Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ





ΟΧΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ
Αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό… Οι Έλληνες περνούν καλά…
Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.
 Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν «καλά» το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία.
Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα μέρος του πληθυσμού μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο.
Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους.
Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά…
Όχι δεν περνάμε καλά.
Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών.
Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί βλέπεις τις πόλεις να έχουν γεμίσει από κακοσυντηρημένα αυτοκίνητα «χιλιάρια» ή το πολύ «χιλιοτετρακοσάρια», που σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο τα δίνουν για να μαθαίνουν τα παιδιά τους να οδηγούν, πριν τους αγοράσουν το καινούργιο σεντάν των 2.500 κυβικών… Γιατί βάφεσαι και φτιάχνεσαι για το ραντεβουδάκι αλλά στο σπίτι οι υπόλοιποι θα τη περάσουν με κουβέρτα δίπλα σε ένα αερόθερμο του κώλου.
Γιατί και το πετρέλαιο είναι στην ίδια λίστα με τον οδοντίατρο, εκείνες τις εξετάσεις που αναβάλεις, το φαΐ ποιότητας, το φρεσκάρισμα στο σπίτι που αρχίζει και βγάζει μούχλα, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα είδη ενός «πολιτισμένου κόσμου» που θα μπουν στην ίδια λίστα σαν περιττές δαπάνες.
Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί αυτό το νεαρό παιδί χώθηκε κάπου με τρία κατοστάρικα, αλλά δεν έχει όνειρα. Πάει να πιεί το ποτάκι του μόλις καβατζώσει ένα μεροκάματο γιατί νιάτο είναι, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν τα όνειρα του. Μερικά 24ωρα μπροστά και πολύ λέω.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί στο παππού δώσανε κάτι κωλογενόσημα αγνώστου προελεύσεως που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους και θέλει να τα ξεφορτωθεί η κινέζικη φαρμακοβιομηχανία της πλάκας..
Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί για τρίτο συνεχή χρόνο δεν ανάβουμε καλοριφέρ και τον παππού τον τυλίξαμε με μια κουβέρτα να μη ξεπαγιάζει και τελικά.. μας έμεινε…
Όχι δεν είμαστε καλά, γιατί όλη αυτή η κίνηση, είναι το τρέξιμο ανθρώπων που δεν ελπίζουν σε τίποτα πια, δεν έχουν τίποτα, αλλά δεν είναι κι ελεύθεροι.
Ξυπνάνε και κοιμούνται με τη σκέψη τι θα είναι η έλλειψη της επόμενης μέρας. Αν θα κάνουν αυτό αντί για εκείνο. Γιατί πλέον δεν έχουμε τη πολυτέλεια να τα κάνουμε και τα δυο ακόμα κι αν αυτά είναι βασικές ανάγκες.
Ναι έτσι γουστάρουν και γυρνάνε με το αυτοκίνητο τσάρκα.
Μήπως θα μάθετε ποτέ πόσοι τσακωμοί προηγήθηκαν στο σπίτι;
Πόσα γαμοσταυρίδια πέσανε πριν ξεμυτίσει η χαρούμενη οικογένεια για τη βόλτα της;
Μήπως θα μάθετε πόσοι κοιμούνται χαπακωμένοι και πόσοι δεν κοιμούνται καθόλου πια;
Μπορεί κανείς να συλλάβει ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑPΡΩΣΤΕΙΑΣ;
Όχι δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί δεν στο λέω και δεν μου το λες.
Γιατί ξυπνάμε και κοιμόμαστε σ΄ενα χώρο που έχει ξεχάσει πλέον τι είναι ζωή, δικαίωμα, πραγματική ανάγκη.
Ανάγκη έχει γίνει να πληρώσεις.
Ανάγκη έχει γίνει να είσαι εντάξει απέναντι στους τοκογλύφους, να μην κινδυνέψεις για τα «μεγάλα» να σε ξεσπιτώσουν, να μην έχεις φαί, να μην έχεις που να κοιμηθείς.
Οτιδήποτε πάνω από αυτό ονομάζεται «εντάξει είμαστε»
Τόσο άθλιο, τόσο μίζερο το τοπίο της νεοφώτιστης μπανανίας της Ευρώπης.
Είναι σαν να βλέπεις μια δύστυχη να κάνει πιάτσα για ένα δεκάρικο, κι επειδή θα γυρίσει σπίτι έχοντας αγοράσει δυο πιτόγυρα μετά το πήδημα, θα θεωρείται πως «εντάξει είναι μωρέ» δε τρέχει και τίποτα.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή τρέμουν στην ιδέα πως θα κάνει βαρύ χειμώνα γιατί της θέρμανσης προηγούνται τα χαράτσια, δεν γίνεται να τα καλύψεις και τα δύο.
Στρατιές από ανθρώπους που η υγεία τους πάει κατά διαόλου για χίλιους δυο λόγους, όπως συμβαίνει στον άνθρωπο, την αφήνουν στην άκρη γιατί προηγούνται οι φόροι, οι τράπεζες, οι ΔΕΚΟ, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε…
Οι Έλληνες περνάνε καλά.
Φυσικά όταν το καλά το υποβιβάσεις στο επιβιώνω, κι επίσης αν σ΄αυτό συνυπολογίσεις μια χούφτα καραγκιόζηδες που ούτε τους νοιάζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, αρκεί ο κώλος τους να είναι καλά, το σώνεις το πράγμα.
Όμως πόσο θα το σώσεις ακόμα λέγοντας αηδίες και ψευτιές.
Πόσο θα κρατήσει η βιτρίνα πριν να φανεί η βρώμα που κρύβεται από πίσω;
Και δεν εννοώ πως θα γίνει κάποιος ξεσηκωμός.
Δεν είναι πανάκεια, πλέον, πως τη φτώχεια και τη δυστυχία θα την ακολουθήσει η Νέμεση.
Μπορεί απλά να δεις γύρω σου τη χώρα των ζόμπι. Των ζωντανών νεκρών. The walking dead της Μεσογείου…
Άνθρωποι ήδη σέρνονται άσκοπα χωρίς να ξέρουν ούτε τι κάνουν σ΄αυτή τη ζωή , ούτε που πάνε. Ξυπνάνε κοιμούνται σαν ρομποτάκια, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως είναι κάτι τέτοιο..
Αυτό είναι το χειρότερο αλλά το αναπόφευκτο στα ζόμπι.
Κάποιο θόρυβο ακούν κι ακολουθούν, αν τους σφυρίξεις από την άλλη θα πάνε από εκεί. Μόλις μυρίσουν φαί θα ρθουν..
Ναι οι Έλληνες περνάνε καλά στο κολαστήριο.
Έχει καπαρώσει ο καθένας τη τιμωρία του και αυτομαστιγώνεται.
Εκατό φορές τη μέρα «θα είμαι καλό παιδί» Δεν θα ξανακάνω ζαβολιές.
Μαζί τα φάγαμε και τώρα αναδρομικά θα ξεράσουμε και το γάλα της μάνας μας.
Έτσι γιατί οι κύριοι καθηγητές επιβάλλουν συμμόρφωση και τάξη.
Κι όπως λέει κι ο ποιητής όταν ακούς τάξη.. ανθρώπινο κρέας μυρίζει.
Βλέπετε καφετέριες γεμάτες; Τα μπαράκια; Τις ταβέρνες;

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με το Χότζα και τον αφέντη του.
Του λέει ο αφέντης του τρέχα βάλε φόρους κι έλα να μου πεις.
Πράγματι βάζει και την άλλη μέρα του δίνει αναφορά.
Έχουν αναστατωθεί όλοι αγά μου τι θα κάνουμε;
Βάλε κι άλλους φόρους του λέει κι έλα πάλι.
Αγά μου γίνεται χαμός, φωνάζουν, βρίζουν τι κάνουμε;
Ρίξε κι άλλους φόρους κι έλα να μου πεις.
Αγά μου τώρα έχουν βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζουν θα μας σφάξουν.
Τώρα του λέει ρίξε και τα χειρότερα χαράτσια αυτά που ξεπερνάνε κάθε όριο κι έλα να μου πεις.
Γυρνάει ο Χότζας πίσω και του λέει, αγά μου συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Έχουν ησυχάσει όλοι, έχουν γεμίσει τις ταβέρνες, τα μαγαζιά, γελάνε, πίνουν, τραγουδάνε…
Αυτό είναι το χειρότερο λέει ο αγάς. Κατάλαβαν που το πάμε και θα τα φάνε όλα, θα τα κάψουν αλλά εμείς δεν θα πάρουμε άλλο φράγκο. Τώρα αρχίζει ο κίνδυνος.
Ο Έλληνας τη πάτησε με το χρηματιστήριο, οι πρώτες κασέλες αδειάσανε, τώρα αδειάζουν και τα ρέστα..
Όσοι κρατιούνται καλά φεύγουν, όσοι μείνουν, σε λίγο καιρό, θα νοιώθουν αυτό ακριβώς που τους θεωρεί το σύστημα. Τίποτα. Ο κανένας.
Όλη αυτή η κίνηση, όλη αυτή η υποταγή ακόμα είναι γιατί ο άλλος θυμάται ακόμα το ονομά του. Μια σπίθα ν΄ανάψει στο μυαλό της ζόμπιλαντ και θα γίνει ένα γενικευμένο χασάπικο… Κι όποιος επιβιώσει.
Το να γυρίζεις ένα λαό στο μεσαίωνα και να νομίζεις πως όλα θα πάνε καλά είναι γελοίο. Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι πάντα το πιο άγριο θηρίο.
Η ταμπέλα του πολιτισμένου κρέμεται επάνω του όσο του δίνεις την ευκαιρία να ονειρεύεται πως είναι κάτι άλλο.
Όσο του δίνεις τα εφόδια να γίνει κάτι άλλο.
Με τη μόρφωση, με την υγεία, με τη τέχνη, με την αίσθηση πως είναι ΑΣΦΑΛΗΣ στη φωλίτσα του.
Αν του τα πάρεις όλα αυτά και τον βάλεις να παίξει σε επίπεδο επιβίωσης ίσως ανακαλύψεις πως ο πολιτισμός δεν πέρασε από πάνω του ούτε μια μέρα… Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν καίγεται το πορτοφόλι απλά, δεν καίγονται τα παλιόχαρτα. Καίγονται νευρώνες αλύπητα, καίγονται συναισθήματα, όνειρα, ελπίδες, καίγονται όλες οι ασφάλειες…
Κι αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό.
Και τότε, πραγματικά θα περάσουμε καλά.  Ονειρεμένα…
«Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας
το κέρδος των δικών τους πτωμάτων».
ΕΛΥΤΗΣ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»

http://newchannel.gr/ ελληνεσ-αργά-ή-γρήγορα-θα-έρθει-το-βραχ

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Ρίτσα Μασούρα :Η κρύπτη και ο μάλλον θεοσεβούμενος πολίτης




Η κρύπτη και ο μάλλον θεοσεβούμενος πολίτης

Υπήρχε στην άκρη του δρόμου μια κρύπτη
Να κρύβονται όσοι ντρέπονταν για τη ζωή τους.
Κάθε πρωί περνούσαν βιαστικοί οι διαβάτες
Κι απαξιωτικά κοιτούσαν προς την κρύπτη
Παρίσταναν τους "αμόλυντους", τους "αδιάφθορους"
Είχαν αυτή, τη γνωστή, παράλογη βεβαιότητα
ότι τα πάντα βάραιναν τους άλλους.
Ποτέ τους ίδιους.
Εκείνοι άλλωστε προόριζαν τους εαυτούς τους
για τα λαμπερά τα κτίρια
Όχι το σκοτάδι μιας κρύπτης!
(Στο κάτω κάτω, σε μια κρύπτη δεν μπορείς να υποδύεσαι ρόλους
Ούτε να σκαρφίζεσαι σενάρια εξόντωσης του διπλανού σου)
Ώσπου μια μέρα η κρύπτη φωτίστηκε
από ένα φως που δεν έμοιαζε τόσο πολύ ανθρώπινο.
Ένας περαστικός, μάλλον θεοσεβούμενος θα ήταν,
ψέλλισε κάτι για το φως
Του θύμισε, είπε, το φως που εξέπεμπε στις ταινίες ο Ιησούς στο όρος των Ελαιών
και έντρομος σχεδόν βιάστηκε να απομακρυνθεί από το δρόμο.
Πρόλαβε όμως με την άκρη του ματιού του να δει
τους σκυφτούς ανθρώπους να βγαίνουν δειλά από την κρύπτη
λουσμένοι στο εκτυφλωτικό φως
Του φάνηκαν σχεδόν καθαρμένοι – μα πώς του φάνηκαν έτσι ; -
Κι όπως εκείνοι έρχονταν προς το μέρος του – γιατί άραγε;-
Ο μάλλον θεοσεβούμενος άνθρωπος λοξοδρόμησε για να τους αποφύγει
Τι ατυχία !
Ο δρόμος τον οδήγησε κατευθείαν στην κρύπτη
Μια αόρατη δύναμη τον έσπρωξε βίαια μέσα.
Και δίχως πολλές δεύτερες σκέψεις,
αυτός, ο μάλλον θεοσεβούμενος πολίτης
Που δεν λάτρευε τόσο πολύ τα λαμπερά τα κτίρια
Αλλά που ήθελε τόσο πολύ να μοιάζει στους ενοίκους του
κατάλαβε ότι είχε φτάσει η δική του σειρά να "μαθητεύσει".
Έξω, ο δρόμος ήταν πλέον άδειος...
Ρίτσα Μασούρα, Σεπτέμβρης 2016

--------
Με την εξής σημείωση : οι σκέψεις δεν έχουν σχέση με τη θρησκεία. Προσπαθώ να επισημάνω την ανάγκη του ανθρώπου να αποσύρεται πότε πότε, να ανασυντάσσεται, να αποκαθαίρεται τρόπον τινα και να γίνεται παράδειγμα για τους επόμενους. Κάτι που κανείς ή σχεδόν κανείς στην εποχή μας διανοείται.
Facebook/Ritsa Masoura

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Τα άλογα...




ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Τα άλογα...
Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ
Τις τελευταίες εβδομάδες, στο πολιτικό σκηνικό κυριάρχησαν οι ομιλίες του πρωθυπουργού και του αρχηγού της ΝΔ με φόντο τη ΔΕΘ. Η ατυχής εμφάνιση του πρώτου συμπληρώθηκε με τις φαντασιώσεις που προσέθεσε κατά την ομιλία του στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο δεύτερος εξαντλήθηκε σε μια προσπάθεια να καλλιεργήσει ελπίδες σε έναν κόσμο που τα έχει χάσει όλα. Αμφότεροι, όμως, κινούνται πάντα μέσα στο ευρωπαϊκό «Νταχάου». Και στο παλιό, φρικιαστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που έφερε αυτήν την ονομασία απέξω, στην είσοδο, υπήρχε μια ταμπέλα που έγραφε: «Όταν μπείτε εδώ μέσα, αφήστε έξω κάθε ελπίδα…». Σήμερα, υπάρχουν οι ίδιοι γερμανοί κατακτητές ενός Δ’ Ράιχ, ενώ το στρατόπεδο έχει αλλάξει όψη, έχει «εκσυγχρονιστεί» και λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση». Όσο για το νόημα της ταμπέλας, εξακολουθεί να ισχύει. Αφού μπήκαμε στο στρατόπεδο της Γερμανοευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να αφήσουμε απέξω κάθε ελπίδα ότι θα ξαναγίνουμε ανεξάρτητο κράτος. Θα ισχύουν πάντα τα οικονομικά κρεματόρια, όπου θα οδηγούνται καθημερινά χιλιάδες πολίτες.
Αυτήν την τραγική πραγματικότητα κάνουν ότι δεν την καταλαβαίνουν ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια αναβίωση της Ιεράς Συμμαχίας του Μέτερνιχ. Τη θέση του Μέτερνιχ έχει πάρει ο Σόιμπλε. Ο κυνικός βρετανός πολιτικός Ουίλιαμ Πιτ έλεγε: «Αρνούμαι να συζητήσω με όποιον δεν παραδέχεται ότι η ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι αναγκαία για τα αγγλικά συμφέροντα…». Σήμερα, ο Σόιμπλε αρνείται να συζητήσει με όποιον πολιτικό δεν παραδέχεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαία για τα γερμανικά συμφέροντα. Και όπως τόσο ο Μέτερνιχ όσο και ο Πιτ μισούσαν και κατέπνιγαν κάθε απελευθερωτικό κίνημα στην Ευρώπη, για τους προαναφερόμενους λόγους, για τις ίδιες αιτίες οι «εταίροι» δεν θέλουν να υπάρχουν «αντιευρωπαϊκά» κόμματα και τα πολεμούν.
Ο Κυριάκος αποφεύγει επιμελώς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στον ρόλο της Γερμανίας, ενώ ο Αλέξης, που χορεύει επιδέξια τον χορό της ιδιαιτέρας του πατρίδας, το «καγκελάρι», χορεύει και στον ρυθμό που του παίζει ο… «καγκελάριος» Σόιμπλε! Και οι δύο αρχηγοί δεν συνειδητοποιούν ότι ο παραδοσιακός εχθρός μας, η Γερμανία, ακολουθεί μέσα στον χρόνο την ίδια ηγεμονική τακτική. Ο «σιδηρούς καγκελάριος», ο Βίσμαρκ, πρώσος μιλιταριστής, από το 1878 χρησιμοποίησε τον αντισοσιαλιστικό νόμο για να ενσωματώσει τους παλιούς αριστοκράτες της φεουδαρχίας στους κόλπους της ανερχόμενης τάξης των αστών τραπεζιτών, βιομηχάνων και χρηματιστών. Έτσι, επιτάχυνε τις διαδικασίες για τη γρήγορη ανάπτυξη του καπιταλισμού σε ολόκληρη τη Γερμανία. Ο Βίσμαρκ ήταν αυτός που με την πολιτική του δημιούργησε τη μεγάλη καπιταλιστική Γερμανία των νεότερων χρόνων. Βάση της ήταν η ηγεμονία του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Ο στυγνός αγύρτης Σόιμπλε, πάνω στην ίδια «συνταγή», δεν έχει ανάγκη να εφαρμόσει κανέναν ειδικό αντισοσιαλιστικό νόμο. Εξαγόρασε το «τυχοδιωκτικό συμμάζεμα» του ΣΥΡΙΖΑ, που υποδύεται ρόλο «Αριστεράς» και με τη φορολογική θύελλα, τα Μνημόνια και τις «μεταρρυθμίσεις», που έρχονται απέξω, διαλύει την κοινωνία και μας γυρίζει στον εργασιακό Μεσαίωνα. Το κακό είναι ότι, μέσα στην κυβερνητική αλαζονεία τους, οι άνθρωποι αυτοί δεν ελέγχουν ούτε τι λένε ούτε τι κάνουν. Μικρό απάνθισμα: Ο Τσίπρας, μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, είπε μεταξύ άλλων: «Δεν είναι πραγματική η εικόνα που δείχνουν τα κανάλια από τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εργαζομένων»! Τότε, τι είναι; Μαγική εικόνα… ενθουσιασμένων; «Δεν χρειαζόμαστε μόνο καλούς υπουργούς. Χρειαζόμαστε και την κοινωνία μαζί μας…». Αγνοεί ότι την κοινωνία την έχασε για πάντα; Μια «κοινωνία ώρα μηδέν»; «Βρισκόμαστε προ των πυλών της αναπτύξεως…»! Ναι, αλλά στερείται της δυνατότητας να αναφωνήσει: «Άρατε πύλας…». «Δεν ζητήσαμε από τους πολίτες πιστοποιητικά αριστερών φρονημάτων». Κι αν ακόμα το δεχθούμε, δυστυχώς ο ίδιος έκανε… «δήλωση μετανοίας» στο ιερατείο των Βρυξελλών. Δηλαδή, έγινε… «δηλωσίας»! Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός: «Αποδείξαμε ότι ξέρουμε να σπάμε αυγά…». Περίεργο! Τότε, γιατί μπροστά στο «κουαρτέτο» κάθονται σαν… κότες;
Υπάρχουν όμως και χειρότερα, που δεν έχουν καν ευθυμογραφικό χαρακτήρα… Η «εργατομάνα» Θεανώ Φωτίου δήλωσε με πάσα σοβαρότητα ότι συνάντησε ανθρώπους στο Κολωνάκι που τη διαβεβαίωσαν ότι δεν διαπίστωσαν μείωση των συντάξεών τους! Και η υπουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό το τεράστιο τσουνάμι των οργισμένων πολιτών, που τους τα πήραν όλα και διαμαρτύρονται, δεν είναι τίποτε άλλο από… «αντιμνημονιακή προπαγάνδα». Εξέφρασε, δε, την πεποίθηση ότι δεν πρέπει να παίρνουν ικανοποιητικές συντάξεις οι απόμαχοι διότι δεν ξέρουν να διαχειριστούν τα χρήματά τους! Η «Μαντάμ Σουσού» του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον έχει ανάγκη εποπτείας ψυχιάτρου και, πάντως, δεν μπορεί να είναι ακόμα υπουργός. Δεν τη λυπάται ο πρωθυπουργός; Ας την… «αποσύρει της κυκλοφορίας» διότι σίγουρα η κατάστασή της ταχύτατα θα σημειώσει επιδείνωση.
Έχουμε, όμως, και τον διώκτη του δημοσιογραφικού κόσμου, τον εργατοπατέρα, πάμπλουτο Γ. Κατρούγκαλο, ο οποίος απεφάνθη ότι δεν χρειαζόμαστε πάνω από 380 ευρώ για να ζήσουμε… Πρόσφατα ένα θαυμάσιο επιστημονικό περιοδικό, μοναδικό στο είδος του, η «Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου», του εκλεκτού συναδέλφου Παν. Τσιμπούκη, με την ευκαιρία συμπληρώσεως 75 ετών ζωής, πραγματοποίησε διεθνές συνέδριο στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Διακεκριμένοι νομικοί, έλληνες και ξένοι, ανέπτυξαν τον προβληματισμό τους αλλά και τις ανησυχίες τους για το μέλλον του Εργατικού Δικαίου. Στην εκδήλωση μίλησε και ο κ. Κατρούγκαλος, ο άνθρωπος ο οποίος, κατά διαταγήν των ανάλγητων «εταίρων», έπληξε θανάσιμα το Εργατικό Δίκαιο. Ο κ. Κατρούγκαλος, ως… «αριστερός», αφαιρεί δικαιώματα από τους εργάτες και ευνοεί τους εργοδότες. Ας του θυμίσουμε τι είχε πει ο αείμνηστος αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως Ηλίας Τσιριμώκος, ο οποίος ήταν και κορυφαίος νομικός: «Η διαφορά του Εργατικού Δικαίου από το Αστικόν Δίκαιον είναι ακριβώς τούτο: Ότι εις το Αστικόν Δίκαιον προβλέπεται και θεωρείται ως δεδομένη –ή πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη– η ισότης μεταξύ των συμβαλλομένων, ενώ το Εργατικόν Δίκαιον εμπνέεται από την ιδέαν ότι μεταξύ εργοδότου και εργάτου υπάρχει ανισότης δυνάμεως. Και, επομένως, πρέπει να ενισχυθεί ο εργάτης εις τον αγώνα της ζωής διά του Εργατικού Δικαίου και των προστατευτικών αυτού διατάξεων…». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σήμερα όχι μόνο δεν ενισχύει τον εργάτη, αλλά τον καταδικάζει σε ισόβιο πενία και εξαθλίωση. Αυτό το… «δίκαιον» εφαρμόζει η «αριστερή» κυβέρνηση, εξοντώνοντας την εργατική τάξη. Προφανώς, «ο αποθανών δεδικαίωται». Αλλά δεν θα μας έφτανε ούτε τόμος για να καταγράψουμε «τον βίο και την πολιτεία» του «αριστερού θιάσου» ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έτερος θιασώτης της «ευρωπαϊκής προοπτικής», στην ομιλία του στη ΔΕΘ δεν τόλμησε να προφέρει λέξη για μισθωτούς, ανέργους και συνταξιούχους. Δεν απέκλεισε απολύσεις και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να ανακουφίσει μια κοινωνία που καθημερινά βουλιάζει όλο και περισσότερο. Στην ουσία, ευθυγραμμίζεται –χωρίς να το γνωρίζει, διότι είναι πολύ νέος– με την πολιτική που υιοθετούσε ο ακραιφνής εκπρόσωπος της Ακροδεξιάς των παλαιών χρόνων, ο Παναγιώτης Πιπινέλης. Πίστευε ο Πιπινέλης ότι «ο καθοριστικός παράγοντας της εσωτερικής πολιτικής πρέπει να είναι οι “εξωτερικές αναγκαιότητες” του διεθνούς περιβάλλοντος…». Ήταν, δηλαδή, υπέρμαχος της υποταγής στην ξενοκρατία. Δυστυχώς, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται με την ίδια «πυξίδα». Είχε δίκιο ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος σε συνέντευξή του στο κανάλι Kontra, την περασμένη εβδομάδα, εξέφρασε την οδύνη του διότι ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία δεν μπορούν πλέον να δώσουν «όραμα» στους πολίτες, και περισσότερο στη νεολαία, που την κατέστρεψαν. Κανένα από τα δύο «μεγάλα» κόμματα δεν αποτελεί λύση. Όπως έλεγε ο παλαιός κινέζος ποιητής Λιν-Πο-Τσιανγκ: «Όταν αλλάζεις άλογο αντί ν’ αλλάξεις δρόμο, αλλάζεις τέσσερα πόδια, μα δεν αλλάζεις μυαλά…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ