Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Θεοφάνης Γραικιώτης : Δωμάτιο με θέα





Δωμάτιο με θέα

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

FASTEN YOUR SEAT BELT
NO SMOKING
Οι τροχοί έχουν ήδη κατέβει
Κοίταξε απ το παράθυρο.
Φώτα στην Εθνική οδό για Ηράκλειο.
Τα διέκρινε πίσω από το δεξί φτερό
Η Γαλλιδούλα χαμογέλασε.
Χάιδεψε το χεράκι της κόρης της.
Επιτέλους,
Σε λίγο το όνειρο, δεν θάταν όνειρο.
ΔΙΑΚΟΠΕΣ. 

Κρήτη μου όμορφη!!!
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Αυτό που ονειρευότανε ένα ολόκληρο χειμώνα
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Μπαράκια, παραλίες, ξενύχτια
Όλα μια σύνθεση ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Όλα την περιμένουν.
Πρώτα απ’ όλα ένα ζεστό μπάνιο,
στο δωμάτιο που απ’ το χειμώνα είχε κλείσει.
Είχε πετύχει και καλή τιμή.
Δωμάτιο με θέα την θάλασσα
Στη Σταλίδα.  

Τροχοδρόμησε το αεροπλάνο.
Μαζί τροχοδρομούσαν και τα όνειρα της.
Ένοιωθε ευτυχισμένη.
Αγκάλιασε το κοριτσάκι της.
-Nous sommes en Grece maintenant.
Σε λίγο αγκάλιαζε και τους Έλληνες φίλους της.
Αμφότεροι Δικηγόροι.
Όλοι, μια χαρούμενη παρέα κίνησαν για το ξενοδοχείο.
Το δίπλα στη θάλασσα, στον κεντρικό δρόμο,
με το δωμάτιο με θέα την θάλασσα,
που το έκλεισε απ το χειμώνα, για καλλίτερα.

Τους πήρε χρόνο να τ’ ανακαλύψουνε.
Δεν ήταν στον κεντρικό δρόμο.
Δεν ήταν δίπλα στη θάλασσα.
Ήταν στου διαόλου τη μάνα!!!!
Είχε γουρλώσει τα μάτια της.
Κοίταζε τους φίλους της.
Τους έδειχνε το ξενοδοχείο, και το δωμάτιο στην μπροσούρα
όπως το είχε κλείσει.
Άλλο περίμενε, άλλο βρηκε
Οι εκπλήξεις όμως συνεχιζόντουσαν :


-Γκιατί ήρτατε τέτοια ώρα, περασμένα μεσάνυχτα;;;;;;
τη ρώτησε ο ρεσεψιονίστ, που δεν ήταν ο ρεσεψιονίστ
αλλά ο μπάρμαν που εκτελούσε και χρέη ρεσεψιονίστ,
-ένας Αιγύπτιος- με σπασμένα Ελληνικά.
Η Γαλλιδούλα περίμενε την μετάφραση.
Τι να της μεταφράσεις;;;;;;;;;;;
Ότι ναι μεν έκλεισε στο ξενοδοχείο αλλά ότι....δεν έπρεπε να έρθει και μάλιστα περασμένα μεσάνυχτα;;;;;;;;;
Οι Δικηγόροι γούρλωσαν κι αυτοί τα μάτια!!!!
Όλοι έγιναν μια παρέα.......γουρλομάτηδων...

Ο Αιγύπτιος ...το χαβά του
-Εγκώ ντεν είμαι το ιντιοκτήτη. Ντομάτιο τέτοια ώρα ντεν έχει. Ναρτήτε αύριο. Τώρα αργκά.
Η Γαλλιδούλα έδειχνε τα χαρτιά της, το δωμάτιο με θέα.
Οι Δικηγόροι δείξανε...τα δόντια τους….
Ο Αιγύπτιος υποχώρησε. Χαμογέλασε.
Μας κοίταξε με κατανόηση
-Το ντομάτιο ντεν υπάρκει. Να ντούμε αύριο αλλά ντεν πειράζει. Αργκά είναι. Τώρα βολευτείτε. Το κορίτσι στον καναπέ εντώ. Εσείς στην πολυθρόνα και το μικρό εκεί που κοιμάται πάνω ...στην βαλίτσα.........!!!!!!

Τελικά η κατάσταση βολεύτηκε, εξ αιτίας του overbooking και της σχετικής δικηγορικής πίεσης, σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο ….. με θέα!!!! 


Τέλος καλό ... όλα καλά ή σχεδόν......!!!!!

ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΜΠΟΤΖΙΟΥ : Η ελληνική διπλωματία αποκτάει διεθνή ερείσματα





Τουρκία: Μια χώρα με σύνδρομα μεγάλης δύναμης και ανασφάλειας

Η ελληνική διπλωματία αποκτάει διεθνή ερείσματα

Του ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΜΠΟΤΖΙΟΥ Πρέσβη ε.τ.

Την Τουρκία την έχω επισκεφθεί αρκετές φορές. Λογικό να με έχει απασχολήσει ιστορικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Με τους εκάστοτε τούρκους συναδέλφους διατηρούσα πολύ καλές προσωπικές σχέσεις και δεν έλειπαν μεταξύ μας τα αλληλοπειράγματα. Από πλευράς μου τους έλεγα ότι είναι πολύ πιθανό να είναι εκτουρκισμένοι Ρωμιοί και αυτοί το ανταπέδιδαν με την παρατήρηση ότι και οι σημερινοί Έλληνες είμαστε γνήσια τέκνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Πολλές φορές διερωτήθηκα τι είδους κράτος είναι η σημερινή Τουρκία. Η πλέον πρόσφορη απάντηση θα ήταν η εξής: Μια χώρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Πρόκειται βέβαια για μια υπεραπλουστευμένη απάντηση. Το βέβαιο είναι ότι είναι διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που και αυτή ήταν διάδοχος της Βυζαντινής, την οποία κατέλυσαν και τυπικά με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Με βασικές όμως διαφορές από αυτήν. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπως ονομάστηκε από δυτικούς ιστορικούς αιώνες μετά, ξεκίνησε ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δημιούργημα του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των διαδόχων του. Οι πρώτοι αυτοκράτορες, όπως και ο Ιουστινιανός, ήσαν Ρωμαίοι, με όχι καλή γνώση της ελληνικής. Ο πληθυσμός της αυτοκρατορίας, ένα μωσαϊκό εθνοτήτων, με κυρίαρχο το ελληνικό στοιχείο. Όπως γράφει η σπουδαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, τρία ήσαν τα βασικά χαρακτηριστικά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: Γλώσσα και παιδεία ελληνική, διοίκηση στα πρότυπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και θρήσκευμα χριστιανοί ορθόδοξοι. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που τη διαδέχθηκε, ήταν ακριβώς το αντίθετο. Επίσημη γλώσσα η τουρκική, θρήσκευμα το Ισλάμ (σουνιτικό), διοίκηση η σουλτανική απολυταρχία. Πώς τριακόσιοι ιππείς, κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, προερχόμενοι από τα βάθη της Ασίας, τουρκομογγολικής φυλής, κατόρθωσαν σιγά σιγά να μετακινηθούν δυτικά, να καταλύσουν μια χριστιανική αυτοκρατορία και να φθάσουν μέχρι τα πρόθυρα της Βιέννης; Αυτά είναι ερωτήματα που κάλλιστα θα μπορούσαν να απασχολήσουν έναν ιστορικό και δεν αφορούν αυτήν τη στήλη. Το ενδιαφέρον μας επικεντρώνεται στη θέση της Τουρκίας σήμερα στον δυτικό κόσμο και στη συμπεριφορά της έναντι της Ελλάδας, της Κύπρου αλλά και της Δύσης γενικότερα.
Η γειτονική χώρα διακατέχεται απ’ το σύνδρομο της μεγάλης δύναμης, το οποίο δεν προσέκτησε τυχαία. Και ούτε είναι γνώρισμα αποκλειστικό του καθεστώτος Ερντογάν. Και ο Κεμαλισμός που κυριάρχησε για δεκαετίες είχε παρόμοια αλλά μετριοπαθέστερα γνωρίσματα. Διέφερε από το σημερινό καθεστώς Ερντογάν ως προς τον πολιτικό προσανατολισμό, που ήταν, βασικά, φιλοδυτικός. Και για τους Κεμαλιστές ήταν έντονο το σύνδρομο υπεροχής έναντι των γειτονικών λαών, που προέκυπτε τόσο από τα πληθυσμιακά μεγέθη της χώρας όσο και από τη γεωπολιτική της θέση, την οποία οι δυτικές χώρες υπολόγιζαν σοβαρά. Το κεμαλικό σύστημα, που στηριζόταν κυρίως στον στρατό και εν μέρει στη δικαιοσύνη αλλά και στη διπλωματική υπηρεσία, αποδομήθηκε από τον Ερντογάν και αντικαταστάθηκε, βαθμιαία, από ένα εθνικό - θρησκευτικό σύστημα, που φαίνεται να εδραιώνεται. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν και οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, με τη δυτική επέμβαση στο Ιράκ, στη συνέχεια στη Συρία, όπως και τα παράγωγά τους, Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, ISIS κ.ά. Το καθεστώς Ερντογάν άρχισε να δυσπιστεί για τις πραγματικές προθέσεις των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή, φοβούμενο, μεταξύ άλλων, ότι υποθάλπεται και η δημιουργία κουρδικού κράτους, που κατά εκτίμηση πολλών αναλυτών είναι πλέον αναπόφευκτη.
Ο Ερντογάν ασκεί δριμεία κριτική κατά των ΗΠΑ με αφορμή και τη μη έκδοση του Γκιουλέν, κάτι που θεωρούν ότι υποκίνησε το αποτυχόν πραξικόπημα πέρυσι τον Ιούλιο. Ανάλογες είναι και οι αντιδράσεις και απειλές κατά ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, για τις κριτικές που ασκούν στον τούρκο Πρόεδρο για τις αθρόες συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις και συναφή μέτρα που έλαβε και εξακολουθεί να λαμβάνει κατά αντιφρονούντων, τους οποίους ενοχοποιεί, χωρίς να σέβεται τα νομικά και δημοκρατικά τους δικαιώματα.
Αναμφίβολα, ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας ευφυής και χαρισματικός πολιτικός ηγέτης. Επί των ημερών του η Τουρκία έχει σημειώσει μεγάλη οικονομική πρόοδο και έχει ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο, όπως και των μη προνομιούχων πληθυσμών της Ανατολίας. Η συμμετοχή στο G20 ανύψωσε το κύρος της Τουρκίας διεθνώς. Βέβαια, καμιά οικονομικοκοινωνική πρόοδος δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τις επενδύσεις των Δυτικών αλλά και τις γενναίες επιχορηγήσεις και χρηματοδοτήσεις της ΕΕ, που αν τις στερηθεί μπορεί τα αποκτηθέντα πλεονεκτήματα να απολεσθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όμως, για πολλές δυτικές χώρες η Τουρκία έχει καταστεί ένας άβολος και απρόβλεπτος εταίρος. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μάλιστα, ζήτησε τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αν δεν γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Βέβαια, νομίζω ότι οι περισσότεροι τούρκοι πολίτες δεν συμμερίζονται τη θέση που συχνά ακούγεται από ορισμένους τούρκους αξιωματούχους: «Αν δεν μας θέλετε εσείς, δεν σας θέλουμε και εμείς». Ούτε, επίσης, οι απειλές, φραστικές ή έμπρακτες, ότι θα στραφούν προς τη Ρωσία είναι πολύ ρεαλιστικές. Η Μόσχα, προφανώς, θα επωφελείτο, αλλά τις δύο χώρες τις χωρίζουν και θέματα στρατηγικής φύσης.
Η Τουρκία επιδεικνύει τελευταίως και μια ασυνήθιστη παραβατικότητα στο Αιγαίο και συγχρόνως επιθετικότητα έναντι της Κύπρου, με αποκορύφωμα τις αντιδράσεις στην έναρξη των γεωτρήσεων εντός της κυπριακής ΑΟΖ, που πραγματοποιούνται με την παρακολούθηση -εκ του σύνεγγυς- γαλλικών και αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων. Θα επιχειρήσει η Άγκυρα να παρεμποδίσει τη συνέχιση των γεωτρήσεων ή θα επιδιώξει να εκβιάσει μια συμμετοχή στον ενεργειακό υποθαλάσσιο χώρο, που βάσει των διεθνών κανόνων ανήκει στην κυπριακή ΑΟΖ; Ήδη ανήγγειλε τη διεξαγωγή ναυτικών ασκήσεων σε επίμαχες θαλάσσιες περιοχές, ενώ απειλεί να διενεργήσει και γεωτρήσεις, καταφεύγοντας εν ανάγκη και σε αγορά τεχνολογικού υλικού που δεν διαθέτει. Η γαλλική και αμερικανική συμπαράσταση προς την Κύπρο είναι, όπως φαίνεται, δεδομένη. Θα περίμενε όμως κανείς και μια ενεργότερη συνδρομή από πλευράς της Επιτρόπου για τις Εξωτερικές Υποθέσεις της ΕΕ, ιταλίδας κ. Μοργκερίνι. Η απόκτηση ισχυρών συμμαχιών καταγράφεται ως επιτυχία της κυπριακής και ελληνικής διπλωματίας. Εύστοχη απάντηση στους τουρκικούς λεονταρισμούς και προκλήσεις δίνουν και οι δηλώσεις του έλληνα υπουργού Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιά στο έγκυρο ευρωπαϊκό πρακτορείο EUROACTIV, όπου επισήμανε ότι «δεν μπορεί ο κλέφτης να παριστάνει τον σερίφη».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Το δίκαιο της Ελλάδος και η άρνηση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους





Το δίκαιο της Ελλάδος και η άρνηση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους

Γράφει ο Γ.Ε. Δημητράκης
 
Η οικονομική κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας, αλλά και πολλοί άλλοι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου, δεν είναι μόνον το αποτέλεσμα εσφαλμένων πολιτικών των ηγεσιών των, αλλά παράλληλα και συνέπειες της πολιτικής εκείνων οι οποίοι για ιδιοτελείς και καιροσκοπικούς και μόνο λόγους καταστρατήγησαν τις παγκόσμιες αξίες και τις αρχές του Δικαίου. Με τα γνωστά αποτελέσματα και τις βαρύτατες συνέπειες τις οποίες πληρώνει τώρα και η πατρίδα μας.
Ο λαός μας ευρίσκεται σε απελπισία και απόγνωση, διότι η ανείπωτη ένδεια χτυπάει την πόρτα όλων μας. Και όταν ένας λαός υφίσταται όλα αυτά τα δεινά, επόμενο είναι να αδυνατεί να αμυνθεί έναντι των άλλων, που είναι υπεύθυνοι για την κατάντια του, αλλά και να υπερασπίζεται το Δίκαιο του. Φυσική συνέπεια της εξαπάτησης του, της υποτέλειας και εξάρτησης του από εκείνους που τον επιβουλεύονται, και, ως γνωστόν, μάλιστα τον απειλούν με τιμωρία, ταπείνωση και διάφορες άλλες ποινές. Ο απελπισμένος χάνει τότε και τον προσανατολισμό του, τη δύναμη να αντισταθεί, αλλά και την ελπίδα και το φως του.
Όμως υπάρχει η πιο όμορφη φρόνηση των λαών, η Δικαιοσύνη. Η κράτιστη των αρετών, η οποία έχει την πηγή της μέσα στην ανιδιοτέλεια και την ελευθερία της ψυχής. Δικαιοσύνη νοείται από τους μυθικούς χρόνους έως σήμερα η ικανοποίηση του, αποκαλουμένου γενικά, περί Δικαίου αισθήματος. Η Δικαιοσύνη έχει μόνον ηθικά και νομικά ερείσματα. Αυτό το περί Δικαίου αίσθημα στο τέλος και κάποια στιγμή αφυπνίζει κάθε λαό. Διότι είναι πιο δυνατό, πιο ισχυρό και διαχρονικό από την πρόσκαιρη αδικία.
Παρακολουθούμε τώρα τελευταία μια αφύπνιση και εναντίωση εναντίον εκείνων οι οποίοι ευθύνονται για την κρίση η οποία ταλανίζει την Ευρώπη και την πατρίδα μας. Διότι υπάρχουν όντως υπαίτιοι οι οποίοι ευθύνονται βαρύτατα για τη μεγάλη κρίση στην Ευρώπη, την οικονομική εξαπάτηση και κοινωνική εξαθλίωση, την επαίσχυντη ταπείνωση μερικών λαών της.
Διότι είναι ήδη από αρκετό καιρό γνωστό ότι κατά τα τελευταία 30 χρόνια το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, των ευημερούντων εκείνων ισχυρών οικονομιών κρατών-μελών της γηραιάς ηπείρου μας, κατέστρωσε ένα σχέδιο κατεύθυνσης τεράστιων κεφαλαίων προς τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Νότου. Θυμίζουμε ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ε.Ε. ελέγχεται εδώ και τρεις και πλέον δεκαετίες από την ισχυρότατη οικονομία της Γερμανίας, το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της οποίας κυμαίνεται πλέον των 250 δισ. ευρώ ετησίως, το δε έτος 2016 υπερέβη τα 252,9 δισ. ευρώ. Αυτό κατά παράβαση των κανόνων της Ε.Ε., όμως εν κατακλείδι και εν πλήρη γνώσει ασφαλώς των κοινοτικών οργάνων της Ε.Ε. και της ευρωζώνης στις Βρυξέλλες.
Αλλά εν γνώσει αυτών και η δόλια πρακτική της κατεύθυνσης και διοχέτευσης των κεφαλαίων αυτών της τάξης των τρισεκατομμυρίων ευρώ προς τις χώρες του Νότου, όπου -αναμενόμενο ήταν- όχι μόνον κατέστρεφαν τις οικονομίες των δανειοληπτριών χωρών, αλλά ταυτόχρονα, ως μη εξυπηρετούμενα, καθιστούσαν τις χώρες αυτές εξαρτώμενες και υποχείριες στους εκβιασμούς των δανειστριών χωρών.
Αυτή η δόλια πρακτική προκάλεσε την οικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την κατάρρευση της Ελλάδας, ιδιαιτέρως εξαιτίας της ευάλωτης και σαθρής οικονομίας της, του αρρωστημένου, διεφθαρμένου, σάπιου κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού συστήματος της. Μακροχρόνιες και αθεράπευτες παθογένειες της χώρας μας, οι οποίες ήσαν επί δεκαετίες επίσης γνωστές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, δηλαδή στους δανειστές, και ασφαλώς σε όλα τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όταν η κρίση στην Ελλάδα έφτασε στο απόγειο της, και μόλις προ τεσσάρων ετών στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ακούονταν έντονες συζητήσεις για το Grexit ή περί κινδύνου ενός οικονομικού ατυχήματος (Graccident) της χώρας μας από το ευρώ και την ευρωζώνη, ο πολύ γνωστός σε όλους μας, και περιέργως συμπαθής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παραδέχθηκε δημοσίως τα κάτωθι: ότι γνώριζε από πολλά χρόνια πριν τις συνέπειες αυτής της «χρηματοδότησης (!)» της Ελλάδας και το πού κατέληγαν τα κεφάλαια αυτά, και ότι δεν έκανε τίποτε, μέσω των Βρυξελλών, για να το σταματήσει, εξαιτίας των αντιδράσεων δύο κρατών-μελών υπαινισσόμενος, ωω ήδη τώρα γνωστόν, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Μια ανερυθρίαστη μάλιστα δημόσια παραδοχή της ευθύνης για την καταστροφή της Ελλάδας, η οποία όμως εκθέτει όλους τους υπεύθυνους απέναντι της Δικαιοσύνης.
Προ ολίγων και μόνο χρόνων συνέβη στη Γέρμανία το κάτωθι περιστατικό. Στη μικρή πόλη Hamm, μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της περιοχής Munster, του μεγαλύτερου στη Γερμανία κρατιδίου της Ρηνανίας - Βεστφαλίας με πληθυσμό 19.000.000 κατοίκους και ένα υψηλό ΑΕΠ 645 δισ. ευρώ, ένας τραπεζίτης χορηγούσε σε εκατοντάδες απλούς πολίτες μεγάλα στεγαστικά δάνεια, ενώ γνώριζε ότι αυτοί δεν ήσαν σε θέση να τα εξυπηρετήσουν.
Το σχέδιο του αποκαλύφθηκε όταν οι δανειολήπτες, ως ήταν αναμενόμενο, όντως χρεοκόπησαν, τα σπίτια τους αγοράστηκαν πάμφθηνα από αχυρανθρώπους της τράπεζας, με τεράστια κέρδη γι' αυτήν. Η γερμανική Δικαιοσύνη τιμώρησε τον τραπεζίτη σε πολυετή φυλάκιση.
Ο λαός μας οφείλει τώρα να αντισταθεί και να αρνηθεί όχι μόνον την εξυπηρέτηση του χρέους αλλά και να ζητήσει ευθύνες από τους εμπλεκόμενους δανειστές μας, ως υπαίτιους για την εκ προθέσεως εξαπάτηση και καταστροφή της πατρίδας μας. Αυτοί τώρα και ταπεινώνουν ανηλεώς μια ολόκληρη χώρα και αναιδέστατα απαιτούν από πάνω όχι μόνον την αποπληρωμή του «χρέους», αλλά και την εκποίηση όλου του εθνικού πλούτου της αντί πινακίου φακής.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΜ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ : Οι Βρετανοί πρωτοστατούν για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας




Οι Βρετανοί πρωτοστατούν για νέα Πενταμερή Διάσκεψη και κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.

Ο Ερντογάν, μαζί με τον Τούρκο πρωθυπουργό Γιλντιρίμ, έστειλε στην κατεχόμενη Κύπρο την Οθωμανική Προεδρική Φρουρά για να συμμετάσχει στη στρατιωτική παρέλαση που οργανώνουν κάθε χρόνο το ψευδοκράτος και η Άγκυρα για να εορτάσουν την επέτειο της Τουρκικής εισβολής.
Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί, που προεβλήθη επιτηδείως ως ο «μετριοπαθής» και «προοδευτικός» Τουρκοκύπριος, που θα συνεργαζόταν για την «επανένωση» δήθεν της Κύπρου, δεν έχει κανένα πρόβλημα να δοξολογεί και να πανηγυρίζει για την Τουρκική εισβολή και να προβάλλει συμβολικά τους ζηλωτές των Τουρκικών κατακτητικών ορδών που κατέκλυσαν από τον 11ο αιώνα τις γνωστές σελίδες της Οθωμανικής «δόξας» με σφαγές, εξισλαμισμούς και κάθε είδους βιαιότητα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι ουσιαστικά ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος υποδύεται τον ρόλο του «μετριοπαθούς» για να υπηρετήσει την Τουρκική προπαγάνδα και πολιτική σ’ αυτήν τη φάση του Κυπριακού. Είναι οι ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ και ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος, που έγιναν, με την αλόγιστη και άκριτη πολιτική τους, αχθοφόροι της Τουρκικής προπαγάνδας και σημαιοφόροι μιας αυτοκαταστροφικής πολιτικής. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, για να συγκαλύψει την πολιτική πλήρους συνθηκολογήσεως, που ακολουθεί στο Κυπριακό, παρουσιάζει την πολιτική της ως δήθεν «διεθνιστική» που επιδιώκει την προσέγγιση και τη συνεργασία με τους Τουρκοκυπρίους, ως το Κυπριακό να μην είναι θέμα εισβολής και κατοχής, αλλά διακοινοτική διαμάχη και ως οι Τουρκοκύπριοι να μην ταυτίζονται με το ψευδοκράτος και την Τουρκική εισβολή.
Ακόμη και μετά την Πενταμερή Διάσκεψη στο Κραν Μοντανά, όπου η Άγκυρα δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το τι ακριβώς επιδιώκει στην Κύπρο και ποιες είναι γι’ αυτήν οι προϋποθέσεις για «λύση», η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσποιείται ότι τίποτε δεν άλλαξε και συνεχίζει τον ίδιο σκοπό της «προσεγγίσεως» με τους Τουρκοκυπρίους για τη «λύση» του Κυπριακού. Ασκεί μάλιστα κριτική στον πολιτικό της συνοδοιπόρο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη, στη βάση ότι δεν εξάντλησε όλα τα περιθώρια στο Κραν Μοντανά για να μην αποτύχει η Διάσκεψη και να επιτευχθεί συμφωνία για «λύση».
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν κρύβει με τη στάση της ότι είναι έτοιμη από την πλευρά της να δεχθεί «συμβιβαστικές» προτάσεις στα κρίσιμα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων ώστε να αρθεί το αδιέξοδο και να επιτευχθεί «λύση». Εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι η ασφάλεια και οι εγγυήσεις σημαίνουν σε απλά Ελληνικά παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση» και τουρκικές εγγυήσεις, με επεμβατικά δικαιώματα, μπορεί να αναμετρήσει την ενδοτική κατολίσθηση της ηγεσίας ενός κόμματος, που προβάλλει ως άλλοθι τους Τουρκοκυπρίους για να δικαιολογήσει μια πολιτική πλήρους συνθηκολογήσεως και «διεθνιστικής αλληλεγγύης» με το υποτελές μόρφωμα της Τουρκικής κατοχής.
Η ηγεσία του ΔΗΣΥ συμπορεύεται πλήρως στην ίδια γραμμή και επιμένει στην υποτιθέμενη στρατηγική για «λύση» του Κυπριακού, όταν η ίδια η Τουρκική ηγεσία διεκδικεί απροκάλυπτα ως δήθεν «λύση» τον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και την αρπαγή του φυσικού της αερίου μέσα από την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δεν θα είχε πολύ νόημα η επιμονή στη γνωστή πολιτική των δύο κομμάτων, εάν δεν επικρεμόταν ο κίνδυνος μιας νέας παλινδρομήσεως στην ίδια φόρμουλα της Πενταμερούς Διασκέψεως. Μεριμνά γι’ αυτά, με διπλωματικό οργασμό στο παρασκήνιο, ο Βρετανικός παράγων, υπό τον μανδύα του ΟΗΕ. Πρώτο του μέλημα είναι η καθήλωση στην ίδια πολιτική και στις παραχωρήσεις που ήδη έγιναν, με τελευταίες τις αδιανόητες παραχωρήσεις στην εσωτερική πτυχή στις οποίες προέβη ο Κύπριος Πρόεδρος στο Κραν Μοντανά (αποδοχή «υπό όρους» της εκ περιτροπής Προεδρίας, των τεσσάρων Ευρωπαϊκών ελευθεριών για όλους τους Τούρκους υπηκόους και της προτεραιότητας του χρήστη αντί του ιδιοκτήτη των κατεχομένων Ελληνοκυπριακών περιουσιών).
Ήδη, το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο ενημέρωσε ο περιβόητος ειδικός εκπρόσωπος για το Κυπριακό του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Άιντα, εγκάθετος της Βρετανικής πολιτικής και συνήγορος των Τουρκικών θέσεων, έκανε δήλωση, με την οποία ζητά από τις δύο πλευρές να παραμείνουν δεσμευμένες στις «παραμέτρους του Γ. Γραμματέα για το Κυπριακό», στις οποίες ενσωματώθηκαν οι παραχωρήσεις Αναστασιάδη. Ο Βρετανικός παράγων επανήλθε, κατά δεύτερο λόγο, με «συμβιβαστικές», προτάσεις στα θέματα ασφάλειας και εγγυήσεων, με στόχο να αποσπάσει και να επικυρώσει επισήμως νέες υποχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς και σ’ αυτά τα κεφάλαια, ώστε να ικανοποιηθούν οι Τουρκικές αξιώσεις και να επιτευχθεί συμφωνία.
Η συγκυρία της γεωτρήσεως της Total στο οικόπεδο 11 της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου έστρεψε τους φακούς της δημοσιότητας στις αντιδράσεις και στις απειλές της Τουρκικής πλευράς εναντίον των ενεργειακών σχεδιασμών της Κυπριακής Δημοκρατίας, που υπογραμμίζουν την καταλυτική σημασία αυτού του νέου, ενεργειακού παράγοντα στο Κυπριακό. Ο κίνδυνος όμως δεν προέρχεται τόσο από τις Τουρκικές απειλές κατά των γεωτρήσεων από ενεργειακούς κολοσσούς, όπως η Total ή η Exxon, που έχουν πίσω τους την ισχύ των χωρών τους. Προέρχεται πολύ περισσότερο από την απεργαζόμενη από τον ξένο παράγοντα, με πρωτοστάτες τους Βρετανούς, δολιοφθορά κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, με άλλοθι μια δήθεν «λύση» του Κυπριακού. Προς αυτήν την κατεύθυνση κινούνται οι σχεδιασμοί στο παρασκήνιο, με στόχο να συγκληθεί μια τρίτη Πενταμερής Διάσκεψη το φθινόπωρο, πριν από τις Προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2018. Η συμφορά του 1974 επήλθε όχι από αντικειμενική Ελληνική αδυναμία, όπως ορισμένοι αφήνουν να διαφανεί. Η Ελλάδα το 1974 είχε σαφή αεροναυτική υπεροχή έναντι της Τουρκίας.
Η υπεροχή αυτή δεν αξιοποιήθηκε ούτε κατά τον πρώτο Αττίλα από τη Χούντα του Ιωαννίδη, ούτε κατά τον δεύτερο Αττίλα από τη Μεταπολίτευση. Η τελευταία, αντί να απαιτήσει σεβασμό της εκεχειρίας, με απειλή επεμβάσεως της Ελληνικής Αεροπορίας και του Ελληνικού Ναυτικού, άφησε την Άγκυρα να αποβιβάσει αμαχητί όσες δυνάμεις ήθελε για να εξαπολύσει στη συνέχεια τον Αττίλα ΙΙ.
Η Κύπρος σήμερα δεν έχει κανέναν λόγο να επισπεύδει για δήθεν «λύση» που θα τη μετέτρεπε σε Τουρκικό προτεκτοράτο. Πρέπει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού την Κυπριακή Δημοκρατία και να εγκαταλείψει άμεσα την ακολουθούμενη αυτοκαταστροφική πολιτική.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ