14ος Δαλάι Λάμα : Μετενσάρκωση με… κομμουνιστικούς όρους

Μετενσάρκωση με… κομμουνιστικούς όρους

Σε μια τελευταία πράξη αντίστασης, ο 14ος Δαλάι Λάμα αποφάσισε να μη μετενσαρκωθεί, δίνοντας στην ένταση μεταξύ Κίνας και Θιβέτ μεταφυσική διάσταση.

Άννα Ζαρίφη

 

Στην ιστοσελίδα της Αυτού Αγιότητας εξηγείται ότι οι Δαλάι Λάμα λειτούργησαν ως πολιτικοί και πνευματικοί ηγέτες του Θιβέτ για 369 χρόνια, από το 1642. Τώρα όμως αυτή η παράδοση έχει φτάσει στο τέλος της, «περήφανοι και ικανοποιημένοι που μπορούμε να ασκήσουμε το είδος του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης που ανθεί σε άλλα μέρη του κόσμου» γράφει ο πνευματικός ηγέτης. «Στην πραγματικότητα, ήδη από το 1969 έκανα σαφές ότι πρέπει να αποφασίσουμε αν οι μετενσαρκώσεις του Δαλάι Λάμα θα πρέπει να συνεχιστούν. Ωστόσο, ελλείψει σαφών κατευθυντήριων γραμμών και καθώς εκφράζεται έντονη επιθυμία για τον Δαλάι Λάμα να συνεχίσει, υπάρχει προφανής κίνδυνος κατεστημένα πολιτικά συμφέροντα να κάνουν κατάχρηση του συστήματος της μετενσάρκωσης για να εκπληρώσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα». Πνευματικά ή πολιτικά διορατικός, ο εξόριστος ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Θιβέτ τα βάζει με τους Κινέζους από τη μετά θάνατον ζωή του!

Τυπικά, μετά το θάνατο του Δαλάι Λάμα ο διάδοχός του εκλέγεται στο πρόσωπο ενός παιδιού που γεννιέται την ώρα του θανάτου και στο οποίο αναγνωρίζονται μερικά σημάδια που δείχνουν ότι είναι η νέα ενσάρκωση του Βούδα του Αβαλοκιτέσβαρα. Τα επίσημα πρακτικά της ενσάρκωσης υποβάλλονταν στην Κίνα, όταν ακόμη το Θιβέτ ήταν αυτόνομη επαρχία της, και η κινεζική κυβέρνηση επικύρωνε την ενσάρκωση και φυσικά τη διαδοχή. Όμως ο σημερινός Δαλάι Λάμα κάνει νερά στο Πεκίνο, με τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας να φοβούνται μήπως τελικά ο 14ος Δαλάι Λάμα δεν θα έχει μετά θάνατον ζωή. Ανησυχούν δε τόσο για τη μετενσάρκωσή του, που επανειλημμένα προειδοποιούν ότι πρέπει οπωσδήποτε να μετενσαρκωθεί, αρκεί να το κάνει με τους δικούς τους όρους. Στα σχέδια της κινεζικής κυβέρνησης είναι να κατασκευάσει μια διαδοχή για τον 15ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος θα αποδέχεται την παρουσία και τις πολιτικές της Κίνας στο Θιβέτ.

Θεματοφύλακες της διαδοχής

Τα πνεύματα φούντωσαν κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης των νομοθετών της Κίνας στο Πεκίνο, όπου τέθηκε το θέμα της διαδοχής του 79χρονου σήμερα Δαλάι Λάμα. Οι αξιωματούχοι του Κόμματος επιμένουν ότι η κομμουνιστική κυβέρνηση είναι ο κατάλληλος θεματοφύλακας της υπόθεσης διαδοχής, που γίνεται μετά από μια περίπλοκη διαδικασία μετενσάρκωσης στην οποία εμπλέκονται λάμα, δηλαδή ανώτεροι μοναχοί, που επισκέπτονται μια ιερή λίμνη και κάνουν ερμηνείες ονείρων με τη χρήση της μαντικής. Και μπορεί αυτές οι διαδικασίες να βρίσκονται όσο πιο μακριά μπορεί ένας λογικός άνθρωπος να φανταστεί από τον μαρξιστικό-λενινιστικό διαλεκτικό υλισμό, ωστόσο αξιωματούχοι του Κόμματος που ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν το Θιβέτ δήλωσαν πρόσφατα ότι στον Δαλάι Λάμα δεν πέφτει λόγος για το αν θα μετενσαρκωθεί και τον κατηγόρησαν ως αιρετικό. Η μετενσάρκωσή του είναι θέμα της κινεζικής κυβέρνησης, που πρέπει να αποφασίσει, σύμφωνα με δηλώσεις στην ιστοσελίδα της κύριας εφημερίδας του Κόμματος.

«Η εξουσία για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη μετενσάρκωση του Δαλάι Λάμα και το τέλος ή την επιβίωση αυτής της γενεαλογίας ανήκει στην κεντρική κυβέρνηση της Κίνας» δήλωσε ο κ. Zhu, πρώην αναπληρωτής επικεφαλής του Τμήματος Ενωμένου Μετώπου του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο επιβλέπει τις συναλλαγές με θρησκευτικές και άλλες μη κομματικές ομάδες. Ο ίδιος ηγείται τώρα της Επιτροπής Εθνοτικών και Θρησκευτικών Υποθέσεων της Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης του Κινεζικού Λαού, ενός συμβουλευτικού οργάνου που συνεδριάζει ταυτόχρονα με το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο.

Ο κ. Zhu προχώρησε ένα βήμα παραπέρα –τερμάτισε, θα έλεγαν κάποιοι–, κατηγορώντας τον Δαλάι Λάμα ότι καταπατά τις ιερές παραδόσεις. «Με θρησκευτικούς όρους, αυτό είναι προδοσία της διαδοχής του Δαλάι Λάμα στον θιβετιανό βουδισμό» είπε. «Ο 14ος Δαλάι Λάμα έχει μία εξαιρετικά επιπόλαιη και ασεβή συμπεριφορά απέναντι στο θέμα. Πού στον κόσμο υπάρχει άλλος που παίρνει τόσο επιπόλαια τη διαδοχή του;» Στον ίδιο κόσμο όπου άθεοι κομμουνιστές γραφειοκράτες κατηγορούν επικεφαλής θρησκειών για ασέβεια…

Πολιτική και θρησκεία

Η διαμάχη γύρω από τη μετενσάρκωση προφανώς θεωρείται σοβαρή υπόθεση από το Πεκίνο, αφού αφορά τον έλεγχο των θιβετιανών περιοχών, όπου διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, ακόμα και αυτοπυρπολήσεις φέρνουν στο επίκεντρο τη δυσαρέσκεια που σιγοβράζει. Η κινεζική κυβέρνηση φέρεται αποφασισμένη να διαχειριστεί όλες τις πτυχές της θιβετιανής βουδιστικής παράδοσης, συμπεριλαμβανομένων των πιο ιερών τελετουργιών της μετενσάρκωσης, ώστε να εξασφαλίσει μια διάδοχη κατάσταση που θα κρατά την περιοχή κάτω από κινεζικό έλεγχο. Έτσι, αν ο σημερινός Δαλάι Λάμα, ο οποίος παραμένει σεβαστός στο Θιβέτ και σε ολόκληρο τον κόσμο, για περισσότερο από μισό αιώνα στην αυτοεξορία, αφού η Κίνα κατέλαβε το Θιβέτ το 1959, χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να ακυρώσει την ιστορική διαδικασία επιλογής, η Κίνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την προοπτική αυξανόμενης δυσαρέσκειας μετά το θάνατό του. Θα ήταν, στην ουσία, η τελευταία πράξη πολιτικής ανυπακοής του Δαλάι Λάμα. Με την επιμονή του να διακόψει τη διαδικασία μετενσάρκωσης μπλοκάρει την επιθυμία της Κίνας να μετατραπεί σε αξιόπιστο παράγοντα της υπόθεσης.

Ο Δαλάι Λάμα γίνεται 80 ετών τον Ιούλιο και, καθώς μεγαλώνει, τόσο ο ίδιος όσο και η κινεζική κυβέρνηση δύσκολα ξεχνούν το παράδειγμα της διαδοχής του Πάντσεν Λάμα, μιας ακόμα σημαντικής φιγούρας για τον θιβετιανό βουδισμό. Όταν ο 10ος Πάντσεν Λάμα πέθανε, το 1989, ο Δαλάι Λάμα επιβεβαίωσε ένα αγόρι στο Θιβέτ ως την επόμενη μετενσάρκωση, το 1995. Όμως οι κινεζικές αρχές απομάκρυναν το αγόρι και τους γονείς του και εγκατέστησαν μια δική τους επιλογή ως Πάντσεν Λάμα. Ο Δαλάι Λάμα έχει δηλώσει ότι δεν θέλει να βιώσει τέτοια μοίρα, και μάλιστα μετά θάνατον.

«Το αν ο θεσμός του Δαλάι Λάμα θα συνεχιστεί ή όχι εξαρτάται από το λαό του Θιβέτ» δήλωσε ο ίδιος σε συνέντευξή του στο BBC τον Δεκέμβριο. «Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι κάποιος επόμενος Δαλάι Λάμα δεν θα είναι ηλίθιος και δεν θα ντροπιάσει τον εαυτό του. Αυτό θα ήταν πολύ λυπηρό. Έτσι, πολύ καλύτερα μια παράδοση αιώνων να σταματήσει ενόσω υπάρχει ένας αρκετά δημοφιλής Δαλάι Λάμα».

[Free Sunday, τεύχος 315]

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Το άλμα στην Ιστορία...

ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Το άλμα στην Ιστορία...

 

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Στη γερμανοευρωπαϊκή ένωση απευθύνθηκε ο Αλέξης Τσίπρας και -πολύ ορθά- προειδοποίησε τους ανάλγητους «εταίρους»: Να σεβαστούν τη Δημοκρατία, διότι αλλιώς παίρνουν το ρίσκο της ανόδου της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς. Η προειδοποίηση του έλληνα πρωθυπουργού εμπεριέχει την πείρα της Ιστορίας. Στην ουσία τους υπενθύμισε αυτό που συνέβη με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Οι Γερμανοί, όμως, παραμένουν πάντα οι ίδιοι και δεν αλλάζουν. Τώρα έχουν το Δ' Ράιχ που είναι αντιγραφή του Τρίτου, αλλά με «εκσυγχρονισμένο» προσωπείο και με υπερόπλο το καταραμένο «ευρώ».

Το Δ' Ράιχ του αλαζόνα Σόιμπλε και της μαντάμ Μέρκελ δεν χρειάζεται στρατεύματα και συμβατικά όπλα. Πονηρά έθεσε υπό την κυριαρχία του τον ευρωπαϊκό χώρο, με την οικονομία και το ευρωπαϊκό νόμισμα, επιφέροντας τις ίδιες καταστροφές για τους λαούς με εκείνες που υπέστησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πολύ εύκολα λησμόνησαν τον ρόλο της Γερμανίας, τις ευθύνες της και της άνοιξαν τον δρόμο μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ώστε, σταδιακά, με ταχείς ρυθμούς, να πάρει τη «ρεβάνς». Και να μην αυταπατώμεθα: Να αφήσουμε κατά μέρος τα λεγόμενα περί της ψευδεπίγραφης «ευρωπαϊκής προοπτικής», διότι αυτά αποτελούν κοροϊδία.

Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αισχρή παγκοσμιοποίηση, μια «ευρωπαϊκή» (γερμανική) δικτατορία ελεεινής μορφής, η οποία δεν ήταν ποτέ δυνατόν να σεβαστεί τη δημοκρατία όπως ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Φύρερ Σόιμπλε, με το σατανικό - ειρωνικό του χαμόγελο, πέταξε το γάντι: «Φύγετε από το ευρώ αν θέλετε», είπε στον έλληνα πρωθυπουργό και στον κ. Βαρουφάκη. Όλοι όμως το καταλαβαίνουν -και το έχουν ομολογήσει- ότι εάν φύγουμε θα ακολουθήσουν σύντομα Ισπανία και Ιταλία και θα διαλυθεί η Ευρωζώνη, αυτό το γκέτο που κρατάει ομήρους τους λαούς. Η δική μας απάντηση πρέπει να είναι ότι δεν θα διστάσουμε να σπάσουμε τα δεσμά και θα εξηγήσουμε στη συνέχεια γιατί αυτό δεν θα είναι καταστροφή για εμάς.

Προηγουμένως θα αναλύσουμε το «ρίσκο» για το οποίο προειδοποίησε τους «εταίρους» ο πρωθυπουργός. Η περίοδος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, δηλαδή η περίοδος από το 1918 έως το 1933, ήταν καθοριστικής σημασίας για την επέλαση του ναζισμού στη Γερμανία και τη μελλοντική καταστροφή που προκάλεσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ήταν ένα μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο μεγάλων πολέμων, που αντί να αποτρέψει, παρήγαγε τους όρους του εκφασισμού μιας χώρας και ενός λαού, που κατέληξε να προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου μαζική πολεμική σφαγή. Δημιούργησε, μάλιστα, έναν τύπο ανθρώπου που δεν ορρωδούσε έναντι καμιάς ηθικής και ανθρώπινης αξίας.

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η γερμανοευρωπαϊκή ένωση επέφερε έναν ολοκληρωτισμό (φασιστικό ή όπως αλλιώς μπορεί να τον ονομάσει κανείς) που προκάλεσε και προκαλεί καταστροφές λαών που διοικούνται από κατοχικές κυβερνήσεις.

Στην Ελλάδα θέλουν να ανατρέψουν τη δημοκρατική - αριστερή κυβέρνηση που έχουμε, όπως επεχείρησαν προπολεμικά στη Γαλλία με την κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του σοσιαλιστή Λεόν Μπλουμ. Και τον τύπο του ανθρώπου, που δεν ορρωδεί απέναντι σε καμιά ηθική αξία, τον βλέπουμε με τον παράφρονα Σόιμπλε, που κοιτάζει μόνο αριθμούς και δεν τον ενδιαφέρουν οι άνθρωποι. Τον έχουμε μπροστά μας με τον κυνικό Ντάισελμπλουμ, που τόλμησε να πει στον Βαρουφάκη να μην πληρώσει για μερικούς μήνες μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο προκειμένου να πάρουν εκείνοι τη δόση τους.

Η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση αδιαφορεί για τη δημοκρατία, για τον ανθρωπισμό, για κάθε ηθική έννοια. Κι ακόμη είναι αυτή η οποία, κατ' ουσίαν, θέλει να διαλύσει την Ελλάδα με έναν εμφύλιο που μπορεί να ξεσπάσει.

Οι «εταίροι» (συνεταίροι στην καταστροφή) προς τα εκεί μας οδηγούν, με ένα κατεσταλμένο εργατικό κίνημα, μια διαρκή συρρίκνωση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με μια προϊούσα ανάπτυξη του ευρωπαϊκού αυταρχισμού.

Μια ανατροπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν πρόκειται να νεκραναστήσει τη χρεοκοπημένη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, που αποδείχθηκε «γιουσουφάκι» της γερμανικής καγκελαρίας. Δεν πρόκειται να επανακάμψουν στη Νέα Δημοκρατία οι προδομένοι ψηφοφόροι της ούτε έχουν πλέον εμπιστοσύνη στον αρχηγό της, που «φέσωσε» το Δημόσιο με 26,8 δισ. ευρώ για να μη στενοχωρήσει την αισχρή «τρόικα».

Θα ανέλθει όμως η Χρυσή Αυγή, θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη ισχύ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και η αντιπαράθεση -ο εμφύλιος- θα ξεσπάσει, τότε, μεταξύ Αριστεράς και Ακροδεξιάς. Το δυστύχημα είναι ότι δεν υφίσταται πλέον ο χώρος του Κέντρου (φυσικά αντιμνημονιακού).

Τις αιτίες μπορούν οι αναγνώστες να δουν στο τελευταίο βιβλίο μου με τίτλο: «Πώς και γιατί έσβησε το Κέντρον» από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Τι γίνεται όμως τώρα; Τι θα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα; Η προσκόλληση μέσα στο γκέτο της Ευρωζώνης δεν θα της επιτρέψει ποτέ να πάρει ανάσα. Η Γερμανία, που αδιαφορεί και καμαρώνει για τις σφαγές και για τις καταστροφές που προκάλεσε στην πατρίδα μας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θέλει ποτέ να βγούμε από το ευρωπαϊκό Άουσβιτς. Λοιπόν, μια και καλή.

Η «επαναστατική απόφαση», για την οποία κάναμε λόγο στο περασμένο άρθρο μας, είναι η στροφή προς τη Ρωσία. Γιατί; Ας αρκεσθούμε στις πληροφορίες που μας έρχονται από εκεί. Η Δούμα (Ρωσική Βουλή) επικύρωσε συμφωνία για την ίδρυση της νέας Τράπεζας Ανάπτυξης στις 20 Φεβρουαρίου και τώρα εγκρίθηκε οριστικά από τον Πούτιν. Από αυτήν την τράπεζα μπορούν να υπάρξουν χρηματοδοτήσεις χωρών, όπως η Ελλάδα, οι οποίες θέλουν να απαλλαγούν από τον θανατηφόρο εναγκαλισμό της Ευρωζώνης.

Με την απόφαση του Πούτιν υπάρχει και τυπικά το νομικό πλαίσιο για την άμεση έναρξη δανειοδότησης της Ελλάδος, και άλλων χωρών φυσικά. Κύριος σκοπός της τράπεζας είναι η χρηματοδότηση έργων ανάπτυξης, τα οποία αρχικά θα αφορούν τις χώρες - μέλη των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) ενώ στη συνέχεια η χρηματοδότηση θα επεκταθεί και σε χώρες που δεν είναι μέλη της συμφωνίας. 

Σύμφωνα με το καταστατικό για την ίδρυση της τράπεζας, που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2014 στη βραζιλιάνικη πόλη Φορταλέζα, η τράπεζα θα είναι ένας από τους σημαντικότερους πολυμερείς αναπτυξιακούς οργανισμούς, με δηλωμένο κεφάλαιο 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Τράπεζα των χωρών του οργανισμού BRICS είναι πρόθυμη να δεχθεί ως πελάτες την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία. Ξαναζωντανεύει, έτσι, ο Τρίτος Κόσμος, οι Αδέσμευτοι, όπως λέγαμε παλιά, με Νάσερ, Τίτο, Νεχρού, Μακάριο, κ.ά. Τον Μάιο του 1955, όταν έγινε η Διάσκεψη των Αδεσμεύτων στο Μπαντούγκ, οι Δυτικοί αντελήφθησαν, ανήσυχοι, ότι αναπτύχθηκε μια δύναμη που δεν θα υπέκυπτε στους εκβιασμούς του καπιταλισμού. Το περιοδικό «Παρί Ματς» έγραφε τότε: «Είκοσι εννέα έθνη, εκατομμύρια άνθρωποι, οι σιωπηλοί και καταφρονεμένοι λαοί της Ασίας και της Αφρικής, που πέρασαν με ένα άλμα στο προσκήνιο της Ιστορίας, με μια υψηλή συνείδηση των δικαιωμάτων τους, αιχμαλώτισαν επί μέρες την προσοχή της κοινής γνώμης σε όλο τον κόσμο γύρω από τη Διάσκεψη του Μπαντούγκ…». Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα καλείται τώρα να τολμήσει το δικό της «άλμα» στο προσκήνιο της Ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αλλάξει όλο το σάπιο ευρωπαϊκό σκηνικό. Διότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (σε αντίθεση με τις προηγούμενες ευρώδουλες κυβερνήσεις) έχει πλήρη συνείδηση των δικαιωμάτων της χώρας μας. Η επίσκεψη του Τσίπρα και του Καμμένου στη Μόσχα, στις 9 Μαΐου, όπου θα παρακολουθήσουν την «Παρέλαση της Νίκης» κατά του γερμανικού ναζισμού, ελπίζουμε να σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας νίκης κατά του «ευρωπαϊκού ναζισμού» του Δ' Ράιχ. Και θα πανηγυρίσουμε όταν αυτοκτονήσουν -έστω πολιτικά- ο Σόιμπλε με τη Μέρκελ στο δικό τους «μπούνκερ». Θυμίζουμε ότι στο μπούνκερ, στα νότια της Πύλης του Βρανδεμβούργου, έθεσαν τέρμα στη ζωή τους ο Χίτλερ με την Εύα Μπράουν. Δυστυχώς, βρικολάκιασαν και γύρισαν στην εποχή μας με τη μορφή του γερμανού υπουργού Οικονομικών και της καγκελαρίου Άνγκελας… Όσο για τον Ντάισελμπλουμ -χαϊδευτικά Μπλόντι-, το πιστό σκυλί του Σόιμπλε, έχει το ίδιο όνομα με το αγαπημένο σκυλί του Χίτλερ, την Μπλόντι, την οποία ο πνευματικός πατέρας του Σόιμπλε δηλητηρίασε για να τον ακολουθήσει σε κάποια ευρωπαϊκή κόλαση, πέραν του κόσμου τούτου…  

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"

ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ : Ανυποχώρητοι στους πολιτικούς εκβιασμούς

Ανυποχώρητοι στους πολιτικούς εκβιασμούς

 

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Η λυσσώδης -και στερούμενη κάθε πολιτικού και ηθικού ορίου- επίθεση της γερμανικής ελίτ κατά της ελληνικής κυβέρνησης μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή εκτίμησε εκ των υστέρων ότι η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου παρείχε ισχυρά πολιτικά πλεονεκτήματα στην ελληνική πλευρά, γι' αυτό και εδώ και τρεις τουλάχιστον εβδομάδες επιχειρεί να την ακυρώσει.  Χρησιμοποιεί για τον σκοπό αυτό δύο «μηχανισμούς». Ο πρώτος αποβλέπει στην απαξίωση της ελληνικής κυβέρνησης, του υπουργού Οικονομικών ιδιαίτερα, μέσα από αχαρακτήριστες και ανήκουστες για υπεύθυνους αξιωματούχους προσβλητικές δηλώσεις. Η χυδαιότητα, οι ανοικτοί εκβιασμοί και οι εκτοξευόμενες, επί 24ώρου βάσεως, απειλές δεν παραπέμπουν σε υπεύθυνες πολιτικές συμπεριφορές αλλά προσιδιάζουν σε σκοτεινές μεθοδεύσεις μιας αδίστακτης πολιτικής μαφίας. Τον μηχανισμό αυτό «νομιμοποιούν», πέραν των γερμανών αξιωματούχων, και οι θεσμικοί τους «αχυράνθρωποι» (π.χ. Ντράγκι, Ντάισελμπλουμ) που τελούν, περίπου, σε διατεταγμένη υπηρεσία, ενώ ο γερμανικός Τύπος και οι εκφραστές των χρηματοπιστωτικών συμφερόντων όχι απλώς αναπαράγουν τις υβριστικές και απειλητικές «εκφορές» του Β. Σόιμπλε, αλλά δημιουργούν και τα δικά τους σενάρια κατά της χώρας μας.

Ο δεύτερος μηχανισμός είναι εκείνος των «θεσμικών λογιστών», που χρησιμοποιούν το πρόσχημα της «αξιολόγησης» για να ερμηνεύσουν στην πράξη ως απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου τη «μυστική» συμφωνία μεταξύ Σόιμπλε και Σαμαρά - Βενιζέλου. Αυτή οδηγεί μαθηματικά σε νέο δάνειο, σε νέα μέτρα και σε ένα νέο Μνημόνιο. Αυτή η συμφωνία αποτυπώθηκε στο email Χαρδούβελη και διαμόρφωσε το ασφυκτικό πλαίσιο - παγίδα για την ελληνική κυβέρνηση με το περίφημο «ορόσημο» της 28ης Φεβρουαρίου του 2015…

Όταν λοιπόν οι «θεσμικοί λογιστές» αναφέρονται σε «αξιολόγηση» εννοούν ελέγχους που «αξιολογούν» εάν έχει εφαρμοσθεί το email Χαρδούβελη… «Αξιολογούν» το πρόγραμμα απολύσεων από το Δημόσιο, την περικοπή συντάξεων και μισθών, τις ομαδικές απολύσεις, τα ελλείμματα… Γι' αυτό και ο Β. Σόιμπλε ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί με την ελληνική κυβέρνηση…

Πού αποβλέπει η ταυτόχρονη λειτουργία των δύο αυτών μηχανισμών; Στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, στην απώλεια της συναίνεσης και της ευρύτατης στήριξης που έχει από τον ελληνικό λαό.

Γι' αυτό και φρένιασε ο Β. Σόιμπλε και οι αχυράνθρωποί του από την κατάθεση των πρώτων νομοσχεδίων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, νομοσχεδίων που όχι μόνο δεν αντίκεινται προς το περιεχόμενο της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου αλλά, τουναντίον, ανταποκρίνονται πλήρως σε αυτό.

Η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης αποτελεί βασικό όρο της συμφωνίας, η δε ρύθμιση για τις 100 δόσεις αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να μπορέσουν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους οι πολίτες και ταυτόχρονα να εισρεύσουν έσοδα στα δημόσια ταμεία και στους ασφαλιστικούς οργανισμούς…

Γιατί αντέδρασαν -μέσω της επιστολής Κοστέλο- με τόσο απροσχημάτιστο και παντελώς αδικαιολόγητο τρόπο στην κατάθεση αυτών των κρίσιμων νομοσχεδίων; Για να υποδηλώσουν την πολιτική τους ηγεμονία και να αναγκάσουν -όπως νομίζουν ακόμα- την κυβέρνηση να οπισθοχωρήσει πανικόβλητη και να καταρρεύσει πολιτικά…

Πολιτικό πρόσχημα η «αξιολόγηση»

Οι «θεσμικοί λογιστές», τα νούμερα, τα αριθμητικά αποτελέσματα των δήθεν αξιολογήσεων θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι αποτελούν απλώς πρόσχημα, δικαιολογίες για να επιβάλλουν την πολιτική τους ηγεμονία. Γιατί δεν ανησύχησαν, άραγε, εδώ και δύο χρόνια, όταν πλέον το χρέος αγγίζει το 180%, όταν οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 65% από το 2009, όταν οι «μαύρες τρύπες» των ελλειμμάτων αναπαράγονται με μαθηματική ακρίβεια, όταν η θηριώδης αύξηση της ανεργίας και η μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού «προσομοιώνονται» με καταστάσεις πολεμικών συγκρούσεων;

Γιατί οι οικονομικές παράμετροι δεν τους ενδιαφέρουν στην πράξη. Είναι και τώρα έτοιμος ο Β. Σόιμπλε να δώσει νέο δάνειο ύψους δεκάδων δισ. αρκεί να υπογράψουμε νέο Μνημόνιο, αρκεί η Γερμανία να αναπαραγάγει την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, να ακυρώσει στην πράξη το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου και να αποτρέψει την επέκταση της αμφισβήτησης της πολιτικής της κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η αντιπαράθεση της γερμανικής ελίτ με την Ελλάδα και την κυβέρνησή της είναι καθαρά πολιτική.

Η Άνγκ. Μέρκελ και ο Β. Σόιμπλε δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν το γεγονός ότι η μακρά αλυσίδα του εθελόδουλου πολιτικού - κομματικού προσωπικού στην Ελλάδα έσπασε, ότι η χορεία των μνημονιακών υπηρετών και εντολοδόχων δεν διαθέτει πια άλλες εφεδρείες… Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμος, Ευ. Βενιζέλος, Αντ. Σαμαράς μαζί με τους «αντίστοιχους» μνημονιακούς υπουργούς Οικονομικών απολάμβαναν της πλήρους «εμπιστοσύνης» της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και της γερμανικής ηγεμονίας… Το «κενό» που άφησαν πίσω τους είναι πράγματι τεράστιο…

Τα όρια των εκβιασμών

Ορθώς η ελληνική κυβέρνηση έχει επικεντρώσει τη στρατηγική της στο πολιτικό επίπεδο και αρνείται να υποκύψει στους εκβιασμούς.

Ποιο είναι όμως το όριο των εκβιασμών αυτών; Ασφαλώς η αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι μια πράξη αδιανόητη και σε νομικό - θεσμικό και σε οικονομικό και σε πολιτικό επίπεδο. Μια χρεοκοπία επίσης της Ελλάδας εντός της Ευρωζώνης θα προκαλούσε ένα εξίσου καταστροφικό αποτέλεσμα και θα οδηγούσε, αργά ή γρήγορα, στη διάλυση της Ευρωζώνης… Δεν πρέπει να τρέφουμε ψευδαισθήσεις ότι η διατήρηση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη γίνεται για λόγους «αλληλεγγύης»… Εάν μπορούσαν θα μας είχαν εκδιώξει εδώ και καιρό… Όμως το ευρύτερο συνολικό κόστος θα έχει τόσο καταστροφικές συνέπειες για αυτούς ώστε να μην το αποτολμούν.

ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ. Η γερμανική πολιτική «ποντάρει» στο ενδεχόμενο αποδυνάμωσης του εσωτερικού μετώπου, στην υποχώρηση της κυβέρνησης, ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ που αυτή διαθέτει σήμερα.

Τα πιο ισχυρά μας «όπλα» είναι οι καταστροφικές συνέπειες για την Ευρωζώνη και την ΕΕ από μια ενδεχόμενη «έξοδο» της χώρας μας και παράλληλα η γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας στο «τόξο» που ξεκινά από τη Β. Αφρική και φθάνει έως την Ουκρανία, γεγονός που αφορά καίρια τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Αυτά τα δύο βασικά πλεονεκτήματα που διαθέτουμε θα πρέπει να αξιοποιήσουμε μέσα από προσεκτικές, μελετημένες, συντονισμένες κινήσεις.

Και να υπενθυμίζουμε συνεχώς σε εκείνους που ασκούν τον συστηματικό πολιτικό πόλεμο κατά της χώρας μας ότι «εάν ανοίξουν την πόρτα του τρελοκομείου τότε θα τους ακολουθήσουμε».

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"

Τάκης Κατσιμάρδος : Ακυρώθηκε άλλη μια παγίδα

Ολα δείχνουν πως η κυβέρνηση απέφυγε, προς το παρόν τουλάχιστον, άλλη μια παγίδα θανάτου. Με οικονομικούς όρους είναι η τέταρτη, σε διάστημα δύο μηνών, στο πλαίσιο του σχεδίου «αριστερή παρένθεση». Θυμίζουμε, για όσους μέσα στη δίνη των γεγονότων εξασθενεί η μνήμη τους, ότι την αγχόνη της εκτέλεσης, διά χρηματοδοτικής ασφυξίας, είχαν κατασκευάσει προεκλογικά με περίτεχνο τρόπο Σαμαράς - Βενιζέλος. Με εγχώρια και εισαγόμενα υλικά επιχειρήθηκε ως τώρα: Ο τραπεζικός πανικός, με τη μαζική απόσυρση καταθέσεων, παραλλήλως και αμέσως μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Η κατάρρευση των εσόδων και επομένως η μη καταβολή μισθών, συντάξεων κ.λπ. την πρώτη μετεκλογική περίοδο. Η οδήγηση σε πιστωτικό γεγονός, λόγω αδυναμίας ανταπόκρισης στις δανειακές υποχρεώσεις του Μαρτίου.

Ο χρόνος και ο χώρος που απέσπασε από την αμφιλεγόμενη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου επιχειρήθηκε σχεδιασμένα και συστηματικά να ακυρωθούν. Με κεντρικό στόχο να επανέλθει το προηγούμενο μνημονιακό καθεστώς και να σβήσει από τον ευρωπαϊκό χάρτη μια εναλλακτική πορεία στην ευρωκτόνα λιτότητα. Αυτή ήταν η τέταρτη στη σειρά επιχείρηση εγκλωβισμού από το νεοφιλελεύθερο ιερατείο της Ευρωζώνης και των επικουρικών ελληνικών μνημονιακών δυνάμεων.

Παρά τις αδυναμίες και τα λάθη, το νέο κυβερνητικό σχήμα της «κοινωνικής σωτηρίας» στάθηκε ως τώρα όρθιο. Εδραιώνοντας, παραλλήλως, στο εσωτερικό την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του, όπως όλα δείχνουν και επιβεβαιώνουν οι ψοφοδεείς ηγεσίες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, σκιαμαχώντας για επουσιώδη. Οταν δεν συμπλέουν ή και δεν ταυτίζονται με όσους θέλουν να ανανεώσουν την ταυτότητα του ελληνικού προτεκτοράτου.

Τα αποτελέσματα του «πολέμου» δεν έχουν, όμως, ακόμη κριθεί. Οι αποφάσεις της 19ης Μαρτίου ενδέχεται τις επόμενες μέρες να αμφισβητηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το μαρτύριο με τις χρηματοδοτικές σταγόνες δεν αποκλείεται να παραταθεί. Οι μάχες θα συνεχίζονται μέχρι το τέλος Απριλίου στην εχθρική έδρα του Eurogroup μέχρι την έγκριση του «καταλόγου των μεταρρυθμίσεων». Ενώ η αποφασιστική είναι βέβαιο ότι θα δοθεί το καλοκαίρι, με τη λήξη της τετράμηνης μεταβατικής περιόδου.

"ΕΘΝΟΣ"

Η κυβέρνηση, έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να στέκεται ίση απέναντι σε εταίρους, καλείται στην τρέχουσα φάση να βεβαιώσει ότι μπορεί και να κυβερνήσει με βάση τη λαϊκή εντολή που έχει λάβει. Αν όλα δικαιολογούνταν μέχρι προχθές στο όνομα των ανελέητων διαπραγματεύσεων και των πολιτικών της αποφυγής των θανάσιμων παγίδων, από δω και πέρα θα κρίνεται και από το πρόσημο της παραγωγής κυβερνητικού έργου. Διαπραγματεύσεις και έργο πάνε «πακέτο»...

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=28326&subid=2&pubid=64159888

Η σοβαρότητα των παιδικών παιχνιδιών και ένα ελληνικό μουσείο

Αεροπλάνα και βαπόρια, αλλά και τρενάκια, κούκλες στρατιωτάκια, κάθε είδους ζωάκια, επιτραπέζια παιγνίδια όπως τόμπολα, γκρινιάρης, monopoly, αποτελούν σήμερα αντικείμενα πόθου και πάθους συλλεκτών σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Να, γιατί πρέπει να παίρνουμε τα παιχνίδια στα (πολύ) σοβαρά

Του Γιάννη Σουλιώτη

H τελευταία γενιά παραδοσιακών παιχνιδιών πριν από την άφιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των ψηφιακών χαρακτήρων αποκτούν συλλεκτική αξία και κυριαρχούν στο χρηματιστήριο των αναμνήσεων. Πρόκειται κυρίως για τις αποκαλούμενες φιγούρες δράσης (actiofigures) με αρθρωτά ή στατικά μέλη, τα «στρατιωτάκια» της δεκαετίας του '80 και των αρχών του '90, που πλέον γίνονται ανάρπαστα από συλλέκτες πρόθυμους να δαπανήσουν μια μικρή περιουσία για να τα αποκτήσουν.

Στις εξειδικευμένες σελίδες του Διαδικτύου δημοπρατούνται καθημερινά μερικές χιλιάδες παιχνιδιών, στις ΗΠΑ και σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης διοργανώνονται ετήσια συνέδρια συλλεκτών, ενώ στη χώρα μας κάνουν δειλά την εμφάνισή τους καταστήματα που μεταξύ άλλων διαθέτουν προς πώληση ήρωες παιδικών παιχνιδιών, φιγούρες που ξεπήδησαν από τα κόμικ και τον κινηματογράφο. Για παράδειγμα, οι ήρωες της θρυλικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας «Star Wars», που κυκλοφόρησαν στο εμπόριο το όχι και τόσο μακρινό 1978 κοστίζουν σήμερα ακόμα και 2.500 ευρώ, ενώ η τιμή ορισμένων μοντέλων της «Playmobile», ηλικίας 31 ετών ανέρχονται στα 800 ευρώ.

Κάθε μήνα σε εξειδικευμένα καταστήματα κυκλοφορούν έντυπα, σε ρόλο εκτιμητή με ειδικές λίστες για τη συλλεκτική αξία κάθε παιχνιδιού βάσει ειδικής κλίμακας που καθορίζει την αξία του από την ηλικία, τη φθορά και τη σπανιότητά του.

«Πρόκειται για αντικείμενα που μας συνδέουν με τα παιδικά μας χρόνια. H νοσταλγία είναι αυτή που πάνω απ' όλα τα καθιστά συλλεκτικά», αναφέρει στην «K» ο Σέργιος Κισκίνης, που από το 1974 μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 2.000 φιγούρες ηρώων του «Star Wars», 3.000 playmobile, 500 χειροκίνητα ποδοσφαιράκια, μερικές εκατοντάδες σιδερένιες μινιατούρες αυτοκινήτων και φιγούρες ηρώων κόμικ.

«Η συλλεκτικότητα καθορίζεται κυρίως από το πόσο παλιές είναι οι συγκεκριμένες φιγούρες, από τον αριθμό των κομματιών που κυκλοφόρησαν στο εμπόριο και φυσικά από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Μεταξύ των συλλεκτών μεγαλύτερη αξία έχουν οι φιγούρες και τα παιχνίδια που βρίσκονται ακόμα στη συσκευασία τους, διαφορετικά η τιμή τους πέφτει στο μισό» σχολιάζει από τη μεριά του ο συλλέκτης Βασίλης Ψώνης.

Σε άλλες πάλι περιπτώσεις, η συλλεκτικότητα ενός παιχνιδιού καθορίζεται από αστάθμητους παράγοντες. Όπως χαρακτηριστικά λέει στην «K» ο κ. Αλέξανδρος Μαργατίνας, εμπορικός διευθυντής της εταιρείας παιχνιδιών «Hasbro», «όταν η «El Greco» εξαγοράστηκε και το εργοστάσιο που κατασκεύαζε την «Μπίμπι Μπο» στην Ελλάδα έκλεισε, η συγκεκριμένη κούκλα απέκτησε νοσταλγικό χαρακτήρα και έγινε ανάρπαστη από τους συλλέκτες του είδους».

Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν και για τα επιτραπέζια παιχνίδια, με χαρακτηριστικότερο αυτό της τελευταίας «Μονόπολης» που κυκλοφόρησε με χαρτονομίσματα σε δραχμές. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν εξάλλου, οι συλλογές μοντέλων και παιχνιδιών που σχετίζονται αυστηρά και μόνο με τον κινηματογράφο, μόδα που κάνει θραύση στο εξωτερικό και τελευταία καταγράφεται και στην Ελλάδα. Φιγούρες από παλιές ταινίες, αλλά και σύγχρονες που θεωρούνται «καλτ» συγκεντρώνονται μετά μανίας από τους φίλους του είδους και αποκτούν συλλεκτική αξία ανεξάρτητα της παλαιότητάς τους. Παρότι σε ορισμένες περιπτώσεις οφείλουν τη δημοτικότητά τους στο μάρκετινγκ και στο άνοιγμα της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην ευρύτερη αγορά...

Έντυπη Καθημερινή

http://www.kathimerini.gr/207094/article/epikairothta/ellada/na-giati-prepei-na-pairnoyme-ta-paixnidia-sta-poly-sovara

ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Βρίσκεται στη Μύρινα της Λήμνου (Περισσότερα κλικ ΕΔΩ)

 Ο σπόρος για ένα τέτοιο μουσείο έπεσε το 1976, όταν ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χρ. Μπουλώτης επισκέφτηκε το Μουσείο Παιχνιδιών της Νυρεμβέργης.

Εντυπωσιασμένος, εκείνη τη μέρα αγόρασε από ένα παλαιοπωλείο και το πρώτο του παλιό παιχνίδι, μια μεταλλική γερμανική ατμομηχανή τρένου της δεκαετίας του 1930.

Έκτοτε η συλλογή του εμπλουτίστηκε με παιχνίδια που έλιωσαν στα παιδικά χέρια, φυλάχτηκαν στο πατάρι ή διασώθηκαν από τα σκουπίδια και κατέληξαν σε κάποιο παλαιοπωλείο. Παιχνίδια που λατρέψαμε, ζηλέψαμε ή ονειρευτήκαμε. Λαϊκά καθώς και γνωστών ευρωπαϊκών και αμερικανικών εταιρειών, που χρονολογούνται ακόμα και από τον 19ο αιώνα. Ανάμεσά τους και αρκετά ελληνικά.

Τσίγκινες λιθόγραφες μοτοσικλέτες, πυροσβεστικά οχήματα, μολυβένια στρατιωτάκια, πάνινες και πορσελάνινες κούκλες, τροχήλατα κοκόρια, κλόουν από παπιέ μασέ, λούτρινα αρκουδάκια, κουρδιστά ποντικάκια , ακροβάτες και ορχήστρες μινιατούρες ξυπνούν παιδικά γέλια και κλάματα. Κιβωτοί και φάρμες με ζώα, χάρτινα λούνα παρκ, περήφανα τσολιαδάκια, βιαστικοί αγιοβασίληδες και κουμπαράδες-γουρουνάκια, που θυμίζουν την ξεχασμένη τέχνη της αποταμίευσης, ξεπηδούν από το λεύκωμα.

«…Το παιγνιώδες αποτελεί έξεργα, σε υπερθετικό βαθμό, όχι μόνο αναγκαίο τρόπο έκφρασης, αλλά όχημα προς τη σταδιακή αναζήτηση ταυτότητας, τον αυτοπροσδιορισμό, τη διερευνητική οριοθέτηση του κόσμου και εν τέλει την κοινωνικοποίηση.

Το παιχνίδι είναι ακόμη ένα είδος ευτυχισμένης θητείας, της πρώτης μας θητείας στην ελευθερία» γράφει ο Χρήστος Μπουλώτης στην έκδοση, που αρχίζει με το πρώτο παιχνίδι στην κούνια του βρέφους, την κουδουνίστρα.

Μια ξεραμένη νεροκολοκύθα με τους σπόρους της, που κουνιούνται ρυθμικά, αποτέλεσε το αρχέγονο παιχνίδι. «Την επινόηση της μεταλλικής κουδουνίστρας (πλαταγή ή πλαταγών) αποδίδει ο Αριστοτέλης στον Αρχύτα, μαθηματικό, φιλόσοφο και πολιτικό του 4ου αιώνα π.Χ.».

Ποιος θα το περίμενε όμως ότι τα αρκουδάκια Teddy bear οφείλουν το όνομά τους στον Θεόδωρο (Theodor) Ρούζβελτ. Λέγεται πως ο Αμερικανός πρόεδρος σε ένα κυνήγι αρνήθηκε να σκοτώσει ένα μικρό ορφανό αρκουδάκι. Αρπάζοντας την ευκαιρία ο Νεοϋορκέζος καταστηματάρχης Morris Michtom άρχισε το 1930 να φτιάχνει υφασμάτινα αρκουδάκια και τα ονόμασε Τeddy’s bear, δηλαδή το αρκουδάκι του Tέντι.

Στη Νέα Υόρκη πάλι το 1903, όταν εγκαινιάστηκε ένα θεματικό πάρκο με ατραξιόν το διαστημόπλοιο Luna ,άρχισαν να παράγονται πλήθος παιχνίδια «Λούνα Παρκ», πάρκα διασκέδασης δηλαδή, με καρουζέλ, τροχούς, συναρπαστικές εναέριες διαδρομές .

Διαχρονικά δημοφιλή είναι και τα στρατιωτάκια. Αρχικά από κασσίτερο ή μολύβι, υπήρξαν τα παιχνίδια των μικρών βασιλιάδων. Ο Λουδοβίκος ΙΕ” μόλις δύο ετών, το 1663, έλαβε δώρο μια σειρά γερμανικά στρατιωτάκια για να διασκεδάσει αλλά και να μυηθεί στις μελλοντικές του δραστηριότητες.

Αυτές οι μινιατούρες γνώρισαν επίσης δόξες έπειτα από νικηφόρες μάχες. Για παράδειγμα, «μετά τον Γαλλο–Πρωσικό πόλεμο του 1870 κάθε μικρό Γερμανάκι ήθελε να ξαναζήσει την ευφορία της νίκης απέναντι στους Γάλλους…»

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έγραφε στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων» το 1939: «Είναι παρατηρημένο πως τα πρωτοχρονιάτικα παιχνίδια ακολουθούν πάντα το πνεύμα της εποχής. Τα ίδια τα παιδιά το επιβάλλουν στους εμπόρους. Σε καιρούς ειρήνης επικρατούν τα ειρηνικά-σοβαρά ή κωμικά παιχνίδια, κούκλες κομψές, ντυμένες σαν κυρίες, καραγκιόζηδες, κουκλόσπιτα, μουσικά οργανάκια και ούτω καθεξής.

πηγή:Εφημερίδα των Συντακτών

http://papageorgopoulos.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7.html

Κώστας Νιζάμης : Διδάγματα από την Μέση Ανατολή

Κώστας Νιζάμης : Διδάγματα από την Μέση Ανατολή

Η Μέση Ανατολή τους τελευταίους μήνες φλέγεται από άκρη σε άκρη από την σαρωτική επέλαση των φανατικών μαχητών του Ισλαμικού Κράτους (IS).Πανάρχαιες κοινότητες, όπως των Γιεζίντι καταστράφηκαν, χιλιάδες άμαχοι εξανδραποδίστηκαν απλά και μόνο επειδή δεν ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι. Το πλέον διάσημο επεισόδιο σε ένα όλο και κλιμακούμενο αποτρόπαιο και βάρβαρο πόλεμο υπήρξε η πεισματική αντίσταση των Σύριων Κούρδων στο Κομπάνι, μια πόλη στην Τουρκοσυριακή μεθόριο, η οποία πολιορκήθηκε επί μήνες από τους φανατικούς ισλαμιστές του ISIS και σώθηκε μετά από πολυαίμακτο αγώνα από τους Κούρδους κατοίκους της.

Το γεγονός αυτό, δεδομένης όπως προαναφέραμε της βαρβαρότητας των φανατικών ισλαμιστών και των βασανιστηρίων και μαρτυρίων στα οποία υποβάλλουν όσους έχουν την ατυχία να πέσουν στα χέρια τους, προκάλεσε ένα κύμα φιλοκουρδικών δημοσιευμάτων στην Ευρώπη και την Αμερική , ενώ παράλληλα κατακρίθηκε η στάση της Τουρκίας, η οποία ενώ είχε παρατάξει ισχυρά στρατεύματα σε απόσταση αναπνοής από την μαρτυρική πόλη δεν επέμβηκε, διότι ζητούσε ισχυρά ανταλλάγματα για την εμπλοκή της. Ανάλογα δημοσιεύματα που απευθύνονται κυρίως στο συναίσθημα και το θυμικό των πολιτών είχαν εμφανιστεί και στον ελληνικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Υπάρχει όμως κάτι που λείπει, μια ψύχραιμη ανάλυση των διδαγμάτων που προσφέρει η επέλαση του IS στην Μέση Ανατολή και το παράδειγμα της Κομπάνι. Τα διδάγματα αυτά δεν αφορούν κάτι καινοφανές ή ρηξικέλευθο για τον τρόπο οργάνωσης και δράσης μιας άναρχης διεθνούς κοινότητας, ωστόσο ίσως είναι ιδιαίτερα χρήσιμα μετά από μια εικοσαετία κυριαρχίας τόσο στην Ευρώπη όσο και στην χώρα μας, μάλλον ουτοπικών, ιδεολογικά φορτισμένων, αναλύσεων και προσεγγίσεων των διεθνών σχέσεων.

Καταρχάς το πρώτο δίδαγμα είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να δώσει τις δικές σου μάχες . Η ελευθερία , η ανεξαρτησία , η ασφάλεια και η ευημερία της κοινωνίας σου, είναι δική σου ευθύνη. Δυστυχώς στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχει «εκατό» για να καλέσεις . Κάθε χώρα πρέπει να είναι προετοιμασμένη να παλέψει για την επιβίωσή της, στηριγμένη στις δικές τις δυνάμεις. Στην απίθανη περίπτωση που κάποιος μπορεί και θέλει να παρέμβει για να σε βοηθήσει, να είσαι σίγουρος ότι δεν θα το κάνει αν δεν έχει εξασφαλίσει ισχυρά ανταλλάγματα και μάλιστα εις βάρος σου. Η δημιουργία ζώνης κατοχής που απαιτούσε η Τουρκία στα κουρδοσυριακά εδάφη για να επέμβει στην μάχη του Κομπάνι, είναι ένα τέτοιο αντάλλαγμα. Οι Κούρδοι ουσιαστικά έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Η προσδοκώμενη τουρκική βοήθεια, η οποία θα εξασφάλιζε την επιβίωσή τους προσφερόταν με αντάλλαγμα την ελευθερία τους.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι ο κύριος φορέας της προστασίας της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ασφάλειας και της ευημερίας μια κοινωνίας , είναι το κράτος που αυτή οργανώνει και οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του. Οι Kούρδοι είναι ως γνωστόν η μεγαλύτερη εθνότητα του πλανήτη χωρίς δικό τους κράτος και ο πληθυσμός τους μοιράζεται ανάμεσα σε τέσσερα κράτη της Μέσης Ανατολής : Το Ιράν, το Ιράκ , την Συρία και την Τουρκία. Κατά καιρούς και όποτε οι Κούρδοι ζητούν σεβασμό της διαφορετικής πολιτισμικής τους ταυτότητας και ανάλογα δικαιώματα έχουν στοχοποιηθεί και αντιμετωπιστεί με απίστευτη βαναυσότητα και σκληρότητα. Το σανταμικό καθεστώς χρησιμοποίησε χημικά όπλα εναντίον τους και στην Τουρκία μαίνεται επί χρόνια ένας ακήρυκτος πόλεμος στις κουρδικές περιοχές. Το διαρκές αυτό δράμα του Κουρδικού λαού κορυφώνεται αυτή την στιγμή. Ένας λαός διαιρεμένος, χωρίς δικό του κράτος και ένοπλες δυνάμεις πέραν μιας υποτυπώδους πολιτοφυλακής, εξοπλισμένης μόνο με ελαφρά πυροβόλα όπλα και ελάχιστα εκπαιδευμένης, αντιμετωπίζει στην ουσία έναν τακτικό στρατό οργανωμένο από αξιωματικούς του παλαί ποτέ Ιρακινού Σανταμικού στρατού και εξοπλισμένο με βαρέα όπλα πεζικού και τεθωρακισμένα. Μπορεί πολλές ΜΚΟ και Διεθνείς Οργανισμοί να παίζουν κάποιο ρόλο στην Διεθνή πολιτική, αυτή όμως παραμένει ουσιαστικά κρατοκεντρική. Στην περίπτωσή μας, είναι χαρακτηριστική η ουσιαστική απουσία και αδυναμία παρέμβασης στα τεκταινόμενα του ΟΗΕ ή άλλων Διεθνών Οργανισμών. Παράλληλα, η πολυδιαφημισμένη «ήπια ισχύς» της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπόρεσε να επηρεάσει ούτε κατ’ ελάχιστο τις εξελίξεις. Οι κύριοι δρώντες στην περιοχή είναι τα κράτη και το «νόμισμα» που χρησιμοποιούν για να συναλλάσσονται είναι η ισχύς τους.

Το τρίτο δίδαγμα απόρροια του δεύτερου, είναι ότι οι διάφορες θεωρίες, οι οποίες θεωρούν ως μη αναγκαία την ύπαρξη συμβατικών ενόπλων δυνάμεων αποδείχθηκαν λανθασμένες. Κάποιες από αυτές, εστιάζουν στις ασύμμετρες απειλές και στην εμφάνιση μιας υπερεθνικής τρομοκρατίας και προκρίνουν μικρές επαγγελματικές ένοπλες δυνάμεις, με έμφαση στην χρήση ειδικών δυνάμεων, ενώ άλλες αντανακλούν παλαιά ιδεολογήματα περί παλλαϊκής άμυνας, λαϊκού στρατού, ελαφρών μονάδων πολιτoφυλακής οι οποίες υποτίθεται μπορούν να αντικαταστήσουν έναν τακτικό, συμβατικό στρατό. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρήσεις, οι συμβατικές ένοπλες δυνάμεις θεωρούνται ως ένας παρωχημένος, ακριβός και άχρηστος θεσμός και μπορεί ακίνδυνα να παραμεληθεί ή και να διαλυθεί. Τελικά αποδείχθηκε ότι παρόμοιες θεωρίες ελάχιστη πρακτική αξία έχουν στο πεδίο της μάχης. Ένας τακτικός στρατός, εκπαιδευμένος και εξοπλισμένος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς μόνο με αντάρτικες ελαφρές μονάδες. Η υιοθέτηση τέτοιων προσεγγίσεων, φανερώνει όχι προσαρμογή σε νέα δεδομένα και ευέλικτη στρατηγική σκέψη, αλλά μάλλον πείσμονα ιδεοληψία και άγνοια κινδύνου. Οι Κούρδοι στο Κομπάνι μπόρεσαν και αντιστάθηκαν, λόγω των αποστολών εγγύς αεροπορικής υποστήριξης που διενεργήθηκαν από συμβατικές ένοπλες δυνάμεις αλλά και από τις ενισχύσεις που στάλθηκαν από την μόνη οργανωμένη Κουρδική οντότητα, το ημιανεξάρτητο Ιρακινό Κουρδιστάν. Αν τους ρωτούσαμε, αν θα επιθυμούσαν να διαθέτουν κράτος και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις ή μια ελαφρά οπλισμένη πολιτοφυλακή, είναι σίγουρο ότι θα διάλεγαν το πρώτο. Ως εκ τούτου, όταν προτείνονται παρόμοιες λύσεις για την άμυνα μιας χώρας, θα πρέπει αυτός που τις προτείνει να ξέρει τι ρισκάρει: την επιβίωση , την ασφάλεια και την ευημερία των συμπολιτών του. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας δεν χτίζονται από την μια στιγμή στην άλλη, είναι μακρόχρονη κατάκτηση εκπαίδευσης, συνεχούς άσκησης και προσπάθειας. Μπορούν να διαλυθούν τάχιστα, όχι όμως και να αναδημιουργηθούν με την ίδια ταχύτητα.

Εν κατακλείδι, στην διεθνή πολιτική, ένα κράτος θα πρέπει να οδηγείται όχι από νεφελώδη ιδεολογήματα, αλλά από την ανάγκη να προστατεύσει τους πολίτες του. Ακούγεται ακραίο, αλλά η προσωπική ηθική που πρέπει να διέπει την ζωή των πολιτών εντός ενός κράτους δεν μπορεί να εφαρμοστεί στις διεθνείς σχέσεις. Ο Morgenthau ένας εκ των μεγαλυτέρων στοχαστών της επιστήμης των Διεθνών Σχέσεων, το διατυπώνει υπέροχα: «οι οικουμενικές ηθικές αξίες με την αφηρημένη οικουμενική τους διατύπωση , δεν είναι εφαρμόσιμες στις δραστηριότητες των κρατών, μα πρέπει να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε τόπου και κάθε εποχής. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει “ fiat justitia, pereat mundus (είθε να υπάρξει δικαιοσύνη, ακόμα και αν καταρρεύσει ο κόσμος)” όμως το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να πει το ίδιο εξ ονόματος αυτών που προστατεύει.»

http://www.globalview.gr/κώστας-νιζάμης-διδάγματα-από-την-μέση/