Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Τα ντεσιμπέλ




Τα ντεσιμπέλ

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Διότι ημείιις κύριε Πρόεδρεεεε.........
Υψηλοί τόνοι φωνής από τον αντίδικο.
Τον παρατηρώ.
Έχει πρασινίσει.
Έχει κοκκινίσει.
Έχει βουρλιθεί.
-Λέεεγω και επιθυμώω να προσέξετεεε......
Οι οφθαλμοί αστράφτουν.
Οι χείρες πάνω –κάτω.
Μου έχει διακόψει την αγόρευση.
Στρέφω το βλέμμα στον Πρόεδρο.
Χαμηλόφωνα, σε ήπιους τόνους απευθύνομαι.
-Την προστασία του Δικαστηρίου σας κύριε Πρόεδρε·
Ο αντίδικός μου πειράται την απονομή της Δικαιοσύνης ….
με το σύστημα .....των ντεσιμπέλ.
Αυτό το τελευταίο έβαλε ...φρένο στον αντίδικο.
Προκάλεσε όμως την περιέργεια του Προέδρου.
Μας έκανε νόημα να πλησιάσουμε στην Έδρα.
-Δεν τυγχάνουμε βαρήκοοι κύριε συνήγορε,
είπε με δόση χιούμορ στον αντίδικο συνήγορο.
-Χαμηλώστε τους τόνους. Μην δημιουργείτε οξύτητα.
Κακώς διακόψατε τον συνάδελφόν σας. Αγορεύει…
Θα μιλήσετε όταν σας δοθεί ο λόγος.
Ο αντίδικος έβαλε την ουρά υπό τα σκέλη.
Μουρμούρισε ένα συγνώμη.
-Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές παρασυρώμεθα,
είπα για να τον παρηγορήσω
-Κύριε Πρόεδρε μπορώ να συνεχίσω την αγόρευσή μου;;;;
-Βεβαίως κύριε συνήγορε. Πρώτα όμως  πέστε μας τι εννοείτε λέγοντας
«απονομή δικαιοσύνης με τα ..ντεσιμπέλ»!!!!!!!!
Χαμογέλασα.
-Παλιός συνάδελφος κύριε Πρόεδρε έλεγε ότι στην αίθουσα
του Δικαστηρίου δεν χρειάζονται οι υψηλοί τόνοι της φωνής.
Και τούτο διότι οι τόνοι αυτοί δημιουργούν....οξύτητα και διότι η Δικαιοσύνη απονέμεται με την επικράτηση των ισχυρότερων επιχειρημάτων και όχι με το ποιος από τους δύο αντιδίκους διαθέτει τα υψηλότερα........ντεσιμπέλ. Ειδάλλως το έργο σας θα απλοποιείτο δεδομένου ότι θα λέγατε εις ημάς, ορίστε εσείς κύριε συνήγορε να σας ακούσω φωνάξτε όσο πιο δυνατά μπορείτε και ύστερα εσείς κύριε αντίδικε επαναλάβατε το αυτό.
Κερδίζει ο φωνασκών.....περισσότερον και ιδού εμπρός σας η Δικαιοσύνη των ντεσιμπέλ.
Ο πρόεδρος προσπαθούσε να μην χαμογελάσει.
Χαμόγελα όμως χαράκτικαν στα χείλη των συνέδρων Δικαστών αλλά και του Εισαγγελέα.
Ο Πρόεδρος κτύπησε το μολύβι στην έδρα και απηυθύνθη στο ακροατήριο
-Ησυχία παρακαλώ
Ύστερα στράφηκε προς εμάς
-Παρακαλώ εις τας θέσεις σας.
Παρέα με τον αντίδικο, τον άκουσα να μου λέει ψιθυριστά
-Όταν στην αίθουσα είναι ο πελάτης σου δεν θα φωνάξεις;;;;;;;
-Εμ’ πες το συνάδελφε. Έτσι εξηγείται..
Ο Πρόεδρος μου έδωσε τον λόγο :
-Ορίστε κύριε συνήγορε Συνεχίστε την αγόρευσή σας.
Σηκώθηκα απ τη θέση μου.
Άρχισα να εκθέτω τα επιχειρήματά μου.
Και αίφνης, ως ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, παρασυρμένος από την λογική ροή της αγόρευσης υπέπεσα.....στο ίδιο αμάρτημα.
ΥΨΩΣΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗ.
ΠΗΡΑ ΨΗΛΑ ΤΟΝ ΑΜΑΝΕ που λένε.
Ο αντίδικος το κατάλαβε. Στραβομουτσούνιασε.
Δεν μπορούσε όμως να με διακόψει.
Ήταν η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ αγόρευση
Το κατάλαβε όμως και …ο Πρόεδρος
Με κοίταξε. Μου χαμογέλασε και με κάρφωσε!!!
-Τώρα φωνασκείτε υμείς κύριε συνήγορε.
Σταμάτησα. Ηρέμησα. Τον κοίταξα
Κάρφωσα το βλέμμα μου στο δικό του.
-Δεν φωνασκώ εγώ κύριε Πρόεδρε.
Είναι το.....ΔΙΚΑΙΟΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΣΚΕΙ...............

Δεν υπάρχουν σχόλια: