Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Όσα δεν λένε...




ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Όσα δεν λένε...

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Μισός αιώνας συμπληρώθηκε από την «21η Απριλίου του 1967» και εμείς οι παλαιότεροι, που ζήσαμε εκείνα τα γεγονότα, νομίζουμε πως έγιναν μόλις «χθες». Ήταν αδύνατον, όμως, τότε να φαντασθούμε ότι θα έρχονταν αργότερα πολύ χειρότερες μέρες και απείρως πιο δύσκολες συνθήκες από εκείνες που βιώσαμε.
Η δικτατορία των «Απριλιανών» δεν παρουσιάσθηκε με καμία μάσκα. Εμφανίσθηκε όπως ακριβώς ήταν. Σήμερα, έχουμε ύπουλη και καταστροφική, αισχρή δικτατορία ελεεινούς μορφής, που παρουσιάζεται με «δημοκρατικό» προσωπείο και ευρωπαϊκή στολή. Κάτι περισσότερο: Βιώνουμε μια νέα ξενική κατοχή (προφητικό, αλήθεια, το έργο των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται») και το πολιτικό σύστημα έχει γεμίσει «Κουίσλιγκς» και «γερμανοτσολιάδες», που θυσιάζουν την εθνική μας ανεξαρτησία στην «ευρωπαϊκή προοπτική». Παραδίδουν τον εθνικό μας πλούτο και τα «κλειδιά» της χώρας στους ξένους πάτρωνες.
Οι πολίτες αισθάνονται αηδία και οργή βλέποντας πολιτικούς όλου του μνημονιακού φάσματος, αυτούς που αποδέχονται την πιο βάρβαρη ευρωπαϊκή δικτατορία, να βγάζουν επετειακές κορόνες και υποκριτικά να ολοφύρονται για ό,τι έγινε το 1967. Είναι οι τελευταίοι που έχουν δικαίωμα σε τέτοιες αναφορές. Εκείνοι που πραγματικά υπέφεραν τότε είναι σεμνοί και δεν βγαίνουν στα μπαλκόνια και στα τηλεοπτικά πάνελ να δρέψουν δάφνες, διότι δεν τις έχουν ανάγκη. Οι «άλλοι», που σήμερα έχουν ένοχη συνείδηση, επιχειρούν να καρπωθούν «δημοκρατικές δάφνες» –που δεν τους αξίζουν– προκειμένου να καλύψουν τον σημερινό επαίσχυντο ρόλο τους. Λυπάμαι που θα δυσαρεστήσω ίσως πολλούς με αυτό το άρθρο. Αλλά θεωρώ επιζήμιο να ναρκώνονται οι πολίτες με μύθους και διαστρεβλωμένα γεγονότα. Θεωρώ απαράδεκτο να εμφανίζονται ως κήνσορες αυτοί που θα έπρεπε να παραπεμφθούν στο Δικαστήριο της Ιστορίας για εθνική μειοδοσία. Κάνουν άπαντες κατάχρηση του όρου «δημοκρατία». Και κυρίως κάνουν κατάχρηση του όρου αυτοί που σήμερα, ενώ στα λόγια υμνούν τη δημοκρατία, τη σκοτώνουν με τις πράξεις τους και με την «ευρωπαϊκή» τους πολιτική.
Ο Ρεξ Λίπερ, βρετανός πρεσβευτής στα χρόνια του πολέμου, στα «Δεκεμβριανά» του 1944 και μετά, που έζησε μέσα σε θύελλες την Ελλάδα εκείνης της περιόδου, έγραφε στις αναμνήσεις του: «Αλλά και τώρα ακόμη, δεν εννοούμε όλοι το ίδιο με τον όρο ‘‘δημοκρατία’’, αφού μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος θεωρεί ότι η δημοκρατία δεν είναι ακόμη η πραγματική, χωρίς μεγάλα μέτρα σοσιαλισμού. Εκείνο, λοιπόν, που εννοούμε πραγματικά είναι η διά νόμου εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σεβασμού των απόψεων της μειοψηφίας, ώστε να ακούγονται με προσοχή…». Είχε δίκιο ο Λίπερ, αφού και τώρα όχι μόνο δεν υιοθετήσαμε μέτρα σοσιαλισμού, αλλά οι υποδυόμενοι τους «αριστερούς» πολιτικάντηδες του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζουν την πλέον αντιλαϊκή καπιταλιστική και εθνοκτόνο οικονομική πολιτική. Οι «αριστεροί» δολοφονούν την «εργατική τάξη»! Πραγματικό θέατρο του παραλόγου. Ούτε υπάρχει σεβασμός στην αντίθετη, αντιευρωπαϊκή άποψη, αφού αποκλείουν από τα ΜΜΕ τέτοιες φωνές και οι κρατούντες υιοθετούν Γκαιμπελική προπαγάνδα υπέρ της δικτατορίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει καταργήσει τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία μας χάριν των συμφερόντων των γαλλογερμανικών τραπεζών.


Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 ακούσαμε από το ραδιόφωνο (δεν υπήρχε τότε τηλεόραση) ότι αναστέλλονται 11 άρθρα του Συντάγματος. Αυτό σήμαινε, ξεκάθαρα και χωρίς ωραιοποιήσεις, ότι η δημοκρατία έμπαινε στο ψυγείο. Σήμερα, όπως επισημαίνουν κορυφαίοι νομικοί, το ελληνικό Σύνταγμα έχει παραβιασθεί και «χρυσώνουμε» την κατάργηση της δημοκρατίας και της εθνικής μας ανεξαρτησίας με όρους όπως «αξιολόγηση», «μεταρρυθμίσεις» και «αναγκαία μέτρα». Οι «συνταγματάρχες», τουλάχιστον, ήσαν ειλικρινείς στις προθέσεις τους, όσο κι αν δεν μας ήσαν αρεστές. Οι παρηκμασμένοι μνημονιακοί πολιτικοί των ημερών μας δεν έχουν το σθένος να ομολογήσουν την αλήθεια. Δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν ότι προσκυνούν το Δ’ Ράιχ και τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελεί καμουφλάζ της ναζιστικής σβάστικας του μακαρίτη Αδόλφου.
Πενήντα χρόνια από το κεφάλαιο της «απριλιανής δικτατορίας», και ακόμα οι περισσότεροι έχουν άγνοια ή στρεβλή εικόνα για πολλά από εκείνη την περίοδο. Ο φανατισμός και η πολιτική τύφλωση εμποδίζουν τους πολίτες να κατανοήσουν τις αιτίες της τότε εκτροπής, το ποιοι έφταιξαν και ποιοι άνοιξαν τον δρόμο για να περάσουν τα τανκς. Ο ιστορικός Ζακ Μπενβίλ έγραφε: «Είναι εύκολο να ψέγεις τη δικτατορία. Αλλά θα άξιζε περισσότερο να μην την καθιστάς αναγκαία…». Τα καθεστώτα καταρρέουν όταν όσοι αποτελούν τα στηρίγματα αυτών χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα και παραδίδονται σε φαντασιώσεις. Αυτό είχαμε πάθει εμείς. Και συνέβη το εξής παράδοξο: Εκείνοι που είδαν και στάθμισαν σωστά την τότε πολιτική κατάσταση, εκείνοι που προειδοποίησαν για το πού θα κατέληγε μια σύγκρουση βασιλέως – πρωθυπουργού με σημαία καθεστωτικό ζήτημα, κατηγορήθηκαν ως… «αποστάτες» και υπεύθυνοι της εκτροπής! Το πείσμα είχε τυφλώσει την πολιτική κρίση. Τα γεγονότα δικαίωσαν αυτούς που επέμεναν στον αναγκαίο συμβιβασμό. Κι όμως, οι μάζες, αφιονισμένες, δεν άκουγαν και δεν έβλεπαν τίποτε. Πολλοί αρκούνται να αποδίδουν τις ευθύνες στον βασιλέα Κωνσταντίνο. Αναμφισβητήτως, έφερε μερίδιο ευθύνης. Αλλά όχι αποκλειστικό. Κυρίως η ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου, και πολύ περισσότερο ο Ανδρέας Παπανδρέου, επέμεναν σε μια ρήξη γεμάτη κινδύνους, δίχως να έχουν στο μυαλό τους ούτε διέξοδο, ούτε καν τακτική. Στο πλαίσιο της εποχής εκείνης, η δημιουργία καθεστωτικού ζητήματος σήμαινε αυτομάτως επέμβαση του Στρατού, όπως και έγινε. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στα 1915 έλυσε τη σύγκρουση με τον βασιλέα κάνοντας επανάσταση. Ο Γ. Παπανδρέου ούτε στον νου ούτε στο χέρι του είχε τέτοιο πράγμα.
Διερωτώμαι πώς μπόρεσε ένας άνθρωπος με τη δική του πείρα και το δικό του πολιτικό τάλαντο να φαντασθεί ότι με την παραίτησή του θα έλυνε όχι ένα πολιτικό πρόβλημα, μα ένα θέμα γοήτρου μεταξύ ανωτάτου άρχοντος και πρωθυπουργού. Πώς θέλησε να επιβάλει άμεσες εκλογές, που θα είχαν χαρακτήρα δημοψηφίσματος; Γι’ αυτό οι συνιδρυτές της Ενώσεως Κέντρου επέμεναν να ΜΗΝ παραιτηθεί ο Γ. Παπανδρέου, διότι μπορούσε να γίνει εφικτός συμβιβασμός. Αλλά και η Αριστερά, που τότε έγινε «ουρά» του Ανδρέα, μόλις σήμερα, με την πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ, παραδέχεται: «Δεν είναι αντικειμενική η ανάλυση που γίνεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και άλλους του ‘‘κεντρώου’’ χώρου ότι στη δικτατορία οδήγησαν τα αποκαλούμενα ‘‘Ιουλιανά’’ γεγονότα…». Αυτά όλα χρήζουν μεγάλης πολιτικής αναλύσεως, που δεν χωράει φυσικά στα στενά περιθώρια ενός άρθρου (όσοι θέλουν μπορούν να τα διαβάσουν στο βιβλίο μου «Πώς και γιατί έσβησε το Κέντρον», των Εκδόσεων Καστανιώτη).


Αυτά, τέλος πάντων, πέρασαν. Εκείνο, όμως, που έχει τώρα σημασία είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία και τα λοιπά μνημονιακά οπερετικά κομματίδια της αντιπολίτευσης δεν έχουν δικαίωμα να μιλάνε για «χούντες» κ.λπ., διότι οι συγκρίσεις μεταξύ της στρατιωτικής δικτατορίας και της σημερινής των «ευρωπαϊστών» θα αποβούν σε βάρος των τελευταίων.
Επί Παπαδόπουλου δεν είχαμε δημοκρατία (μήπως έχουμε τώρα;), αλλά ας δούμε τι έγινε στον οικονομικό τομέα. Σήμερα, με τις «αξιολογήσεις» και τις «μεταρρυθμίσεις», έχει επέλθει η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ και φτωχοποίηση των πολιτών, ενώ οι κυβερνώντες και οι άλλοι πολιτικοί έχουν καταθέσεις και παχυλότατους μισθούς. Επί Παπαδόπουλου, σημειώθηκε εντυπωσιακή ανάπτυξη στη βιομηχανία, στη ναυτιλία, στη γεωργία κ.λπ. και έγινε «σταυροφορία» για στροφή προς τα ελληνικά προϊόντα. Υπήρξε μεγάλο πρόγραμμα εξοπλισμών για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Το εθνικό εισόδημα ευρίσκετο το 1967 στα 774 δολάρια κατά κεφαλήν και έφθασε το 1973 στα 1.830 δολάρια. Η Ελλάδα κατέκτησε από το 1969 και μετά τη δεύτερη θέση, μετά την Ιαπωνία, παγκοσμίως σε ρυθμό οικονομικής αναπτύξεως. Και το ΕΘΝΙΚΟ μας νόμισμα, η ΔΡΑΧΜΗ, κατέστη το σκληρότερο νόμισμα του κόσμου! Το δημόσιο χρέος διετηρήθη στο 22% του ΑΕΠ μόνον. Και στις 15 Ιανουαρίου του 1973 ο Γ. Παπαδόπουλος, με επιστολή του προς τον Νίξον, του δήλωσε ότι η Ελλάδα παραιτείται από τη δωρεάν αμερικανική βοήθεια! Αυτά και πολλά άλλα να μην τα κρύβουμε χάριν σκοπιμοτήτων. Οφείλουμε να λέμε τα αρνητικά αλλά και τα θετικά.
Γι’ αυτό οι σημερινοί ολετήρες ας αφήσουν τους πανηγυρισμούς και ας σωπάσουν. Η ιστορική αναδρομή δεν τους συμφέρει. Υπάρχει και κάτι άλλο: Εκείνη την εποχή η Αριστερά, βεβαίως, υπέστη τα πάνδεινα. Όμως, αργότερα είχε ένα κέρδος. Επειδή οι αριστεροί βρέθηκαν στις ίδιες εξορίες και στις ίδιες φυλακές με τους δεξιούς αντιδικτατορικούς, μετά τη Μεταπολίτευση όλο το φάσμα της Αριστεράς δεν αντιμετωπίσθηκε με την αδιάλλακτη στάση που την αντιμετώπιζαν τα παλιά χρόνια οι «εθνικόφρονες». Η Δεξιά όμως, εξαιτίας των «συνταγματαρχών», υπέστη πολυδιάσπαση. Το άλλοτε αρραγές τείχος της «εθνικόφρονος παρατάξεως» υπέστη μεγάλες ρωγμές. Αλληλομισήθηκαν και βρέθηκαν αντίπαλοι οι «συνταγματάρχες» με τους βασιλόφρονες στρατηγούς. Οι πραξικοπηματίες με το Στέμμα, και με το επίσημο κόμμα της Δεξιάς, την ΕΡΕ. Και μετά τη Μεταπολίτευση, ήλθαν σε σύγκρουση οι Καραμανλικοί με τους Παπαδοπουλικούς, αλλά και με τους βασιλόφρονες, στο δημοψήφισμα. Από τότε μέχρι σήμερα, η Νέα Δημοκρατία κινείται μέσα σε ένα ιδεολογικό κομφούζιο και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των οπαδών της. Ψάχνει ακόμα να βρει ιδεολογική ταυτότητα. Αλλά, με αρχηγό τον ευρωλάγνο Κυριάκο, δεν θα τη βρει ποτέ…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Αφυδάτωση: Τι προκαλεί στο σώμα μας;





Αφυδάτωση: Τι προκαλεί στο σώμα μας;

Είναι γνωστό σε όλους ότι, το νερό είναι απαραίτητο συστατικό κάθε έμβιου όντος. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό και το αίμα σε ποσοστό 90% περιέχει νερό.
Μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να το στερηθούμε ενστικτωδώς διψάμε. Πίνουμε, όμως, την αναγκαία ποσότητα νερού που χρειαζόμαστε για να είμαστε ενυδατωμένοι; Μήπως είμαστε αφυδατωμένοι και δεν το αντιλαμβανόμαστε;
«Τόσο στο παρελθόν, όσο και στις μέρες μας, το νερό είναι αιτία πολεμικών συγκρούσεων, ειδικά σε περιοχές όπου ο φυσικός αυτός πόρος είναι δυσεύρετος. Σε άλλες, πάλι, που η πρόσβαση είναι εύκολη, όπως στις δυτικές χώρες, παρατηρούμε το φαινόμενο της αφυδάτωσης στον μέσο άνθρωπο.
Και αυτό γιατί, η ημερήσια κατανάλωση νερού είναι πολύ μικρότερη από αυτή που επιβάλλεται. Και μην σπεύσετε να το αντικρούσετε, διότι η αφυδάτωση είναι μία κατάσταση που μπορεί να υφίσταται ακόμα και εάν δεν γίνετε άμεσα αντιληπτή», εξηγεί η Δρ. Νικολέτα Κοΐνη, M.D., πιστοποιημένη Ιατρός Λειτουργικής, Προληπτικής, Αντιγηραντικής και Αναγεννητικής Ιατρικής από την Αμερικανική Ακαδημία Αντιγηραντικής Ιατρικής.
Οι ανάγκες κάθε ατόμου σε νερό διαφέρουν ανάλογα με το σωματικό του βάρος και τον τρόπο ζωής του, αν και ο μέσος ενήλικας χρειάζεται περίπου 2 λίτρα νερό την ημέρα για να παραμείνει ενυδατωμένος. Όμως, επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι δύο στα τρία άτομα, σήμερα, είναι μερικώς αφυδατωμένα. Η αφυδάτωση, ακόμη και στο 2% του σωματικούς βάρους έχει ως αποτέλεσμα τη διαταραχή φυσιολογικών λειτουργιών και τη μειωμένη απόδοση του οργανισμού.
«Μα, πώς μπορώ να είμαι αφυδατωμένος, αφού καθημερινά εκτός από νερό, πίνω καφέ, τσάι, αναψυκτικά και άλλα υγρά, που έχουν ως βάση το νερό;», είναι η εύλογη απορία κάθε ανθρώπου σήμερα.
«Αυτή είναι η πιο κοινή και ταυτόχρονα πιο επικίνδυνα λανθασμένη αντίληψη. Οι περισσότεροι άνθρωποι υποθέτουμε ότι πίνουμε αρκετά υγρά, καθημερινά. Πράγματι, πίνουμε καφέδες, τσάι, αναψυκτικά ή άλλα ροφήματα. Αυτά τα υγρά, όμως, τις περισσότερες φορές αυξάνουν την απώλεια νερού γιατί προκαλούν διούρηση και εφίδρωση. Η χρήση αλκοόλ και καπνικών προϊόντων, μάλιστα, ενισχύουν περαιτέρω την απώλεια νερού από το σώμα», λέει η Δρ. Κοΐνη.
Και προσθέτει ότι, πολλά από τα δημοφιλή ροφήματα είναι διουρητικά και λόγω της όξινης σύνθεσής τους ωθούν το σώμα να αποβάλλει νερό και μαζί πολύτιμα αλκαλικά μέταλλα, ώστε ο οργανισμός να απαλλαγεί από τα επιβλαβή υπολείμματά τους.
«Πάρτε για παράδειγμα τη σόδα και όλα τα ανθρακούχα ποτά. Είναι εξαιρετικά επιβλαβή για τον οργανισμό διότι το σώμα χρησιμοποιεί μεγάλες ποσότητες νερού για να εξουδετερώσει το φωσφορικό οξύ (2.8 pΗ) που περιέχουν. Έτσι, τα υγιή κύτταρα καταλήγουν να ζαρώνουν σαν “δαμάσκηνα” αφού το νερό, η ουσία της ζωής, σταδιακά τους αφαιρείται», εξηγεί.
Άρα, λοιπόν, η κατανάλωση ροφημάτων ως υποκατάστατα του νερού είναι μια καταστροφική για το σώμα και την υγεία μας συνήθεια, που επιδεινώνεται περαιτέρω, δεδομένου ότι δεν μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε την ανεπάρκεια νερού στον οργανισμό μας μέσα από τα συμπτώματα των ασθενειών και των συναφών ενδείξεών τους.
«Οι χρόνιοι σωματικοί πόνοι που δεν μπορούν να αποδοθούν σε κάποια βλάβη, νόσο, τραυματισμό ή μόλυνση, θα πρέπει πρώτα απ ‘όλα να ερμηνευθούν ως “σήματα” της χρόνιας έλλειψης νερού στην περιοχή όπου είναι εγγεγραμμένος ο πόνος. Αυτά τα “σήματα” πόνου, θα πρέπει πρώτα να θεωρούνται και να αποκλείονται ως πρωτογενείς δείκτες αφυδάτωσης του σώματος, πριν από οτιδήποτε άλλο.
Νοσηρές καταστάσεις, όπως η δυσπεψία, το στομαχικό άλγος, η αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, το βρογχικό άσθμα, η υψηλή χοληστερόλη, η αρτηριακή υπέρταση, τα καρδιακά νοσήματα, ο καρκίνος, οι εξάψεις, τα προβλήματα εμμήνου ρύσεως και εμμηνόπαυσης, η παχυσαρκία, οι αλλεργίες, η βουλιμία, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η στηθάγχη, οι πέτρες στους νεφρούς, το άλγος χαμηλά στην πλάτη, ο διαβήτης, οι ημικρανίες, η πρωινή δυσκαμψία, η κατάθλιψη, οι διάχυτοι πόνοι σε διάφορα σημεία του σώματος και ποίκιλα προβλήματα του δέρματος και του γαστρεντερικού συστήματος, συνδέονται με τη χρόνια αφυδάτωση», τονίζει η πιστοποιημένη ιατρός Λειτουργικής Ιατρικής.
Ο πόνος, λοιπόν, είναι μια ένδειξη της ανάγκης του σώματος για νερό, το πολύτιμο συστατικό που χρειάζεται για την πέψη, την αποτοξίνωση των κυττάρων, την ενυδάτωση των πνευμόνων, τη «λίπανση» των αρθρώσεων και μία σειρά άλλων σημαντικών βιολογικών δράσεων και αντιδράσεων.
«Το αίμα μας αποτελείται από νερό σε ποσοστό 90%. Οι λεμφαδένες μας, που μεταφέρουν απόβλητα και θρεπτικές ουσίες, περιλαμβάνουν τέσσερις φορές τον όγκο του αίματος στο σώμα και κατασκευάζονται από το νερό που καταναλώνουμε. Κάθε κύτταρο που μας κάνει αυτό που είμαστε, οφείλει κυριολεκτικά τη ζωή του, την ύπαρξή του, στην επαρκή παροχή φρέσκου, καθαρού νερού, όπως και οξυγόνου.
Όταν το σώμα δεν λαμβάνει μια σταθερή και αξιόπιστη παροχή νερού για να συντηρηθεί, αναγκαστικά περικόπτει λειτουργίες για να εξασφαλίσει ικανοποιητική παροχή σε νερό. Γι’ αυτό, μην υποκαθιστάτε με κανένα ρόφημα το νερό και μην περιμένετε να διψάσετε για να πιείτε ένα ποτήρι νερό στην υγειά σας», καταλήγει η Δρ. Νικολέτα Κοΐνη.

ΔΗΜΗΤΡΗ Κ. ΣΕΡΓΙΟΥ : «Οραματικές» προοπτικές...





«Οραματικές» προοπτικές...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Κ. ΣΕΡΓΙΟΥ

Ο πολύ ευφυής Σουλτάνος της από ’κει πλευράς του Αιγαίου παραπονείται ότι η Ευρωένωση κρατάει τη χώρα του στο «περίμενε» πάνω από μισό αιώνα, προκειμένου να την εντάξει στο κλαμπ των βορειοδυτικών ενωσιακών.
Προ ολίγου καιρού, μάλιστα, κλάφτηκε γι' αυτό και πολύ: «Μα γιατί, αφού εμείς είμαστε αναντάμ-παπαντάμ Ευρωπαίοι; Έχουμε Θράκη μεριά στα χέρια μας, το όνειρό μας είναι η Θεσσαλονίκη, ακούμε κάθε πρωί τα κοκόρια των νησιών του Αιγαίου, η Βοσνία, το Κόσοβο, η Αλβανία ετοιμάζονται επίσης να μπουν στο κλαμπ, γιατί εμείς στην απέξω; Και είμαστε και αγορά ογδόντα εκατομμυρίων!». Έτσι δεν λέει ο ερίφης ή κάνω λάθος;
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ακριβώς αυτό! Το ζήτημα είναι εάν οι δικοί μας και οι λοιποί βορειοδυτικολιγούρηδες, που παπαγαλίζουν ότι κάποιοι αρχικοί «πατεράδες» της Ευρωένωσης ήσαν «μεγάλοι οραματιστές», εννοούν ότι οι μακαρίτες εκείνοι οραματίζονταν στ’ αλήθεια ότι θα ερχόταν μέρα κατά την οποία ένας αναντάμ-παπαντάμ χαλίφης της από εκεί πλευράς του Αιγαίου, θα αξίωνε ανερυθρίαστα πότε να μη δίδεται βίζα από τη Δυτική Ευρώπη αλλά... εισιτήριο ελευθέρας στους υπηκόους του όταν βγαίνουν παγανιά κατά Δύση μεριά και πότε ότι... «οφείλει», τάχα, η Δυτική Ευρώπη να εντάξει κανονικώς ογδόντα εκατομμύρια οθωμανάκια για να μην τα έχει στο «περίμενε»! Λέτε να είχε πράγματι τέτοια όνειρα στο κεφάλι του ένας Ντε Γκολ, ένας Αντενάουερ, ένας Σμιτ, ένας Ντελόρ ακόμη κι ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής («θείος»); Εάν ναι, πάω πάσο, αλλά μην περιμένετε από εμένα να γίνω και συγγραφεύς... εγκωμιαστικών επιγραμμάτων για τους τάφους αυτών των αείμνηστων, εν όψει μιας τυχόν «οραματικής» προοπτικής όπως η ανωτέρω! Θεός φυλάξοι!
Δεν κάνω το ερώτημα για πλάκα! Διαβάζω, αίφνης, στα πολιτικά ρεπορτάζ της εβδομάδας του Πάσχα ότι όσοι Τούρκοι έχουν ήδη την ιδιότητα του μόνιμου κατοίκου στη Βορειοδυτική Ευρώπη και ψήφισαν στο τούρκικο δημοψήφισμα έδωσαν στον Ερντογάν πλειοψηφία που φθάνει σε μέσο όρο το... εξηνταπέντε τοις εκατό (!) Στην Αυστρία, μάλιστα, το ποσοστό των φωτεινών αυτών ψηφοφόρων έφτασε το 73,23% (μεγάλο παράπονο, βέβαια, των Οθωμανών είναι ότι δεν κατάφεραν στις παλαιότερες εξορμήσεις τους να φάνε τη Βιέννη!) στον δε πυρήνα της Ευρωένωσης, στο Βέλγιο, το σχετικό ποσοστό έφτασε το 75%! Αν θέλετε δε και τα... χαμηλότερα ποσοστά των ευρωτουρκικών ψήφων υπέρ του Ερντογάν, στη Γερμανία έφτασαν το 63%, στη Γαλλία το 65%, στην Ολλανδία το 68%. (Σημείωση: Ακούω βερεσέ το επιχείρημα ότι οι Ευρωτούρκοι αντέδρασαν υπέρ του σουλτάνου επειδή οι «ενωσιακές» κυβερνήσεις δεν άφησαν τους εκπροσώπους του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα να κάνουν στις χώρες αυτές συγκεντρώσεις. Διότι, βεβαίως, αν πραγματοποιούνταν τέτοιες συγκεντρώσεις θα ήσαν απολύτως μονομερείς, αφού αντίστοιχο αίτημα δεν αποτόλμησαν να υποβάλουν και οι υποστηρικτές του «όχι» φοβούμενοι τους πράκτορες του Ερντογάν!) Τι συμπέρασμα, τώρα, θέλετε να βγάλει κανείς με τέτοια θηριώδη ποσοστά των (υποτίθεται... εξευρωπαϊσμένων!) Ευρωτούρκων υπέρ του Σουλτάνου τους; Ποσοστά που βρίσκονται, μάλιστα, σε διαμετρική αντίθεση προς αυτά που έδωσαν στον Ερντογάν οι... ομοεθνείς τους στις αστικές περιοχές της Τουρκίας; Νομίζω, απλώς, ότι ειδικά οι Ευρωτούρκοι φαίνεται να κρατούν καλά στα στήθη τους τις μεγαλοϊδεατικές υποθήκες για την Ευρώπη των παλιών χαλίφηδων... Τις οποίες υψηλοφρόνως πια αναβιώνουν ο σημερινός χαλίφης, η χατζάρα της τζιχάντ, η μαζική μετανάστευση...
Τέλος, τα παραπάνω νομίζω ότι θέτουν επί τάπητος το σοβαρότερο γεωπολιτικό ερώτημα των ημερών μας... Άραγε, διαβλέπουν ή όχι οι βορειοδυτικοί Ευρωπαίοι ότι επέστη πια η ώρα να πληρώσουν αδρά βαρύτατες αμαρτίες τους εναντίον του νέου Ελληνισμού όταν με τις περίφημες «σταυροφορίες» τους (γράφε καλύτερα: σταυρο-β-ορίες διότι με αυτές κανιβάλιζαν και δεν... λιβάνιζαν τον Σταυρό του Χριστού!) επεδίωκαν όχι ακριβώς την ελευθερία των Αγίων Τόπων (!) αλλά την εξουθένωση του άλλοτε ισχυρότερού τους Ελληνορωμαϊκού Βυζαντίου; Αφού με αυτές το κατακρεούργησαν ανηλεώς! Χωρίς, μάλιστα, να εκφράσουν ποτέ γι’ αυτό μια στοιχειώδη συγγνώμη! Ο κύκλος του δικαίου όμως κάποτε -και οπωσδήποτε...- θα κλείσει, αγαπητέ αναγνώστη!

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Άλλος για την Σκύρο;;;





Άλλος για την Σκύρο;;;

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Εεεε  όχι
Αυτό κι αν είναι τύχη.
Έτσι μονολόγησα.
Μέρες τώρα προσπαθούσα να μαζέψω έγκυρες πληροφορίες.
Για τη ΣΚΥΡΟ βέβαια
Άδικος κόπος όμως.
Ώσπου
Ένα ένθετο, χωρίς να το ξέρω, είχε τα πάντα.
Που να πάω ,τι να δω, τι να φάω.
Αυτό κι αν είναι τύχη μονολόγησα.
Άρχισα να ρουφάω τις σελίδες.
Τώρα είχα ένα μπούσουλα.
Αυτό που καιρό ζήταγα.


 ΚΥΜΗ

Η διαδρομή μέχρι τη Χαλκίδα γνωστή.
Μία ωρίτσα περίπου.
Απ’ το σημείο που ο δρόμος τραβά για Νότιο Εύβοια
μέχρι την ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΥΜΗΣ, όπου θα συναντήσουμε το φέρρυ,  χρειάζεται   
μόνο μιάμιση ωρίτσα..
Χρόνος αρκετός για να προλάβουμε τον απόπλου.
Γρήγορα τώρα προς την ΚΥΜΗ·
Την θαυμάσια Καστροπολιτεία
Η απόσταση ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΥΜΗΣ μέχρι ΚΥΜΗ , πέντε λεπτά·
και ΠΕΝΗΝΤΑ ΔΥΟ ΣΤΡΟΦΕΣ βεβαίως, βεβαίως.
Βιαστική επίσκεψη στην πόλη και γενέτειρα του διακεκριμένου γιατρού ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ  γνωστού σε όλο τον κόσμο για το τεστ ΠΑΠ.
Και τώρα πάλι πίσω στην ΠΑΡΑΛΙΑ.
Καθώς φτάνω από την Κύμη στην ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΥΜΗΣ το μάτι μου καρφώνεται στο  εργαστήριο παραδοσιακών μπακλαβάδων. Και μιλάμε για μπακλαβάδες με καρύδια αλλά και αμύγδαλο. Όμως αλλού το όνειρο και αλλού το θαύμα.
Χρόνο δεν έχω καθόλου καθώς το φέρρυ ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ γεμίζει.
Κρατάω την όρεξη για την επιστροφή..
Στην προσπάθεια να προλάβω παραβιάζω το Κόκκινο απαγορευτικό σήμα.
Μούρη με μούρη με το τζιπ του Λιμενικού.
-Το ξέρω είμαι παραβάτης τους λέω με χαμόγελο.
Ούτε κλήση, ούτε τίποτα.
Ευχές μόνο για καλό ταξίδι.
ΩΡΑ ΔΩΔΕΚΑ .
Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ σαλπάρει.


 Ο ΑΧΧΙΛΕΑΣ

Μετά μιάμιση ώρα βρίσκομαι στη ΣΚΥΡΟ.
Στο λιμάνι της ΤΑ ΛΙΝΑΡΙΑ.........
Αράξαμε.
Ο Αχιλλέας μετά μιάμιση ώρα άραξε στη ΛΙΝΑΡΙΑ.
Όλους εμάς με τα Ι.Χ μας εξωπέταξε σε δέκα λεπτά.
Να ‘μαι λοιπόν τώρα αραχτός στη Σκύρο.
Για μεσημεριανό ξέρω που θα το πάρουμε.
Στο ΙΒΙΛΑΙ.
Θαλασσινά η σύζυγος. Πατάτες τηγανητές εγώ.
Αναπνέω καθαρό αέρα. Υπέροχα,


Σε λίγο πάλι στ αυτοκίνητο.
Προορισμός· ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
Περιοχή βορειοδυτικά του νησιού.
Κατεβάζω το παράθυρο.
-Για Γυρίσματα;  ρωτάω.
Ελπίζω να μην μου πουν πόσα τσιγάρα δρόμος είναι …..
γιατί αντί για τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ …. θα ψάχνω για περίπτερο
να πάρω τσιγάρα.
Χαμογελάει ο περαστικός
-  Ίσια τον δρόμο. Δεν υπάρχει άλλωστε κι’ άλλος.



Αν το αποφασίσεις και εσύ το ταξίδι·
σε δέκα λεπτά να ξέρεις είσαι στον κόμβο,
στην είσοδο της χώρας.
Συνεχίζεις. Υπάρχει και πινακίδα.
Μετά δέκα λεπτά είσαι στα Γυρίσματα.
Όπερ και εγένετο.



Κοιτάζω απ το παράθυρο τη Χώρα της Σκύρου,
σκαρφαλωμένη στον μικρό λόφο.
Πιο Δίπλα .Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου
Στο Λόφο κι αυτό.
Το φτιάχνουν. Είχε ζημιές απ το σεισμό.



Ακούω κοκόρια .
Για φαντάσου υπάρχουν ακόμη κοκόρια.
Μερικά πρόβατα βόσκουν πιο πέρα.
Για φαντάσου υπάρχουν ακόμη πρόβατα.
Χαρούμενη υποδοχή
-Πως ήταν το ταξίδι μας ρωτούν, και μάλιστα με πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη….
Για φαντάσου ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.........