα δύσκολα πέρασαν.
Πόσο λάθος κάναμε...........

Οι φωνές έντονες.
Τα κλάματα έντονα.
Σπαράζει το στρατόπεδο.
Βαριά μελαγχολία το σκεπάζει.
Θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι.
Η καταιγίδα πέρασε;;;;;
Η έτσι πιστεύαμε;;;;;;;;
Βγήκαμε ζωντανοί;;;;;;;;
Η Ζωντανοί νεκροί;;
Με πληγές. ΟΧΙ στο σώμα.
Στην ψυχή.
Αυτές που πονούν περισσότερο.
Επιταχύνω το βήμα
Οι κραυγές, το κλάμα.
Όλα απ το Διοικητήριο
Τρέχω να δω τι συμβαίνει και.....
Και μένω.....άγαλμα......
Εγώ και οι δύο μου στρατιώτες, δίπλα μου.
Με το που άνοιξα την πόρτα δεν πίστευα στα μάτια μου.
Καθισμένος στο γραφείο ο Φώτης, ο Ανθυπολοχαγός.
Αξιοθρήνητο σύνολο.
Οι επωμίδες του ξηλωμένες.
Το μανίκι κρεμόταν.
Κουμπιά στη στολή του δεν υπήρχαν
Ξεσκισμένο το μαντήλι της στολής.
Κραύγαζε. Δεν μίλαγε
Κραύγαζε ανάμεσα από λυγμούς.
Απέναντί του ο Διοικητής μας.
Αυτός που του ανέθεσε την δύσκολη αποστολή.

-Σπάραζε κύριε Διοικητά. Η μάνα του.
Σπάραζε, φώναζε, κτυπιότανε κύριε Διοικητά.
-Παιδάκι μου, σπλάχνο μου, παλληκάρι μου.
Πως σε έφεραν έτσι;;;;;;;;;;;;;;;;;
Τον συνόδεψα τιμητικά κύριε Διοικητά, όπως με διατάξατε.
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη κύριε Διοικητά.
Τι να της πω. Είναι ΗΡΩΑΣ. Σκοτώθηκε στην Κύπρο.
-Θέλω το παιδί μου, σπάραζε.
Μαζί της σπάραζε κι η δική μας καρδιά κύριε Διοικητά.
-Δεν είναι αυτό το παιδί μου.
Θέλω το παιδί μουυυυυ.
Ράγιζε η καρδιά κύριε Διοικητά.
-Το παιδί μου. Δυό μέτρα παλληκάρι. Όρθιο. Στητό
Πως μου το φέρνετε έτσι;;;;;;;;;;;;;;
Η Ελληνική σημαία στα χέρια μου κύριε Διοικητά.
Έπρεπε να της την παραδώσω.
Ένδειξη τιμής για την θυσία του.
Να της πω ότι λυπόμαστε.
Ο στρατός τον τιμά τον γιό της με την παρουσία την δική μου σαν  Ανθυπολοχαγού και ενός συνοδού στρατιώτη, εκπροσώπων της Μεραρχίας στην οποία υπηρετούσε.
Τα μάτια της πετούσαν φλόγες κύριε Διοικητά.
Το βλέμμα αγριωπό.
Αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά της.
-Πάρτε τη σημαία, σπάραξε
Τι μου την φέρνετε;;;;;;;;;;
Ανάμεσα σε λυγμούς, συνέχισε:
Εγώ το παιδί μου θέλω.
Δυνατό, χαμογελαστό, όπως σας το παρέδωσα
Τι μου φέρνετε εδώ;;;;;;;;;;;;
-Θέλω το παιδάκι μου. Θέλω το σπλάχνο μου.
Ύστερα όρμησε κατ’ επάνω μας.
Μαζί της και οι άλλοι συγγενείς.
-Φέρτε πίσω τα παιδιά μας. Όχι έτσι. Όχι έτσι.

Με τη στολή μας ξεσκισμένη κύριε Διοικητά
φύγαμε. Μπήκαμε στο  τζιπ και απομακρυνθήκαμε.
Σε μια ελιά σταματήσαμε.
Μόνοι Εγώ κι ο στρατιώτης.
Οι εκπρόσωποι της Μεραρχίας.
Ξεσκισμένοι…. Λυπημένοι..
Κι εμείς;;;;;;, αναρωτηθήκαμε
Τι φταίγαμε εμείς;;;;;;;;;;;;;;
Την τύχη του μπορεί να είχαμε.
Ύστερα φέραμε τα δυό μας χέρια στο πρόσωπο.
Και κλάψαμε. Δυνατά. Γοερά κύριε Διοικητά. Κλάψαμε
Χωρίς να μας ακούει κανείς
Χωρίς να μας βλέπει κανείς
Και ποτίσαμε την σκισμένη στολή μας με δάκρυα κύριε Διοικητά.
Ο ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΣ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ Κύριε Διοικητά
............................................
Νεκροί και εμείς..........
Ζωντανοί......νεκροί.................
(Από πραγματικό περιστατικό που συνέβη το 1974 στην 8η Μεραρχία και ήμουν παρών.)

Δεν υπάρχουν σχόλια: