Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ : Η ύστατη μάχη της κυβέρνησης προ των εκλογών

 

 

Η ύστατη μάχη της κυβέρνησης προ των εκλογών 

 

 

Αδιάφορα, όπως αναμενόταν, κύλησε χτες και η δεύτερη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτή τη φορά η κυβέρνηση συσπείρωσε 168 βουλευτές - πάλι λιγότερους από τους 170 έως 172 που υπολόγιζε να εμφανιστούν προκειμένου να δώσει την εντύπωση ότι έχει μια δυναμική που θα επέτρεπε να ελπίζει πως ίσως καταφέρει να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές που είναι αναγκαίοι για την παραμονή της στην εξουσία. 

Με τους 168 όμως που μάζεψε, ελάχιστοι πλέον περιμένουν ότι ο πρωθυπουργός θα κατορθώσει να βρει τουλάχιστον ακόμη 12 βουλευτές μέχρι τη Δευτέρα. Αν δεν υπάρξουν απροσδόκητης φύσης πολιτικές πρωτοβουλίες που να αλλάξουν εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό, η πεποίθηση ότι η χώρα βαδίζει προς πρόωρες βουλευτικές εκλογές βρίσκεται ήδη στα όρια της βεβαιότητας. Την άποψη αυτή ενίσχυσαν οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, οι οποίες έγιναν υπό εμφανές κράτος πανικού. Δεν είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός της χώρας να χαρακτηρίζει τις επιβαλλόμενες από το Σύνταγμα πρόωρες βουλευτικές εκλογές... «εθνική περιπέτεια»!!! Οση και αν είναι η προσωπική του πικρία επειδή θα απολέσει την πρωθυπουργία αν γίνουν εκλογές, οφείλει να είναι σαφώς πιο συγκρατημένος όταν κάνει δηλώσεις. Οπως για κάθε πρωθυπουργό, η απώλεια της εξουσίας ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, αλλά πάντοτε όταν λαμβάνει χώρα η συχνότατη εναλλαγή στην πρωθυπουργία, ελάχιστοι κυριολεκτικά πολίτες, ακόμη και του δικού του κόμματος οι ψηφοφόροι, συμμερίζονται την άποψη του απερχόμενου πρωθυπουργού! Εν πάση περιπτώσει, ο Αντώνης Σαμαράς έχει ακόμη πέντε μέρες στη διάθεσή του για να προσπαθήσει να αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα που θα του επιτρέψουν να παραμείνει πρωθυπουργός.

Αν το πετύχει αυτό, θα συνεχίσει να νέμεται την εξουσία επί χρόνια. Αν αποτύχει, ο ελληνικός λαός θα τον αποχαιρετήσει, πιθανότατα για πάντα. Τη Δευτέρα όλη αυτή η ιστορία θα έχει λήξει. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, ο πρωθυπουργός έχει τουλάχιστον 5-6 βουλευτές στη διάθεσή του για να τους βάλει να ψηφίσουν τον κυβερνητικό υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Τα ίδια δεδομένα όμως τοποθετούν στους βουλευτές αυτούς και την οροφή των κυβερνητικών δυνατοτήτων. Κανένα νόημα όμως δεν έχει να κάνουμε δημοσιογραφικές προβλέψεις για κάτι που σε πέντε μέρες θα το γνωρίζουν ως γεγονός δέκα εκατομμύρια Ελληνες! Είναι εντελώς άλλο πράγμα ο υπέρ πάντων αγών... προσφορών πάσης φύσεως που θα δώσει αυτές τις 120 ώρες που μας χωρίζουν από την έναρξη της ψηφοφορίας της Δευτέρας ο πρωθυπουργός μήπως και κατορθώσει να παραμείνει στην εξουσία, αλλά και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να τον ξεπεράσει σε προσφορές και να του φάει τη θέση!

Είναι βέβαιο ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα περάσει τα πιο εφιαλτικά Χριστούγεννα της ζωής του και ο Αλέξης Τσίπρας τα πιο ελπιδοφόρα της δικής του ζωής, αλλά και για τους δύο θα είναι τα πιο «κολασμένα» από πλευράς πυρετώδους δραστηριότητας προκειμένου να προωθήσουν τους πολιτικούς στόχους τους. Ποιος θα νικήσει θα το μάθουμε τη Δευτέρα, γύρω στη μία το μεσημέρι, με απόλυτη βεβαιότητα. Αν πάντως η χώρα οδηγηθεί όντως σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, όπως αναμένεται πλέον, θα επιθυμούσαμε να επαναλάβουμε την άποψη που έχουμε ήδη διατυπώσει - ότι θα έχουμε ανατροπή εκ βάθρων του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης, μετά από σαράντα ολόκληρα χρόνια! Τέτοιος πολιτικός σεισμός δεν θα έχει ξαναγίνει στη χώρα μας - και δικαίως, αφού το νέο πολιτικό σκηνικό θα πρέπει να εναρμονιστεί με την κοινωνικοπολιτική αθλιότητα των απολογητών και των αρνητών της ρημαγμένης μνημονιακής Ελλάδας. Αν όμως ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατορθώσουν να παραμείνουν ακόμη ενάμιση χρόνο στην εξουσία εκλέγοντας Πρόεδρο της Δημοκρατίας -πράγμα που προϋποθέτει ότι η κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία θα έχει πλέον διευρυνθεί στους 180 (!) βουλευτές-, η καθολική επικράτηση των μνημονιακών κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα αναστείλει τις εξελίξεις και στο πολιτικό σκηνικό, ίσως μάλιστα και να τις ματαιώσει. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα έχουν τον χρόνο να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους. Το Ποτάμι θα παραμείνει εξωκοινοβουλευτικό για ακόμη ενάμιση χρόνο και ίσως δεν θα έχει πια λόγο ύπαρξης, η ΔΗΜΑΡ δεν θα διαλυθεί, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αμφίβολο αν θα φτιάξει νέο κόμμα.

Το σημαντικότερο από όλα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποστεί μια τέτοιας στρατηγικής σημασίας ήττα τώρα, με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, θα προβάλλει ως φαβορί για την κατάκτηση της πρώτης θέσης και μετά από ενάμιση χρόνο. Σε πλήρη αντίθεση με όλες τις προηγούμενες εκλογές Προέδρων της Δημοκρατίας όπου η κάθε κυβέρνηση πετύχαινε να τοποθετήσει στο αξίωμα όποιον ήθελε, αυτή τη φορά, αν η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αποτύχει να τοποθετήσει τον άνθρωπό της, οι συνέπειες για το πολιτικό σκηνικό θα είναι κατακλυσμιαίες!

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=64113876

Ηλιούγεννα - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει:

«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8). Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.

Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό "ειδωλολατρικό" έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»

Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.

Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;

Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το 'Αλφα και το Ωμέγα».

Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου.  Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ηλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.

Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: « DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή  «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει απο την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου!

Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG.
Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ "ΚΡΟΝΟΥ" και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) "ΗΛΙΟΥ" και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...»

Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο ο Ίσις,σε κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου, άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».

Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα (ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ.) έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα!
Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.

Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των". Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:
"Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του.  Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ' εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου "ειρεσιώνης", και της "ικετηρίας" των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων." ("Κληρονομία του αρχαίου κόσμου", εφημερίς "Εθνος", 31 Δεκεμ.1937)

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως - τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.

Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του "Αγιοβασίλη" με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το "δώρο" του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους ...έγινε κυριολεκτικά "μοίρασμα δώρων".

Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια. 

 

 http://www.ellinikoarxeio.com/2010/08/christmas-in-ancient-greece.html#ixzz3N5rN2YeR

Τι συμβαίνει στην Αίγυπτο;

«Η Αίγυπτος δίνει έναν αγώνα για την επιβίωσή της [...] να γνωρίζετε για αυτά που ετοιμάζονται εναντίον μας», τόνισε πρόεδρος Αμπντλέλ Φατάχ αλ-Σίσι.

Τι συμβαίνει στην Αίγυπτο;

Από τη δεκαετία του '80 ακόμη, μια περίεργη φήμη-προφητεία κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο από στόμα σε στόμα, για το τι θα συνέβαινε στη χώρα μετά την πολιτική ή φυσική αποχώρηση του τότε Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Πολλοί Αιγύπτιοι, μεταξύ των οποίων μουσουλμάνοι κοσμικοί, νασερικοί, Κόπτες χριστιανοί, ξένοι υπήκοοι, ακόμη και Αιγυπτιώτες Έλληνες, από τα μεσαία και πάνω στρώματα οι περισσότεροι, ήταν σίγουροι ότι στη μετά Μουμπάρακ εποχή θα αναλάμβανε την εξουσία στην Αίγυπτο ένα πολιτικό σχήμα ακραίων μουσουλμάνων.

Είναι αλήθεια ότι κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Μουμπάρακ έγιναν πολλά λάθη. Το κοινωνικό κράτος που προσπάθησε να εφαρμόσει ο Άμπντελ Νάσερ -δημιουργός της σύγχρονης Αιγύπτου- και το πέτυχε αρκετά επί των ημερών του, λειτούργησε ως κακέκτυπο στα χρόνια του Μουμπάρακ. Ενώ, επί Νάσερ, επιβλήθηκε διά νόμου δωρεάν υποχρεωτική εκπαίδευση όλων των παιδιών, κανένας δεν έλεγχε αν οι γονείς έστελναν όλα τα παιδιά τους στο σχολείο επί Μουμπάρακ. Οι αστυνομικές ακαδημίες, μάλιστα, πολλές φορές κατηγορήθηκαν ότι στελεχώνονταν μόνον από γόνους πλουσίων οικογενειών που χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για να προωθήσουν τα βλαστάρια τους στο παντοδύναμο αστυνομικό σώμα, σε αντίθεση με τον Στρατό που ήταν και παρέμεινε λαϊκός και γι αυτό αγαπητός στον αιγυπτιακό λαό.

Δεν υπάρχει πάντως καμιά αμφιβολία ότι μέχρι των ημερών του Μουμπάρακ η Αίγυπτος θεωρείτο και ήταν η πιο φιλελεύθερη, δημοκρατική, αραβική, μεσανατολική και μωαμεθανική χώρα. Συγκρίνοντας την Αίγυπτο με τις πολύ πλουσιότερες αραβικές χώρες, τη μεγάλη διαφορά μπορούσες να τη διαπιστώσεις ακόμη και στον έλεγχο των διαβατηρίων στο αεροδρόμιο, με το φιλικό, καθόλου δύσπιστο και υπεροπτικό ύφος των αστυνομικών υπαλλήλων της.

Ο κίνδυνος, ωστόσο, καραδοκούσε και ονομαζόταν «Αδελφοί Μουσουλμάνοι», μία παραθρησκευτική-πολιτική οργάνωση που ίδρυσε το 1926 ο Αλ Μπάνα στην πόλη Ισμαηλία, πόλη-προπύργιο της αγγλικής εταιρείας διαχείρισης της Διώρυγας του Σουέζ. Το κήρυγμα του Αλ Μπάνα έγινε η φωνή της αντίστασης του αιγυπτιακού λαού εναντίον των ξένων κατακτητών -Γάλλων, Άγγλων, Οθωμανών- που περίπου 400 χρόνια είχαν τη χώρα στην κατοχή τους.

Από τον Μεσοπόλεμο μέχρι την επανάσταση των Ελεύθερων Αξιωματικών (Νάσερ-Ναγκίμπ 1952) και την πτώση του βασιλιά Φαρούκ, ένας ακήρυκτος πόλεμος λυσσομανούσε στη χώρα, με σαμποτάζ, δολοφονίες και απαγωγές να είναι στην ημερησία διάταξη μεταξύ εξουσίας και Αδελφών Μουσουλμάνων, καθώς οι Αδελφοί είχαν στρατολογήσει και στελέχη για τα ένοπλα παρακλάδια της οργάνωσης, που συνεχώς και μυστικά εκπαιδεύονταν .

Ο Νάσερ αποδέχτηκε τη βοήθειά τους στον αγώνα του εναντίον της αγγλοκρατούμενης κυβέρνησης, του τουρκικής καταγωγής βασιλιά της Αιγύπτου Φαρούκ, αλλά μόλις πέτυχε τον στόχο του και κυριάρχησε στη χώρα καθυπόταξε και τους Αδελφούς στέλνοντάς τους κατά εκατοντάδες στις φυλακές.

Την εποχή εκείνη οι γυναίκες στην Αίγυπτο είχαν όχι μόνον ακάλυπτο το κεφάλι, αλλά όπως μπορεί να δει κανείς στις παλιές κινηματογραφικές ταινίες, κατέκλυζαν τις παραλίες κολυμπώντας με τα μαγιό τους. Ο κύκλος των φανατικών του Ισλάμ παρέμενε στενός, με δραστηριοποίηση στο εσωτερικό της χώρας. Με τη βοήθεια, όμως, των άσπονδων συμμάχων του Νάσερ από τις χώρες του Κόλπου, άρχισε αργά και σταθερά η χρηματοδότηση του, βοηθώντας έτσι να περάσει στο επόμενο στάδιο.

Ο Μουμπάρακ άλλαξε την Αίγυπτο…

Ο διάδοχος του Νάσερ, ο Άνουαρ Σαντάτ, επίσης στρατιωτικός, προερχόταν από τον χώρο των «Αδελφών», καθώς στα πρώτα επαναστατικά χρόνια ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ των φανατικών μουσουλμάνων και των Ελεύθερων Αξιωματικών. Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του πολλοί φανατικοί μουσουλμάνοι αποφυλακίστηκαν και αποκαταστάθηκαν κοινωνικά μέσα σε ένα κλίμα ευφορίας, μέχρις ότου ομάδα δική τους τον δολοφόνησε στη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, εκδικούμενη για τη συγκατάθεσή του στην αμερικανικής έμπνευσης Συμφωνία Ειρήνης με το Ισραήλ, στο Καμπ Ντέϊβιντ.

Τον διαδέχτηκε ο Χόσνι Μουμπάρακ, από τη λαϊκή μεσαία τάξη, άριστος πιλότος-αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, που εξελίχτηκε σε έναν κοσμοπολίτη, bon viveur Πρόεδρο. Η Αίγυπτος επί των ημερών του απέκτησε μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ, καθιερώθηκε ως ηγέτιδα δύναμη σε Β. Αφρική, Μ. Ανατολή, στις αραβικές χώρες και στο ισλάμ, ενώ με το μειλίχιο προφίλ του ο Μουμπάρακ είχε κερδίσει την εύνοια αλλά και τη φιλία των ηγετών των σπουδαιότερων χωρών. Κάτι που δεν πέτυχε, γιατί ίσως και δεν επεδίωξε, ο επαναστάτης Γκαμάλ Νάσερ. Ο χαμηλών τόνων Μουμπάρακ, με την ανατολίτικη σοφία του, εδραιώνοντας τις συμμαχίες του με Ανατολή και Δύση, ανέδειξε τη χώρα του σε παγκόσμιο τουριστικό προορισμό.

Με δέκα βασικά είδη διατροφής υποτιμολογημένα να διατίθενται πάμφθηνα και τους στρατιωτικούς φούρνους να πουλάνε στην κυριολεξία δωρεάν την αιγυπτιακή πίτα (ψωμί), δεν έβρισκες εύκολα κάποιον πεινασμένο. Η υπεργεννητικότητα όμως των Αιγυπτίων -μία γέννηση ανά λεπτό- άλλαξε κατά πολύ τις ισορροπίες. Τα 17 εκατομμύρια των Αιγυπτίων στο τέλος της δεκαετίας του '50 αρχές του '60, έγιναν 75 την εποχή του Μουμπάρακ. Η γόνιμη αλλά στενή κοιλάδα του Νείλου δεν μπορεί εύκολα να θρέψει πια τόσους πολλούς ανθρώπους, παρά τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων που βρίσκονται και εργάζονται στο εξωτερικό, αφού μόνον ως δάσκαλοι και καθηγητές στις χώρες του Κόλπου εργάζονται περίπου 60 χιλιάδες Αιγύπτιοι.

Παρά τις προσπάθειες του Μουμπάρακ για τη δημιουργία μιας μίνιμουμ βάσης οικογενειακού προγραμματισμού, με έξυπνες διαφημίσεις-μηνύματα, που προβάλλονταν σε ΤV και ΜΜΕ, τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Η ανώτερη και μεσαία τάξη εξακολουθεί να γεννάει 3-4 παιδιά και η φτωχότερη ακόμη και 10, με την παραγωγική ηλικία να αρχίζει στα 14-15 χρόνια, ίσως και νωρίτερα για τα κορίτσια. Οι θρησκείες χρειάζονται πολυάριθμους πιστούς ακόμη κι αν είναι πεινασμένοι.

Πώς άρχισε η αποσταθεροποίηση

Παράλληλα ωστόσο με τον τουρισμό αναπτύσσονταν και τα πλοκάμια της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων, με το άφθονο χρήμα που έρρεε προς την Οργάνωσή τους από πετρελαϊκές χώρες του Κόλπου. Ο λόγος ήταν εμφανής, η Αίγυπτος συγκρινόμενη με αυτές τις χώρες, αν και πολύ πτωχότερη ήταν περισσότερο κοσμική, ανεξάρτητη, κοσμοπολίτικη και αποτελούσε ένα κακό παράδειγμα προς μίμηση στους λαούς των χωρών αυτών. Έπρεπε να αρχίσει η αποσταθεροποίηση της χώρας και η αχίλλειος πτέρνα της ήταν η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων, που έπρεπε να δυναμώσει και να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Έτσι άρχισαν σιγά σιγά να ξεπετάγονται μικρές εταιρείες που συνέδεαν με mini bus μικρά χωριά μεταξύ τους, οικοδομικές εταιρείες που πουλούσαν σαθρά διαμερίσματα για φτωχούς μελλόνυμφους σε μακρινές περιοχές, γιατροί που εθελοντικά προσέφεραν απογευματινές και βραδινές υπηρεσίες στα τεμένη για τους άπορους ασθενείς, δάσκαλοι που δίδασκαν ενήλικες αναλφάβητους. Με μεθοδικότητα, πανστρατιά και χρηματοδότηση φίλων και μελών τους, κατορθώνουν να αποκτήσουν την πλειοψηφία στις κυριότερες συνδικαλιστικές ενώσεις, όπως αυτές των νομικών, γιατρών και μηχανικών στο Κάιρο, αλλά και στην Αλεξάνδρεια.

Η αλήθεια είναι ότι οι Αιγύπτιοι δεν γνωρίζουν από δημοκρατικές διαδικασίες και σχεδόν αδιαφορούν γι αυτές, αφού η εξουσία της χώρας τους ήταν πάντοτε προσωποπαγής και αυταρχική.

Η οργάνωση προσέφερε όλα αυτά με ανταλλάγματα, βέβαια, όπως το μαντιλοδέσιμο των γυναικών, την τήρηση των αυστηρών κανόνων του Κορανίου, την αποφυγή επιρροών της δυτικής κουλτούρας κ.ά. Δεν παρέλειψαν ακόμη και την ίδρυση τραπεζών σε Γερμανία και Αγγλία για να βοηθούν τους απόδημους συμπατριώτες τους και δεν έχασαν βέβαια και την ευκαιρία να εκπαιδεύσουν και ομόθρησκούς τους σε άλλες χώρες. Το κακό είχε συντελεστεί, με το επίσημο κράτος να μην αντιλαμβάνεται το πώς πρέπει να αντιδράσει.

Καθημερινές ήταν οι συγκρούσεις αστυνομίας και φανατικών, με εκατέρωθεν θύματα. Στις δίκες που επακολουθούσαν, αξιοπερίεργο ήταν ότι τα αγγλοσαξωνικά ΜΜΕ κατηγορούσαν το φίλα προσκείμενο στις χώρες τους αιγυπτιακό κράτος για έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθεροτυπίας κ.λπ. Όλα αυτά βέβαια συνέβαιναν μέχρι και την επίθεση εναντίον των Δίδυμων Πύργων της Νέας Υόρκης. Μετά όλες οι εκ μέρους τους διαμαρτυρίες σίγησαν, οι προσδοκίες εξαϋλώθηκαν, τα δικαιώματα εξανεμίστηκαν. Το αυγό του φιδιού είχε σπάσει.

Ε. Ν. Ζ.

paron.gr

ΚΟΥΒΑ : Από την επανάσταση στο Εμπάργκο

ΣΤΟΝ ΚΛΟΙΟ ΤΩΝ ΗΠΑ Η ΚΟΥΒΑ ΕΠΙ 55 ΧΡΟΝΙΑ

Από την επανάσταση στο Εμπάργκο

 

Στη μαύρη βίβλο της αμερικανικής πολιτικής ο αποκλεισμός της Κούβας κατέχει ήδη μια εξέχουσα θέση. Βρίσκεται δίπλα σε κορυφαίες στρατιωτικές επεμβάσεις, πραξικοπήματα, δικτατορίες και κάθε είδους υπονομευτικές ενέργειες.

Μια ιστορική φωτογραφία με τον Φιντέλ και τον Τσε στην πρώτη επίσημη επαφή τους με την ηγεσία της ΕΣΣΔ. Ο Νο2 τότε στη σοβιετική ηγεσία Α. Μικογιάν θα βρεθεί στην Αβάνα ακριβώς μετά την έναρξη του πρώτου αμερικανικού εμπάργκο.

Τα στοιχεία που διακρίνουν από όλες τις άλλες το οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό εμπάργκο είναι ο απόλυτος αντι-ανθρωπιστικός χαρακτήρας και η διάρκειά του.

Μισό αιώνα και τρία επιπλέον χρόνια μαίνεται ο «πόλεμος» εναντίον του κουβανικού λαού. Οχι γενικώς και αορίστως εναντίον του καθεστώτος, παρά την παγκόσμια κατακραυγή και εναντίον της «συνείδησης του κόσμου» (τίτλος ενός από τα εκατοντάδες αντιαμερικανικά μανιφέστα). Αλλά και πολύ συγκεκριμένα με πείνα εναντίον του λαού.

Με τη γλώσσα των αριθμών το εμπάργκο «μεταφράζεται» σε πάνω από 1,5 τρισ. δολάρια. Περίπου τόσο υπολογίζεται η οικονομική ζημιά στις κουβανικές αιτήσεις προς τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ για την άρση του αποκλεισμού. Ουδεμία πρακτική σημασία έχει για τις ΗΠΑ ότι επί 23 συνεχή χρόνια υποβάλλεται παρόμοιο αίτημα, άλλες τόσες φορές έχει εγκριθεί από τη συντριπτική πλειονότητα των κρατών- μελών, αλλά ο αποκλεισμός παραμένει.

Η επίδειξη βαρβαρότητας συνεχίζεται από την πολιτισμένη υπερδύναμη και κατά καιρούς μάλιστα ενισχύεται.

Δεν είναι γνωστό σε πολλούς, αλλά ο αποκλεισμός δεν είναι μια αμερικανική απόφαση για τις διμερείς σχέσεις με την Κούβα. Επιβάλλεται και για λογαριασμό τρίτων χωρών, κατά παράβαση κάθε διεθνούς κανόνα. Η Ουάσιγκτον νομοθετεί εναντίον της Αβάνας υποκαθιστώντας άλλα κυρίαρχα κράτη ως προς τις σχέσεις τους με την Κούβα!

Πέρα, όμως, από την αποτύπωσή του σε αριθμούς, τις οικονομικές επιπτώσεις και την καθήλωση της Κούβας στην υπανάπτυξη, το εμπάργκο έχει δραματικές καθημερινές επιπτώσεις στον πληθυσμό του νησιού. Από τις εισαγωγές φαρμάκων μέχρι τις τεχνολογίες, που απαγορεύεται να περάσουν τα σύνορα. Ανεξάρτητα από τον τρόπο που καταφέρνει η χώρα να στέκεται όρθια και μάλιστα σε ορισμένους τομείς να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, το γεγονός είναι ότι οι ΗΠΑ κρατούν στις φυλακές της φτώχειας περίπου 11 εκατ. Κουβανούς, καταπατώντας βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.

Ο «πόλεμος» ξεκίνησε αμέσως μετά τον θρίαμβο της κουβανικής επανάστασης το 1959 και συνεχίστηκε, με εξάρσεις και υφέσεις, από έντεκα προέδρους των ΗΠΑ μέχρι σήμερα. Από τις αρχές ακόμη εκείνης της ιστορικής χρονιάς η ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα ήταν μόνιμος και σταθερός στόχος. Κάτι σαν έμμονη ιδέα. Οι επιχειρήσεις για «μια άλλη κυβέρνηση στην Κούβα» και «ανατρέπουμε τον Κάστρο» πήραν τις πιο διαφορετικές μορφές. Από τρομοκρατικές επιθέσεις και αεροπορικούς βομβαρδισμούς, μέχρι ευρείας κλίμακας στρατιωτικά και οικονομικά μέτρα. Μαζί με δολοφονίες ή αναρίθμητες απόπειρες εξόντωσης του Φιντέλ.

Η «Ασυγχώρητη Επανάσταση», 90 μίλια από τις ακτές των ΗΠΑ και η ανάδειξη ενός «προτύπου» για τη Λατινική Αμερική -και όχι μόνο- έπρεπε να σβήσει με κάθε μέσο.

Πρόκειται για διαχρονική στάση και πρακτική, που οδήγησε την ηγεσία της Κούβας να βλέπει πίσω από κάθε πρόβλημα -ακόμη και όσα προκαλούσε η πολιτική της- τον Λευκό Οίκο και τη CIA. Στην πραγματικότητα, όμως, και όπως ανακεφαλαίωσε εύστοχα ένας Αμερικανός διπλωμάτης, «η CIA βρίσκεται πίσω μόνο από τα μισά προβλήματα. Το ζήτημα είναι ότι η κυβέρνηση της Κούβας δεν ξέρει πια είναι αυτά τα μισά...».

Η «πολιορκία» της Κούβας, συνδυασμένη αρχικώς με την αποτροπή εξάπλωσης του κουβανικού «υποδείγματος», την κουβανική στρατηγική της «εξαγωγής της επανάστασης» και τον Ψυχρό Πόλεμο έμενε μετέωρη στη μετασοβιετική εποχή. Χωρίς επαρκείς, πια, δικαιολογίες και άλλοθι, ακόμη και για συμμάχους των ΗΠΑ που μετείχαν ενεργητικά κατά το παρελθόν στον αποκλεισμό. Πρόκειται για έναν «αναίτιο πόλεμο», αλλά όχι και μη εξηγήσιμο. Για την πρώτη φάση του τη βασική εξήγηση έδωσε από την οπτική του ο Κάστρο:

Η εξήγηση του Φιντέλ

«Ο ιμπεριαλισμός δεν ήταν διατεθειμένος να επιτρέψει ήσυχα την ανάπτυξη της Επανάστασης στην Κούβα... Δεν μπορούσε να ανεχτεί έστω και μόνο την εθνική - απελευθερωτική επανάσταση στην Κούβα. Μόλις ψηφίστηκε ο νόμος για την Αγροτική Μεταρρύθμιση (μεταξύ των άλλων απαλλοτριώσεις), οι ΗΠΑ άρχισαν να οργανώνουν στρατιωτική επιχείρηση ενάντια στην Κούβα. Ακόμα λιγότερο ήταν διατεθειμένοι οι ιμπεριαλιστές να ανεχθούν τον σοσιαλισμό στη χώρα μας. Και μόνο η σκέψη για το ποιο παράδειγμα μπορούσε να αποτελέσει για τη Λατινική Αμερική η νικηφόρα κουβανέζικη επανάσταση, τρόμαζε τους ηγετικούς κύκλους...».

Η εξήγηση διατυπωμένη διαφορετικά επαναλαμβάνεται στερεότυπα στα κουβανικά σχέδια ψηφισμάτων προς τον ΟΗΕ για την άρση του αποκλεισμού. Οι αμερικανικές κυβερνήσεις επιδιώκουν με τον τρόπο αυτόν «να καταστρέψουν το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που έχει επιλέξει ο κουβανικός λαός».

Η αποτυχία των αμερικανικών σχεδιασμών και η επιβίωση της Κούβας έχει θέσει πολλές φορές από πολλούς ένα ερώτημα ιστορικού χαρακτήρα: «Σε περίπτωση που είχε αφεθεί στην ησυχία της, τι θα είχε δημιουργήσει;».

Τα πιο σημαντικά γεγονότα όσο διήρκεσε ο αποκλεισμός

1959 Αμέσως μετά την επανάσταση το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ βάζει στην ημερήσια διάταξη τον στόχο για «άλλη κυβέρνη­ση στην Κούβα»

1960 Πρώτη πολεμική πράξη. Το γαλλικό πλοίο «Λε Κουμπρ», με φορτίο βελγικά όπλα, ανατινάσσεται ενώ ξεφόρτωνε στο λιμάνι της Αβάνας (100 νεκροί και 200 τραυματίες από το σαμποτάζ της CIA)

Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ εγκρίνει σχέδια εισβολής. Ο Κάστρο βροντοφωνάζει για πρώτη φορά το εγερτήριο σύνθημα «Πάτρια ο μουέρτε» («Πατρίδα ή θάνατος»)

Μετά τη «Διακήρυξη της Αβάνας» οι ΗΠΑ απαντούν με απαγόρευση εξαγωγών προς την Κούβα

1961 Ιανουάριος. Επίσημη έναρξη του μονομερούς «πολέμου». Η Ουάσιγκτον διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις Απρίλιος. Η περίφημη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων. Πάνω από 1.200 Κουβανοί, που είχαν καταφύγει στις ΗΠΑ, υπό τις οδηγίες της CIA εισβάλλουν στο νησί. Δύο μέρες αργότερα οι κουβανικές δυνάμεις θα βγουν νικήτριες (θεωρείται η πρώτη ήττα των Αμερικανών σε λατινοαμερικανικό έδαφος) Μάιος. Ανήμερα την Πρωτομαγιά ο Κάστρο ονομάζει το καθεστώς «σοσιαλιστικό» Εθνικοποίηση των ξένων εταιρειών πετρελαίου (αρνήθηκαν να διυλίσουν σοβιετικό πετρέλαιο) Ιούλιος. Εμπάργκο στη ζάχαρη. Ο Κάστρο καταγ­γέλ­λει ότι θέλουν να συντρί­ψουν την Κούβα «με την πείνα» Οκτώβριος. Εθνικοποιούνται οι αμερικανικές περιουσίες

1961-1964 Ο Τσε Γκεβάρα ως υπουργός Βιομηχανίας δίνει σκληρές μάχες κατά του αποκλεισμού

1962 Αποβολή της Κούβας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών. Αναστέλλεται οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση βοήθεια και σταματούν οι θαλάσσιες μεταφορές

Ο Κένεντι γενικεύει τον αποκλεισμό

1962-1965 Κουβανικός «πόλεμος» κατά του αποκλεισμού, με τη στήριξη της ΕΣΣΔ

Στρατηγική της Κούβας η υποστήριξη των ανταρτοπολέμων («δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ στη Λατινική Αμερική»)

Η «κρίση των πυραύλων». Επί δώδεκα μέρες η απειλή του πυρηνικού πολέμου κρέμεται πάνω από τον κόσμο, μέχρι ο Σοβιετικός ηγέτης Χρουστσόφ να αποσύρει του βαλλιστικούς πυραύλους που προορίζονταν για το νησί. Ο Κένεντι δεσμεύεται για μη εισβολή

1965-1973 Δεκάδες χιλιάδες Κουβανοί εγκαταλείπουν τη χώρα τους και εγκαθίστανται στις ΗΠΑ

1976-1980 Το πρώτο πενταετές πρόγραμμα της Κούβας

1980 Ο πρόεδρος Ρίγκαν δηλώνει ότι ο «αποκλεισμός» παραμένει ως έχει

1982 Επέκταση αποκλεισμού μέσω της επιβολής κυρώσεων σε χώρες ή εταιρείες που βοηθούν ή συναλλάσσονται με την Κούβα

1990-2000 Νόμοι Τοριτσέλι και Μπάρτον επί προεδρίας Κλίντον για χρηματοδότηση αντεπανάστασης στο εσωτερικό με κυρώσεις για όσους συναλλάσσονται με την Αβάνα

Το τέλος της ΕΣΣΔ απειλεί με παράλυση την οικονομία

Υπόθεση «CUBA 5» (καταδίκη πέντε Κουβανών στις ΗΠΑ για κατασκοπεία)

2001 Με αφορμή την υπόθεση του μικρού Ελιάν Γκονζάλες, που βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέ­ροντος, τίθεται εκ νέου το ζήτημα της άρσης του αποκλεισμού

2001-2010 Η δεκαετία αρχίζει με δηλώσεις του Μπους για σκλήρυνση των μέτρων κατά της Κούβας και τελειώνει με την άρση ορισμένων ταξιδιω­τικών περιορισμών

2013-2014 Πρώτες αμερικανοκουβανικές συνομιλίες για «ξεπάγωμα» των σχέσεων

ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
katsimar@yahoo.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=64112219

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΠΑΓΚΙΣΤΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ

Στον πάτο του βαρελιού η παγκόσμια οικονομία

Βαρέλι δίχως πάτο η αγορά του «μαύρου χρυσού». Στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων της Νέας Υόρκης οι τιμές υποχώρησαν για πρώτη φορά τα τελευταία πεντέμισι χρόνια κάτω από τα 55 δολάρια το βαρέλι, προκαλώντας ρίγη τρόμου στις χώρες που στηρίζονται σε σημαντικό βαθμό στα έσοδα από την πώληση πετρελαίου όπως είναι η Ρωσία, η Βενεζουέλα και το Ιράν.

Η μεγάλη πτώση της τιμής ώθησε τους αναλυτές ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού να αναθεωρήσουν τις προβλέψεις τους που πλέον κάνουν λόγο για τιμή πετρελαίου στα 30 με 40 δολάρια το βαρέλι μέσα στους επόμενους μήνες, καθώς στην άρνηση του ΟΠΕΚ να μειώσει την ημερήσια παραγωγή των κρατών-μελών του που αποδυναμώνει τις τιμές προστέθηκε η συρρίκνωση της μεταποιητικής δραστηριότητας στην Κίνα, η οποία παρουσιάζει τη δεύτερη υψηλότερη ζήτηση πετρελαίου στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ.

H μειωμένη παγκόσμια ζήτηση, και όχι μόνο από την Κίνα, είναι σύμφωνα με αναλυτές ο λόγος που η τιμή του πετρελαίου, μαζί με τις τιμές του συνόλου των εμπορευμάτων -από τον χρυσό μέχρι το βαμβάκι- ακολουθεί πτωτική πορεία. Οπως δήλωσαν αναλυτές της Deutsche Bank αυτό που πραγματικά «κινεί» τις τιμές είναι το ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης.

«Οι traders ήταν πολύ απασχολημένοι με το να πωλούν ώστε να άκουσαν την απόφαση του ΟΠΕΚ. Εάν για όλα έφταιγε η 'έκρηξη' παραγωγής από σχιστολιθικά πετρώματα, τότε τα υπόλοιπα εμπορεύματα δεν θα έπρεπε να υποχωρούν επίσης.

Η χαμηλότερη ζήτηση από τις πιο αδύναμες οικονομίες είναι αυτή που μπορεί να δικαιολογήσει τη συντονισμένη πτώση» υποστηρίζουν χαρακτηριστικά. Και οι εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών για επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης ή για νέους κύκλους ύφεσης τούς επιβεβαιώνουν.

Μείον 230.000 βαρέλια την ημέρα

Οσον αφορά το πετρέλαιο πριν από λίγες μέρες η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) μείωσε τις προβλέψεις για την παγκόσμια ζήτηση κατά 230.000 βαρέλια στα 93,3 εκατ. την ημέρα για το 2015.

Η Goldman Sachs εκτιμά πως η πτώση των τιμών πετρελαίου θα «παγώσει» επενδυτικά σχέδια 930 εκατ. δολαρίων για εξόρυξη, οδηγώντας σε πτώση της ημερήσιας παραγωγής κατά 7,5 εκατ. βαρέλια μέχρι το 2025.

Για τις χώρες εισαγωγής η υποτίμηση είναι πολύ καλή εξέλιξη καθώς μειώνονται οι δαπάνες τους. Με άλλα λόγια εξελίσσεται θετικά το εμπορικό τους ισοζύγιο, αν και σε κάποιες περιπτώσεις (όπως και στην Ελλάδα) τα δημόσια έσοδα μειώνονται μιας και περιορίζονται οι φόροι επί της τιμής των καυσίμων.

Την ίδια ώρα, όμως, είναι βαρύ το πλήγμα για τις χώρες που εξάγουν πετρέλαιο (Ρωσία, Μέση Ανατολή, Ιράν, Αυστραλία, Νορβηγία, Καναδά, Βενεζουέλα, Νιγηρία) αφού συρρικνώνονται δραματικά οι εισπράξεις τους.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και άλλες αναπτυσσόμενες οικονομίες του πλανήτη, ειδικά η Ινδονησία, η Τουρκία, η Βραζιλία, η Ταϊλάνδη και η Βενεζουέλα, οι οποίες βιώνουν παράλληλα «τσουνάμι» ρευστοποιήσεων στα χρηματιστήρια, κατακρήμνιση των νομισμάτων τους σε συνδυασμό με άνοδο στα επιτόκια δανεισμού.

Στην περίπτωση μάλιστα που η αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα αυξήσει τα επιτόκιά της η κατάσταση στις χώρες αυτές θα επιδεινωθεί καθώς θα «πυροδοτηθεί» μαζική εκροή κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Εντονες ανησυχίες εκφράζουν, ωστόσο, και οι παραγωγοί του σχιστολιθικού πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αμερική. Οπως αναφέρουν αναλυτές, με την τιμή του αμερικανικού αργού πολύ κάτω από 70 δολάρια, πολλές περιοχές της Αμερικής δεν θα μπορούν να παράγουν σχιστολιθικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο χωρίς να υφίστανται ζημίες.

Σύμφωνα με αναλυτές, ο ισχυρότερος «παίχτης» στην παρούσα φάση είναι η Σαουδική Αραβία που μπορεί να αντέξει μια παρατεταμένη περίοδο χαμηλών τιμών, καθώς το δημόσιο χρέος της κυμαίνεται στο 3% του ΑΕΠ, ενώ διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 745 δισ. δολαρίων.

Οι επιχειρήσεις

Οι ανακατατάξεις στην ενεργειακή σκακιέρα δεν αφήνουν ωστόσο ανεπηρέαστες και τις επιχειρήσεις. Ειδικότερα περαιτέρω πτώση των τιμών αναμένεται να πλήξει τους ισολογισμούς και τα κέρδη των εταιρειών διύλισης πετρελαίου, άρα και τις μετοχές τους, όπως εκτιμούν οι αναλυτές της Goldman Sachs. Οι Financial Times υποστηρίζουν επίσης πως η πτώση επηρεάζει και τις τράπεζες με διεθνή εμβέλεια όπως η βρετανική Barclays και η αμερικανική Wells Fargo. Οι δύο τράπεζες χρηματοδότησαν με 850 εκατ. δολάρια τη συγχώνευση δύο αμερικανικών πετρελαϊκών και ενεργειακών εταιρειών, της Sabine Oil & Gas και της Forest Oil. Ειδικά δε για το ρωσικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι τεραστίων διαστάσεων, επειδή οι απαιτήσεις των τραπεζών απέναντι στις εταιρείες ανέρχονται σε περίπου 200 δισ. δολάρια σε ξένο συνάλλαγμα με κίνδυνο να εκτιναχθούν στα ύψη σε όρους ρουβλίου εάν η υποτίμηση του νομίσματος συνεχιστεί.

Στα θετικά είναι όμως το γεγονός ότι πτώση κατά 10 δολάρια της τιμής του πετρελαίου οδηγεί σε αύξηση του ΑΕΠ της Ευρωζώνης κατά 0,1%, ενώ για κάθε πτώση 10 δολαρίων στην τιμή του αργού το αμερικανικό ΑΕΠ επωφελείται κατά 0,2%. Εξάλλου μειώνεται το ενεργειακό κόστος σε επιχειρήσεις και βιομηχανίες και μαζί με αυτό και το συνολικό κόστος παραγωγής. Στους κλάδους που ευνοούνται, είναι ο ταξιδιωτικός, επειδή μειώνεται το κόστος καυσίμων και ανακάμπτει η ζήτηση. Το ίδιο ισχύει και για τις αεροπορικές, όπου τα καύσιμα αντιστοιχούν στο 20%-40% του κόστους λειτουργίας. Οι χαμηλότερες τιμές του πετρελαίου ευνοούν επίσης απροσδόκητα μεγάλο αριθμό βιομηχανικών επιχειρήσεων: από τις πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές εισηγμένες εταιρείες εξόρυξης, μέχρι τις εταιρείες του κλάδου χημικών, των οποίων το κόστος εξαρτάται κατά τα δύο τρίτα από υλικά που σχετίζονται με το πετρέλαιο. Ο ευρύτερος κλάδος της αυτοκινητοβιομηχανίας για παράδειγμα, ευνοείται και από τη συνεπακόλουθη υποχώρηση στις τιμές των πλαστικών.

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ
«Σπάνε» συμβόλαια οι κερδοσκόποι

Πολλοί αναλυτές αποδίδουν την πτώση των τιμών του «μαύρου χρυσού» στην «έκρηξη» που προκάλεσε στην αγορά το σχιστολιθικό πετρέλαιο των ΗΠΑ, ενώ άλλοι τονίζουν την αποτυχία του ΟΠΕΚ να αποφασίσει μείωση της προσφοράς. Ωστόσο, αυτό είναι μόνο το ένα μέρος της αλήθειας.

Η τιμή του σιδηρομεταλλεύματος, του χρυσού, του ασημιού, της πλατίνας, καθώς και της ζάχαρης, του βαμβακιού, της σόγιας, έχει υποχωρήσει επίσης. Πράγμα που σημαίνει ότι στην ευρεία αυτή κάμψη συμβάλλουν και μακροοικονομικοί παράγοντες.

Ποιοι είναι όμως αυτοί; Πιθανόν ο αποπληθωρισμός. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αρκετό. Η πιο συνηθισμένη εξήγηση είναι η παγκόσμια οικονομική επιβράδυνση, η οποία έχει μειώσει τη ζήτηση για ενέργεια, ορυκτά και γεωργικά προϊόντα. Πράγματι, η ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί και οι προβλέψεις για το ΑΕΠ έχουν υποτιμηθεί προς τα κάτω από τη μέση της χρονιάς για τις περισσότερες χώρες.

Ενας άλλος πιθανός παράγοντας είναι η νομισματική πολιτική.

Υπάρχει η αντίληψη ότι όταν η Fed τυπώνει χρήμα, αυτό φτάνει στα εμπορεύματα και ανεβάζει τις τιμές. Αντιθέτως οι τιμές πέφτουν όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν. Οι διαχειριστές χαρτοφυλακίων ανταποκρίνονται στην αύξηση των επιτοκίων, με το να εγκαταλείπουν τα συμβόλαια εμπορευμάτων και να επιλέγουν έντοκα γραμμάτια. Με δεδομένο ότι τα επιτόκια στις ΗΠΑ δεν ανέβηκαν το 2014, το «έξυπνο χρήμα» βλέποντας μπροστά, εγκαταλείπει τα εμπορεύματα, αναμένοντας υψηλότερα επιτόκια το 2015.

• Η Goldman Sachs εκτιμά πως η πτώση των τιμών πετρελαίου θα «παγώσει» επενδυτικά σχέδια 930 εκατ. δολαρίων για εξόρυξη, οδηγώντας σε πτώση της ημερήσιας παραγωγής κατά 7,5 εκατ. βαρέλια μέχρι το 2025.
• Οι Financial Times υποστηρίζουν πως η πτώση της τιμής του πετρελαίου επηρεάζει και τις τράπεζες με διεθνή εμβέλεια όπως η βρετανική Barclays και η αμερικανική Wells Fargo.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΣΜΑ
kosma@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=64112023

Εντγκαρ Ρετβελάτζε : Ο Μέγας Αλέξανδρος απελευθέρωσε την ανθρωπότητα!

Ο κορυφαίος αρχαιολόγος του πλανήτη αποκαλύπτει: Ο Μέγας Αλέξανδρος απελευθέρωσε την ανθρωπότητα!

«Νότια του Ουζμπεκιστάν στις όχθες του Αμπού Ντάρια βρήκαμε μια Ελληνική περιοχή που ονομαζόταν «Πανδοχείο».

ΤΟΥ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΥ ΜΑΣ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Εκεί ήταν το περίφημο «Ελληνικό Πέρασμα» γιατί από κει περνούσαν οι πάνοπλοι, επιφανείς στρατηγοί του Μ. Αλεξάνδρου.

Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το σημείο Τερμέζ (από την Ελληνική ονομασία «Θερμές») ακριβώς πάνω στα σύνορα με το Αφγανιστάν….».

Ο διασημότερος- εν ζωή -αρχαιολόγος του κόσμου -ειδικός για τα Ελληνιστικά ευρήματα στην Κεντρική Ασία , ο Εντγκαρ Ρετβελάτζε, άνοιξε τα χαρτιά του στο Hellasforce και μίλησε για τα νέα ευρήματα που αφήνουν άφωνη την ανθρωπότητα, όπως για τη βιβλιοθήκη παπύρων στο Καμπίρ Τεπέ με γραφή βασισμένη στο Ελληνικό αλφάβητο, αλλά και για το πλήθος νομισμάτων (που δεν χωρούν πλέον σε μουσεία) κυρίως του βασιλιά Ευθύδημου από τη Μαγνησία, του Ευκρατήδη και των Σέλευκου και Αντιόχου.

Ο Ρετβελάτζε που είναι Ακαδημαϊκός στο Ουζμπεκιστάν και γερουσιαστής, έχει πάθος ασίγαστο για τον Έλληνα στρατηλάτη.

«Ο Μεγάλος Βασιλιάς σας – μου εκμυστηρεύτηκε στην πολύκροτη συνέντευξη που μου έδωσε σε ένα προάστιο της Τασκένδης- άνοιξε δρόμους στην Ιστορία κι έφερε σε συνεννόηση, σε συνάντηση, τη Δύση με την Ανατολή….Γι αυτό και για 10.000 άλλους λόγους που μαθαίνουμε κάθε μέρα παραμένει μεγάλος….».

Και καθώς τα κατέγραφα όλα αυτά, απ τον Ιντιάνα Τζόουνς του καιρού μας, μου άνοιξε το προσωπικό του θησαυροφυλάκιο στην Ακαδημία Επιστημών της Ουζμπεκικής πρωτεύουσας.

Χιλιάδες νομίσματα με Ελληνικές επιγραφές αλλά και μια λευκή λήκυθος που πάνω της γράφει «ΜΕΓΑΡΑ». Πάνω σε Πεντελικό μάρμαρο, χαραγμένο το όνομα της Ελληνικής πόλης απ τούς στρατιώτες που ακολουθούσαν τον ένδοξο στρατηλάτη στη μοναδική εποποιία στην έρημο της Κεντρικής Ασίας….

hellasforce

Φώτης Κόντογλου: Χριστούγεννα στη σπηλιά

Δια χειρός Κόντογλου

Φώτης Κόντογλου: Χριστούγεννα στη σπηλιά

Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα και χιονιάς πάντα πάνε μαζί. 

Μα εκείνη τη χρονιά οι καιροί ήτανε φουρτουνιασμένοι παρά φύση. 

Χιόνι δέν έρριχνε. Μοναχά που η ατμόσφαιρα ήτανε θυμωμένη, και φυσούσανε σκληροί βοριάδες με χιονόνερο και μ' αστραπές. 

Καμμιά βδομάδα ο καιρός καλωσύνεψε και φυσούσε μια τραμουντάνα που αρμενιζότανε.
Μα την παραμονή τα κατσούφιασε. Την παραμονή από το πρωΐ ο ουρανός ήτανε μαύρος σαν μολύβι, κ' έπιασε κ' έρριχνε βελονιαστό χιονόνερο.

Σε μια τοποθεσία βρισκότανε ένα μαντρί με γιδοπρόβατα, απάνω σε μια πλαγιά του βουνού που κοίταζε κατά το πέλαγο. Tο μέρος αυτό ήτανε άγριο κ' έρημο, γεμάτο αγριόπρινα, σκίνους και κουμαριές, που ήτανε κατακόκκινες από τα κούμαρα. το μαντρί ήτανε τριγυρισμένο με ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].

Οι τσομπάνηδες καθόντανε μέσα σε μια σπηλιά που βρισκότανε παραμέσα και πιο ψηλά από τη μάντρα και που κοίταζε κατά τη νοτιά. Μεγάλη σπηλιά, με τρία - τέσσερα χωρίσματα, κι αψηλή ως τρία μπόγια. Τα ζωντανά σταλιάζανε κάτω από τις χαμηλές σάγιες, που έσκυβες για να μπεις μέσα. Σωροί από κοπριά στεκόντανε εδώ κ' εκεί, και βγάζανε μια σπιρτόζα μυρουδιά. Χάμω, το χώμα ήτανε σκουπισμένο και   καθαρό, γιατί οι τσομπάνηδες ήτανε μερακλήδες, και βάζανε τα παιδιά και σκουπίζανε ταχτικά με κάτι σκούπες κανωμένες από αστοιβιές.

Αρχιτσέλιγκας ήτανε ο Γιάννης ο Μπαρμπάκος, ένας άνθρωπος μισάγριος, γεννημένος ανάμεσα στα γίδια και στα πρόβατα. Ήτανε μαύρος, μαλλιαρός, με γένεια μαύρα κόρακας, σγουρά και σφιχτά σαν του κριαριού. Φορούσε σαλβάρια κοντά ως το γόνατο, σελάχι στη μέση του, ζουνάρι πλατύ, βαριά τζεσμέδια στα ποδάρια του. το κεφάλι του το είχε τυλιγμένο μ' ένα μεγάλο μαντίλι σαν σαρίκι, κ' οι μαρχαμάδες [= τα κρόσια] κρεμόντανε στο πρόσωπό του. Αρχαίος άνθρωπος!

Είχε δυο παραγυιούς, τον Αλέξη και τον Δυσσέα, δυο παλληκαρόπουλα ως είκοσι χρονών. Είχε και τρία παιδιά, που τους βοηθούσανε στ' άρμεγμα και κοιτάζανε το μαντρί νά 'ναι καθαρό. Αυτές οι έξι ψυχές εζούσανε σε κείνο το μέρος, κρυφά από τον Θεό. Ανάρια βλέπανε άνθρωπο.

Η σπηλιά ήτανε καπνισμένη κι ο βράχος είχε μαυρίσει ως απάνω από την καπνιά που έβγαινε από το στόμα της σπηλιάς. Εκεί μέσα είχανε τα γιατάκια τους, σαν μεντέρια, στρωμένα με προβιές. Στους τοίχους της σπηλιάς είχανε μπήξει παλούκια μέσα στις σκισμάδες του βράχου, και κρεμόντανε καρδάρες, τυροβόλια, μαγιές, τουφέκια και μαχαίρια, λες κ' ήτανε λημέρι των ληστών. Απ' έξω φυλάγανε οι σκύλοι, όλοι άγριοι σαν λύκοι.

Η ακροθαλασσιά βρισκότανε ως ένα τσιγάρο απόσταση από τη μάντρα. Ήτανε έρημη, κι άλλο δεν ακουγότανε εκεί πέρα παρά μοναχά ο αγκομαχητός του πελάγου, μέρα - νύχτα. Με τον βοριά απάγκιαζε, και καμμιά φορά πόδιζε κανένα καΐκι. Αλλιώς δεν έβλεπες βάρκα πουθενά. Από το μαντρί αγνάντευε κανένας το πέλαγο ανάμεσα στα δέντρα, και το μάτι ξεχώριζε καθαρά τα βουνά της Μυτιλήνης.

Την παραμονή τα Χριστούγεννα, είπαμε πως ο καιρός χάλασε, κι άρχισε να πέφτει χιονόνερο. Οι τσομπάνηδες είχανε μαζευτεί στη σπηλιά κι ανάψανε μια μεγάλη φωτιά και κουβεντιάζανε. Τα παιδιά είχανε σφάξει δυο αρνιά και τα γδέρνανε. Ο Αλέξης έβαλε απάνω σ' ένα ράφι μυτζήθρες και τυρί ανάλατο μέσα στα τυροβόλια, αγίζι και γιαούρτι. Ο Δυσσέας είχε μια παλιά Σύνοψη, κ' επειδή γνώριζε λίγο από ψαλτικά κ' ήξερε και πέντε γράμματα, διάβαζε τις Κυριακάδες κι όποτε ήτανε γιορτή κανένα τροπάρι και λιγοστά από τον Εξάψαλμο. Εκείνη την ώρα φυλλομετρούσε τη Σύνοψη, για να δει τι γράμματα ήτανε να πει.

Θά 'τανε ώρα σπερινού. Κείνη την ώρα ακούσανε κάτι τουφεκιές. Καταλάβανε πως θά 'τανε τίποτα κυνηγοί. το ένα παιδί, που είχε πάγει να φέρει ξύλα με τον γάϊδαρο, είπε πως το πρωΐ είχε ακούσει τουφεκιές κατά την από μέσα θάλασσα, κατά την Άγια-Παρασκευή.

Οι σκύλοι πιάσανε και γαβγίζανε όλοι μαζί και πεταχτήκανε όξω από τη μάντρα.

Σε λίγο φανερωθήκανε από πάνω από τη σπηλιά δυό άνθρωποι με τουφέκια, και φωνάζανε τους τσομπάνηδες να μαζέψουνε τα σκυλιά, που χυμήξανε απάνω τους. Ο Σκούρης άφησε τους ανθρώπους κι άρπαξε ένα από τα ζαγάρια πού 'χανε οι κυνηγοί και το ξετίναζε να το πνίξει. Ο κυνηγός έρριξε απάνου του, και τα σκάγια τον πόνεσανε και γύρισε πίσω, μαζί με τ' άλλα μαντρόσκυλα, που πηγαίνανε πισώδρομα όσο κατεβαίνανε οι κυνηγοί. Τέλος πάντων, εβγήκε ο Μπαρμπάκος με τους άλλους και πιάσανε τον Σκούρη και τον δέσανε, διώξανε και τ' άλλα σκυλιά.

«Ώρα καλή, βρε παιδιά!» φώναξε ο Παναγής ο Καρδαμίτσας, ζωσμένος με τα φυσεγκλίκια, με το ταγάρι γεμάτο πουλιά.

Ο άλλος, που ήτανε μαζί του, ήτανε ο γυιός του ο Δημητρός.

«Πολλά τα έτη!» αποκριθήκανε ο Μπαρμπάκος κ' η συντροφιά του. «Καλώς ορίσατε!»

Τους πήγανε στη σπηλιά.

«Μωρέ, τ' είν' εδώ; Παλάτι! Παλάτι με βασιλοπούλες!» είπε ο μπάρμπα-Παναγής, δείχνοντας τις μυτζήθρες που αχνίζανε.

Τους βάλανε να καθήσουνε, τους κάνανε καφέ. Οι κυνηγοί είχανε κονιάκι. Κεραστήκανε.

«Βρε αδερφέ», έλεγε ο μπάρμπα-Παναγής, «ποιος να τό 'λεγε, χρονιάρα μέρα, πως θα κάνουμε Χριστούγεννα στο σπήλαιο που εγεννήθη ο Χριστός! Εχτές περάσαμε στην Άγια - Παρασκευή, να κυνηγήσουμε λίγο. Ε, δικός μας είναι ο ηγούμενος, κοιμηθήκαμε στο μοναστήρι, και σήμερα την αυγή βγήκαμε στο κυνήγι. Βλέποντας πως φουρτούνιασε ο καιρός, είπαμε πως δε θα μπορέσουμε να περάσουμε το μπουγάζι με τη σαπιόβαρκα του μπάρμπα-Μανώλη του Βασιλέ. Κ' επειδή ξέραμε απ' άλλη φορά το μαντρί, και με το κυνήγι πέσαμε σε τούτα τα σύνορα, είπαμε νά 'ρθουμε στ' αρχοντικό σας...

Μωρέ, τι σκύλο έχετε; Αυτό είναι θηρίο, ασλάνι και καπλάνι!

Μπρε, μπρε, μπρε! το ζαγάρι το πετσόκοψε! Για κοίταξε τι χάλια το 'κανε!»

Και γύρισε σε μια γωνιά της σπηλιάς, που κλαμούριζε το σκυλί κ' έτρεμε σαν θερμιασμένο.

«Έλα δω, Φλοξ! Φλοξ!»

Μα η Φλοξ από την τρομάρα της τρύπωνε πιό βαθιά.

Άμα ήπιανε δυό-τρία κονιάκια, ο μπάρμπα-Παναγής άρχισε να μασά τα μουστάκια του, και στο τέλος έπιασε να τραγουδά:

Καλήν εσπέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας,

Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ' αρχοντικό σας.

Ύστερα ο Δυσσέας έψαλε το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε».

Εκείνη την ώρα ακούσανε πάλι τα σκυλιά να γαβγίζουνε. Στείλανε τα παιδιά να δούνε τι είναι. Ο αγέρας είχε μπουρινιάσει κ' έρριχνε παγωμένο νερό. Κρύο τάντανο!

Σε λίγο πάψανε τα σκυλιά, και γυρίσανε πίσω τα παιδιά. Από πίσω τους μπήκανε στη σπηλιά τρεις άντρες, που φαινόντανε πως ήτανε θαλασσινοί, και δυό καλόγεροι, βρεμένοι όλοι και ξυλιασμένοι απ' το κρύο. Τους καλωσορίσανε, τους βάλανε και καθήσανε.

Μόλις πήγε κοντά στη φωτιά ο πρώτος, ο καπετάνιος, τον γνώρισε ο Μπαρμπάκος κ' έβγαλε μια χαρούμενη φωνή. Ήτανε ο καπετάν-Κωσταντής ο Μπιλικτσής, που ταξίδευε στην Πόλη.

Είχε περάσει κι άλλη φορά από τη Σκρόφα, κ' είχανε δέσει φιλία με τον Μπαρμπάκο, που δεν ήξερε τι περιποίηση να τους κάνει. οι άλλοι δυό ήτανε γεμιτζήδες κι αυτοί, άνθρωποι του καϊκιού του.

Ο ένας από τους καλόγερους, ένας σωματώδης με μαύρα γένεια, ομορφάνθρωπος, ήτανε ο πάτερ-Σιλβέστρος Κουκουτός, καλογερόπαπας. Ο άλλος ήτανε λιγνός, με λίγες ανάριες τρίχες στο πηγούνι, σαν τον Άγιο Γιάννη τον Καλυβίτη. Τον λέγανε Αρσένιο Σγουρή.

Ο καπετάν-Κωσταντής ερχότανε από την Πόλη και πήρε στο καΐκι τον πάτερ-Σίλβεστρο, που είχε πάγει στην Πόλη από τ' Άγιον Όρος για ελέη, κ' ήθελε να κάνει Χριστούγεννα στην πατρίδα του. Ο πάτερ-Αρσένιος είχε ταξιδέψει μαζί του από τη Μονή του Παντοκράτορας στο Όρος, κ' ήτανε από τη Θεσσαλία.

Ταξιδέψανε καλά. Μα σαν καβατζάρανε τον Κάβο-Μπαμπά, ο αγέρας μπουρίνιασε, κι όλη τη μέρα αρμενίζανε με μουδαρισμένα πανιά και με τον στάντζο, ως που φτάξανε κατά το βράδυ απ' έξω από το Ταλιάνι. Ο καιρός σκύλιαξε κι ο καπετάνιος δεν μπόρεσε να 'μπει στο μπουγάζι, να κάνουνε Χριστούγεννα στην πατρίδα. Αποφάσισε λοιπόν να ποδίσει, και πήγε και φουντάρισε στ' απάγκειο, πίσω από έναν μικρόν κάβο, από κάτω από το μαντρί. Κ' επειδή θυμήθηκε τον φίλο του τον Μπαρμπάκο, πήρε τους γέροντες και τους δυο άλλους νοματέους και τραβήξανε για το αγίλι [=μαντρί]. Στο τσερνίκι είχανε αφήσει τον μπαρμπ' - Απόστολο με τον μούτσο.

Σάν είδανε πως στη σπηλιά βρισκότανε κι ο κυρ-Παναγής με τον κυρ-Δημητρό, γίνηκε μεγάλη χαρά και φασαρία.

«Μωρέ να δεις», έλεγε ο κυρ-Παναγής, «τώρα ψέλναμε το τροπάρι, κι απάνω που λέγαμε «εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο...», φτάξατε κ' εσείς οι μάγοι με τα δώρα! Γιατί βλέπω μια νταμιζάνα κρασί, βλέπω λακέρδα, βλέπω χαβιάρια, βλέπω παξιμάδια, μπακλαβάδες, «σμύρναν, χρυσόν και λίβανον»!

"Χα! Χα! Χα!" - γελούσε δυνατά ο κυρ-Παναγής, μισομεθυσμένος και ψευδίζοντας, και χάϊδευε την κοιλιά του, γιατί ήτανε καλοφαγάς.

Στο μεταξύ ο πάτερ - Αρσένιος ο Σγουρής ζωντάνεψε ο καϊμένος, κ' είπε σιγανά χαμογελώντας και τρίδοντας τα χέρια του: «Δόξα σοι ο θεός, Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, που μας ελύτρωσες εκ του κλύδωνος!» κ' έκανε τον σταυρό του.

Ο πάτερ - Σίλβεστρος είπε να σηκωθούνε όρθιοι, κ' είπε λίγες ευχές, το «Χριστός γεννάται», κ' ύστερα με τη βροντερή φωνή του έψαλε:

«Μεγάλυνον, ψυχή μου, την τιμιωτέραν και ενδοξοτέραν των άνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον. Ουρανόν το σπήλαιον, θρόνον χερουβικόν την Παρθένον, την

φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος Χριστός ο Θεός, ον ανυμνούντες

μεγαλύνομεν.»

Ύστερα καθήσαν  στο τραπέζι. Τέτοιο τραπέζι βλογημένο και χαρούμενο δεν έγινε σε κανένα παλάτι. Τρώγανε και ψέλνανε. Και του πουλιού το γάλα είχε απάνω, από τα μοσκοβολημένα τ' αρνιά, τα τυριά, τα μανούρια, τις μυτζήθρες, τις μπεκάτσες και τ' άλλα πουλιά του κυνηγιού, ως τη λακέρδα και τ' άλλα τα πολίτικα που φέρανε οι θαλασσινοί, καθώς και κρασί μπρούσικο.

Όξω φυσομανούσε ο χιονιάς, και βογγούσανε τα δέντρα κ' η θάλασσα από μακριά. Ανάμεσα στα βουΐσματα ακουγόντανε και τα κουδούνια από τα ζωντανά που αναχαράζανε. Μέσα από τη σπηλιά έβγαινε η κόκκινη αντιφεγγιά της φωτιάς μαζί με τις ψαλμωδίες και με τις χαρούμενες φωνές. Κι ο κυρ-Παναγής έκλεβε κάπου-κάπου λίγον ύπνο, ρουχάλιζε λιγάκι κ' ύστερα ξυπνούσε κ' έψελνε μαζί με τη συνοδεία.

Αληθινά, από τη Γέννηση του Χριστού δεν έλειπε τίποτα. Όλα υπήρχανε: το σπήλαιο, οι ποιμένες, οι μάγοι με τα δώρα, κι ο ίδιος ο Χριστός ήτανε παρών με τους δύο μαθητές του, που ευλογούσανε «την βρώσιν και την πόσιν».

 

http://exomatiakaivlepo.blogspot.gr/2014/12/blog-post_735.html