Translate -TRANSLATE -

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Δημήτρης Παπαδήμος, ο Ταξιδιώτης Φωτογράφος



Δημήτρης Παπαδήμος, ο Ταξιδιώτης Φωτογράφος

Φωτογραφική κληρονομιά από την Ελλάδα που έφυγε

ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΛΕΝΗ ΜΠΙΣΤΙΚΑ 

Όταν το 1984 «κρέμαγε τη Ρόλεϊφλέξ»του, όπως λένε οι ποδοσφαιριστές για τα παπούτσια τους όταν εγκαταλείπουν το γήπεδο, ο κόσμος της φωτογραφίας έχανε τον πιο πιστό εραστή-καλλιτέχνη της. Για μας, της Μεταπολίτευσης, ο Δημήτρης ήταν ένας σοβαρός άνθρωπος, με κουρασμένο ύφος. Δεν μιλούσε, ερχόταν σε συνεντεύξεις Τύπου και εκδηλώσεις, τραβούσε μερικές φωτογραφίες, δεν μιλούσε με συναδέλφους του ούτε με δημοσιογράφους, έφευγε αθόρυβα, όπως είχε έλθει. Και με ποιους να μιλήσει ο Δημήτρης, που τον δεχόταν στο γραφείο της η Ελένη Βλάχου, στη δεκαετία του '60 όταν έβγαλε το περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ και μαζί επέλεγαν τα εξώφυλλα και που φωτογράφισε αποκλειστικά τα γυρίσματα της «Φαίδρας» το 1961 στην Ύδρα! Και ήταν προσωπικός φίλος του Lawrence  Durell και τον ακολουθούσε στην Κέρκυρα. Στα ταξίδια του, είχε συνοδεύσει στη Μέμφιδα τον Jean Cocteau και τον είχε φωτογραφίσει αποκλειστικά, όπως άλλωστε και τους νομπελίστες Γιώργο Σεφέρη στο σπίτι του, στο Στάδιο, και τον Salvatore Quasimodo στην επίσκεψη του στον Παρθενώνα το 1960. Τον Δημήτρη ζήτησε ο Μίνως Αργυράκης να φωτογραφίσει τα σκηνικά και το στήσιμο τους για τη «Μαγική πόλη» -Ιούνιος 1963-, ενώ το 1961 φωτογραφίζει τον Γιάννη Τσαρούχη όταν προετοίμαζε τα σκηνικά και τα κοστούμια για τη «Μήδεια» με τη Μαρία Κάλλας.


Αιγυπτιώτης, ανήσυχο πνεύμα, ο Δημήτρης Παπαδήμος γεννήθηκε στο Κάιρο το 1918. Το 1919 έχασε τη μητέρα του, ο πατέρας του Γιάννης παντρεύτηκε το 1921 την Περσεφόνη και γεννήθηκε ο Αντώνης, αδελφός του Δημήτρη. Το 1936 πέθανε ο πατέρας του κι εκείνη την εποχή ο 18χρονος Δημήτρης γνωρίζεται με τον Βρετανό αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Ωστεν Σαιν Μπαρμπ Χάρισσον, που έγινε ο «θετός» πατέρας του και μέντορας του.
Το 1939 ο Δημήτρης, με έντονες καλλιτεχνικές τάσεις, πηγαίνει το καλοκαίρι στη Γαλλία για να σπουδάσει κινηματογράφο. Κηρύσσεται ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη, ο Δ. Π. επιστρέφει στην Αίγυπτο, ο κινηματογράφος χάνει ένα εκπληκτικό ταλέντο, που το κερδίζει η φωτογραφία, η καλλιτεχνική, η δημοσιογραφική, η βιωματική. Γιατί ο Δημήτρης Παπαδήμος βίωνε τις φωτογραφίες του, μελετούσε και συναναστρεφόταν τους επωνύμους και τους ανωνύμους τους οποίους στόχευε ο φακός του. Κι αυτό το μοναδικό φωτογραφικό ταλέντο έγινε πολεμικός φωτογράφος της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης στο Κάιρο, ακολουθεί την Ορεινή Ταξιαρχία στο Ρίμινι, διοργανώνει το 1945 και συμμετέχει στην ομαδική έκθεση των ελεύθερων καλλιτεχνών στο Κάιρο και στην «Ομάδα και Λευτεριά». 


Το Γενάρη του 1947 φωτογραφίζει την όαση Σιούα, συνοδεύοντας τον Βρετανό συγγραφέα Ρόμπιν Μωμ. Επισκέπτεται τη Μονή Σινά τον Ιούνιο του 1947, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ταξιδεύει στην Κύπρο και μένει στο σπίτι του Ωστεν Χάρισσον στη Λάπηθο, στη συνέχεια τον συνοδεύει στη Μάλτα, όπου ανέλαβε τον επανασχεδιασμό της κατεστραμμένης από τους βομβαρδισμούς νήσου.
Με το πορτρέτο του βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλλα Α' συμμετέχει σε Σαλόνι Διεθνούς Φωτογραφίας του Delaware Museum στον Καναδά. Ακολουθούν ατομικές εκθέσεις στο Ζάππειο το 1949, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Καϊρου, το 1950 πάλι στο Ζάππειο με τίτλο «Ένα ταξίδι στη Χρυσή Ακτή», το 1952 εκπροσωπεί την Αίγυπτο στην Exposition Mondiale de la Photographie στη Λουκέρνη της Ελβετίας. Το 1956 εγκαθίσταται στην Αθήνα και ξεκινά τη συνεργασία με το εικονογραφημένο περιοδικό «Εικόνες».
«Εδώ ήρθαμε», θα μπορούσε να γράψει όποιος κοιτά την εκπληκτική ζωή-καριέρα του φωτογράφου Δημήτρη Παπαδήμου, που παρουσιάζει με απέραντη αγάπη και σεβασμό μια έκδοση του ΜΙΕΤ και την οποία σχεδίασε και επιμελήθηκε ο διευθυντής του ΜΙΕΤ, Διονύσης Καψάλης. Κι έτσι μόνο, με σεβασμό και απέραντο θαυμασμό, μπορούμε να αποπειραθούμε να δώσουμε φωτογραφίες του Αιγυπτιώτη, Έλληνα και κοσμοπολίτη Δημήτρη Παπαδήμου στο εικονογραφημένο περιοδικό της Κυριακάτικης «Καθημερινής». 


Ο Δημήτρης αγόρασε με τους κόπους του ένα κτήμα στην Αγία Παρασκευή, έχτισε το σπίτι του μέσα σε ολάνθιστο κήπο. Παντρεύτηκε το 1961 τη μελαχρινή καλλονή Λιάνα Φραγκιά στον Άγιο Δημήτρη Λουμπαρδιάρη, την εποχή που φιλοτεχνεί ο Δημήτρης Πικιώνης. Η Λιάνα, που στη γερμανική κατοχή ήταν στην Αντίσταση -μετείχε στην ομάδα «Σπίθα»-, του χάρισε τον γιο που πήρε το όνομα του παππού, τον Γιάννη Παπαδήμο.
Η Εθνική Τράπεζα με το ΜΙΕΤ μας έδωσαν έναν τόμο κεντημένο με φωτογραφίες από το 1943 ως το 1980, από το άριστα τακτοποιημένο αρχείο του Παπαδήμου, που ο ίδιος το εμπιστεύθηκε εν ζωή στο ΕΛΙΑ, που αποτελεί τώρα το Φωτογραφικό Αρχείο ΕΛΙΑ - ΜΙΕΤ και που το συμπλήρωσαν με δωρεές η Λιάνα και ο Γιάννης Παπαδήμος. «Ο ανά χείρας τόμος αποτελεί μικρό αντίδωρο στην οικογένεια Παπαδήμου», γράφει ο Μάνος Χαριτάτος. Στο προλογικό σημείωμα μιλούν για την απόφαση να προσφύγουν στους θησαυρούς του ΕΛΙΑ - Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, που από το 2009 ανήκει στο ΜΙΕΤ - Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. 


 «Φυλλομετρώντας το βιβλίο που έχουμε στα χέρια μας, βλέπουμε έναν κόσμο που έφυγε και δεν θα ξανάρθει. Μιαν Ελλάδα που μέσα από πολέμους και περιπέτειες μπόρεσε να επιβιώσει, αλλά που άλλαξε ριζικά μέσα από την ανάπτυξη που ακολούθησε». Γράφουν για το βιβλίο η Ματθίλδη Πυρλή, ο Κωστής Λιόντης (είχε επιμεληθεί το ανάλογο αφιέρωμα «Επτά Ημέρες», το ένθετο της «Καθημερινής»), η Βασιλική Χατζηγεωργίου και ο Heba Farid.
Ο Ωστεν Χάρισσον έμεινε μαζί με την οικογένεια Παπαδήμου στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής, εκεί πέθανε το 1976 σε ηλικία 86 ετών και ετάφη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το 1986 ο Παπαδήμος με τη σύζυγο του Λιάνα ανοίγει παλαιοπωλείο στις Σπέτσες, «Το καΐκι». Έτοιμος πλέον να σαλπάρει για αλλού, τον Απρίλιο του 1994 ο Ταξιδιώτης Δημήτρης κλείνει τα μάτια που είδαν τόσο πολλά και αναπαύεται στο κοιμητήριο των Σπετσών. 


Η φωτογραφική του ενότητα μόνο για την Ελλάδα περιλαμβάνει 40.000 αρνητικά και καλύπτει το σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Για να βλέπουμε εμείς πως ήταν η Ελλάδα που έφυγε ανεπιστρεπτί, γιατί ίσως χρειαστεί, αν όχι εμείς που προλάβαμε τον Δημήτρη, αλλά η νέα γενιά, που δεινοπαθεί αναίτια, να την ξαναχτίσουν. Όπως λέγουν οι Βασίλης Ράπανος και Απόστολος Ταμβακάκης στο υστερόγραφο του σημειώματος, «ας ελπίσουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει τα μαθήματα του παρελθόντος, γιατί διαφορετικά θα πρέπει να τα επαναλάβουμε». ΜΙΕΤ-ΕΛΙΑ, ευχαριστούμε!

 «Δημήτρης Παπαδήμος - Ταξιδιώτης Φωτογράφος» Έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, από το Αρχείο ΜΙΕΤ - ΕΛΙΑ
Από το «Κ» της Καθημερινής 21.1.2012

Ιωάννης Δ. Τσιτσίμης : Νυχτερινή ομίχλη




Νυχτερινή ομίχλη



Από το αγκυροβόλιο
στο βάθος με τα χαλασμένα πλοία
απλώνεται αργά
νυχτερινή κι απόκοσμη
μια βλοσυρή ομίχλη.


Όσοι τη βλέπουν να 'ρχεται
ταχύνουν το βήμα
σηκώνουν το γιακά
όλο και κάποιο σπίτι θα τους περιμένει.


Οι άλλοι, αδιάφοροι
σχεδόν κουρασμένοι
αφήνουν τη σκέψη τους
να ξεγυμνώνει τη θάλασσα.


~ Ιωάννης Δ. Τσιτσίμης ~

Αγγελικής Δαμίγου : Αθανάσιος ο Μέγας



Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας ή Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος (περ. 298 – 2 Μαΐου 373) ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Τιμάται ως άγιος από την Ανατολική Ορθόδοξη, την Ρωμαιοκαθολική, τις Λουθηρανικές και τις Αγγλικανικές εκκλησίες. Αποτελεί έναν από τους τέσσερις Πατέρες της Ανατολικής εκκλησίας που φέρουν τον τίτλο «Μέγας» μαζί με τούς Βασίλειο, Φώτιο, και Αντώνιο, και ένας από τους 33 Πατέρες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Αθανάσιος ο Μέγας

Γράφει η Αγγελική Δαμίγου
 
Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας (18 Ιανουαρίου και 2 Μαΐου) Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 ή 296 στην Αλεξάνδρεια από φτωχούς Χριστιανούς Έλληνες γονείς αλλά με θερμότατη ευσέβεια. Λόγω των οικονομικοί του δεν μπόρεσε να έχει πολυετή φοίτηση σε ανώτερες σχολές. Πήρε, όμως, εγκυκλοπαιδική, φιλοσοφική παιδεία, όπως μαρτυρεί ο Γρηγόριος ο θεολόγος.
Η διάνοια του, πλούσια προικίσθηκε από το Θεό, με γενναία αυτοκαλλιέργεια και ανύψωση και μπόρεσε όχι μόνο να λάμψει σαν μέγας στρατευόμενος ηγέτης της Εκκλησίας αλλά και σαν μεγάλος ακριβολόγος, δογματικός και σαν απολογητής τόσο στους αιρετικούς όσο και στους φιλόσοφους πολέμιους του Χριστιανισμού. Μαζί με τον Κύριλλο ήταν οι αγιότατοι αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας και οι Θείοι, της Εκκλησίας του Χριστού, Πατέρες. Και οι δύο από την Αλεξάνδρεια. Γι’ αυτό η μνήμη τους εορτάζεται την ίδια μέρα, στις 18 Ιανουαρίου.
Το 312 εχειροθετήθη αναγνώστης. Το 320 σε ηλικία 25 η 26 ετών χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο.
Το 325 ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος, 75 χρόνων και φιλάσθενος, δίσταζε ν' ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Μεγάλου Κωνσταντίνου, διά να μεταβούν στην Α' Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, όπου θα παρευρίσκοντο όλοι οι επίσκοποι Ανατολής και Δύσεως. Ο Μέγας Αθανάσιος, αρχιδιάκονος τότε, τον προέτρεψε να μη διστάζει να παρευρεθεί και τον ενεθάρρυνε, με το σκεπτικό, ότι θα παρευρίσκετο καθ' όλη τη διάρκεια της μετάβασης του και της επιστροφής του πλάι του.
Δεν έλαβε μέρος στις συνεδριάσεις και στις συζητήσεις της Συνόδου, υπήρξε όμως σπουδαιότατος παράγοντας στις προσυσκέψεις και στις προσυζητήσεις τόσο ώστε αρκετά χρόνια αργότερα το 339, όταν έγινε η Συνοδός στην Αλεξάνδρεια, εκείνοι που έλαβαν μέρος σ' αυτήν, είπαν ότι ο Μέγας Αθανάσιος ήταν κυρίως εκείνος που σταμάτησε την αρρώστια του Αρειανισμού.
Ο γηραιός Αλέξανδρος, στο επιθανάτιο κρεβάτι του, τον Απρίλιο του 328 εξέφρασε προς τους παρευρισκόμενους κληρικούς και προκρίτους του ποιμνίου του, οτι ήθελε διάδοχο του τον Αθανάσιο, ο οποίος έλειπε σε αποστολή στην Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε μετά το θάνατο του Αλέξανδρου τον Ιούνιο του 328. Τότε Κλήρος και λαός τον εξέλεξαν πανηγυρικά σε ηλικία 33 ετών παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των Αρειανών, που η αναίδεια και η θρασύτητα τους έφτασε στον  Μεγάλο  Κωνσταντίνο κατά της γενομένης εκλογής.
Ο Άρειος που ξεγέλασε τον Κωνσταντίνο, ότι τάχα παραδέχτηκε τις πράξεις της Α' Οικουμενικής Συνόδου, είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα, γι' αυτό και ο αυτοκράτορας θέλησε να πείσει τον Αθανάσιο να δεχτεί τον Άρειο στους κόλπους της Εκκλησίας για την ειρήνη κράτους και Εκκλησίας. Όμως, ο Αθανάσιος βαθύς γνώστης των Αρειανών, το αρνήθηκε. Μόλις, λοιπόν, έγινε αρχιεπίσκοπος κατάγγειλαν στον Μέγα Κωνσταντίνο, ότι έκανε σκευωρίες εναντίον του και ότι ήθελε να διαταράξει την ειρήνη του κράτους. Ο Κωνσταντίνος το πίστεψε. Συνεκάλεσε το 335 Σύνοδο, στην Καισαρεία της Παλαιστίνης για να εξετάσει τις κατηγορίες κατά του Αθανασίου. Έντεχνα, από τη Σύνοδο, αποκλείστηκαν οι Ορθόδοξοι Μάρτυρες. Η Σύνοδος βασίστηκε στις μαρτυρίες Αρειανών, Μελετιανών ακόμη και Εοραίων ειδωλολατρών και καταδίκασε τον Αθανάσιο σε καθαίρεση, ενώ παράλληλα ψήφισε την παραδοχή του Αρείου στους κύκλους της Εκκλησίας.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος διέταξε την εξορία του Αθανασίου στην πόλη Κρίδερι δυτικά της Γαλατίας που κράτησε 2 χρόνια και 4 μήνες. Ο Μέγας Κωνσταντίνος πέθανε τον Μάιο του 337 και ο Μέγας Αθανάσιος επανήλθε στην Αλεξάνδρεια στις 23 Νοεμβρίου του 337 κάτω από τις λαϊκές επευφημίες.
Ο Μέγα; Αθανάσιος το 339 συνεκάλεσε Σύνοδο με 100 Ορθοδόξους επισκόπους στην Αλεξάνδρεια κι απέδειξε το ανυπόστατο όλων των κατηγοριών εναντίον του και πήρε αθωωτική ψήφο.
Τον Ιούλιο του 338 ο Μέγας Αντώνιος δήλωσε δημόσια την εκτίμηση και αφοσίωση του στον πρόμαχο της Ορθοδοξίας Μέγα Αθανάσιο. Οι εχθροί του, όμως, έπεισαν τον Κωνστάντιο να συγκροτήσει Σύνοδο στην Αντιόχεια με την οποία καθήρεσαν τον Αθανάσιο κι έκαναν αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας τον Αρειανό Γρηγόριο τον Καππαδόκη.
Ο Κωνστάντιο; επικύρωσε την καταδίκη που ανάγκασε τον Αθανάσιο σε δεύτερη εξορία που διήρκεσε 7 1/2 χρόνια από τις 10 Απριλίου του 339 ως τις 21 Οκτωβρίου του 346.
Μετά την καθαίρεση του ο Μέγας Αθανάσιος, αφού συνέταξε εγκύκλιο -επιστολή στους επισκόπους του θρόνου του, έφυγε για τη Ρώμη, το Πάσχα του 339 κι έμεινε εκεί 3 χρόνια.
Διέδωσε εκεί την Ορθοδοξία κι αποτέλεσε αφετηρία της ισχυρής και συστηματικής μοναχικής κίνησης της Δυτικής Εκκλησίας.
Το 343, η Σύνοδος στη Σαρδική, τον δικαίωσε και τον ανακήρυξε νόμιμο επίσκοπο της Αλεξανδρείας.
Οι πολέμιοι του, που ήταν περίπου 70 στη Φιλιππούπολη, ανανέωσαν την απόφαση της καθαιρέσεώς του κι έπεισαν τον Κωνστάντιο να ειδοποιήσει τον αδελφό του Κώνστα που βασίλευε στη Δύση, ότι αν τυχόν τολμούσε ο Μέγας Αθανάσιος να επανέλθει στην Αλεξάνδρεια, θα τον θανάτωναν. Στο τέλος, ο Πάπας Ιούλιος κι ο Κώνστας έπεισαν τον Κωνστάντιο να ακυρώσει όλα τα μέτρα που είχαν ληφθεί κατά του Αθανασίου. Ξαναγύρισε στην Αίγυπτο και πριν μπει στην Αλεξάνδρεια, επίσημοι και λαός του έκαναν μοναδική υποδοχή.
Στις 21 Οκτωβρίου του 346 εγκαταστάθηκε πάλι στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αλεξάνδρειας, όπου ο Μέγας Αντώνιος σε βαθύ γήρας του έστειλε τους χαιρετισμούς και τα σέβη του. Φρόντισε για την πνευματικότερη ζωή των μοναχών της Αιγύπτου, για την εξασφάλιση καλύτερης εργασίας των εργατών της Ορθοδοξίας και συνέγραψε την περίοδο εκείνη την απολογία κατά των Αρειανών και υπέρ των αποφάσεων της εν Νικαία Συνόδου.
Όταν πέθανε ο αυτοκράτωρ Κώνστας, ο αδελφός του Κωνστάντιος, πιεζόμενος από τους Αρειανούς, επέτρεψε στον έπαρχο της Αιγύπτου Συριανό, να κυκλώσει με στρατό το ναό, την ώρα που λειτουργούσε ο Μέγας Αθανάσιος και οι στρατιώτες να ορμήσουν ξιφήρεις στα εκκλησιαζόμενα πλήθη, που ζήτησαν να προστατεύσουν τον ιεράρχη τους, ενώ οι ιερείς τον ικέτευαν να φύγει. Εκείνος αφού έψαλε μέρος του ψαλμού κατά του ασεβούς τυράννου της Αιγύπτου, βοηθούμενος από τα πλήθη, εξήλθε και ξέφυγε.
Η 3η εξορία του διήρκεσε 6 χρόνια από τις 9 Φεβρουαρίου του 356 ώς τις 21 Φεβρουαρίου του 352. Περιπλανώμενος στις έρημους της Ανω Αιγύπτου πέρασε από τις κατασκηνώσεις των μοναχών και τα μονήρη ησυχαστήρια των ασκητών. Η Θεία Πρόνοια, όμως, τον διεφύλαξε.
Επικοινωνούσε με τους έμπιστους του στην Αλεξάνδρεια.
Στις 3 Νοεμβρίου του 361 απέθανε ο Κωνστάντιος. Τον διαδέχθηκε ο Ιουλιανός που στην αρχή της βασιλείας του δέχθηκε την ανεξιθρησκεία κι επέτρεψε να επανέλθουν στους θρόνους τους οι εξόριστοι επίσκοποι. Έτσι επέστρεψε πάλι ο Αθανάσιος στις 21 Φεβρουαρίου του 362.
Μετά από 8 μήνες όμως ανεξιθρησκείας ο Ιουλιανός φοβήθηκε το παμμέγιστον κύρος του Αθανάσιου. Τον αποκαλούσε στις επιστολές του «ανθρωπίσκο» και «εχθρό των θεών» και του καταλόγισε θανάσιμο έγκλημα ότι εβάπτισε «Ελληνίδες γυναίκες των επισήμων» και στο τέλος ο Ιουλιανός διέταξε στις 24 Οκτωβρίου του 362 την 4η εξορία του Μεγάλου Αθανασίου. Κατά την αναχώρηση του κι επειδή τα πλήθη έκλαιγαν είπε «Θαρρείτε, νεφυδρίον εστί και θάττον παρελεύσετε» («έχετε θάρρος, γιατί είναι ένα νέφος και γρήγορα θα περάσει»).
Φιλοξενήθηκε από τους μοναχούς στη Θηβαΐδα. Όταν πέθανε ο Ιουλιανός και ανέλαβε διάδοχος ο Ιοβιανός επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του στις 5 Σεπτεμβρίου του 363. Το 365 ανέλαβε το θρόνο του αυτοκράτορα ο Ουάλης φίλος τους Αρειανισμού, ο οποίος εξέδωσε στις 5 Μαΐου του 365 διάταγμα που ανανέωσε το παλιότερο διάταγμα του Κωνστάντιου περί εξορίας των Ορθοδόξων επισκόπων.
Ο λαός ήθελε τον αρχιεπίσκοπο του κι έπεισε τον έπαρχο Αλεξανδρείας να παρακαλέσει τον Ουάλη να μην εκτελεστεί η απόφαση. Ο Ουάλης έστειλε στρατιώτες να σκοτώσουν τον Μεγάλο Αθανάσιο.
Όταν στις 5 Οκτωβρίου ο Μέγας Αθανάσιος το έμαθε, βγήκε νύχτα κρυφά από την Αλεξάνδρεια και κρύφτηκε σ' ένα κοιμητήρι στο πατρικό του σπίτι κι έμεινε εκεί 4 μήνες, έως ότου απέθανε ο ηγεμόνας της Αλεξανδρείας Τατιανός που ζητούσε να τον φονεύσει με εντολή του Ουάλη.
Στο διάστημα αυτών των μηνών πέθανε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευδόξιος και τον διαδέχθηκε ο σοφός και ενάρετος Ευάργιος. Δεν μπόρεσε, όμως, ν' αποτρέψει τον Ουάλη ν' αποστείλει άλλον αρχιεπίσκοπο στην Αλεξάνδρεια. Όμως, όταν το άκουσαν αυτό οι κάτοικοι της Αλεξανδρείας κι έμαθαν ότι θα χοροστατήσει στο ναό του Αγίου Διονυσίου, ξεσηκώθηκαν, πήραν μαζί τους τον στρατιωτικό διοικητή και Κλήρος και λαός περικύκλωσαν απειλητικά το ναό.
Θεώρησαν αχαρακτήριστη την τελευταία απομάκρυνση του Ποιμενάρχου τους. Κάτω από αυτή την πίεση και τις νουθεσίες του καινούργιου Πατριάρχη Ευάργιου, ο Ουάλης δέχτηκε τελικά να αναλάβει πάλι ο Αθανάσιος το θρόνο του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας και να μην ενοχληθεί ποτέ πια. Αυτό έγινε την 1η Φεβρουαρίου του 366.
Έκτοτε πλέον ο Αθανάσιος εποίμανε την Αρχιεπισκοπή του με ειρήνη, ανενόχλητος, πολυσέβαστος, πολύτιμος και διατήρησε πάντοτε όλη του τη δραστηριότητα για την Ορθοδοξία. Δικαίως του δόθηκε ο τίτλος ότι υπήρξε ο αγιότερος των ηρώων και ο ηρωικότερος των Αγίων.
Δικαίως επίσης ονομάστηκε Μέγας Πατέρας και στύλος της Ορθοδοξίας. Διακρίθηκε ως πολυγραφότατος και σπουδαιότατος συγγραφέας. Δυστυχώς δεν διεσώθησαν παρά αποσπάσματα από τα έργα του. Ως διάκονος έγραψε τις πραγματείες του κατά των εθνικών και της ενανθρωπίσεως του λόγου. Στα «πολεμικά» του κατατάσσονται η Έκθεσις Πίστεως, η Εγκύκλιος Επιστολή, η Επιστολή προς τους επισκόπους Αιγύπτου και Λιβύης, οι Λόγοι κατά των Αρειανών. Άφησε και πολλές επιστολές.
Η γλώσσα του Μεγάλου Αθανασίου δεν έχει κάλλος και κομψότητα, όπως   του  Βασιλείου,  του  Γρηγορίου και του Χρυσοστόμου. Διακρίνεται όμως για την ακριβολογία, τον τόνο και τη δύναμη της. Και αληθινά μέσα από τα γραπτά του εξαγγέλλεται ότι υπήρξε ο κορυφαίος των ποιμεναρχών της Εκκλησίας.
Πέθανε στις 2 Μαΐου του 373 μ.Χ. σε ηλικία 75 ετών. Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του δυο φορές το χρόνο. Την 2α Μαΐου, ημέρα του θανάτου του και την 18η Ιανουαρίου, μαζί με τη μνήμη του Αρχιεπισκόπου Κυρίλλου Αλεξανδρείας.
Το θρησκευτικό και ηθικό ανάστημα του στέκεται σαν ωραίο πνευματικό άγαλμα στους κόλπους της Εκκλησίας του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Πηγή
Αγγ. Δαμίγου - Το συναξάρι των Αγίων

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Προς υποψήφιους για δίαιτα




Προς υποψήφιους για δίαιτα

Μήπως η οικογένειά σας αποτελεί εμπόδιο στο να χάσετε τα παραπανίσια κιλά σας;
Δυσκολίες με την οικογένειά τους αντιμετωπίζουν όσοι μπαίνουν στη διαδικασία να αδυνατίσουν, όχι βέβαια γιατί δεν έχουν τη συμπαράστασή τους, αλλά γιατί η αλλαγή διατροφής επηρεάζει όλους όσους τρώνε καθημερινά στο οικογενειακό τραπέζι.
Το ίδιο συμβαίνει είτε ακολουθείται απλώς κάποια δίαιτα για την απώλεια βάρους, είτε το υπέρβαρο ή παχύσαρκο μέλος της οικογένειας υποβάλλεται σε βαριατρική επέμβαση. «Ενώ τα περισσότερα μέλη της οικογένειας συμμερίζονται τους στόχους του ασθενή για απώλεια βάρους, το σίγουρο είναι ότι δεν χαίρονται με τις αλλαγές που γίνονται στο καθημερινό διαιτολόγιο. Το ιδανικό θα ήταν ο σύζυγος, τα παιδιά και γενικά όλα τα πρόσωπα που συνοικούν να ήθελαν να καταναλώνουν ανελλιπώς πολλά λαχανικά, φρούτα και προϊόντα ολικής αλέσεως, και να μην αγοράζουν ποτέ αναψυκτικά, τσιπς ή κέικ. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό στις περισσότερες περιπτώσεις, εκτός και εάν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι υπέρβαρα/παχύσαρκα και όλοι μαζί έχουν αποφασίσει να χάσουν το πλεονάζον βάρος τους», σημειώνει ο γενικός χειρουργός και ειδικός σε θέματα παχυσαρκίας Δρ. Γιώργος Σπηλιόπουλος.
Πώς θα μπορούσε να εξασφαλιστεί η συμπαράσταση της οικογένειας
Οι αλλαγές που συντελούνται στο καθημερινό μενού της οικογένειας ωφελούν όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμη και αν δεν το συνειδητοποιούν. Το ζήτημα είναι να ξεπεραστεί ο φόβος που κυριεύει την υπόλοιπη οικογένεια ότι ποτέ πια δεν θα φάνε τα αγαπημένα τους φαγητά ή γλυκά. «Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα τρικ που θα μπορούσαν να “ξεγελάσουν” τους οικείους σας, αρκεί να είστε λίγο δημιουργικοί. Για παράδειγμα, η αντικατάσταση κάποιων συστατικών των αγαπημένων πιάτων τους με υγιή υποκατάστατά τους (π.χ. τυρί ή γιαούρτι, ή βούτυρο χαμηλών λιπαρών) μπορούν να καταστήσουν δυνατή την αποδοχή των αλλαγών», τονίζει ο Δρ. Σπηλιόπουλος.
Συμβουλές προς την οικογένεια και τους φίλους
Η υποστήριξη της οικογένειας διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πορεία του ασθενούς που βρίσκεται σε διαδικασία απώλειας βάρους. «Στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι όταν η οικογένεια προσφέρει τη στήριξή της στο μέλος που θέλει να αδυνατίσει, αυτό χάνει περισσότερο βάρος, συγκριτικά με τα άτομα που βρίσκουν αντιστάσεις και εμπόδια απ’ αυτή», σημειώνει ο Δρ. Σπηλιόπουλος και συμβουλεύει όσους θέλουν να στηρίξουν τον αγαπημένο τους:
• Να σέβονται τις νέες διατροφικές συνήθειες του ασθενή. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, να μην ζητούν καθημερινά να υπάρχει στο οικογενειακό τραπέζι φαγητό που θα τον έβαζε σε πειρασμό να ξεφύγει από τη δίαιτά του ή οι συναντήσεις με φίλους να μη γίνονται πάντα σε εστιατόρια. Συγγενείς και φίλοι θα πρέπει δηλαδή να απέχουν από κάθε πράξη ή φράση που θα μπορούσε να βάλει σε πειρασμό τον ασθενή.
• Ιδιαίτερα για όσους υποβάλλονται σε βαριατρική επέμβαση είναι σημαντικό να επισημανθεί στους οικείους ότι οι διατροφικές συνήθειες (τόσο το είδος του φαγητού όσο και η ποσότητα) αλλάζουν δραστικά αμέσως μετά το χειρουργείο. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να μάθουν και οι ίδιοι τι θα αλλάξει στο σώμα του ασθενή όταν υποβληθεί στην επέμβαση, προκειμένου να κατανοήσουν και εντέλει να υποστηρίξουν τον χειρουργημένο καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας αδυνατίσματος.
• Να επιβραβεύουν τις επιτυχίες και να τον υποστηρίζουν στις αποτυχίες. Ο καλός λόγος κάθε φορά που κατακτά κάποιος τους στόχους του είναι εύκολος! Εξίσου σημαντική όμως είναι και η υποστήριξή του σε στιγμές αδυναμίας ή στις αναπόφευκτες αποτυχίες του. Πρέπει λοιπόν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που να τους παροτρύνουν για το καλύτερο.
• Να προετοιμαστούν γιατί οι σχέσεις θα αλλάξουν. Λόγω της αλλαγής των συνηθειών αλλά και της ψυχολογίας του ατόμου που αδυνατίζει παρατηρούνται διαφοροποιήσεις στις σχέσεις και στον τρόπο αλληλεπίδρασής του με τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Αυτό λοιπόν που θα πρέπει να γνωρίζουν όσοι βρίσκονται δίπλα του είναι ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν και πριν, μόνο που έχει πια διαφορετικές συνήθειες και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. 

Το Παρόν