Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Σε ανάμνηση του Γκύντερ Γκρας και του ποιήματος : «Ντροπή της Ευρώπης»





Γκύντερ Γκρας: «Ντροπή της Ευρώπης»

Στις 27ης Μαϊου 2012 η εφημερίδα «Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ» (Süddeutsche Zeitung) του Μονάχου δημοσιεύει ένα ποίημα που αποτελεί μαρτυρία ψυχής και πνεύματος ενός διανοητή, του Γκύντερ Γκράς, που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού πνεύματος

Με τον τίτλο «Ντροπή της Ευρώπης», ο Γκρας επιχείρησε με ειρωνεία πικρόχολη κι απογοήτευση να στείλει ένα συγκεκριμένο μήνυμα προς το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο της Γερμανίας προκειμένου να αμβλύνει τις πιέσεις προς την Ελλάδα, τη χώρα που αποτέλεσε τη μήτρα του πολιτισμού της σημερινής Ευρώπης.
Με κυνικότητα που θυμίζει τον Μπέρτολ Μπρεχτ, ο Γερμανός νομπελίστας ψέγει το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο και αντιτάσσει την εικόνα της Ελλάδας με το κλασσικό μεγαλείο απέναντι στη λάσπη που της ρίχνουν σαν να είναι ένα φτωχό, παρηκμασμένο και διεφθαρμένο κράτος.
Με μελανά χρώματα σκιαγραφεί τους δανειστές και τους τοκογλύφους της χώρας μας ως τους δεσμώτες που θέλησαν να δώσουν το κώνειο στον Σωκράτη. Κι εκεί στο μυαλό του Γκρας γεννιέται η ελπίδα· ο Σωκράτης πετά το δηλητήριο κι αντιστέκεται.
Ίσως αυτή είναι και μια ωδή πόνου για μια χώρα που η κοινωνία της θρηνεί και στενάζει κάτω από την πίεση της ανέχειας, που θλίβεται από τις στερήσεις και αποχαιρετά τα καλύτερα και δημιουργικότερα μυαλά της. Αυτή η Ελλάδα, αγέρωχη και τραγική σαν την Αντιγόνη, ενέπνευσε τον Γκύντερ Γκρας και τού έδωσε την δύναμη να κάνει όσα δεν τολμά ο ντόπιος πολιτικός και «πνευματικός» κόσμος.
Έτσι θέλει την Ελλάδα, μέσα από την ψυχή του, να γίνει ΑΥΤΗ  ο ατίθασος Δαυΐδ που θα κατατροπώσει τον αυθάδη Γολιάθ, τον οκνηρό, δύστροπο και αλαζόνα «ευρωπαϊκό γίγαντα» των στατιστικών, του χρήματος και της απανθρωπιάς.
Παρακάτω το ποίημα του Γκ. Γκρας σε μετάφραση της  Πατρίτσια Αδαμοπούλου:




«Η Ντροπή της Ευρώπης»

Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
Όσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν*.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.
Σ’ Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.
Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ως επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Όλυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν’ απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε.
* Ο Γιόχαν Κρίστιαν Φρήντριχ Χαΐδερλιν (Johann Christian Friedrich Hölderlin 1770 – 1843) που αναφέρεται στο ποίημα ήταν ένα σπουδαίος Γερμανός λυρικός ποιητής. Το έργο του γεφυρώνει την κλασική σχολή στη λογοτεχνία με τη ρομαντική. Βασανιζόμενος στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του από ψυχική νόσο, υπέφερε από μεγάλη μοναξιά, και συχνά περνούσε το χρόνο του παίζοντας πιάνο, ζωγραφίζοντας, διαβάζοντας και γράφοντας, ενώ πραγματοποιούσε και ταξίδια όποτε του δινόταν η ευκαιρία.


Γκύντερ Γκρας

Ο Γκύντερ Γκρας (Günter Grass, 16 Οκτωβρίου 1927 – 13 Απριλίου 2015) ήταν ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς, ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκτός από τα μυθιστορήματα με τα οποία έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο, έγραψε θεατρικά έργα και ασχολήθηκε με την ποίηση. Συγχρόνως είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική ζωή της Γερμανίας
Ο Γκύντερ Γκρας γεννήθηκε στην Ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ από Γερμανό προτεστάντη πατέρα και καθολική μητέρα, πολωνικής καταγωγής και ανατράφηκε ως καθολικός. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς, όταν ήταν δεκαπέντε χρονών, να καταταγεί στα γερμανικά υποβρύχια, για να ξεφύγει από το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον του, όπως ο ίδιος υποστήριξε σε συνέντευξή του το 2006, εντάχθηκε πρώτα στο Reichsarbeitdienst και το 1944 στα Waffen-SS τον ένοπλο κλάδος των SS.  Ως μέλος των Waffen-SS συμμετείχε στις επιχειρήσεις της 10ης Μεραρχίας Θωρακισμένων SS "Frundsberg" από τον Φεβρουάριο του 1945 μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους, οπότε τραυματίστηκε, συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες και στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων.
Μετά τον πόλεμο εργάστηκε για δύο χρόνια σε ορυχείο και έλαβε εκπαίδευση λιθοξόου. Αργότερα σπούδασε γλυπτική και γραφιστική, πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Ντίσελντορφ (Künstakademie Düsseldorf) και έπειτα στο Βερολίνο. Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ξεκινά και το λογοτεχνικό του έργο, που θα τον κάνει παγκοσμίως γνωστό. Από το 1983 έως το 1986 διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου.
Ο Γκύντερ Γκρας νυμφεύθηκε δύο φορές, το 1954 και το 1979.
Πέθανε στις 13 Απριλίου 2015 σε μία κλινική στο Λίμπεκ της Γερμανίας
Μια προσωπικότητα
Ο Γκύντερ Γκρας, για πάνω από μισό αιώνα αποτελεί ένα είδος «ηθικής συνείδησης» της Γερμανίας, καθώς με το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου και τις δημόσιες παρεμβάσεις του προσπάθησε να εμποδίσει τον εφησυχασμό των συμπατριωτών του που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, ξεχνώντας τα ναζιστικά εγκλήματα.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημα του Το τενεκεδένιο ταμπούρλο που εκδόθηκε το 1959 και έγινε ταινία είκοσι χρόνια αργότερα. Ακολούθησαν το 1961 το Γάτα και Ποντίκι και το 1963 το Σκυλίσια μέρα που μαζί με το Τενεκεδένιο ταμπούρλο αποτελούν την Τριλογία του Ντάντσιχ. Άλλα γνωστά του έργα, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, όπως και η Τριλογία του Ντάντσιχ, είναι: Η πρόβα της εξέγερσης των πληβείων (1966), Ο Μπουτ το ψάρι (1977), Δυσοίωνα κοάσματα (1992), Γράφοντας μετά το Άουσβιτς (1993), Ένα ευρύ πεδίο (1995), Ο αιώνας μου (1999) και Σαν τον κάβουρα (2002).
Αν και δεν έγινε μέλος του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, ο Γκύντερ Γκρας τάχθηκε υπέρ της σοσιαλοδημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο με μεταρρυθμίσεις και όχι με επαναστατική ανατροπή είναι δυνατή η οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Έτσι, υποστήριξε την κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ, ασκώντας της, όμως, έντονη κριτική.
Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ο Γκρας τάχθηκε ενάντια στην ένωση των δύο Γερμανιών και πρότεινε, για τουλάχιστον μια επταετία, μια Συνομοσπονδία των δύο Γερμανικών κρατών, η οποία μελλοντικά θα μπορούσε να αποκτήσει την μορφή μιας ένωσης Γερμανικών κρατών.
Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των τσιγγάνων, υποστηρίζοντας την ανάγκη χορήγησης σε αυτούς ευρωπαϊκού διαβατηρίου, που θα τους επιτρέπει τη διαμονή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. Δημιούργησε στην Ρουμανία ένα ίδρυμα για τους Ρομά, με την ονομασία «Εταιρία για τους απειλούμενους λαούς», το οποίο κάθε χρόνο βραβεύει όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή των τσιγγάνων. Για τον Γκύντερ Γκρας οι Τσιγγάνοι είναι αυτό που καμωνόμαστε ό,τι είμαστε εμείς: εκ γενετής γνήσιοι Ευρωπαίοι.

 


27. Mai 2012, 00:28 Uhr

Gedicht von Günter Grass zur Griechenland-Krise

Europas Schande

"Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht..." In einem zornigen Gedicht äußert sich Nobelpreisträger Günter Grass zur Griechenland-Krise. Europa stelle das Land, in dem die europäische Idee einst geboren wurde, an den Pranger, beraube es seiner Rechte und verurteile es zu Armut, klagt er. Und der Dichter zeigt Verständnis für die Wut der Griechen.
Ein Gedicht von Günter Grass

Als sich Günter Grass mit seinem Gedicht "Was gesagt werden muss" vor gut sieben Wochen an dieser Stelle in die Nahost-Debatte einschaltete, war die Reaktion der Leser und der Medien groß. Sie war größer, als auf jedes andere Thema, das die Süddeutsche Zeitung in den vergangenen Jahren behandelte. Zunächst drehte sich die Debatte vor allem darum, ob Grass mit seinem Gedicht gegen einen etwaigen Angriff Israels auf Iran unzulässige, wenn nicht gar antisemitische Kritik an Israel geübt hatte. Vor allem sein spätes Geständnis von2006, dass er als Jugendlicher Mitglied der Waffen-SS war, machte es in den Augen vieler Kritiker für Grass unmöglich, sich in die Nahostdebatte einzumischen. Es dauerte, bis es im Diskurs um den politischen Kern des Gedichts ging - die Frage nach dem präventiven Krieg. Nun meldet sich Günter Grass wieder mit einem Gedicht zu Wort - zur Debatte um Griechenland. Die Form der Meinungsäußerung mag umstritten sein, doch sie hat Tradition. Von der Antike über Bertold Brecht bis hin zu der Lyrik des Hip-Hop erlaubte die metrische Form, komplexe politische Zusammenhänge zu verdichten, ohne sich mit dem Slogan zu begnügen. Für Günter Grass hat die politische Einmischung wiederum eine biografische Tradition. Als Mitglied der Gruppe 47 verstand er in den Jahren nach dem Kriege die Literatur noch als "Schreiben gegen das Vergessen". Bald gehörte das politische Engagement für ihn wie selbstverständlich zur Rolle des Schriftstellers und Dichters. Spätestens mit der Verleihung des Literaturnobelpreises im Jahr 1999 war Günter Grass auch international als Stimme eines moralischen Deutschland anerkannt.
Europas Schande
Ein Gedicht von Günter Grass
Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht,
bist fern Du dem Land, das die Wiege Dir lieh.
Was mit der Seele gesucht, gefunden Dir galt,
wird abgetan nun, unter Schrottwert taxiert.
Als Schuldner nackt an den Pranger gestellt, leidet ein Land,
dem Dank zu schulden Dir Redensart war.
Zur Armut verurteiltes Land, dessen Reichtum
gepflegt Museen schmückt: von Dir gehütete Beute.
Die mit der Waffen Gewalt das inselgesegnete Land
heimgesucht, trugen zur Uniform Hölderlin im Tornister.
Kaum noch geduldetes Land, dessen Obristen von Dir
einst als Bündnispartner geduldet wurden.
Rechtloses Land, dem der Rechthaber Macht
den Gürtel enger und enger schnallt.
Dir trotzend trägt Antigone Schwarz und landesweit
kleidet Trauer das Volk, dessen Gast Du gewesen.
Außer Landes jedoch hat dem Krösus verwandtes Gefolge
alles, was gülden glänzt gehortet in Deinen Tresoren.
Sauf endlich, sauf! schreien der Kommissare Claqueure,
doch zornig gibt Sokrates Dir den Becher randvoll zurück.
Verfluchen im Chor, was eigen Dir ist, werden die Götter,
deren Olymp zu enteignen Dein Wille verlangt.
Geistlos verkümmern wirst Du ohne das Land,
dessen Geist Dich, Europa, erdachte.

Χριστίνα Σαλεμή : Η Ελλάδα είναι ζάπλουτη …


Και ξαφνικά ανακαλύψαν όλοι ότι η Ελλάδα είναι ζάπλουτη …


Γράφει η Χριστίνα Σαλεμή

Αφού η Ελλάδα δεν έχει πια κανένα περιουσιακό δικαίωμα και όλη η υπάρχουσα και η μελλοντική περιουσία της παραχωρήθηκε στους δανειστές, ανακάλυψαν όλοι ξαφνικά ότι η χώρα είναι ζάπλουτη !

Αναφέρομαι στο θόρυβο που ξέσπασε εδώ και λίγες μέρες, έπειτα από δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για πρόσφατες ανακαλύψεις σχετικά με τα πλούτη της χώρας μας, όπως: «Κρυμμένος θησαυρός» 2,4 τρις ευρώ στη Χαλκιδική (25 Απριλίου 2017), Νεο πετρελαϊκό Ελ Ντοράντο η Ελλάδα: «Απόβαση» ExxonMobil και Total – Eντοπίστηκαν τουλάχιστον 10 κοιτάσματα πετρελαίου 20 φορές μεγαλύτερα του Πρίνου – Οι Αμερικανοί το γνώριζαν από το ’90!, (24 Μαΐου 2017) Το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο στην Κρήτη; (25 Μαΐου 2017) και άλλα παρόμοια.

Στη πραγματικότητα όμως, το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει αμύθητα πλούτη, ήταν γνωστό στους πάντες τουλάχιστον από το 1981, όταν σύμφωνα με τον τότε πρόεδρο της ΕΟΚ, Γκαστόν Τορν, η Ελλάδα έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των 9, «με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων». Τώρα βέβαια χάθηκαν και τα 3 πλεονεκτήματα αλλά ας σταθούμε στα πλούτη της. Της δήλωσης Τορν, είχε προηγηθεί άρθρο των «FINANCIAL TIMES» όπου αναφερόταν ότι «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μια μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών που θα συμβάλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς τον ορυκτό πλούτο» (βλέπε «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ»,Απρίλιος 1978, σελίδα 257 και Πρακτικά της Βουλής, Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 σελίδα 3381) 

Μετά την δήλωση Τορν, και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου του 1987, ο υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, έθεσε το θέμα στη βουλή. Διαβάστε το σχετικό άρθρο με τίτλο ” Υφυπουργός Ιωάννης Κουτσογιάννης 6 Απριλίου 1987: Η Προφητεία για τα πετρέλαια, το Αιγαίο και τους Τούρκους  Αξίζει! 

Αργότερα, κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της βουλής της 10ης Ιανουαρίου 2011, όταν συζητήθηκε η ερώτηση 15 βουλευτών προς τρεις αρμόδιους υπουργούς σχετικά με τον ορυκτό πλούτο της χώρας, έγιναν και άλλες αποκαλύψεις. Διαβάστε αποσπάσματα των πρακτικών και σχόλια εδώ: Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας – Νέες αποκαλύψεις σε πρακτικά της Βουλής Όπως θα διαπιστώσετε, όσοι βουλευτές πήραν το λόγο, προχώρησαν και σε μια αποκάλυψη ή κατέθεσαν στοιχεία από δημοσιογραφικές έρευνες κυρίως της περιόδου 2001- 2003, για την νήσο Ζουράφα και γενικά για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Εν ολίγοις, όλοι οι ομιλητές ανέφεραν συνταρακτικά γεγονότα.

Τα περισσότερα από τα προαναφερόμενα, μαζί με άλλα στοιχεία που είχαν δει το φως της δημοσιότητας έως τότε, αλλά και διαφορετικές αναφορές σχετικά με τα υπόλοιπα πλούτη της Ελλάδας, όπως η ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικής και πολιτισμικής της κληρονομίας (βλέπε ενδεικτικά τη δήλωση της Χίλαρι Κλίντον, τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, όταν συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου), τα έστειλα αρχές Μαΐου του 2012 στον Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (ICC), ως απόδειξη της καταγγελίας μου. Η καταγγελία έκανε το γύρο του διαδικτύου και έτσι το θέμα έγινε πάλι επίκαιρο. 

Αμέσως μετά, το συμπεριέλαβα και στο ιστορικό της πρωτοβουλίας συλλογής υπογραφών που έγινε με σκοπό την δημοσιοποίηση των πρωτοβουλιών που έγιναν στη Χάγη με αφορμή τα εγκλήματα τα οποία τελούνται στην Ελλάδα, αλλά και την άσκηση πιέσεων προς πάσα κατεύθυνση. Ενδεικτικό απόσπασμα :

“…δεν θέλει και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς τις προθέσεις. Ακόμα περισσότερο αν λογαριάζει ότι η επίσημη δικαιολογία είναι ότι, όλα αυτά γίνονται, και οι Έλληνες πρέπει να υποφέρουν, για την οικονομική  “σωτηρία” της Ελλάδας!
 
Μόνο που :
1. Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.
2. Κράτος χωρίς εθνική κυριαρχία δεν είναι κράτος αλλά αποικία.
3. Λόγω των εξαιρετικών και μοναδικών πλεονεκτημάτων της  χώρας, αλλά και λόγω του όγκου των φυσικών αποθεμάτων που παραμένουν αναξιοποίητα, είναι φανερό ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι τεχνητό και είναι προφανές ότι στη πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να σωθεί από τους ” σωτήρες” της.
 
Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας;  Ή καλύτερα ποια ήταν τα πλεονεκτήματα αυτά πριν αρχίσει η “σωτηρία” της χώρας;
 
– το μικρό συνολικό εξωτερικό χρέος, η στρατηγική γεωγραφική θέση και η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά,
– σημαντικοί τομείς στην Οικονομία, όπως ποιοτικά γεωργικά προϊόντα, τουρισμός και ναυτιλία, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά το φόβο του μισθολογικού ανταγωνισμού εκ μέρους των αναπτυσσόμενων χωρών (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κλπ) όπως συμβαίνει με τις γερμανικές και άλλες βιομηχανίες
– το γεγονός ότι είναι μία από τις ελάχιστες δυτικές χώρες, οι οποίες διέθεταν ακόμα μεγάλη δημόσια περιουσία, ανεκμετάλλευτο πλούσιο υπέδαφος και πολύ κερδοφόρες κοινωφελείς εταιρείες στην ιδιοκτησία του κράτους.
 
Για του λόγου το αληθές, μερικά ενδεικτικά στοιχεία:
 
– η Ελλάδα είναι επί δεκαετίες η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο αλλά η έδρα των εφοπλιστικών εταιριών βρίσκεται πια στην αλλοδαπή.
– το 2009, το συνολικό εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ ήταν 167% και η Ελλάδα βρισκόταν πολύ πίσω στην παγκόσμια αλλά και στην Ευρωπαϊκή κατάταξη, όπου προηγούνταν η Ιρλανδία με περίπου 1000%, η Ολλανδία με περίπου 470%, η Βρετανία με 416% και η Πορτογαλία με 223%
– τα ανεκμετάλλευτα πλεονεκτήματα της χώρας όπως λχ. ο ορυκτός πλούτος, ήταν γνωστά στους πάντες, καθώς από το 1981 όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα μπήκε στην τότε ΕΟΚ (των 9) με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων (Γκαστόν Τορν, Πρόεδρος της ΕΟΚ το 1981)Εννοείται ότι όλα αυτά τα πλεονεκτήματα δεν αξιοποιήθηκαν και όπως τώρα φαίνεται, ο σκοπός ήταν εξαρχής, να “σωθεί” η Ελλάδα από τους Έλληνες και από τα πλούτη της!

Για να φιλοξενήσω την μετάφραση του προαναφερόμενου ψηφίσματος στα ελληνικά, μου έφτιαξε ένας φίλος το παρόν ιστολόγιο (το οποίο βάφτισα JusticeForGreece), όπου εν γνώση του εισαγγελέα του ICC, συγκεντρώνω από τότε αποδεικτικό υλικό που να τεκμηριώνει περαιτέρω τις καταγγελίες και να συμπληρώσει τα στοιχεία τα οποία ήδη έλαβε ο εισαγγελέας από εμένα και από τους άλλους πολίτες οι οποίοι προσέφυγαν εκεί. (Μεταξύ τους μάλιστα, βρίσκεται και μια Γερμανίδα ακτιβίστρια καθώς και ο σημερινός υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ !)

Και ποια νομίζεται ότι ήταν η πρώτη ανάρτηση που έκανα ;;;; Η αναδημοσίευση ενός άρθρου που αποδείκνυε ότι το όποιο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας μπορούσε να λυθεί μέσα σε έναν μήνα … Δείτε ένα ενδεικτικό απόσπασμα : 

“ Πως μπορούμε να βγούμε από την στενωπό στην οποία τόσο έντεχνα, γρήγορα και σχεδιασμένα μας τοποθέτησαν; Αυτή είναι η απορία όλων, αυτό είναι το ερώτημα που δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν οι υπάρχοντες πολιτικοί, αφού το ζητούμενο γι αυτούς είναι να διασωθούν οι ίδιοι, αλλά όχι η χώρα και οι πολίτες της. Επί χρόνια, άλλωστε, εργάστηκαν ώστε να δημιουργήσουν την σημερινή εικόνα φρίκης και απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι Ελλάδα και Κύπρος έχουν τοποθετηθεί στο κέντρο του ενεργειακού χάρτη του αύριο; Πόσο τυχαίο είναι άραγε πως η Ελλάδα βρέθηκε στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο με ένα πολιτικό σκηνικό και δυναμικό, το οποίο αρνείται επιμόνως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κινηθεί προς το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και της χώρας, αλλά με πολύ μεγάλη ευκολία αποφασίζει να νομοθετεί υπέρ των «δάνειων» και κατοχικών δυνάμεων; Στην Ισλανδία, ένας μόνο πολιτικός –ο πρόεδρος της χώρας- στάθηκε στο ύψος του, συμπεριφέρθηκε ως άνθρωπος και σταμάτησε την επερχόμενη ορδή του ΔΝΤ και των δανειστών που απαιτούσαν να πάρουν τα πάντα από τον Ισλανδικό λαό. Στην Ελλάδα δεν βρέθηκε ούτε ένας που να σκεφθεί το συμφέρον των πολλών, να σεβαστεί την δημοκρατία και το πολίτευμα και να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει… Ούτε ένας!
 
Και όμως, σε έναν μήνα θα μπορούσε να μην υπάρχει κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα για την Ελλάδα, η οποία έχει την δυνατότητα να μετατραπεί σε πανίσχυρο διεθνή οικονομικό «παίκτη». Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Επειδή κάποιοι θέλουν να καρπωθούν οι ίδιοι τα μέγιστα (αν όχι τα πάντα) από την κρίση που «φυτεύθηκε» στο «οικόπεδο» Ελλάδα (όπως χαρακτήρισε την πατρίδα μας ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν υπουργός Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος όλως τυχαίως τοποθετείται σε υπουργεία άμεσου ενδιαφέροντος της τρόικας…).
 
Ενέργεια, λοιπόν. Η λέξη που «κρύβει» την απάντηση. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και υπόλοιπος ορυκτός πλούτος, είναι η στόχευση των «δανειστών» μας. Ενέργεια που «κρύβεται» (ή τουλάχιστον μέχρι πριν 8 μήνες εθεωρείτο γραφικός οποιοσδήποτε αναφερόταν σε αυτήν) σχεδόν σε ολόκληρη την χώρα. Ενδεικτικό του σχεδιασμού κλοπής του Ελληνικού ενεργειακού πλούτου, είναι η απόφαση και ανακοίνωση -από την κυρία Μέρκελ- παύσης λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων της Γερμανίας. Και πού θα βρει η Γερμανία ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες της, αφού είναι μία εξαρτώμενη ενεργειακά οικονομία; Μα, από το «οικόπεδο» Ελλάδα, το οποίο φέρεται να έχει τεράστια αποθέματα νοτίως της Κρήτης, στο Ιόνιο και φυσικά νοτίως του Καστελλόριζου αλλά και στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο (χωρίς να ξεχνάμε τον Θερμαϊκό κόλπο).“  Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ακολούθησε η αναδημοσίευση πληθώρας άλλων σχετικών δημοσιευμάτων, όπως λχ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιδού η αξία κοιτασμάτων (γη και θάλασσα) της Ελλάδας – με σχόλια και βίντεο / Greece Is Not Poor – It Actually Has Massive Untapped Reserves Of Gold, Oil And Natural Gas / Κρήτη «gas giant»! Η “μυστική” έκθεση για τα ελληνικά πετρέλαια / Ιστορίες από το παρελθόν: Ουράνιο στη Βόρεια Ελλάδα, Όσμιο στα Ίμια κλπ [βίντεο] / Ο πραγματικός χάρτης της Ελληνικής ΑΟΖ και ο χάρτης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου / Χάρτης κοιτασμάτων φυσικού αερίου Ανατ. Μεσογείου απο μετρήσεις ΜΑD του 2007 κλπ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι είχαν κυκλοφορήσει παντού και έτσι τα βρήκα και εγώ!
Τι έπρεπε να γίνει ;;; ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν σχετικών αιτημάτων που κατατέθηκαν στις Εισαγγελικές Αρχές και στα Αστυνομικά Τμήματα όλης, ή σχεδόν όλης της επικρατείας, διά μηνύσεων, μηνυτήριων αναφορών και καταγγελιών όπως οι ακόλουθες: η από 25/02/2011 ΜΗΝΥΣΗ – ΕΓΚΛΗΣΗ για μην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου κατά Γεωργίου Παπανδρέου Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ιωάννη Μανιάτη, Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παντός άλλου υπευθύνου, η από 20/06/2011 μήνυση μου κατά του Γ. Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία και πολλά άλλα αδικήματα (δείτε την αν θέλετε ΕΔΩ), οι μηνύσεις που έγιναν το 2013 για το μπλοκάρισμα της επένδυσης για εξόρυξη ζεόλιθου στον Έβρο (και όχι μόνο) και οι μηνύσεις εσχάτης προδοσίας που κατατέθηκαν από χιλιάδες πολίτες πριν και μετά τη ψήφιση του νόμου 4111/2013 (Φεκ 18 Α’/25.01.2013), με τις οποίες ζητήθηκε από περίπτωση σε περίπτωση, η άμεση σύλληψη των βουλευτών που θα τον ψήφιζαν ή τον ψήφισαν. Πρωτοστάτες ήταν τότε το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών – ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη, η δικηγόρος Αθηνών Ντόρα Κρητικοπούλου, ο δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών Θεοφάνης Μαλκίδης, ο πολιτευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Γεωργούλας Αλέξανδρος, και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. Όλες οι λεπτομέρειες έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωτικά σε άρθρο με τίτλο “Καταγγελία Εσχάτης Προδοσίας και αίτηση σύλληψης βουλευτών λόγω της κύρωσης της από 12/12/2012 ΠΝΠ” το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ

Τέλος, σας θυμίζω ότι η χώρα έχασε όλα τα περιουσιακά της δικαιώματα στις 8 Μαΐου 2010, όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου υπέγραψε με το έτσι θέλω για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας την διεθνή δανειακή σύμβαση, με ξένα κράτη, την επενδυτική τράπεζα ΚfW («Kreditanstalt für Wiederaufbau») και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δείτε σχετικά ένα ενδεικτικό υπόμνημα που κατατέθηκε τις προάλλες στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης μιας περσινής μήνυσης εσχάτης προδοσίας της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της χώρας που τελείται διαρκώς από τον Οκτώβριο του 2009 και έπειτα. Με αυτό το υπόμνημα αποκαλύπτεται η προδοσία σε όλο της το μεγαλείο και αποδεικνύεται με έγγραφα ότι όλες οι συμφωνίες της Ελληνικής Δημοκρατίας με τους δανειστές είναι ανυπόστατες. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της ΕΔΩ. Και αυτό το υπόμνημα έκανε το γύρο του διαδικτύου και έχει κοινοποιηθεί μέσω facebook, twitter και email σε πάρα πολλούς “κοινούς” και διάσημους παραλήπτες. Θα το βρείτε με τίτλο ” Δείτε γιατί είναι εγκληματικές και ανυπόστατες όλες οι συμφωνίες τους και γιατί θα μπουν φυλακή όλοι μαζί ! “.

Τι θα ακολουθήσει;;; Κανείς δεν ξέρει. Πάντως όμως, τώρα που δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι ανέκαθεν η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας καθώς και οι δανειστές, γνώριζαν πολύ καλά ποια είναι η πραγματική περιουσιακή κατάσταση της χώρας, που το θέμα του αμύθητου ελληνικού πλούτου επανήλθε στην επικαιρότητα και αποδείχτηκε ότι η δανειακή σύμβαση Παπακωνσταντίνου είναι ανυπόστατη και εγκληματική, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα : 

Θα παρέμβει επιτέλους η δικαιοσύνη όπως αμέτρητες φορές της έχει ζητηθεί και έχει καθήκον να κάνει, ή θα συνεχίσει να κοιτάζει πως λεηλατείται η χώρα και εξουδετερώνεται με κάθε τρόπο ο ελληνικός Λάος, έτσι ώστε ως νόμιμος ιδιοκτήτης αυτού του πλούτου να μην έχει ούτε την δυνατότητα, ούτε το χρόνο, ούτε το κουράγιο και ούτε τη δύναμη να αντιδράσει;

Οψόμεθα.

https://justiceforgreece.wordpress.com/2017/05/25/και-ξαφνικά-ανακαλύψαν-όλοι-ότι-η-ελλά/

Η Ευρώπη - Ιανός και το δίκαιο της ανάγκης





Η Ευρώπη-Ιανός και το δίκαιο της ανάγκης*

Το 2002, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Κοπεγχάγης αποφάσισε τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την προσχώρηση δέκα νέων κρατών, μεταξύ των οποίων και η Κύπρος, ήταν η χρονιά της μεγάλης αισιοδοξίας και των μεγάλων προσδοκιών για την Ευρώπη. Ήταν η χρονιά όπου το ευρώ υποκατέστησε τα εθνικά νομίσματα ως ενιαίο νόμισμα των κρατών της ευρωζώνης, ήταν η χρονιά στην οποία συνήλθε η περίφημη Συνέλευση για το μέλλον της Ευρώπης για να επεξεργαστεί, ως οιονεί συντακτική συνέλευση, ένα Ευρωπαϊκό Σύνταγμα.
Όλη αυτή η ευφορία αποτυπωνόταν, με ύφος σχεδόν λυρικό, στη Δήλωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το Μέλλον της Ένωσης, την περίφημη «Δήλωση του Λάακεν», που μιλούσε για «τη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια» και για μια Ευρώπη ως ήπειρο «των ανθρωπιστικών αξιών, της Μάγκνα Κάρτα, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων, της Γαλλικής Επανάστασης, της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου», ως ήπειρο «της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και πάνω απ' όλα της ποικιλομορφίας». «Το μοναδικό σύνορο που χαράσσει η Ευρωπαϊκή Ένωση», διακήρυττε τότε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, «αφορά τη δημοκρατία και τα δικαιώματα του ανθρώπου». Όμως, μία μόνο δεκαετία μετά, αυτό που ονομάσαμε «δημοσιονομική» κρίση - και που είναι τελικά πολύ περισσότερα από αυτό, αφού είναι πρωτίστως πολιτική κρίση, με βαθύτατες κοινωνικές επιπτώσεις - ανέδειξε κυρίαρχη μια εντελώς άλλη Ευρώπη.
Και ενώ ο ευρωσκεπτικισμός καλπάζει, ακόμη και στις ισχυρές χώρες του Βορρά, η αλήθεια βρίσκεται αλλού: Δεν είναι τόσο τα υπερχρεωμένα κράτη αυτά που δεν τήρησαν τις επιταγές της ευρωπαϊκής ενοποίησης όσο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή που παραβίασε (και παραβιάζει) τους συμπεφωνημένους στόχους, τις κεκτημένες αρχές και την ίδια τη θεσμική ισορροπία του ευρωενωσιακού οικοδομήματος. Είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση εκείνη που, λειτουργώντας υπό την εξουσία του ηγεμονικού άξονα της Γερμανίας και των δορυφόρων της, στρέβλωσε και στρεβλώνει τους όρους της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καταστρατηγεί την ευρωενωσιακή νομιμότητα και προδίδει την «ευρωπαϊκή ιδέα».
Η δημοσιονομική κρίση ανέδειξε σήμερα μια Ευρώπη που αντί για «ενωμένη» είναι «διαιρεμένη». Αντί να πραγματώνει τη «διαρκώς στενότερη ένωση των λαών» της, όπως επιτάσσει το ίδιο το άρθρο 1 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, καλλιεργεί σταθερά τη διαίρεση και τον διχασμό, και μάλιστα σε πολλαπλά επίπεδα: μεταξύ κρατών χρεοκοπημένων και κρατών δανειστών, μεταξύ κρατών-μελών της ευρωζώνης και κρατών εκτός ευρώ, μεταξύ ανεπτυγμένου Βορρά και φτωχού Νότου, μεταξύ «καλών» και «κακών» Ευρωπαίων - που πρέπει να «τιμωρηθούν». Και ενώ μέχρι σήμερα είχαμε τον «οκνηρό» και «απείθαρχο» Ευρωπαίο των χωρών του Νότου, έχουμε τώρα, με την κυπριακή κρίση, και τον «ανήθικο» Ευρωπαίο. Όμως οι ίδιες οι Συνθήκες, καθώς και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάγουν σε οιονεί συνταγματικές αρχές και σε θεμελιώδεις κανόνες της Ένωσης τον σεβασμό της ποικιλομορφίας και της εθνικής, πολιτικής και συνταγματικής ταυτότητας των κρατών-μελών και την αλληλεγγύη - αντί της τιμωρίας. Η δημοσιονομική κρίση ανέδειξε μια Ευρώπη που, από «γη της επαγγελίας», της ευημερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, εξελίσσεται σε φόβητρο και σε παράδειγμα προς αποφυγήν.
Παράλληλα, η αρχή της αναλογικότητας και η αρχή της εμπιστοσύνης, που αποτελούν τα θεμέλια όχι μόνο του κράτους δικαίου αλλά και του ίδιου του ευρωπαϊκού πολιτισμού, παραβιάζονται κατάφωρα. Και όλα αυτά τη στιγμή που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και η αρχή της ασφάλειας δικαίου, η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισότητα αποτελούν όχι μόνο την περίφημη «ταυτότητα» και το «αξιακό σύστημα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και θεμελιώδεις, οιονεί συνταγματικές αρχές που αποτυπώνονται κανονιστικά στις Συνθήκες, στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης αλλά και στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κρίση ανέδειξε εν τέλει μια Ευρώπη που από ήπειρος της ελευθερίας και της δημοκρατίας κινδυνεύει να γίνει ήπειρος της ανελευθερίας και της υποταγής. Με την επίκληση της ανάγκης να ξεπεραστεί η κρίση, παραβιάζονται κατά το δοκούν όχι μόνο τα εθνικά Συντάγματα αλλά και οι θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές της ίδιας της ευρωπαϊκής έννομης τάξης. Ζούμε αυτή τη στιγμή, όχι μόνο στο επίπεδο των εθνικών κυβερνήσεων όσο και στο επίπεδο της ίδιας της Ένωσης, μια νέα εκδοχή του δικαίου της ανάγκης, μια νέα εκδοχή της περίφημης raison d' Etat, που επιτρέπει ή επιβάλλει αυτό που υπαγορεύεται από την ανάγκη ενώ - καταδήλως - απαγορεύεται από τις θεμελιώδεις συνταγματικές ή οιονεί συνταγματικές αρχές. Η τακτική που ακολουθείται είναι διττή: Από τη μια, προβάλλεται ένα «κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον», που όμως διαμορφώνεται μόνο από τους ισχυρούς της Ένωσης - και που θυμίζει κατά τη γνώμη μου τη θεωρία της πολιτικής ουδετερότητας του κράτους και του αρχηγού του κράτους μοναρχικών πολιτευμάτων. Από την άλλη, γίνεται επίκληση μιας στεγνής νομιμότητας, που περιορίζεται στο γράμμα του νόμου αγνοώντας την αξιακή του θεμελίωση - και που θυμίζει επίσης, δυστυχώς άλλες εποχές.
Παρά τις εξαγγελίες για εμβάθυνση της δημοκρατίας, παρά τη ρητή κατοχύρωση, με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, των αρχών της αντιπροσωπευτικής και της συμμετοχικής δημοκρατίας στην Ένωση, η Ευρώπη λειτούργησε και λειτουργεί ενάντια στις αντιδράσεις των πολιτών της, επικαλούμενη ενδεχομένως τη σιωπή όχι όμως και τη συμφωνία των λαών της. Σε αντίθεση με τη θεμελιώδη αρχή του σεβασμού της ισότητας των κρατών-μελών και του σεβασμού της ισότητας των πολιτών της Ένωσης που προστατεύονται από τις Συνθήκες, η Ευρώπη λειτούργησε και λειτουργεί με σχέσεις ιεραρχικής εξάρτησης και όχι ισότιμης συμμετοχής, με το εργαλείο της επιβολής και όχι της συνεργασίας των κρατών και των λαών της. Αυτό όμως είναι μια άλλη Ευρώπη.  
Στην πραγματικότητα, πίσω από την αναβίωση του οράματος μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης, θεμελιωμένης στα πολιτισμικό οπλοστάσιο της δημοκρατίας και της ελευθερίας, η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και η επανένωση της Γερμανίας είχαν και δύο άλλες πλευρές: Και πίσω από την πρόσοψη οι σχέσεις εξουσίας και το πολιτικό τοπίο άλλαζαν ραγδαία, και τα αποτελέσματα βιώνουμε σήμερα. Από τη μια η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και η άκρατη απελευθέρωση των αγορών επέτρεψαν τη διείσδυση της ιδιωτικής λογικής των αγορών στο κράτος, στη δημόσια εξουσία και στη διαμόρφωση της πολιτικής απόφασης. Αυτό δεν οδήγησε μόνο στη συρρίκνωση της κρατικής εξουσίας και στην επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού. Κυρίως, επέτρεψε την αποπολιτικοποίηση των βασικών επιλογών του δημόσιου βίου και την επιβολή δήθεν «τεχνοκρατικών» λύσεων ενώ συνέτεινε στη διάχυση της πολιτικής ευθύνης, με αποτέλεσμα οι εθνικές κυβερνήσεις να «νίπτουν τας χείρας τους» και ο πολίτης να μη γνωρίζει τον πραγματικό αποδέκτη των αιτημάτων του, αφού οι αποφάσεις διαμορφώνονται μέσα σε αυτό το θολό τοπίο που αποδίδεται με τον νεολογισμό «διακυβέρνηση». Ετσι όμως η δημοκρατία χάνει δύναμή της ως αυτοκυβέρνηση και ως συλλογική πολιτική ισχύς και ανοίγει ο δρόμος για μη δημοκρατικές εξουσίες. Από την άλλη, το τέλος του δυϊσμού ανατολικό/δυτικό μπλοκ εστίασε την πολιτική στοχοθεσία στις εθνικές επιδιώξεις και οδήγησε στην αναβίωση των εθνικών επιδιώξεων. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση απέκτησε έτσι μια εθνικοπολιτική νοηματοδότηση, υπακούοντας στις εθνικές, ενδεχομένως και ηγεμονικές, επιδιώξεις των ισχυρών κρατών της Ενωσης, με πρωτεργάτη την επανενωμένη και οικονομικά ισχυρότατη Γερμανία.
Δεν είναι μόνον η μεταφορά της δημοσιονομικής κυριαρχίας από τα εθνικά Κοινοβούλια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή σε ένα διακυβερνητικό όργανο, που θέτει σήμερα ζήτημα δημοκρατίας στην Ένωση, αφού η μεταφορά αυτή δεν αντισταθμίζεται με αντίστοιχη ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του οργάνου που εκπροσωπεί κατ' εξοχήν τους πολίτες της Ένωσης. Το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης είναι άλλωστε ακόμη εντονότερο για τα κράτη-μέλη που, όπως η  Ελλάδα και η Κύπρος υπάγονται στη δημοσιονομική εποπτεία και τον έλεγχο της τρόικας, δηλαδή ενός τριμελούς οργάνου που εκπροσωπεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με αμφίβολο δημοκρατικό έρεισμα. Το μεγαλύτερο πλήγμα στη δημοκρατία και στη θεσμική ισορροπία της Ένωσης είναι ότι, ενώ στη δημόσια σκηνή λιγότερο ή περισσότερο τα προσχήματα της τυπικής δημοκρατικής νομιμότητας τηρούνται, στην πραγματικότητα οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού. Είναι γνωστό πως οι αποφάσεις φτάνουν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στο Eurogroup αφού έχουν ήδη κριθεί παρασκηνιακά, εκτός πολιτικής διαβούλευσης, με διμερείς ή έστω ολιγομελείς συναντήσεις. Είναι επίσης γνωστό πως ο περίφημος κανόνας της συναίνεσης λειτουργεί στη βάση της ισχύος και της δημοκρατικής αντιπαράθεσης μιας πλειοψηφίας και μιας μειοψηφίας. Έτσι, στην πραγματικότητα, οι αποφάσεις που η Ένωση έλαβε και λαμβάνει για την αντιμετώπιση της κρίσης, αποφάσεις που κρίνουν την τύχη κρατών και λαών, υπαγορεύτηκαν από τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης ή από τη Γερμανία και τους δορυφόρους της.
Η κρίση αναδεικνύει σήμερα σε όλο του το μεγαλείο το ευρωπαϊκό ιστορικό παράδοξο του ιανικού προσώπου της νέας Ευρώπης: μια Ευρώπη τόσο περισσότερο αυταρχική και ολιγαρχική όσο προβάλλει υποκριτικά ως «σωτηρία» της την αποπολιτικοποίησή της και την αποστασιοποίησή της από τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας.  

*Από άρθρο της κας Νέδας Κανελλοπούλου - Μαλούχου στο ΒΗΜΑ. Η κυρία Νέδα Αθ. Κανελλοπούλου - Μαλούχου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.