Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Οι πυρηνικές δοκιμές της Β. Κορέας και η προμήθεια των S-400 από την Τουρκία




Οι πυρηνικές δοκιμές της Β. Κορέας και η προμήθεια των S-400 από την Τουρκία

Ομοιότητες και διαφορές

Του ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΜΠΟΤΖΙΟΥ Πρέσβη ε.τ.
Δύο θέματα πολιτικοστρατιωτικού περιεχομένου απασχόλησαν τελευταίως τη διεθνή ειδησεογραφία αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ). Το πρώτο -γενικότερου ενδιαφέροντος και σημασίας- ήταν οι πυρηνικές δοκιμές υψηλής ισχύος που πραγματοποιεί η Β. Κορέα και το δεύτερο -περισσότερο περιφερειακού χαρακτήρα- η ρωσοτουρκική συμφωνία για την αγορά και προμήθεια των S-400, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη χώρα μας.
Το πρώτο θέμα μονοπώλησε, σχεδόν, το διεθνές ενδιαφέρον λόγω των συναφών κινδύνων που συνεπάγονται οι πυρηνικές δοκιμές για την παγκόσμια ασφάλεια όπως και της αυξανόμενης έντασης στις σχέσεις Β. Κορέας - ΗΠΑ, εξαιτίας των δοκιμών. Αλλά και η ρωσοτουρκική συμφωνία δεν στερείται σημασίας, καθώς μπορεί να επιδράσει δυσμενώς στους σημερινούς συσχετισμούς δυνάμεων σε μια πολύ ευαίσθητη περιοχή του κόσμου. Οι πυρηνικές δοκιμές της Β. Κορέας δεν είναι κάτι το καινοφανές. Το νέο και ανησυχητικό στοιχείο είναι αφενός η συχνότητά τους και αφετέρου η ένταση και η ισχύς των εκρήξεων. Συγκεκριμένα, το 2016 η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) προέβη σε σειρά πυρηνικών δοκιμών, με προφανή στόχο την επίδειξη της βαλλιστικής τους ισχύος. Τον Απρίλιο του 2016 πραγματοποίησε υποβρύχια βαλλιστική δοκιμή (Sea Lanched Ballistic Missile Test-SLBMT) και τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους την πέμπτη κατά σειρά πυρηνική δοκιμή της. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους προέβη σε εκτόξευση διηπειρωτικού πυραύλου μικρού βεληνεκούς υπεράνω της Ιαπωνίας (!). Προ ημερών (3 Σεπτεμβρίου) πραγματοποίησε δοκιμή βόμβας υδρογόνου, πολλαπλάσιας ισχύος εκείνων που κατέστρεψαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Η αντίδραση από τη διεθνή κοινότητα ήταν άμεση αλλά, ως συνήθως, αναποτελεσματική. Οι δοκιμές χαρακτηρίστηκαν προκλητικές και ακολούθησε η ανακοίνωση ένταξης της Β. Κορέας στην Παγκόσμια Αντιπυραυλική Ομπρέλα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όπως και στο παρελθόν, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε και νέες αποφάσεις, επιβάλλοντας κυρώσεις στη ΛΔΚ, ειδικότερα σε κρατικές εταιρείες, οντότητες αλλά και μεμονωμένα πρόσωπα που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται στην ανάπτυξη της πυραυλικής ικανότητας της Β. Κορέας. Τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας συγκηδεμόνευσε και η Ελλάδα. Οι κυρώσεις ουδόλως επτόησαν τον ιδιόμορφο ηγέτη της Β. Κορέας, που ορισμένοι, αφελώς, του αποδίδουν ψυχιατρικής φύσεως χαρακτηρισμούς, τις οποίες και αγνόησε επιδεικτικά.
Σε αντίθεση με τη ΛΔΚ, η οποία παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα και θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την παγκόσμια ασφάλεια, η περίπτωση της Τουρκίας με την προμήθεια του αντιπυραυλικού συστήματος των S-400 από τη Ρωσία, που ουδέν μεμπτόν παρουσιάζει από πλευράς διεθνούς νομιμότητας, προκάλεσε την ιδιαίτερη προσοχή των ευρωατλαντικών κύκλων, κυρίως για τις δυνατές επιπτώσεις στις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τον δυτικό κόσμο, όπως και τις πιθανές γεωπολιτικές ισορροπίες σε μια από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του κόσμου.
Αν επιχειρούσαμε μια σύγκριση μεταξύ της συμπεριφοράς της Β. Κορέας και Τουρκίας, που φαινομενικά δεν παρουσιάζουν καμιά συνάφεια, θα διακρίναμε ένα κοινό στοιχείο, που δεν είναι άλλο από το πολιτικό κίνητρο στις ενέργειες αμφοτέρων των χωρών. Γιατί χρειάζεται η Β. Κορέα το πυρηνικό οπλοστάσιο; Προφανώς για να προστατεύσει και να διαφυλάξει το απολυταρχικό της καθεστώς, όπως και να αποτρέψει απόπειρες ενοποίησης των δύο Κορέων, υπέρ της Νότιας, που είναι πλήρως ενσωματωμένη στο δυτικό - καπιταλιστικό σύστημα. Ασφαλώς, το πυρηνικό οπλοστάσιο της Β. Κορέας εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Κίνας, από την οποία ενισχύεται -και όχι μόνο διπλωματικά-, αφού διά της Β. Κορέας αποτρέπει τη μεταβολή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή προς όφελος των ΗΠΑ. Ακριβώς για τον λόγο αυτό το Πεκίνο και -διακριτικότερα- η Μόσχα υποστηρίζουν τη λύση του διπλού παγώματος («double freeze»), δηλαδή η Β. Κορέα να παγώσει τα πυρηνικά και βαλλιστικά της προγράμματα και οι ΗΠΑ να πράξουν ομοίως, με πάγωμα των κοινών στρατιωτικών γυμνασίων με τη Ν. Κορέα. Στόχος η αποπυρηνικοποίηση της Κορεατικής Χερσονήσου και η εμπέδωση της σταθερότητας στην περιοχή. Μια πυρηνική αναμέτρηση ή ένα πυρηνικό ατύχημα θα είχε καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, πυρηνικό οπλοστάσιο της Β. Κορέας και των S-400, εκτιμώ ότι το βασικό κίνητρο είναι πολιτικής φύσης. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τους S-400, η προμήθειά τους πολύ λίγα μπορεί να προσφέρει στην αμυντική ικανότητα της γείτονος χώρας. Η Τουρκία αντικειμενικά δεν απειλείται από καμιά όμορη χώρα, ούτε μπορεί να απειληθεί, εκτός βέβαια από χώρες πέραν των συνόρων της. Προς τι λοιπόν η απόκτηση του ρωσικής κατασκευής αντιπυραυλικού συστήματος; Επισήμως η Μόσχα τηρεί σιβυλλική στάση. Ανάλογη είναι και η σιγή από πλευράς ΝΑΤΟ και ΕΕ, με εξαίρεση μεμονωμένες αντιδράσεις κύκλων του Αμερικανικού Πενταγώνου. Άγομαι στην εκτίμηση ότι η Άγκυρα στοχεύει περισσότερο στην αποστολή μηνυμάτων προς τη Δύση, στη βάση ότι αν δεν ληφθούν υπόψη τα συμφέροντά της στο Μεσανατολικό, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το Κουρδικό, έχει και άλλες επιλογές με στροφή προς τη Μόσχα και χώρες της Κεντρικής Ασίας. Πρόκειται για τακτικές εκβιαστικού χαρακτήρα, στις οποίες έχει ιδιαίτερη επίδοση η τουρκική διπλωματία.
Η Τουρκία ήδη από το Συνέδριο του Βερολίνου είναι συνδεδεμένη με τις δυτικές χώρες και κατ’ επέκταση τα δυτικά συμφέροντα. Η αποσύνδεση θα ήταν, για πολλούς λόγους, πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Αλλά και η Ρωσία, για αντίστοιχα σοβαρούς λόγους, δεν μπορεί να προχωρήσει, πέραν ενός σημείου, τις σχέσεις της με την Τουρκία…
Και ολίγα σχόλια σχετικά με τη στάση της Μόσχας σε ό,τι αφορά το φλερτ με την Άγκυρα. Ασφαλώς θέλει να επωφεληθεί του κλίματος δυσπιστίας που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις της Τουρκίας με τους δυτικούς συμμάχους της. Λέγεται ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν ξεχνούν τις ήττες τους. Αυτό φαίνεται να μην ισχύει στην περίπτωση της σημερινής Ρωσίας, όσο και αν γίνονται αντιληπτοί οι λόγοι. Ωστόσο οι εντυπώσεις μένουν. Η Μόσχα «κατάπιε» την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στη Συρία από την Τουρκία, την εν ψυχρώ εκτέλεση του διασωθέντος ρώσου πιλότου όπως και την εν ψυχρώ δολοφονία του διαπιστευμένου πρέσβη της στην Άγκυρα! Όλα προς χάριν της διάβρωσης των σχέσεων της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τη Δύση; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κατά τη διάσημη ρήση του Νικολό Μακιαβέλι…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ : Το παράλογο







Το παράλογο

Του ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ πρώην βουλευτή, πρ. ευρωβουλευτή και πρ. αντιπροέδρου της Ευρωβουλής

Τρέχουσα λέξη και έννοια στην πολιτική έγινε τα τελευταία χρόνια. Τη χρησιμοποιούν μορφωμένοι και αμόρφωτοι με ιδιαίτερη έμφαση. «Θέατρο του παράλογου», λένε μάλιστα ορισμένοι.
Λόγω ανάγκης μερικοί νόμιμοι έγιναν παράνομοι, μερικοί αδιάβλητοι έγιναν διαβλητοί, ακόμα και τίμιοι σε όλη τους τη ζωή μετατράπηκαν σε κλέφτες. (Δεν υπαινίσσομαι ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, είναι πασίδηλο.)
Σπάνια πια η αλληλεγγύη κι η ανθρωπιά. Σπάνιο και το κέφι για ανύπαρκτη δουλειά ή πρωτοτυπία. Οι νέοι όπου φύγει, φύγει. Και οι γέροι, όπως η αφεντιά μου, αναπολούν τα νιάτα τους νοσταλγικά. Νοσταλγικά και με άφατο δέος.
«Το παράλογο και το θέατρό του» (ΕΠΟΧΕΣ υπό τη διεύθυνση του Άγγελου Τεργάκη, τεύχος 35 Μάρτιος 1966.)
Αναθυμάμαι και καταγράφω την αρχή με μονοτονική πλέον μορφή και ελληνοποιημένα τα ξένα ονόματα: «Σημάδι, τάχα, των καιρών το θέατρο του Παράλογου κι οι συζυγείς εκδηλώσεις στον τομέα της λογοτεχνίας, της ποίησης, της μουσικής και των εικαστικών τεχνών απ’ τον Κάφκα, τον Τζόις και τον Έζρα Πάουντ, ως τον Σένμπεργκ, τον Καντίνσκι, τον Βέμπερν και τον Πικασό –ή μήπως φανέρωμα σύμφυτο με τον εσώτατο βασανισμό του ανθρώπου, που έγινε άγχος, οργή και κατάρα στον ‘‘αγέλαστο’’ αιώνα της τεχνοκρατίας και του αυτοματισμού; Παιχνίδι άκακο –και σκανταλιάρικο– μιας ανυποψίαστης κοινωνίας, βουλιαγμένης στην αμεριμνησία των χαμένων παραδείσων, που κατατρύχεται από άφατη ανία και πάσχει από αγιάτρευτο παιδισμό και ανωριμότητα –ή μήπως η τελετουργική περιφορά του λείψανου του ‘‘νεκρού Θεού’’, που έμεινε άθαφτο, πήρε να σήπεται και πάει να μολύνει τον ατμοσφαιρικό αέρα του πλανήτη; Απλή διακωμώδηση μιας ζωής κούφιας, χωρίς νόημα, χωρίς αποχρώντα λόγο – ή το κύκνειο άσμα ενός πολιτισμού, που απ’ τον πολύ ζήλο έφτασε στο χείλος του γκρεμού κι ισοζυγιάζεται εκεί μετέωρος, περιμένοντας την αυτοεξαφάνισή του;
Το Θέατρο του Παράλογου είναι η ζωντανή μαρτυρία φαινομένων προσδιοριστικών της εποχής: του θανάτου του Θεού, της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας της μεταφυσικής, του καταποντισμού των αξιών του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού. Μαρτυρία της παντοκρατορίας του Απροσώπου, που είναι ταυτόσημη με την παντοκρατορία της Μηχανής. Μαρτυρία δύναμης, μα μάταια αναζητάει πίσω απ’ τα προσωπεία και τα απολιθωμένα σχήματα την ταυτότητα που διαπιστώνουν κυρίως καταγράφουν, επισημαίνουν. Αναλύουν το παρόν σ’ όλες του τις εκφάνσεις, χωρίς να αποτολμούν τομές σε σχέση με το μέλλον».
Το Θέατρο του Παράλογου δεν έχει τελειωμό. Περιορίζομαι ανάμεσα στους όντως πρωτηλάτες εμπνευστές του, σε δύο: Στον πολυγραφότατο –και σφόδρα αισιόδοξο- Ιονέσκο και τον άκρως απαισιόδοξο Μπέκετ, ο οποίος εμφάνισε στη σκηνή ΕΝΑ μόνο έργο. Προσθέτω και την ακόλουθη ρήση του: «Τίποτα δεν γίνεται, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει, είναι τρομερό». Σημειώνω ακόμα πως η γραφή του είναι ΚΥΚΛΙΚΗ και πως δεν αγνοεί τον χρόνο. (Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα αλώνι στενό, αποπνιχτικό, μονότονο, αφιλόξενο.)
Ο Ιονέσκο –εκ διαμέτρου αντιθέτως– αγνοεί πλήρως τον χρόνο. (Στα έργα του, εννοείται.) Έργα πρωτότυπα με κορυφή τη «Φαλακρή τραγουδίστρια», που παιζόταν επί δέκα χρόνια στο Παρίσι με διαφορετικούς ηθοποιούς, πριν καταπιαστώ με το… ανοσιούργημα που φρόντισα να παρουσιάσω μετέπειτα. Ένα πόνημα επιτυχημένο, όπως λεγόταν τότε από την κορυφαία ηθοποιό Έλσα Βεργή και τους συνεργάτες της. (Η Έλσα Βεργή γεννήθηκε το 1920.)
Το παράλογο θριαμβεύει σε όλες του τις πτυχές. Το βιώνουμε εδώ και μία επταετία. Σήμερα τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Ιδίως στην πατρίδα μας που δεν είναι πια πατρίδα. Είναι κομμάτι ενός απεχθούς συνόλου με επικεφαλής τους Γερμαναράδες. Απογόνους των Γερμανοτσολιάδων, αλλά –περιέργως– και του Σημίτη. Δίχως τον τελευταίο, το καταχθόνιο έργο τους θα ήταν δυσχερέστατο, ίσως και ανέφικτο.
Η Ιστορία εμπλουτίζεται και θα ενθουσιάσει τους μελλοντικούς ερευνητές της. Με εξαίρεση αναμφιβόλως τους εξ αυτών ελάχιστους προδότες. (Και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης υπήρξε προδότης του Ιησού, κατά τας γραφάς, αλλά αυτοκτόνησε.)
Οι μελλοντικοί συνειδητοί προδότες ούτε θα μετανοήσουν ούτε φυσικά θα αυτοκτονήσουν. Η προδοσία ρέει στις φλέβες τους ως τροφή.
Αλλά και κάποιοι τίμιοι ιστορικοί ερευνητές του αύριο ενδέχεται να αυτομολήσουν. Το χρήμα είναι μέγιστο δέλεαρ. Αυτοβούλως ή με την επιμονή της συζύγου τους και μελών των οικογενειών τους.
Αντιστρόφως υφίσταται, για άλλους προφανώς, και η επιθυμία της υστεροφημίας. Υστεροφημίας ακλόνητης.
Συμπέρασμα: Σκέπτομαι μόνο την Ελλάδα και κανέναν άλλον. Για να έχω γράψει περί του «Θεάτρου του Παραλόγου», είχα διαβάσει εξονυχιστικά εκατοντάδες βιβλία. Άρα, η Ελλάδα με κυριαρχούσε και τότε. Όπως με κυριαρχούσε όταν είχα μετατρέψει σε θεατρική παράσταση (που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο) ένα εντυπωσιακό αφήγημα του ιδιοφυούς Ντύρενματ, με τρισάθλιο σκηνοθέτη. Ομόφυλος ο σκηνοθέτης, σε εποχή που οι γάμοι των ομοφύλων αποτελούσαν μακρινό, προσωπικό τους όνειρο. Μικρό το κακό που μου κατέστρεψε την παράσταση. Σημασία έχει πως το σπουδαίο γεγονός έλαβε χώρα τελικά υπέρ ανήκοντος στην πατρίδα μας.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Σμύρνη: Οι μόρτηδες αλλά και τα Μορτάκια



Άποψη της Σμύρνης, τέλη 18ου αιώνα.

Σμύρνη: Οι μόρτηδες αλλά και τα Μορτάκια.

Η προέλευση της λέξης, η πανώλη και ο Βαρδιάνος!

Αναζητούν χρόνια τώρα οι γλωσσολόγοι και οι λεξικογράφοι την προέλευση της λέξης «μόρτης», η οποία στις ημέρες έφθασε να σημαίνει τον άνθρωπο του δρόμου, αυτόν που ζει με ύποπτους ή ανέντιμους τρόπους, τον μάγκα, το αλάνι.
Οι περισσότεροι βλέπουν ιταλική ρίζα (συγκοπή του beccamorti = τυμβωρύχος και morto = νεκρός). Άλλοι το mordace, δηλαδή χλευαστικός, δηκτικός, πικρόγλωσσος και άλλοι το τουρκικό morto/u, δηλαδή το κουφάρι, που είναι και πάλι δάνειο από την ιταλική. Αλλά ας αφήσουμε τους γλωσσολόγους και ας πάμε στους Σμυρνιούς ιστορικούς, που έχουν πολλά να μας αφηγηθούν για την ιστορία που κρύβεται πίσω από τους μόρτηδες.
Έτσι αποκαλούσαν οι Σμυρνιοί όσους είχαν προσβληθεί από πανώλη και είχαν καταφέρει να επιβιώσουν και να περιέλθουν σε κατάσταση ανοσίας. Όπως μας πληροφορεί ο Χρήστος Σολομωνίδης, οι μόρτηδες ή μόρτες, όταν προσβαλλόταν η Σμύρνη από επιδημία πανώλης, γίνονταν οι κυρίαρχοι της πόλης. Μόνον αυτοί κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Χρησίμευαν ως φύλακες όσων προσβάλλονταν από τη φοβερή αρρώστια, δεν έπαιρναν προφυλάξεις και κοιμούνταν πλάι στους αρρώστους.

 Εμπορική οδός της Σμύρνης.

Οι μόρτηδες πήγαιναν στα σπίτια των ασθενών και τους μετέφεραν στο «λοιμοκομείο», φροντίζοντας και για την απολύμανση των δωματίων. Ο επικεφαλής τους ονομαζόταν Βαρδιάνος. Προπορευόταν του φορείου, το οποίο αποκαλούσαν σέντια, και χτυπούσε το ραβδί του στο λιθόστρωτο για να ειδοποιεί τους υγιείς να κλείνουν ερμητικά τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών τους. Όσο για τα Μορτάκια, ήταν οικήματα που ανεγέρθηκαν το 1838 σε οικόπεδο που δώρισε ο Αγγελής Χαϊκάλης και θεωρούνταν κατάλληλα για τη νοσηλεία όσων προσβάλλονταν από πανώλη. Αλλά μετά από μια επιδημία τα οικήματα εγκαταλείφθηκαν και εκεί εγκαταστάθηκαν άπορες χριστιανικές και εβραϊκές οικογένειες.
Ύστερα από μια μεγάλη πυρκαγιά, που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1845 και κατέκαψε τη Σμύρνη, εκεί εγκαταστάθηκαν και πυρόπληκτοι.
Στα τέλη περίπου του 19ου αιώνα η συνοικία Μορτάκια είχε περισσότερους από 2.500 κατοίκους. Χαρακτηριστικά της, στερήσεις, αθλιότητα και τριγύρω έλη, ενώ οι κάτοικοί τους ήταν ψαράδες, εργάτες ή μικροέμποροι που είχαν τα ρυπαρά μαγαζάκια τους μέσα στη συνοικία. Ο Εβραίος μικροέμπορος έβρισκε μια γωνιά για να εγκαταστήσει το μικρό κινητό του κατάστημα με πολύχρωμες συλλογές ψεύτικων βραχιολιών και διαφόρων μικροπραγμάτων, άλλος έβρισκε τρόπο να στήσει μια πυραμίδα με πεπόνια και να διαλαλεί την πραμάτεια του, ή σταφύλια, κρεμμύδια κ.ά. Έτσι, τα Μορτάκια, τα οποία παλιότερα ονόμαζαν και «Πρωτοδοχείον», έμειναν να θυμίζουν τον τόπο των ενδεών. Φτωχός τόπος αλλά γεμάτος ζωή και περιπέτειες.
Το διαβάσαμε εδώ:

Πώς θα εκπαιδεύσετε το κουτάβι σας




Τα Φιλαράκια: Πώς θα εκπαιδεύσετε το κουτάβι σας να λερώνει στο σωστό σημείο

Γράφει η Τζούλη Τούντα, εκπαιδεύτρια σκύλων

Όλοι γνωρίζετε ότι ένα κουτάβι δεν πρέπει να βγαίνει βόλτες, μέχρι να ολοκληρώσει τα εμβόλιά του. Και πού θα κάνει την ανάγκη του; Κανένα πρόβλημα! Τρόποι εκπαίδευσης υπάρχουν και για την τουαλέτα του μικρού μας φίλου ή της μικρής μας φίλης.
Τους παρουσιάζουμε σήμερα, κι εσείς μπορείτε να τους τροποποιήσετε στην πράξη, ώστε να τους προσαρμόσετε στον δικό σας τρόπο ζωής, στον χρόνο και στον χώρο που διαθέτετε.
Εφημερίδες ή πάνα. Επιλέξτε έναν χώρο μέσα στο σπίτι και στρώστε εφημερίδες ή πάνες, τόσες ώστε να καλύπτουν σχεδόν όλο το εμβαδόν του (π.χ. κουζίνα ή μπάνιο). Μπορείτε, επίσης, να περιφράξετε έναν χώρο (περίπου 2×2 μέτρα). Για τις πρώτες πέντε μέρες, στον χώρο αυτό το κουτάβι θα πρέπει να περνάει τις περισσότερες ώρες. Εννοείται, ότι στον ίδιο χώρο θα του έχετε τα παιχνίδια του και τα μπολ νερού και φαγητού. Επίσης, επιτρέπονται οι έξοδοι. Συχνές αλλά σύντομες, και πάντα με την επίβλεψή σας. Το πότε θα του επιτρέψετε την έξοδο, το αποφασίζετε εσείς, κι όχι ο μικρός σας φίλος κλαψουρίζοντας. Μην τον αφήσετε να βγει την ώρα που κλαίει. Αφού σταματήσει το κλάμα και έχουν περάσει τουλάχιστον πέντε λεπτά, τότε μπορείτε να του δώσετε την άδεια.
Το σύστημα αυτό, δηλαδή το να στρώνουμε τον χώρο του με εφημερίδες, το εφαρμόζουμε έτσι ώστε το κουτάβι να συνδέσει την ανάγκη του με αυτές.
Τις επόμενες πέντε μέρες οι ώρες παραμονής του κουταβιού στον χώρο παραμένουν οι ίδιες, όμως σταδιακά μειώνουμε το εμβαδόν που καλύπτουν οι εφημερίδες. Στόχος είναι, να φτάσετε στα δυο – τρία ανοιχτά φύλλα. Θα σας έλεγα στην αρχή να αφήνετε ένα φύλλο λερωμένης εφημερίδας πάνω στις καθαρές. Αυτό θα βοηθήσει το κουτάβι σας να οδηγηθεί στο σωστό σημείο.
Όταν φτάσει η μέρα που ο μικρός/ή μικρή θα πηγαίνει ταχύτατα στην… τουαλέτα του/της, μπορείτε να μετακινήσετε τις εφημερίδες και να τις τοποθετήσετε σε οποιοδήποτε σημείο του σπιτιού επιθυμείτε.
Περιορισμός. Η μέθοδος αυτή απαιτεί να έχετε ελεύθερο χρόνο καθημερινά, γιατί θα πρέπει να είστε «αγκαζέ» με το κουτάβι σας. Εξηγώ: Τα κουτάβια δεν λερώνουν εκεί που κοιμούνται. Αυτή είναι η φύση τους. Αυτό εμείς το «εκμεταλλευόμαστε».
Θα πρέπει να προμηθευτείτε ένα πλαστικό ή μεταλλικό κλουβί σε μέγεθος άνετου κρεβατιού. Το κλουβί δεν το χρησιμοποιούμε σαν τιμωρία, αλλά σαν κρεβάτι. Βάζετε λοιπόν, μέσα σε αυτό κάτι μαλακό, ώστε να νιώθει άνετα το ζωάκι σας, ένα παιχνιδάκι, κι έπειτα τοποθετείτε εκεί τον μικρό σας φίλο. Το κλουβί σας προσφέρει και τη δυνατότητα να τον μεταφέρετε κάθε φορά που αλλάζετε δωμάτιο, εφόσον το επιθυμείτε.
Την πρώτη εβδομάδα βγάζετε το κουτάβι κάθε μία ώρα και το τοποθετείτε πάνω στην πάνα. Μένετε μαζί του για περίπου 5-10 λεπτά και, μόλις λερώσει, το επαινείτε με ενθουσιασμό, παίζετε μαζί του και, εάν θέλετε, του δίνετε περισσότερη ώρα ελευθερίας. Σε περίπτωση που δεν λερώσει, το επιστρέφετε στο κλουβάκι του και μετά μία ώρα το ξαναβγάζετε. Να σας θυμίσω ότι το κουτάβι κάνει την ανάγκη του σε περίπου 5-15 λεπτά αφότου φάει. Γι’ αυτό, μην ξεχάσετε να το βάλετε στην πάνα του.
Μετά τις 19:00 κατακρατούμε το νερό του, έτσι ώστε να περιορίσουμε την ποσότητα των πρωινών ούρων και την ανάγκη του για ούρηση. Το κουτάβι, βεβαίως θα πρέπει να έχει φάει και να έχει πιει νεράκι.
Την τελευταία του έξοδο από το κλουβάκι – κρεβάτι του την παρέχουμε όσο αργότερα μπορούμε το βράδυ και όσο νωρίτερα μπορούμε το πρωί. Το διάστημα αυτό δεν πρέπει να υπερβαίνει τις έξι ώρες για κουτάβια κάτω των τεσσάρων μηνών. Επίσης, τα κουτάβια που τρέφονται με ξηρά τροφή θα πρέπει να έχουν νερό στη διάθεσή τους για τουλάχιστον δύο ώρες μετά το γεύμα.
Με αυτόν τον τρόπο επαινείτε το κουτάβι σας τη σωστή στιγμή και του διδάσκετε, σωστά και ευχάριστα, πού πρέπει να λερώνει.


Το διαβάσαμε εδώ: