ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Μετά τους πολλαπλούς "τραμπαλισμούς" στις ΗΠΑ εκλέχτηκε πρόεδρος ο ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ. Ποιοι τον ψήφισαν; Οι λαϊκές τάξεις, η μεσαία τάξη, οι άνεργοι και όλοι αυτοί που αισθάνονταν παρίες του συστήματος.

Η εκλογή του αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ από τους δικούς μας παλαιούς και νέους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού, της Ευρωζώνης και της παγκοσμιοποίησης ΑΣΧΈΤΩΣ της δεξιάς ή "αριστερής" απόκλισης τους.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η εκλογή σημαίνει ότι ανοίγουν οι δρόμοι της ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ στην ΕΥΡΩΠΗ; Αυτό θα το διαπιστώσουμε σύντομα. Πάντως η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός και τα κατά τόπους ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΑΝ από δεξιούς και δεξιο-αριστερούς δημιούργησαν ανθρώπους άνεργους άστεγους, πεινασμένους. Διέλυσαν την μεσαία τάξη, χαντάκωσαν τα λαϊκά στρώματα, κατέστρεψαν το κράτος δικαίου και την κοινωνική ασφάλιση.

Η κατρακύλα ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ φοβάμαι ότι θα συνεχιστεί εξαιτίας των συνεπειών που φέρνει η συνεχιζόμενη σπορά ανέμων καταστροφής από το υφιστάμενο κυβερνητικό σχήμα και από την ανυπαρξία δυναμικής αντιπολίτευσης που θα μπορούσε να εκφέρει ένα άλλο λόγο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ μακριά από τα μνημόνια και το προσκύνημα στους εξωτερικούς τοκογλύφους....

Το ταρακούνημα που έρχεται με την εκλογή Τράμπ θα πρέπει να τους ξυπνήσει. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εκατομμύρια Αμερικάνοι λειτούργησαν αντιδραστικά σε αυτό που όλο το σύστημα γύρω τους (media, δημοσκοπήσεις, αναλυτές, πολιτικοί, κόμμα) προδίκαζε ως «βέβαιο αποτέλεσμα». Ένιωσαν πως το σύστημα τους υποτιμούσε, πως γινόντουσαν θύματα μιας εκτεταμένης προπαγάνδας υπέρ ενός υποψήφιου και κατά ενός άλλου. Ένιωσαν πως υποτιμήθηκε η νοημοσύνη τους και εξέλαβαν την ψήφο τους στον Τράμπ ως πράξη αντίστασης σε όσους θεωρούσαν την κρίση τους δεδομένη. Απίστευτη βέβαια η ασχετοσύνη του επιτελείου της Κλίντον με τους εκατομμυριούχους τραγουδιστές, ηθοποιούς, αθλητές που μετέτρεπαν τις προεκλογικές της ομιλίες σε πανηγύρι και έκαναν τους φτωχούς Αμερικανούς να αγανακτήσουν. Αντί για Χίλαρι, λοιπόν ψήφισαν Τραμπ, γιατί έτσι θα ψήφιζαν αντίθετα σε αυτό που «το σύστημα» τους προέταξε να πράξουν. Αυτό συνέβη και με το BREXIT, το ίδιο συνέβη και σε μεγάλο βαθμό και με το δημοψήφισμα στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2015 κάτι που όμως δεν κατάλαβε ο αποδέκτης του.

Μήπως τέλος πάντων είναι ΠΛΕΟΝ η ώρα να βάλουν νερό στο κρασί τους όλοι οι πολιτικάντηδές μας  ΠΡΙΝ ΕΠΕΛΘΕΙ ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ της κατ' επίφαση "δημοκρατίας" τους...

Κων. Γραικιώτης

Η εκλογή Παπαδήμου

Το πολιτικό σύστημα των δύο κομμάτων εξουσίας που μας έφεραν στην σημερινή θλιβερή κατάσταση, μαζί με το μνημονιακό ΛΑΟΣ, επέλεξαν, μετά από δυστοκία πολλών ημερών, μια μεταβατική κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο, αντί να οδηγήσουν την χώρα ΑΜΕΣΑ σε εκλογές όπως θα γινόταν σε κάθε δημοκρατική ευνομούμενη πολιτεία.  
 

Οι στόχοι, πέρα από την δικαιολογία της είσπραξης της 6^ης δόσης, είναι πέρα για πέρα καθαροί τουλάχιστον από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ που φοβήθηκε τον καταποντισμό του σε περίπτωση πρόωρης διεξαγωγής εκλογών.

Με μια έξυπνη κίνηση ο πονηρός ΓΑΠ αλυσόδεσε στο μνημονιακό άρμα και τον Αντώνη Σαμαρά ο οποίος, κάτω από τον φόβο μήπως και δεν υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και δεν εισπραχθεί η 6^η δόση υπέκυψε στον εκβιασμό του ΓΑΠ, του ΔΝΤ και των τροικανών .

Ο κ. Σαμαράς αντί να παραμείνει σταθερός στις αντιμνημονιακές θέσεις του έπεσε στην παγίδα Παπανδρέου και είναι βέβαιο ότι θα εισπράξει και αυτός την αυξημένη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων της ΝΔ που ανήκουν στα μεσαία και στα λαϊκά στρώματα της.

Ο κ. Καρατζαφέρης πιστεύει ότι θα εισπράξει την δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων της ΝΔ αλλά λησμονεί ότι υπερψήφισε το ΜΝΗΜΟΝΙΟ 1 που υπήρξε καταστροφικό για την οικονομία και τους πολίτες της χώρας και αυτό είναι κάτι που μόνο ΑΜΝΗΜΟΝΕΣ δεν το θυμούνται.

Η λύση Παπαδήμα πέρα από τα σχέδια Παπανδρέου ευνοεί τους Ευρωπαίους, τους τραπεζίτες, και την ελληνική πλουτοκρατία που στο πρόσωπό του βλέπει ένα εκκολαπτόμενο αρχηγό κόμματος που θα πρόσκειται σαυτήν.  

Διαβάστε στον παρακάτω σύνδεσμο ποιος είναι ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός

http://boraeinai.blogspot.com/2011/11/blog-post_1082.html

Θα δικαιωθεί λοιπόν ο τορναδόρος από τα Χανιά;

Του ΚΩΣΤΗ Ε. ΜΑΥΡΙΚΑΚΗ 

Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως…

Ο «κομμός», στην αισχύλεια και γενικότερα στην

ελληνική τραγωδία, συνιστούσε το θρήνο που εκτελείτο

 από τον χορό και τους υποκριτές μαζί. Ταυτόχρονα όμως

 σε κάθε τραγωδία υπήρχε και ο από μηχανής θεός. Θα

υπάρξει άραγε στη σημερινή τραγωδία της Ελλάδος

 κάποιος από μηχανής θεός;

Τις αρχές του περασμένου Μαρτίου, ο ελληνικός λαός πληροφορήθηκε ότι ένας 43χρονος τορναδόρος από τα Χανιά της Κρήτης ανέβασε στο διαδίκτυο κείμενα για ενδεχόμενη χρεοκοπία της χώρας. Αμέσως η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος έφτασε στα ίχνη του για να τον τιμωρήσει για διασπορά ψευδών ειδήσεων. 

Στο κείμενό του, που έκανε άνω κάτω ολόκληρη τη χώρα αναφερόταν μεταξύ άλλων: «Από άτομα του υπουργείου εσωτερικών πληροφορήθηκα ότι στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους έχει τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός παύσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις. Ο κρατικός μηχανισμός έχει ήδη επεξεργαστεί τα στοιχεία και το μόνο που απομένει είναι μόνο η εντολή. Από χθες το απόγευμα σε τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχα με άτομα του υπουργείου Οικονομικών, συναδέλφους του τραπεζικού κλάδου αλλά και δημοσιογράφους όλοι είχαν ακριβώς την ίδια πεποίθηση. Πάμε για χρεοκοπία… Πιστεύω ότι καταλάβατε το νόημα. Εγώ έκανα αυτό που υπαγόρευε η συνείδησή μου και γι αυτό δημοσιοποίησα όλα τα παραπάνω. Ελπίζω να πράξετε κι εσείς το ίδιο και να τα γνωστοποιήσετε στον Ελληνικό λαό. Με εκτίμηση Γ. Β.».

Τις τελευταίες ημέρες τα γεγονότα είναι καταιγιστικά: Λίγες ώρες πριν γραφτούν οι γραμμές αυτές, ο πρωθυπουργός στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη δήλωσε με δραματικό τρόπο ότι «η κατάσταση της χώρας είναι όμοια με πόλεμο. Δίνουμε τη μάχη για να μπορούμε να καταβάλουμε αδιαλείπτως τους μισθούς και τις συντάξεις και η μάχη συνεχίζεται». Αν όλα αυτά, συνδυαζόμενα με τα καταιγιστικά δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών του ευρωπαϊκού τύπου και των ξένων ΜΜΕ, δεν συνιστούν step by step και καρέ-καρέ την προδιαγεγραμμένη πορεία προς την ολοσχερή βύθιση του σκάφους, που θυμίζει την αναμονή του μοιραίου από τους Βυζαντινούς όταν ό Μωάμεθ Β’ ο Πολιορκητής έσφιγγε για πάμπολλους μήνες τον πολιορκητικό κλοιό γύρω από τα τείχη της Βασιλεύουσας  χωρίς η βοήθεια του Πάπα και της Εσπερίας να φτάνουν ποτέ, τότε άραγε τι άλλο θα μπορούσε να συνιστά; Οι σπασμωδικές και ύστατες κινήσεις της τελευταίας στιγμής σε «έκτακτα» υπουργικά συμβούλια που δίνουν την εικόνα ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί φόρεσαν τα άρβυλα, δεν πείθουν πλέον όχι μόνον την κοινωνία αλλά και τα κομματικά στελέχη του κ. Παπανδρέου ότι «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο»…

Οι μαθητευόμενοι μάγοι, που οι περισσότεροι εξ αυτών αποτελούν τις ίδιες δημόλευστες χαρτοκοπτικές φιγούρες από την εποχή του ζιβάγκο, του κληρονομικού Δεσποτάτου του Καλετζίου, θα ρίξουν άραγε αυτόν τον πολύπαθο λαό και τον τόπο για άλλη μια φορά σε περιπέτειες, ή θα καταφύγουμε σε ομαδικές λιτανείες προς στον Ύψιστο; Έτσι κι αλλιώς, Αυτός ο Τελευταίος, εκεί που φτάσαμε πλέον, καλείται να βάλει το χέρι Του…

© MERABELLO LIBRO D’ ORO

http://librodoro.blogspot.com/2011/09/blog-post_11.html

Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ

     από τον σημερινό Ε.Τ.

Η Αίγυπτος είχε πρόσφατα συμφωνήσει με το ΔΝΤ στις 5 Ιουν.2011, για δάνειο 3 δις $.

Είχε συμφωνήσει για δανειοδότηση με την ίδια διαδικασία που το κάναμε και εμείς. Την συμφωνία Stand-By Arrangement (SBA). Η συμφωνία της Αιγύπτου ΔΕΝ έχει καμιά σχέση με την δική μας

!!!Προσέξτε ποιες ήταν οι βασικές αρχές και προτεραιότητες της Αιγύπτου στην συμφωνία με το ΔΝΤ:

“The draft budget for 2011/12 enables additional spending for job creation and protection of the poor, while limiting the widening of the deficit. Expenditures focus on human capital and social investment, as well as labor intensive public works to encourage more job-intensive growth.”

“Το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2011/12 επιτρέπει πρόσθετες δαπάνες για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την προστασία των φτωχών, ενώ περιορίζει τη διεύρυνση του ελλείμματος. Οι δαπάνες εστιάζουν στο ανθρώπινο δυναμικό και την κοινωνική επένδυση, καθώς και υψηλή ένταση εργατικού δυναμικού των δημοσίων έργων για την ενθάρρυνση ανάπτυξης περισσοτέρων θέσεων εργασίας”.

Δείτε τώρα τις εξελίξεις:

Την περασμένη εβδομάδα Η Αίγυπτος έλαβε από το Κατάρ 500 εκατομμύρια $.

Το Κάιρο διακηρύσσει ότι δεν θα χρειαστεί να λάβει δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρόλο που υπάρχει σχετική συμφωνία, καθώς η αναθεώρηση του προϋπολογισμού περιορίζει την προοπτική μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος.

Ο υπουργός Οικονομικών της Αιγύπτου Σαμίρ Ραντουάν δήλωσε ότι, η Αίγυπτος έλαβε από το Κατάρ 500 εκατομμύρια δολάρια την περασμένη εβδομάδα. «Είναι ένα δώρο», απάντησε ο Αιγύπτιος υπουργός όταν ρωτήθηκε εάν τα χρήματα αυτά δόθηκαν υπό όρους.

Η αιγυπτιακή κυβέρνηση ενέκρινε την 1η Ιουνίου έναν προϋπολογισμό για το 2010-2011 που αυξάνει τις δαπάνες κατά το ένα τέταρτο για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να βοηθηθούν οι φτωχοί μετά τις μαζικές διαδηλώσεις .

Η Αίγυπτος δηλαδή κοίταξε το συμφέρον της και πέταξε έξω το ΔΝΤ…

Παρόλα αυτά και στην συμφωνία που είχε υπογράψει με το ΔΝΤ, μίλαγε για ανάπτυξη και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας…

Σε αντίθεση με εμάς που με αυτά που προτείνουμε (γιατί εμείς τα προτείνουμε) οδηγούμε την χώρα σε καταστροφή, βαθιά ύφεση και απίστευτη ανεργία, χωρίς κανένα ψήγμα ανάπτυξης..

Πηγή:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/06/2011_1295603

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΣΠΑΣΜΟΙ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ

Η εν βρασμώ ελληνική κοινωνία, με σημαία τους «Αγανακτισμένους», δύσκολα θα παγιδευτεί στα δίκτυα των... ανασχηματισμένων εντυπώσεων και στον ιστό του προεκτεθέντος εκλογικού διλήμματος. Όπως σωστά επισημαίνεται, η κοινωνία έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα. Ενδέχεται να επηρεαστούν κάπως οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, η πλειονότης των οποίων βρίσκεται στις πλατείες της καθολικής αγανάκτησης, αλλά συνολικά ο κόσμος δείχνει ότι «δεν μασάει». Το ανάχωμα του ανασχηματισμού, οι νέες εξαγγελίες και οι μελλοντικές θριαμβολογίες για τη δόση και το δάνειο δεν φαίνονται ικανοί ανασχετικοί παράγοντες. Το ορυχείο του ψεύδους και των ψευδαισθήσεων το λιθοβολεί η λαϊκή οργή και το επιχωματώνει η αποφασιστικότης του πλήθους...

Εννοείται ότι η καθεστωτική προπαγάνδα δεν θα σταματήσει να εκτοξεύει τα βέλη της εναντίον των «Αγανακτισμένων». Κυβερνοδιανοούμενοι, καθεστωτικά ντιλίβερι μπόις, πανεπιστημιακοί από τον στόλο των προθύμων και πλειστοί όσοι, γνωστοί υπέρμαχοι του Μνημονίου, εστέτ που περιφρονούν «τη μάζα» θα ξιφουλκήσουν εκ νέου. Η δυναμική των «Αγανακτισμένων» τους ενοχλεί. Το ανέλεγκτο και ακαθοδήγητο στοιχείο των λαϊκών συνάξεων τους διαολίζει. Η ρηγμάτωση στο πολιτικό σκηνικό, στο οποίο έπαιζαν χωρίς αντίπαλο, τους τρομοκρατεί... Γι' αυτό και ωρύονται για δήθεν αντιδημοκρατικό μένος των «Αγανακτισμένων». Γι' αυτό και εγκαλούν το πλήθος, μιλώντας για «εθνικολαϊκιστικό» ριζοσπαστισμό και άλλα τινά, ανάξια αναφοράς και σχολιασμού...

Απόσπασμα από το ομότιτλο άρθρο του κ. Γιάννη Τριάντη στο "ΠΑΡΟΝ"
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=67833&colid=69&dt=2011-06-19%200:0:0

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΟΣΟΧΗ.... ΣΤΙΣ ΡΑΔΙΟΠΑΓΙΔΕΣ

Καθώς βρισκόμουν χθες μέσα στο αυτοκίνητό μου έτυχε να παρακολουθήσω μια «αντικειμενική» εκπομπή του ραδιοφωνικού Σκάϊ  όπου δύο δημοσιογράφοι του «κατέγραφαν» τις θέσεις των ακροατών τους που ήταν υπέρ ή κατά της συγκέντρωσης των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα.

Οι αναφερόμενοι δημοσιογράφοι αγνοώντας εσκεμμένα τον έντονα χρωματισμένο από τις διαμαρτυρίες των πολιτών χαρακτήρα και τόνο της συγκέντρωσης προσπαθούσαν να παρουσιάσουν τους ευρισκόμενους στο Σύνταγμα σαν ένα ξεβολεμένο δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο που διαμαρτύρεται γιατί του περικόψανε τις αποδοχές αγνοώντας στην ουσία ότι ο ακομμάτιστος κόσμος και όχι απλά οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αυτοί που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας..

Οι διαστρεβλωτές της αλήθειας δεν αντιλαμβάνονται ότι ο κόσμος βρίσκεται εκεί  γιατί δεν ανέχεται την κοροϊδία της Κυβέρνησης, των βιομηχάνων και των συνοδοιπόρων τους μέσων μαζικής αποχαύνωσης και διαμαρτύρεται - ΠΕΡΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ - και για την δυστυχία και την μιζέρια στην οποία μας έχει ρίξει η σημερινή κυβέρνηση. Παράλληλα με την παρουσία τους εκεί οι αγανακτισμένοι προσπαθούν να ταρακουνήσουν το πολιτικό κατεστημένο μήπως και αντιληφθεί όχι μόνο το μέγεθος των ευθυνών του αλλά και το ότι πρέπει κάτι να πράξει και προς την πλευρά των εχόντων και κατεχόντων για να βελτιωθεί η κατάσταση.

Γιατί αν δεν καταφέρει το πολιτικό σύστημα να πατάξει την φοροδιαφυγή των εχόντων και αν δεν εμποδίσει την εκροή των κεφαλαίων τους σε οικονομικούς παραδείσους, ο τόπος δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα μόνο με τις συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Είναι δε φαιδροί οι «οπαδοί» του «κατά» που περιφέρουν τον λόγο τους μέσα στην πλήρη άγνοιά τους για το τι ακριβώς συμβαίνει εκεί. Όταν κάποια κυρία λέγει ότι δεν ξανακατεβαίνει γιατί οι συγκεντρωμένοι δεν διαμαρτύρονται για τους λερωμένους τοίχους των οικοδομών ή κάποιοι άλλοι γιατί έχασαν την δουλειά τους ενώ οι του δημοσίου εξακολουθούν να εργάζονται με μειωμένους μισθούς,  τότε τι να πούμε; Για μεν την κυρία ότι σαν άλλος Ραν-Ταν Πλαν ζεί στον κόσμο της και κακώς έχει δικαίωμα ψήφου για δε τον φουκαρά τον ιδιωτικό υπάλληλο που δεν αντιλαμβάνεται ότι έχασε την δουλειά του γιατί μειώθηκε η δυνατότητα άλλων να αγοράζουν προϊόντα από την εταιρεία που δούλευε και θα της επέτρεπαν να συνεχίσει να τον μισθοδοτεί και όχι να τον απολύσει για να μην μειωθούν τα κέρδη του επιχειρηματία. Όσο για τον μαγαζάτορα που έκλισε η επιχείρησή του ας αναλογιστεί και αυτός όχι μόνο την δυστυχία από τους κομμένους μισθούς και συντάξεις που βιώνει ο κοσμάκης και δεν μπορεί να μπει στο μαγαζί του και ας σκεφθεί  και την δική του συμπεριφορά όταν λ.χ. δεν έκοβε αποδείξεις ή δεν πλήρωνε τα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΦΠΑ. Ας αναλογιστεί ακόμα ότι και ο ίδιος δεν αντέδρασε όταν διεθνή εμπορικά μεγαθήρια εμπαιναν στην αγορά και του έτρωγαν το ψωμί κοματάκι-κοματάκι. 

Γιατί τα γράφω αυτά; Απλά γιατί μια φούχτα δημοσιογράφων υπακούοντας στις εντολές των πατρώνων τους ή απλά φοβούμενοι μήπως εναντιούμενοι στα θέλω της ιδιοκτησίας βρεθούν στο δρόμο, ασκούν φαιά προπαγάνδα υπέρ της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής προσπαθώντας να διασπάσουν το γιγαντωνόμενο κίνημα διαμαρτυρίας που εμφανίστηκε από το πουθενά στην Ελλάδα.

Τα δύο άρθρα που ακολουθούν φανερώνουν καθαρά τον ρόλο των μέσων μαζικής αποχαύνωσης.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, αριστερό ορίζουμε τον πολιτικό λόγο που εκφράζει και υπερασπίζει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες. Αυτονόητη η ελευθερία της ατομικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, η ανάπτυξη των δημιουργικών φιλοδοξιών του ατόμου, ο σεβασμός του κινήτρου για κέρδος και πλουτισμό. Αλλά πρωτεύουσα επιδίωξη της πολιτικής είναι να υπηρετεί την κοινωνική συνοχή, τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, κοινωνίας των αναγκών: Να εγγυάται τη θεσμική αποτροπή της αδικίας, της εκμετάλλευσης ανθρώπων από συνανθρώπους τους, την πρόνοια και φροντίδα για την πρόσβαση όλων στα αγαθά της παιδείας, της περίθαλψης, της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Να προσφέρονται ίσες ευκαιρίες στους αριστείς, στους δημιουργικούς, στους φιλόπονους, ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες.

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει πολιτική έκφραση και υπεράσπιση αυτών των στόχων. Η ολική έκλειψη αριστερού (κοινωνιοκεντρικού) πολιτικού λόγου έχει ως εφιαλτική συνέπεια και τη γένεση καινούργιας μορφής «αντιεξουσιαστικών» μαχητικών βλαστημάτων κιβδηλίας της Αριστεράς, με τυφλό πια μένος και μίσος για οποιοδήποτε είδος σχέσεων κοινωνίας, κοινοτικής λειτουργίας της συλλογικότητας. 

Από μόνη της η μείωση του κράτους δεν λειτουργεί ως αριστερή πρόταση. Γίνεται αριστερή αν συνοδεύεται από την απαίτηση για αξιοκρατία, για συνεχή έλεγχο της ικανότητας, της εργατικότητας και παραγωγικότητας, του ήθους διακονίας του κοινωνικού σώματος, που προαπαιτείται για τον δημόσιο λειτουργό. Αριστερή είναι η πρόταση να απολυθούν οι ανίκανοι, οι φαύλοι, οι φυγόπονοι, οι σαδιστές τύραννοι του αδύναμου πολίτη, να κριθούν αμερόληπτα και να αξιολογηθούν οι διορισμένοι στο Δημόσιο χάρη στην πελατειακή σχέση τους με κόμματα.

Δεν υπάρχει πολιτική αν δεν κομίζει απάντηση στο αίνιγμα του «κακού». Η ανάγκη για θεσμούς εξουσίας γεννήθηκε, επειδή η φύση του ανθρώπου είναι θηριώδης. Το τυφλό ένστικτο του κτήνους θέλει να φάει, να κυριαρχήσει, να ηδονιστεί. Η εξουσία υπάρχει για να χαλιναγωγεί τη θηριωδία, να εξασφαλίζει τη συνύπαρξη στη βάση της λογικής, της αυτοπαραίτησης από την κτηνώδη απληστία. Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο έμβιο που έχει τη δυνατότητα της ελευθερίας από το ένστικτο, της ανιδιοτέλειας: Μπορεί να υπερβαίνει την αναγκαιότητα της φύσης για χάρη της σχέσης. Αυτή η δυνατότητα, η θελημένη ελευθερία από το εγώ, είναι γνώρισμα μόνο του ανθρώπου: ό,τι οι Ελληνες ονόμαζαν «το κυρίως ανθρώπινον».

Η εξουσία εξασφαλίζει την «κοινωνίαν της χρείας», τη χρειαζούμενη συν-εννόηση για χάρη της ωφέλιμης σε όλους συνύπαρξης. Η έκπληξη που κόμισε ο Ελληνισμός στην ανθρώπινη ιστορία ήταν η «πόλις» και η «πολιτική» τέχνη: ένας καινούργιος στόχος και τρόπος της συνύπαρξης. Να υπηρετεί η συνύπαρξη όχι πια μόνο τη χρεία, αλλά, κατά προτεραιότητα, το «κυρίως ανθρώπινον» – την ελευθερία από τις αναγκαιότητες του ενστίκτου, το άθλημα των «κατά λόγον» σχέσεων, το κατόρθωμα της «κοινωνίας του αληθούς».

Σήμερα ζούμε σε πολιτισμό με αναποδογυρισμένους τους ελληνικούς όρους: η πολιτική είναι μόνο εξουσία, εξαντλείται στη «χρεία», αγνοεί το «κυρίως ανθρώπινον». Λογαριάζουμε για ελευθερία τις ανεμπόδιστες επιλογές ικανοποίησης των ατομοκεντρικών ορέξεων, δηλαδή τον θρίαμβο της υποταγής στα ορμέμφυτα. Θωρακίζουμε την κτηνώδη αναγκαιότητα με ατομικά «δικαιώματα», επειδή από τη συνύπαρξη έχουμε μόνο απαιτήσεις, εκβιαστικές διεκδικήσεις. Ούτε υποψία για τη χαρά της κοινωνίας των σχέσεων, της αυθυπέρβασης, της αυτοπροσφοράς. Εμβληματικές φιγούρες της ζούγκλας του ατομοκεντρισμού οι εξουσιαστές μας που σήμερα μας λένε ωμά και χυδαία: «Να στερηθείτε, να πεινάσετε, γιατί ανεχθήκατε, τριάντα χρόνια, να σας κλέβουμε».

Η Ελλάδα δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει. Η απουσία αριστερού πολιτικού λόγου εγγυάται την ανελπιστία.

Τα παραπάνω συνιστούν προσωπικές σκέψεις πάνω
στο άρθρο του καθηγητή κ. Γιανναρά :
Ανάκαμψη «μεγεθών» ή της κοινωνίας;
από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 
Ολόκληρο το άρθρο εδώ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_05/12/2010_424858

ΓΑΠ : ΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ !!!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ .....

από τα"ΝΕΑ" 6.9.2010

Έχουν άραγε συνειδητοποιήσει οι πολιτικοί μας τι σκέπτονται οι πολίτες για αυτούς . Αν δεν το γνωρίζουν τους το παρουσιάζω μέσα από ένα κείμενο και από ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρύτατα στο διαδίκτυο αλλά και από στόμα σε στόμα.

Λένε ότι είναι καλλίτερα να ξέρεις από το να μη γνωρίζεις. Το θέμα είναι αν θα βάλουν μυαλό και αν , πέρα από τις προσωπικές τους βλέψεις και συμφέροντα, θα ενδιαφερθούν και για τον Ελληνικό Λαό.

Είναι κρίμα βέβαια να βάζουμε μέσα στο ίδιο καζάνι δίκαιους και άδικους όμως αυτή είναι η ατυχία του επαγγέλματος.

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Θα τα λέμε και θα τα ξαναλέμε. Εκτός από κάποιους αγνούς ανθρώπους που μπαίνουν στην πολιτική αποφασισμένοι να προσφέρουν υπηρεσίες στην πατρίδα, άσχετο αν οι πιο πολλοί κι απ' αυτούς απορροφώνται από το «σύστημα», η πλειοψηφία τους ξέρει γιατί ανακατεύεται, όντας ακόμη στο δημοτικό σχολείο. Προσοδοφόρο το επάγγελμα (ναι, επάγγελμα κι από τα πιο βρώμικα).

Οικογενειακές πολιτι­κές ρίζες, που επιτρέπουν στους πατεράδες να ετοιμάζουν τα παιδιά τους για τη «στρωμένη δουλειά», μηχανισμοί δοκι­μασμένοι χρόνια, ώστε να εγγυώνται επιτυχία, και να τα απο­τελέσματα...

Κατά καιρούς δημοσιεύουμε στο περιοδικό μας λόγια ποιητών μεγάλων, και διάσημων πνευματικών ανδρών για την πολιτική και τους πολιτικούς τους ψεύτες και τους απατεώνες. Και έχουν μιλήσει γι' αυτούς, ο ΡΟΪΔΗΣ, ο ΣΟΥΡΗΣ, ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ο ΤΕΡΤΣΕΤΗΣ, ο ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ, ο ΚΟΡΑΗΣ και τόσοι άλλοι. Κι είναι σαν να μιλάνε για τους σημερινούς.

«Ακάθαρτα στοιχεία», «ασύστολους ψεύτες», «φελλούς που επιπλέουν», «ληστές του δημόσιου πλούτου», «πουλημένους» κ.λπ., κ.λπ. Μ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς τους στολίζουν. Αυτοί οι πολιτικοί επιτρέπουν να ακονί­ζουν τα νύχια τους οι διεθνείς κερδοσκόποι και όσοι από χρόνια σχεδιάζουν το ξεπούλημα και τη διάλυση της πατρί­δας μας. Θα το επιτρέψουμε; Ας ακουστεί, επιτέλους, και η φωνή αυτών που πληρώνουν τη νύφη.

Η ΣΥΝΤΑΞΗ

Πηγή:

Διμηνιαίο Περιοδικό «ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΦΤΕΡΑ»

ΙΟΥΛΙΟΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010

Και τώρα το ανέκδοτό για το οποίο σας μιλήσαμε παραπάνω:

Ένας γιατρός Ισραηλίτης λέει:

«Η ιατρική στο Ισραήλ είναι τόσο προχωρημένη που εμείς βγάζουμε τους όρχεις από ένα άτομο, τους βάζουμε σε άλλο και σε έξι εβδομάδες ψάχνει για δουλειά!»

- Ένας Γερμανός γιατρός λέει:

«Αυτό δεν είναι τίποτα, στην Γερμανία βγάζουμε τον εγκέφαλο ενός ατόμου, τον βάζουμε σε ένα άλλο και σε τέσσερεις εβδομάδες ψάχνει για δουλειά!

-Ένας Ρώσος γιατρός λέει:

«Ούτε αυτό είναι τίποτα, στην Ρωσία η ιατρική είναι τόσο ανεπτυγμένη που βγάζουμε την μισή καρδιά από ένα άτομο, την βάζουμε σε ένα άλλο και σε δυο βδομάδες ψάχνουν και οι δύο για δουλειά!»

-Ακούγοντας όλα αυτά ο Έλληνας γιατρός απαντάει:

«Όλα αυτά είναι σαχλαμάρες, είστε πολύ πίσω! Εμείς στην Ελλάδα πήραμε τριακόσια άτομα χωρίς εγκέφαλο, χωρίς καρδιά και χωρίς αρχ..α, τους βάλαμε στη βουλή.. και τώρα όλη η χώρα ψάχνει για δουλειά και για χαμένες συντάξεις!

Είναι λοιπόν άραγε έτσι οι πολιτικοί μας; Ο καιρός θα το δείξει και μάλιστα σύντομα.

Βλέπετε πολλά πρόκειται να συμβούν τους επόμενους μήνες. Θα μείνουν άραγε οι βουλευτές πιστοί στον όρκο τους και στο Σύνταγμα να υπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών και του Έθνους ή θα γίνουν όργανα της βούλησης του κάθε πολιτικού αρχηγού φοβούμενοι μήπως χάσουν την βουλευτική αποζημίωση και σύνταξη;;;;;

Ένα ράπισμα, ρε παιδιά, ηχηρό όμως…

Ζούμε στη δίνη ενός φαυλόκυκλου, όπου ανακυκλώνονται τα ελλείμματα και η ύφεση.

Στο μεταξύ, νηφάλιες φωνές, όλο και συχνότερες, όλο και εντονότερες, έρχονται από την έδρα του διεθνούς καπιταλισμού: Ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς επέκρινε δριμύτατα τα προγράμματα λιτότητας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (άρα και της ημετέρας) ως πραγματικά «ανόητα», επισημαίνοντας ότι «η εμμονή στο έλλειμμα του 3% εγκυμονεί τον κίνδυνο διπλής ύφεσης» (συνέντευξή του στο RTE του Δουβλίνου).

Και ο έτερος Καππαδόκης, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, καταγγέλλει τις ανθρωποθυσίες που επιβάλλουν οι διάφορες ελίτ της πολιτικής (=κεντρικοί τραπεζίτες, υπουργοί Οικονομικών και λοιποί εγγυητές της δημοσιονομικής πειθαρχίας) με σύνθημα «άμεσες περικοπές δημοσίων δαπανών».

Αυτά βιώνουμε καθημερινά.

Και ο αμερικανός οικονομολόγος επικαλείται την ταπεινή πατρίδα μας ως παράδειγμα των δεινών που συνεπάγονται τα φοβερά προγράμματα λιτότητας, δηλαδή η πολιτική του ΔΝΤ και των κοινοτικών ομοφρόνων του.

Ξένοι υπάλληλοι, αμύητοι στην ελληνική πραγματικότητα, μη εκλεγμένοι και ουδαμού λογοδοτούντες, ανέλαβαν, υποτίθεται, να μας σώσουν. Στ' αλήθεια όμως να σώσουν τους εντολείς τους, διεθνείς τοκογλύφους δανειστές μας.

Νέα φοροεισπρακτική επέλαση έχει σχεδιασθεί. Αλλά εύκολο στόχο έχει τους αδυνάτους, επειδή είναι ευάλωτοι, και όχι τους επώνυμους-δυσώνυμους και αείποτε προστατευόμενους. Οι μικρομεσαίοι εξακολουθούν να φορολογούνται με έως και 40% και οι τράπεζες με 7%.

Στο μεταξύ, οι αρχιτέκτονες της συμφοράς δρέπουν τα «εύγε» της «αγοράς». Ο Όλι Ρεν εγκωμιάζει στη Wall Street την Αθήνα διότι «διέψευσε τους επικριτές της εφαρμόζοντας ένα φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής», δηλαδή ξεζουμίσματος του λαού.

Τελικά, όσο πιο ωμά και θηριώδη τα μέτρα τόσο πιο δοξαστικοί οι έπαινοι. Το άκρον άωτον βγήκε στις στήλες του δημοσιογραφικού οργάνου των κερδοσκόπων, τους «Financial Times» στη γερμανόφωνη έκδοσή τους: «Ένα πράγμα είναι σαφές: Αυτός [ο Παπανδρέου] είναι ο άνθρωπός μας εκεί στην Αθήνα. Δεύτερη ευκαιρία δεν θα υπάρξει»! Αλλά αν είναι ο άνθρωπός τους, μπορεί να είναι και ο άνθρωπός μας; «Ου δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. 6,24).

Ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός που προωθεί η κυβερνώσα «τρόικα» ονομάζεται τώρα από τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς «4ος δρόμος για τον σοσιαλισμό». Οι έννοιες έχουν χάσει την πραγματική τους σημασία. Τις έχουν αδειάσει από το καθιερωμένο περιεχόμενό τους. «Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη», θα έλεγε ο Καβάφης. Σύγχυση και γενικό αλαλούμ. Περιγράφοντας άλλες σκληρές στιγμές ελληνικής τραγωδίας, ο Θουκυδίδης (ΙΙΙ, 87) μετά τον Εμφύλιο που ακολούθησε την εκστρατεία της Κέρκυρας (427 π.Χ.) διαπιστώνει με αποτροπιασμό ότι οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο ακόμη και τη συνηθισμένη σημασία που είχαν οι λέξεις για τις πράξεις να την αλλάξουν καταπώς τους άρεσε. «Την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων αντήλλαξαν τη δικαιώσει».

Ο λαός όμως ξέρει ότι οι φτωχοί και οι άνεργοι περνούν εφιαλτικές μέρες. Τα κοινωνικά μεσοστρώματα μεταπίπτουν στη φτώχεια, οι επαγγελματοβιοτέχνες δεν αντέχουν και κλείνουν τα μαγαζιά τους. Ανέγγιχτοι και κερδισμένοι είναι βρέξει χιονίσει οι διαπλεκόμενοι -καναλάρχες και μη- και οι τραπεζίτες. Ασύδοτα παραμένουν τα ποικιλώνυμα καρτέλ. Ο κοινός νους διερωτάται πώς σε μια χώρα που συρρικνώνονται τα μεροκάματα, κατακρεουργείται το εργατικό δίκαιο, οι ιθύνοντές της δεν διανοούνται να ελέγξουν τη διαρκώς εκτινασσόμενη ακρίβεια των ειδών πρώτης ανάγκης, που είναι φθηνότερα στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Ρώμη.

Διεθνώς η παγκοσμιοποίηση προλεταριοποιεί τους εργαζομένους του α΄ κόσμου, προωθώντας μισθούς Πεκίνου. Το αυτό επιχειρεί και παρ' ημίν. Ως γνωστόν, ο «τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό» του αλήστου μνήμης Τόνι Μπλερ (που έγινε εσχάτως τραπεζίτης, ενώ η σύζυγός του έχει ξεπουλήσει σε συνεργασία με τον «Αττίλα» όλα τα «φιλέτα» στα κατεχόμενα της Κύπρου) ήταν θατσερισμός στο τετράγωνο. Τώρα ο εγχωρίας εμπνεύσεως «τέταρτος δρόμος» δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι είναι θατσερισμός στον κύβο!

Στο μεταξύ, έχει απανταχού της Γης ξεφτιλισθεί το σύμπαν. Απ' όπου κι αν πιάσεις τους μεγαλόσχημους, θα λερωθείς. Είχαν προκαλέσει πέρσι παγκόσμιο πανικό για πανδημία της «γουρουνογρίπης», επί το ευγενέστερον Η1Ν1. Επιφανείς «ειδικοί» ανά τον κόσμο στήριξαν την απόφαση του (τελικώς) κακόφημου Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Επεβλήθησαν στις κυβερνήσεις τους και τις υποχρέωσαν να προμηθευτούν πανάκριβα εμβόλια, την αποτελεσματικότητα των οποίων είχαν το θράσος να λένε ότι δεν εγγυώνται, αλλά θεωρούσαν απαραίτητη την αγορά τους. Τώρα αποδεικνύεται ότι έξι μέλη της Επιτροπής του ΠΟΥ ήταν λαμόγια των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών («Αντιφωνητής» 16/8/10). Μην περιμένετε να λογοδοτήσει κανείς, ετοιμασθείτε απλώς για την επόμενη πλαστή πανδημία…

Ο tempora o mores!

Θα ξυπνήσουν οι λαοί; Ο λαός μας; Έστω κάπως τώρα στις εκλογές του Νοεμβρίου. Ένα ράπισμα, ρε παιδιά, ηχηρό όμως.

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=58139&colid=37&catid=34&dt=2010-08-29&search=%B8%ED%E1+%F1%DC%F0%E9%F3%EC%E1%2C+%F1%E5+%F0%E1%E9%E4%E9%DC%2C+%E7%F7%E7%F1%FC+%FC%EC%F9%F2

Η Ιδεολογία του «Ύπατου Αρμοστή»...

Μέσα στην αυγουστιάτικη αποχαύνωση πέρασε μάλλον απαρατήρητη η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου ότι ο τέταρτος δρόμος είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία είναι ισχυρότερη και από το εθνικό συμφέρον!

• Πρώτον, αξίζει να αναρωτηθούμε: Ποιοι είναι οι άλλοι τρεις δρόμοι;

Ο πρώτος είναι, λέει, ο Καπιταλισμός. Ο δεύτερος είναι ο Σοσιαλισμός. Ο τρίτος είναι η «μεικτή οικονομία». Ο τέταρτος είναι η «παγκόσμια διακυβέρνηση»…

Στο παρελθόν, όταν μιλούσαμε για «δρόμους», εννοούσαμε δρόμους για τον Σοσιαλισμό. Τότε έλεγαν πρώτο δρόμο τον (σοβιετικού τύπου) Κομμουνισμό, δεύτερο δρόμο τη (γερμανικού τύπου) Σοσιαλδημοκρατία. Κι ύστερα ήλθαν ορισμένοι ευρωπαίοι σοσιαλιστές στη δεκαετία του ’80 (Αντρέας Παπανδρέου, Φ. Μιτεράν, Φ. Γκονζάλες) και μίλησαν για «τρίτο δρόμο» στον Σοσιαλισμό.

Στη δεκαετία του ’90, την επαγγελία του «τρίτου δρόμου» (πάντα για τον Σοσιαλισμό) την επανέφερε ο βρετανός Εργατικός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, με τη θερμή συμπαράσταση του τότε αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον και του σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ (αλλά και του Κώστα Σημίτη).

Όλοι αυτοί για «τρίτο δρόμο» στον Σοσιαλισμό μιλούσαν και έκαναν και διεθνείς συνδιασκέψεις, κι ύστερα απέτυχαν οικτρά, έμπλεξαν σε πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, έχασαν τις εκλογές κι ησύχασαν.

Κανείς δεν θέλει να ακούει πια για τον «τρίτο δρόμο» (στον Σοσιαλισμό). Ούτε για τους δύο προηγούμενους φυσικά…

• Τώρα, λοιπόν, έρχεται ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και μας μιλάει για «τέταρτο δρόμο»…
Προς τα πού;

Προφανώς εννοεί τέταρτο μοντέλο ανάπτυξης. Μετά τον Καπιταλισμό, τον (υπαρκτό) Σοσιαλισμό και τη «μεικτή οικονομία».

• Όμως ο κ. Παπανδρέου συγκρίνει ανόμοια πράγματα: Ο Καπιταλισμός και ο Σοσιαλισμός είναι τρόποι οργάνωσης μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας.

Η «παγκόσμια διακυβέρνηση» –δηλαδή η υπονόμευση των εθνικών κρατών– είναι ένας τρόπος οργάνωσης των Διεθνών Σχέσεων.

Υπήρξε «παγκόσμια διακυβέρνηση» σοσιαλιστικού τύπου (όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στο ανατολικό μπλοκ). Υπήρξε και καπιταλιστικού τύπου, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της Αποικιοκρατίας (όπου οι μητροπόλεις διοικούσαν τις αποικίες μόνες τους η καθεμία – και τα προτεκτοράτα τους από κοινού). Ή και αργότερα, στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν το εθνικό συμφέρον των δυτικοευρωπαϊκών κρατών είχε υποταχθεί στο «συμμαχικό συμφέρον» της Ατλαντικής Συμμαχίας. Κάτι που η Γαλλία δεν αποδέχθηκε και αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1966.

• Ο κ. Παπανδρέου ανακάλυψε ως «καινούργιο» κάτι… πολύ παλιό, που έχει χρεοκοπήσει ήδη πολλές φορές: Την υποταγή των επιμέρους εθνικών κρατών στο υπέρτατο «διεθνές συμφέρον» την διακήρυσσε το αλήστου μνήμης «δόγμα Μπρέζνιεφ», το οποίο ο δυτικός κόσμος καταδίκασε εξαρχής, όπως και η Λαϊκή Κίνα εξάλλου, ενώ οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης εξεγέρθηκαν πολλές φορές εναντίον του και τελικώς το γκρέμισαν κακήν κακώς. Αυτό μας… «ευαγγελίζεται» ο κ. Παπανδρέου!

• Ο πρωθυπουργός μας προτείνει κάτι που είναι αντίθετο προς τις βασικές αρχές του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Και κυρίως προς την αρχή της «Αυτοδιάθεσης». Όλοι οι αγώνες των λαών για Ελευθερία τις τελευταίες δεκαετίες αυτήν ακριβώς την αρχή της Αυτοδιάθεσης επικαλέστηκαν.

Τώρα ο κ. Παπανδρέου διακηρύσσει το ακριβώς αντίθετο: Όπου τα εθνικά συμφέροντα προσκρούουν στις αρχές της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» θα πρέπει να υποτάσσονται τα εθνικά συμφέροντα!

Να υποτάσσονται σε ποιον; Ποια είναι η νομιμοποιητική αρχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης; Δεν υπάρχει!

Ούτε μπορεί να υπάρξει! Οι ισχυροί δεν θέλουν να υπαχθούν κάτω από πιθανούς συνασπισμούς άλλων ισχυρών. Και οι αδύναμοι δεν θέλουν να χάσουν την ελευθερία τους να ελίσσονται ανάμεσα στους ισχυρούς και να επιβιώνουν ως ελεύθερες κοινωνίες.

• Ο έλληνας πρωθυπουργός προτείνει κάτι αντίθετο και με το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο ορίζει ρητά ότι:

«Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα» (άρθρο 1, παράγραφος 2 και 3).

Στο τελευταίο άρθρο του ορίζει ακόμα ότι:

«Η τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο σε όποιον προσπαθεί να το καταλύσει…» (άρθρο 120, παράγραφος 4).

Αυτά που λέει ο κ. Παπανδρέου για «παγκόσμια διακυβέρνηση» έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με το πρώτο άρθρο του Συντάγματος και παραπέμπουν κατευθείαν στο τελευταίο.

• Η πολιτική ουσία της σύγκρουσης που εγκαινιάζει ο κ. Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτή: Η υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας και του πολιτεύματος.

«Παγκόσμια διακυβέρνηση» και λαϊκή κυριαρχία δεν συμβιβάζονται.

Είναι άκρα αντίθετα.

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για τους καταναγκασμούς που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πολλές χώρες βρέθηκαν υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ…

Καμία δεν έγινε εθελοντικά προτεκτοράτο!

Ο κ. Παπανδρέου επιλέγει οικειοθελώς να κάνει την Ελλάδα προτεκτοράτο της «διεθνούς διακυβέρνησης».

Αυτό ακριβώς αποκαλύπτουν οι διακηρύξεις περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης»: την Ιδεολογία του Προτεκτοράτου.

Διά στόματος εκκολαπτόμενου «Ύπατου Αρμοστή»!

Ο κ. Παπανδρέου μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει.

Δικαίωμά του…

Αλλά εκλέχθηκε πρωθυπουργός κυρίαρχης χώρας.

Αν αποφάσισε να γίνει… Ύπατος Αρμοστής προτεκτοράτου, στο πλαίσιο μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης» που δεν υπάρχει, που κανείς δεν τη θέλει, που ακυρώνει τις θεμελιώδεις αρχές των Ηνωμένων Εθνών και παραβιάζει το ελληνικό Σύνταγμα, αυτό δεν είναι δικαίωμά του. Είναι δικαίωμα και υποχρέωση των πολιτών της χώρας αυτής να τον εμποδίσουν!

Ν. Ζ.

Πηγή:
http://www.paron.gr/v3/new.php?id=57877&colid=&catid=34&dt=2010-08-22%200:0:0