Τα υποζύγια

Τα υποζύγια

Η επιλεκτική χορήγηση επιδομάτων εκ μέρους της κυβέρνησης για ανακούφιση των δεινοπαθούντων και η πρόσφατη ανακοίνωση για χορήγηση «ικανοποιητικών» αποζημίωσεων όσων έχουν υπηρεσία 30 ετών και μιας ημέρας φαίνεται να αγνοεί επιλεκτικά την μεγάλη μάζα των συνταξιούχων που υπηρέτησαν 30 χρόνια, λες και αυτοί δεν υπέστησαν την αντισυνταγματική και παράνομη μείωση των συντάξεών τους (επικουρικών και μη) σε σημείο σήμερα να λαμβάνουν μηνιαία το 50% και λιγότερο της αρχικής τους σύνταξης.

Οι συνταξιούχοι των 30 χρόνων ανήκουν κατά το πλείστον στην λεγόμενη μεσαία τάξη και ως εκ τού τούτου οι κυβερνώντες πρέπει να γνωρίζουν αρκετά καλά ότι πολλές από τις ενέργειές τους δεν εγκρίνονται από αυτούς και το σύνολο της μεσαίας τάξης. Γνωρίζουν ότι η ανοχή και η κοινωνική αλληλεγγύη του συνόλου της μεσαίας τάξης είναι ειλικρινής και γενναιόδωρη. Το να νομίζουν όμως οι κυβερνώντες ότι μπορούν όχι μόνο να θεωρούν το σύνολο των ανθρώπων αυτών υποζυγίων ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας.

Έτσι τι μας έλεγαν  και μας λέγουν οι κυβερνώντες; Σας φορολογούμε επιλεκτικά γιατί δεν είμαστε ικανοί να συλλάβουμε τη φοροδιαφυγή. Και συμπληρώνουμε εμείς: Δηλαδή, μέχρι να γίνετε ικανοί, εμείς θα υπερφορολογούμεθα; Και αν δεν μπορέσετε να γίνετε ποτέ ικανοί, τι θα γίνει;  

Γιατί, αν δεν κάνουμε λάθος, βασική προτεραιότητα του υπουργού Οικονομικών είναι να εισπράττει τα φορολογικά βάρη, ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών και όχι ανάλογα με τη διάθεση αυτών να συνεισφέρουν στα κοινά.

Η στάση της κυβέρνησης οδηγεί όλους εμάς που υπηρετήσαμε 30 χρόνια στο να αντιληφθούμε ότι τελικά μας θεωρούν υποζύγια. καμήλες ή γαϊδούρια, δεν έχει σημασία, αφού και τα δύο αγαθά ζώα δεν έχουν άποψη απέναντι στον δυνάστη τους. Ο αφεντάδες, ακριβώς έχουν ως δεδομένη την υποταγή του ζώου σε κάθε του ανικανότητα. Η αθλιότητα όμως ως προς τα υποζύγια έχει κι αυτή τα όριά της.

Έρχεται όμως η στιγμή που, όπως λέει και ο λαός, τα συνήθη υποζύγια, μισθωτοί και συνταξιούχοι μουλαρώνουν. Αφού το οικονομικό επιτελείο δεν μπορεί με τις υπηρεσίες του να κάνει τη δουλειά του, να το βοηθήσούμε εμείς να την κάνει. Δεν θα πληρώνουμε φόρους. Τόσο απλά.

Τα υποζύγια λοιπόν, όπως στις «Θεσμοφοριάζουσες», θα αποφασίσουν να απέχουν από τις υποχρεώσεις τους γιατί απλά άρχισαν πλέον να συνειδητοποιούν ότι ζούμε σε μια χώρα όπου είναι παγκοίνως γνωστό πως η φοροδιαφυγή βασιλεύει και «δεν υπάρχει» λύση.

Αλήθεια, πώς θα ήταν το πρωινό των κυρίων του οικονομικού επιτελείου σε μια τέτοια αρνητική φορολογική στάση των υποζυγίων; Τι θα έκαναν σε μια τέτοια περίπτωση; Τι θα έκαναν, για να κλείσουν ταμείο, για να έχουν πλεόνασμα, το οποίο υπόσχονται ότι θα μοιράσουν με την δική τους επιλεκτική λογική; Από πού θα δανειζόντουσαν για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες του Δημοσίου, αν τα υποζύγια αντιδρούσαν; Αν δεν πληρώναμε φόρους; Αντί να τρέχουμε στους δρόμους και να διαδηλώνουμε γιατί απλά να μη σταματήσουμε να πληρώσουμε τις φορολογικές μας υποχρεώσεις, με ποσά από τους λιτούς λογαριασμούς μας ή από το πενιχρότατο υστέρημά μας (για μια ώρα ανάγκης) στον λογαριασμό του Δημοσίου;

Θα στραφεί λοιπόν το οικονομικό επιτελείο προς εκείνους που φοροδιαφεύγουν; Με ποιον τρόπο; Αφού πλέον όλοι θα φοροδιαφεύγουν. Πώς θα διαχωρίσει τους τίμιους από αυτούς που μέχρι χθες δεν μπορούσαν να τους βρει μέσα στο πλήθος;

Από εκεί που η κυβέρνηση τροφοδοτούσε το μίσος ενάντια στους φοροφυγάδες, όλοι οι πολίτες, σε μια στιγμή εθνικής εξάρσεως, θα τραγουδούν τον ύμνο της εθνικής συμφιλίωσης. Αντί το «εμπρός της Γης οι κολασμένοι», θα έχουμε ένα σκηνικό όπου το κράτος θα αναγκαστεί να σεβαστεί τη νομιμότητα και όχι να απαιτεί από όλους μας να αντιδικούμε, περιμένοντας πότε τα φορολογικά βάρη δεν θα επιβαρύνουν πλέον μόνο εμάς τα λίγα νομοταγή υποζύγια αυτής της χώρας.

Η κατάρρευση θα είναι τελεσίδικη. Είπαμε δεν είμαστε υποζύγια αλλά ούτε και κορόιδα. Και αν η απειλή ξεκινήσει έρποντας και σκάσει σαν φούσκα, στο τέλος οι μόνοι που δεν θα σωθούν θα είναι αυτοί που χαράζουν την οικονομική πολιτική

Ο Ανδρόνικος έκανε λάθος

Ο Ανδρόνικος έκανε λάθος

«Ο Ανδρόνικος έκανε λάθος»: Η θεωρία για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ήθελε να αλλάξει την ιστορία…..

Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, το σημείο ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτελεί το μεγαλύτερο απωθημένο στο χώρο της αρχαιολογίας.

Εννιά στα δέκα παιδάκια που θέλουν να γίνουν αρχαιολόγοι ονειρεύονται να είναι εκείνα που θα φέρουν στο φως τον τάφο του μέγιστου στρατηλάτη.

Ένα απλό γκουγκλάρισμα στο «τάφος Μεγάλου Αλεξάνδρου» επιστρέφει περίπου 100.000 αποτελέσματα και (που λέει ο λόγος) κάθε ένα από αυτά οδηγεί σε διαφορετική πιθανή τοποθεσία ταφής. Τα περισσότερα, μάλιστα, πέρα από τη δική τους εκδοχή, φιλοξενούν και μια θεωρία συνωμοσιολογικού χαρακτήρα, η οποία αναλύει ποιοι και γιατί βάζουν εμπόδια στις αποκαλύψεις.

Η εναλλακτική άποψη που θέλει να αλλάξει την ιστορία

O Έλληνας ερευνητής και πρώην στρατιωτικός, Τριαντάφυλλος Παπαζώης, προβάλλει τη δική του θεωρία η οποία αμφισβητεί ευθέως την επικρατούσα άποψη σχετικά με τους τάφους της Βεργίνας.

Σύμφωνα με τις δικές του μελέτες, ο καθηγητής Μανόλης Ανδρόνικος έκανε λάθος όταν απέδιδε το μνημείο στον Φίλιππο Β’. Αντίθετα, ένοικος στον βασιλικό τάφο ΙΙ -υποστηρίζει- ήταν ο γιος του και μέγιστος των Ελλήνων.

Στο βιβλίο του κάνει αναφορά σε δεύτερη ταφή του Αλέξανδρου στην περιοχή, τονίζοντας ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες το 321π.Χ πέτυχαν να πάρουν (πιθανότατα από τη Μέμφη) τα λείψανα και να τα μεταφέρουν στην πατρίδα. Ωστόσο, όσο κι αν ο πρώην υποστράτηγος επέμεινε στη θέση του, δεν βρήκε εντός κι εκτός της χώρας αρκετούς υποστηρικτές ώστε να ανατρέψει τον Ανδρόνικο.

Στο… κόλπο και οι χριστιανοί

Εκτός από τις διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις, οι οποίες στο κάτω-κάτω της γραφής έχουν μια κάποια βάση ανεξάρτητα από τις έριδες και τις διαφωνίες μεταξύ των αρχαιολόγων, τα τελευταία χρόνια στο «παιχνίδι» έχουν μπει μέχρι και «μαρτυρίες» από γέροντες της Ορθοδοξίας.

Ως συνήθως, σε Παΐσιο και Πορφύριο αποδίδονται εκμυστηρεύσεις σε προσκυνητές και αποκαλύψεις σχετικές με τον Μέγα Αλέξανδρο. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς πόσα και πόσα κατά καιρούς έχουν «φυτευτεί» στο στόμα τους και πιθανότατα δεν τα έχουν πει ποτέ, δεν μοιάζει παράξενο να έχουν δώσει πληροφορίες μέχρι και γι’ αυτό.

Άλλωστε, ένα από τα σενάρια για το πού βρίσκεται τελικά το λείψανό του είναι στενά συνδεδεμένο με την χριστιανική πίστη. Μία από τις θεωρίες (διατυπώθηκε από τον Βρετανό ιστορικό Άντριου Τσανγκ) θέλει τους χιλιάδες τουρίστες που επισκέπτονται τον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία στην πραγματικότητα να προσκυνούν τον μεγαλύτερο στρατηγό της ιστορίας και όχι τον ευαγγελιστή.

Σύμφωνα με τη θεωρία του, έμποροι της πόλης το 829 μ.Χ έκλεψαν τη σορό του από την Αλεξάνδρεια, πιστεύοντας ότι επρόκειτο για τον σημερινό προστάτη της περιοχής του ιταλικού βορρά.

Το σίριαλ της Λιάνας Σουβαλτζή

 Αρκετοί ήταν εκείνοι που το 1995 πείστηκαν από την Λιάνα Σουβαλτζή που υποστήριξε με απόλυτη βεβαιότητα ότι ανακάλυψε πού ήταν θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος. Οι ανασκαφές της πραγματοποιήθηκαν στην όαση της Σίβα. Εκεί που σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς είχε ζητήσει ο ίδιος να ταφεί μετά τον θάνατό του.

Ακολουθώντας τα «ίχνη» του η αρχαιολόγος ανακοινώνει πως ταυτοποίησε τον τάφο και το θέμα κεντρίζει το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ακολουθούν συνεντεύξεις, δημοσιότητα, διαξιφισμοί. Και μια αίσθηση εθνικής προσμονής κι ελπίδας από μεγάλο μέρος του λαού πως έχει δίκιο. Το επίσημο ελληνικό κράτος σταδιακά αποστασιοποιείται από τη θέση της, καθώς καταρρίπτει ένα προς ένα τα «στοιχεία» που παρουσιάζονται.

Από το υπουργείο Πολιτισμού αμφισβητείται ακόμη κι αν αυτό που έφερε στο φως η σκαπάνη της είναι καν ταφικό μνημείο! Ομοίως, δεν γίνεται δεκτή η μετάφραση που είχε παράσχει για τις επιγραφές που βρέθηκαν στο σημείο, ενώ τα μέλη της ομάδας που επανεξέτασαν τα δεδομένα, έκαναν λόγο για οικοδόμημα που δεν ήταν καν μακεδονικό!

Πολλοί χαρακτήρισαν την κατάσταση που δημιουργήθηκε κωμική, ενώ οι αρχές της Αιγύπτου έφτασαν στο σημείο να μην ανανεώσουν την άδεια ανασκαφών που είχαν παραχωρήσει. Η ίδια επιμένει για την αυθεντικότητα των ευρημάτων της, παρά την περιθωριοποίησή της, ενώ αποδίδει σε πολιτικούς σκοπούς και σε ανθελληνικούς παράγοντες την αντιμετώπιση της οποίας έτυχε από την Πολιτεία.

Η ελπίδα της Αμφίπολης

Κι ενώ μετά και από όλα αυτά, ισχυροποιήθηκε η θέση πως αν τελικά υπάρχει κάπου ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αυτός δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πουθενά αλλού πέρα της Αλεξάνδρειας, μπήκε στη ζωή μας η Αμφίπολη… Στον Τύμβο Καστά η μεγαλοπρέπεια του μνημείου είναι τέτοια που γεννά αδιανόητες προσδοκίες. Όσο η ομάδα της Κατερίνας Περιστέρη έφερνε στην επιφάνεια ολοένα και περισσότερα ευρήματα η ελπίδα πως επιτέλους βρέθηκε ο τάφος θέριευε. Ακόμα και σήμερα που θεωρείται δεδομένο ότι ο Τύμβος Καστά δεν έκρυβε το μυστικό που όλοι περίμεναν δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιμένουν ότι η σχέση ανάμεσα στο ταφικό μνημείο και τον Μ. Αλέξανδρο δεν έχει ξακαθαριστεί πλήρως…

Παρά το κλίμα και τις απίστευτες υπερβολές, τις αμέτρητες θεωρίες κι εκδοχές που ξεστομίστηκαν από κάθε σχετικό ή άσχετο με τις ανασκαφές ή την αρχαιολογία γενικότερα, σήμερα με σχετική βεβαιότητα (όση μπορεί να υπάρξει) η επιστημονική κοινότητα σε μεγάλο βαθμό συμφωνεί σε κάτι. Στην Αμφίπολη δεν θάφτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, αλλά κατά παραγγελία του, ο άνθρωπος με τον οποίο συνδέθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ο Ηφαιστίων.

Κι έτσι, το μυστήριο παραμένει. Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, ο Αλέξανδρος των Ελλήνων, ο βασιλιάς που λατρεύτηκε σαν Θεός κι άλλαξε μια για πάντα την ιστορία μέσα από την παρουσία του, παραμένει άπιαστος.

Ακόμη και στα 2.300 χρόνια μετά το θάνατό του συνεχίζει να γεννά θρύλους και να προκαλεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Στα τόσα κατορθώματά του ίσως πρέπει να προστεθεί ότι ακούσια ή εκούσια κατάφερε να μην τον «ενοχλήσει» κανένας κοινός θνητός μετά το θάνατό του. Έχοντας καταστήσει έτσι την ανακάλυψη του τάφου του στο μεγαλύτερο απωθημένο της αρχαιολογίας. 

menshouse.gr