Translate -TRANSLATE -

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Παναγιώτης Λιάκος : Ο πλατωνικός άρχοντας των δαχτυλιδιών




Ο πλατωνικός άρχοντας των δαχτυλιδιών

Οι άνθρωποι που ομορφαίνουν τις ζωές πολλών άλλων με αυτά τα υλικά ζυμώνονται. Με Ελλάδα και Χριστό

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

O πρόγονος του Γύγη του Λυδού ήταν, λένε, βοσκός και δούλευε στον άρχοντα, τότε, της Λυδίας, όταν ύστερα από μια μεγάλη νεροποντή και σεισμό ράγισε κάπου το έδαφος κι άνοιξε ένα βαθύ ρήγμα στον τόπο όπου έβοσκε το κοπάδι του. Σάστισε σαν το είδε, κατεβαίνει, και κοντά στα άλλα περίεργα βλέπει εκεί, όπως λέει ο μύθος, ένα χάλκινο άλογο, κούφιο από μέσα, που είχε κάτι μικρές θυρίδες· σκύβοντας στο εσωτερικό του βλέπει μέσα έναν νεκρό, με κορμί, έτσι έδειχνε, μεγαλύτερο από ανθρώπινο, που δεν είχε απάνω του τίποτε άλλο παρά μόνο φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δαχτυλίδι, που ο βοσκός τού το βγάζει κι ανεβαίνει επάνω. Καθώς τότε γινόταν η τακτική συνάθροιση των βοσκών για να στείλουν, όπως κάθε μήνα, στο βασιλιά τις αναφορές τους για τα κοπάδια, έφθασε κι αυτός φορώντας στο χέρι το δαχτυλίδι. Εκεί λοιπόν που καθόταν με τους άλλους βοσκούς, γύρισε εντελώς τυχαία το δέσιμο του δαχτυλιδιού προς το μέρος του, προς την παλάμη, και μόλις το έκανε αυτό έγινε ο ίδιος άφαντος για όσους ήταν καθισμένοι εκεί γύρω, έτσι που κι εκείνοι μιλούσαν γι' αυτόν σαν να ήταν φευγάτος. Εκείνος τα 'χασε και ψηλαφώντας πάλι το δαχτυλίδι γυρίζει το δέσιμο προς τα έξω, και με το που το έκανε αυτό έγινε ορατός».
Πλάτων «Πολιτεία», 359c - 360a, εισαγωγικό σημείωμα - μετάφραση - ερμηνευτικά σημειώματα Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Αθήνα: 2007, εκδόσεις Πόλις, σελ. 109-111.
Όλα είναι ιδέες και οι ιδέες ορίζουν την ύλη και τις κατανομές της - τις ελλείψεις και τα πλεονάσματά της. Η Ελλάδα βιώνει έλλειμμα πόρων γιατί διέκοψε τους δεσμούς με τις ιδέες που τους παρήγαν.
Ο μύθος του δαχτυλιδιού που βρήκε ο πρόγονος του Γύγη του Λυδού άντεξε ως ιδέα τις σκληρές χιλιετίες της ανθρώπινης ιστορίας και ο νους του Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν (1892-1973) τον μετασχημάτισε στην παγκοσμίως γνωστή τριλογία «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών», οι ιστορίες και οι περιπέτειες της οποίας έχουν απασχολήσει τον χρόνο δεκάδων εκατομμυρίων νέων σε ολόκληρο τον κόσμο, που τις έχουν διαβάσει. Αυτές οι αφηγήσεις του Τόλκιν έχουν συμβάλει στη διάπλαση χαρακτήρων και έχουν ποικιλότροπα «ενεργοποιήσει» τη φαντασία των φίλων της λογοτεχνίας, αλλά και του σινεμά.
Ο Τόλκιν δεν έγραψε ιστορία μόνο ως συγγραφέας αλλά και ως ακαδημαϊκός, αναμορφώνοντας με το έργο και τις έρευνές του την επιστήμη της Γλωσσολογίας. Αγάπησε τα αρχαία σκανδιναβικά, αλλά η πρώτη ειδίκευσή του ήταν η αρχαία ελληνική και τα λατινικά.
Στο βιβλίο «ΤΖ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Η γέννηση ενός θρύλου» (Αθήνα: 2013, εκδόσεις Κέδρος, σελ. 28), αναφέρεται ότι η μητέρα του συγγραφέα, Μέιμπελ, σε επιστολή της προς την πεθερά της, Μέρι Τζέιν Τόλκιν, στις χριστουγεννιάτικες διακοπές του 1903, της έγραφε: «Τα πάει πολύ καλά στο σχολείο - ξέρει περισσότερα ελληνικά απ' όσα λατινικά ξέρω εγώ». Στη σελίδα 59 του ίδιου βιβλίου διαβάζουμε: «Ο Ρόναλντ είχε πάρει άδεια από τους ιερείς του Παρεκκλησίου για να παρακολουθήσει συμπληρωματικά μαθήματα στην Καινή Διαθήκη στα ελληνικά».
Το σχολείο στο οποίο φοίτησε, το Κινγκ Εντουαρντ, είχε τέτοιο επίπεδο στις κλασικές σπουδές, ώστε οι μαθητές μπορούσαν να διαλέγονται στις γλώσσες που οι ανοητεύοντες νεωτερικοί θεωρούν άχρηστες και «νεκρές». Στις σελίδες 66-68 του βιβλίου διαβάζουμε:
«Το επίπεδο διδασκαλίας των κλασικών σπουδών στο σχολείο ήταν τέτοιο, που ο Ρόναλντ και οι φίλοι του μπορούσαν να συζητούν στα αρχαία ελληνικά ή στα λατινικά. […] Οι σπουδές του Ρόναλντ στο Σχολείο Κινγκ Εντουαρντ τελείωσαν στις 26 Ιουλίου 1911. Η αποχαιρετιστήρια τελετή περιελάμβανε μια παράσταση της “Ειρήνης” του Αριστοφάνη.
Ο Ρόναλντ είχε έναν ρόλο στην κωμωδία, η οποία παρουσιάστηκε στα ελληνικά, με τον Χορό να κινείται στους ήχους δημοφιλών ρυθμών που ακούγονταν στα μιούζικ χολ της εποχής».
Οι αγάπες του Τόλκιν για τα ελληνικά, τα λατινικά και τα αρχαία σκανδιναβικά συνδυάζονταν με έναν μεγάλο έρωτα, τον οποίο ομολογεί ο ίδιος (σελ. 30): «Στάθηκα μάρτυρας (χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω) της ηρωικής καρτερίας και του πρόωρου θανάτου, μέσα σε βαθιά φτώχεια, της μητέρας μου, της γυναίκας η οποία με οδήγησε στην Εκκλησία. Δέχτηκα την εκπληκτική φιλανθρωπία του πατέρα Μόργκαν. Όμως είχα ερωτευτεί τη Θεία Μετάληψη εξαρχής».
Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει κανόνα: Οι άνθρωποι που ομορφαίνουν τις ζωές πολλών άλλων με αυτά τα υλικά ζυμώνονται. Με Ελλάδα και Χριστό.

Ο Άγιος Σπυρίδων (12 Δεκεμβρίου)




Ο Άγιος Σπυρίδων

Σπυρίδων επίσκοπος Τριμυθούντος ο θαυματουργός (12 Δεκεμβρίου).

Γράφει η Αγγελική Δαμίγου

Πριν αρχίσω να γράφω το βίο του Αγίου, θεωρώ ιερή υποχρέωση μου να ομολογήσω δημόσια ότι ο Άγιος Σπυρίδων έχει κάνει πολλά θαύματα και στη γράφουσα.
Οσάκις τον παρακάλεσα να βελτιώσει τις καιρικές συνθήκες κατά τη διάρκεια των αποστολών μου και κυρίως να σταματήσει τις χιονοπτώσεις και τις βροχές, όσο εργαζόμαστε στο ύπαιθρο, η προσευχή μου εισακουγόταν αμέσως. Του οφείλω βαθιά ευγνωμοσύνη. Ευτυχώς οι επικλήσεις μου γίνονταν δυνατά κι έχω αδιάψευστους μάρτυρες για τα θαύματα του Αγίου στην ταπεινότητα μου.

Ο Άγιος Σπυρίδων, που έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα, γεννήθηκε στην Κύπρο το 270 μ.Χ. στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια (Άσκια) της Κύπρου (και όχι στην Τριμυθούντα - σημερινή Τρεμετουσιά - όπως γράφουν πολλοί)
Ήταν γιος ποιμενικής οικογένειας αρκετά εύπορης, ώστε να δώσει στο παιδί της ικανοποιητική μόρφωση.
Από πολύ μικρός είχε κλίση στο ποιμενικό έργο κι έβοσκε τα ζώα του, διαβάζοντας συγχρόνως στο ύπαιθρο -μέσα στην αρμονία της φύσης και της απλότητας- τις Γραφές. Ήξερε πως κι ο Δαυίδ ήταν βοσκός και πως στους βοσκούς οι άγγελοι ανήγγειλαν τη γέννηση του Θεανθρώπου.
Αγαπούσε τους βοσκούς και τους συγκέντρωνε κοντά του για να τους κατηχεί, να τους οδηγεί στην εκκλησία, να τους υμνεί με ψαλμούς, τη φύση και το Δημιουργό της.
Φιλεύσπλαχνός, πράος, σεμνός, δεν άφηνε κανέναν να πεινάσει όταν πάθαινε συμφορές στα κοπάδια του. Αλλά κι όταν χτυπούσαν αρρώστιες και τα δικά του ζώα, τότε μια φράση έβγαινε αγόγγυστα από την ψυχή του: «Δοξασμένο το Όνομα του Θεού».
Παντρεύτηκε νέος με μια ευσεβή κοπέλα. Πρόλαβε ν' αποκτήσει μία κόρη την Ειρήνη. Αλλά ο έγγαμος βίος ήταν σύντομος. Ο Θεός τον διέκοψε παίρνοντας κοντά του τη σύζυγο του Αγίου. Αλλά και τότε ο Αγιος μέσα στο μεγάλο πόνο του είπε τη φράση «Δοξασμένο το Όνομα Του».
Αφιερώθηκε στο παιδί του, στην εργασία του, σε θεολογικές μελέτες κι έτσι από ποιμένας ποιμνίου και ποιμένων έγινε ποιμένας και του λαού, που τον άκουγε με θαυμασμό.
Επί αυτοκρατορίας του Μεγάλου Κωνσταντίνου χήρεψε η θέση της επισκοπής Τριμυθούντος στην Κύπρο.
Κλήρος και λαός με μία φωνή ανακήρυξαν μέγα ποιμενάρχη τους τον Σπυρίδωνα. Η αγιοσύνη του ήταν τόσο μεγάλη, που η Θεία Χάρη τού επέτρεπε να κάνει θαύματα. Να θεραπεύει ασθενείς. Να φέρνει βροχή. Να γεμίζει αποθήκες φτωχών ανθρώπων με τρόφιμα κατά θαυματουργικό τρόπο.
Παραβρέθηκε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, για ν' αποδείξει με τα δικά του απλά μέσα το τρισυπόσταστο της θεότητος. Συγκεκριμένα, κράτησε στο δεξί του χέρι ένα κεραμίδι και το έσφιξε δυνατά. Το ύψωσε λέγοντα;: «Στο όνομα του Πατρός». Τότε ξεπήδησε από το κεραμίδι μία φλόγα που οδηγιόταν στον ουρανό, ύστερα είπε τη δεύτερη φράση. «Και του Υιού». Και τότε έτρεξε από το κεραμίδι νερό που χάθηκε στη γη.
Στην τρίτη φράση είπε: «Και του Αγίου Πνεύματος». Κι έμεινε στα χέρια του Αγίου ένα κομμάτι πηλός. Έτσι απέδειξε το ομοούσιο της τριαδικής ενότητας. Δηλαδή το χώμα, το νερό κι η φωτιά είχαν φτιάξει το κεραμίδι. Όλοι έμειναν εκστατικοί.
Όταν γίνονταν όλα αυτά, στην Αντιόχεια της Συρίας αρρώστησε βαριά ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο Κωνστάντιος. Οι γιατροί δεν μπορούσαν πια να βοηθήσουν. Ο Μέγας Κωνσταντίνος προσευχήθηκε θερμά για τη λύτρωση του παιδιού του. Στον ύπνο του είδε άγγελο Κυρίου να δείχνει δύο από τους επισκόπους της Οικουμενικής Συνόδου, που μπορούσαν να γιατρέψουν το παιδί του. Την άλλη μέρα, ο αυτοκράτορας κάλεσε όλους τους επισκόπους στο παλάτι κι ανάμεσα τους γνώρισε τον επίσκοπο Τριμυθούντος που ήταν ο ένας από τους δύο που του έδειξε ο άγγελος. Πήγε κοντά του και τον παρακάλεσε να σώσει το παιδί του. Ο Επίσκοπος μόλις άγγιξε το χέρι του αρρώστου θεραπεύτηκε. Γυρίζοντας στην Κύπρο ο λαός τον υποδέχτηκε με ευλάβεια, αλλά και με θλίψη. Όταν ο Άγιος ρώτησε τι συμβαίνει, του ανήγγειλαν ότι πέθανε η κόρη του.
Ο επίσκοπος έκλαψε. Ήταν βαρύ το πλήγμα. Αμέσως όμως ύψωσε το βλέμμα του στον ουρανό και είπε «Δοξασμένο το Όνομα Του».
Ρίχτηκε και πάλι στην προσευχή. Περπατούσε με τις ώρες πάνω στα βουνά, χωρίς ποτέ να χρησιμοποιεί άλογο. Κι όταν τον ρωτούσαν γιατί κουράζεται, απαντούσε: «Πάντα ήμουν βοσκός και πάντα προστάτευα το ποίμνιο μου περπατώντας και θαυμάζοντας τη φύση, που είναι το πρόσωπο του θεού».
Ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα. Ανέστησε και νεκρούς ακόμα.
Και τα στοιχεία της φύσης με τα οποία είχε τόση επαφή, τα δάμαζε.
Άφησε τη γήινη ζωή του στις 12 Δεκεμβρίου του 350 μ.Χ.


Τα 648 μ.χ. η Κύπρος αντιμετώπιζε μεγάλες επιδρομές από τους Σαρακηνούς και το λείψανο μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό κι έμεινε με τη Χάρη του θεού ακέραιο. Τοποθετήθηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων μαζί με το λείψανο της Αυγούστας Θεοδώρας. Παρέμεινε στην βασιλίδα των πόλεων μέχρις ότου ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος λίγες μέρες πριν την πτώση πήρε τα δύο λείψανα και τα μετέφερε μέσω Σερβίας, Θράκης και Μακεδονίας στη Παραμυθιά της Ηπείρου. Τρία χρόνια περιπλανήθηκε από τόπο σε τόπο μέχρις ότου φτάσει στην Κέρκυρα. Όλο αυτό το διάστημα είχε τοποθετήσει τα λείψανα σε σακιά με άχυρα και όποιος τον ρωτούσε τους έλεγε πως είναι τροφή για το υποζύγιό του. Το 1456 μ.Χ. έφτασε στην Κέρκυρα γιατί πίστευε πως τα λείψανα θα ήταν ασφαλισμένα. Τα Επτάνησα εκείνη την εποχή βρίσκονταν κάτω από την εξουσία των Ενετών. Ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος βρήκε ένα συμπολίτη του πρόσφυγα τον ιερέα Γεώργιο Καλοχαιρέτη και του κληροδότησε το λείψανο του Αγίου.
Μετά τον θάνατο του ο Γεώργιος Καλοχαιρέτης άφησε κληρονομιά στους γιούς του στο Λουκά και Φίλιππο το λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα Οι δύο αδελφοί θέλησαν να μεταφέρουν το λείψανο στην Βενετία. Η υπόθεση μάλιστα εκδικάστηκε από την Ενετική Γερουσία. Το ανώτατο δικαστικό όργανο του κράτους αποφάσισε ότι το λείψανο αποτελεί ιδιοκτησία των αδελφών, άρα διατηρούν το αναφαίρετο δικαίωμα να το μεταφέρουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Τελικά όμως η μεταφορά δεν πραγματοποιήθηκε διότι υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από τον Κερκυραϊκό λαό και το ανώτατο δικαστικό όργανο δεν επέμεινε και επικράτησε η σκέψη ότι δεν έπρεπε να δημιουργούνται δυσαρέσκειες στους λαούς οι οποίοι βρίσκονται κάτω από τη Βενετική σημαία. Το 1512 μ.Χ. συντάχθηκε στην Άρτα δωρητήριο συμβόλαιο στο όνομα της Ασημίνας Καλοχαιρέτη, κόρη του Φιλίππου, η οποία παντρεύτηκε τον Σταμάτιο Βούλγαρη και η οποία με τη σειρά της άφησε διαθήκη που χρονολογείται από τις 25 Νοεμβρίου 1571 μ.Χ. και ορίζει πως το Ιερό Λείψανο του Αγίου παραμένει ως κληρονομιά στους γιούς της και στους απογόνους τους.


Ο ναός ο οποίος στεγάζει σήμερα το σκήνωμα του Αγίου, κτίστηκε στα 1589 μ.Χ. και ανήκει στο ρυθμό της μονόκλιτης βασιλικής. Το ψηλό και πυργωτό καμπαναριό, ως συμπλήρωμα του ναού, κτίστηκε το 1620 μ.Χ. Το σημερινό τέμπλο του ναού, κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου, κατασκευάστηκε το 1864 μ.Χ. και είναι έργο του αυστριακού αρχιτέκτονα Μάουερς. Η ουρανία είναι ζωγραφισμένη από τον Κερκυραίο ζωγράφο Νικόλαο Ασπιώτη το 1852 μ.Χ., ενώ οι εικόνες του τέμπλου είναι φτιαγμένες από τον επίσης Κερκυραίο ζωγράφο, Σπύρο Προσαλένδη. Η σημερινή λάρνακα φτιάχτηκε στη Βιέννη το 1867 μ.Χ. Είναι από σκληρό, πολυτελές ξύλο με εξωτερική ασημένια επένδυση. Βρίσκεται τοποθετημένη μέσα στην κρύπτη, η οποία δημιουργήθηκε ειδικά για να δεχθεί το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, το οποίο επισκέπτονται χιλιάδες ξένοι και ντόπιοι επισκέπτες. Είναι ένα από τα τρία άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Άγιου Σπυρίδωνα, του Άγιου Γεράσιμου και του Αγίου Διονυσίου.
Το θείο λείψανο του Αγίου έσωσε το νησί το 1673 από το φοβερό λιμό που είχε ενσκήψει. Στις 24 Ιουνίου του 1716 έσωσε την Κέρκυρα από την κατάληψη των Τούρκων. Συνεχώς έκανε πολλά θαύματα και σήμερα ακόμα θαυματουργεί σε αρρώστους και σε πονεμένους, που ζητούν τη βοήθειά του.
Η Κέρκυρα τιμά με ιδιαίτερη ευλάβεια τον Κύπριο ποιμενάρχη της, που ζει κι ευλογεί το νησί και τους ανθρώπους του. Στην Κέρκυρα το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος λιτανεύεται τέσσερις φορές το χρόνο. Την Κυριακή των Βαΐων για την απαλλαγή του νησιού από επιδημία πανώλης το 1629 μ.Χ. Το Μεγάλο Σάββατο γιατί το έτος 1533 μ.Χ. το νησί επλήγη από μεγάλη καταστροφή της σοδιάς των σιτηρών. Την 11η Αυγούστου για την διάσωση του νησιού από σφοδρή επιδρομή των Τούρκων το 1716 μ.Χ. και την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου για δεύτερη επιδημία πανώλης το 1673 μ.Χ.

πολυτκιον  (Κατέβασμα)

χος α’. Το λίθου σφραγισθέντος.
Τς Συνόδου τς πρώτης νεδείχθης πέρμαχος, κα θαυματουργς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατρ μν· δι νεκρ σ ν τφ προσφωνες, κα φιν ες χρυσον μετέβαλες· κα ν τ μέλπειν τς γίας σου εχάς, γγέλους σχες συλλειτουργούντάς σοι ερώτατε. Δόξα τ σ δοξάσαντι Χριστ· δόξα τ σ στεφανώσαντι· δόξα τ νεργούντι δι σο, πσιν άματα.


Πηγές :
Το συναξάρι των Αγίων

Σάββας Καλεντερίδης : Μεγάλη Αλβανία και Βόρειος Ήπειρος


 Αλβανικές βλέψεις
 
Μεγάλη Αλβανία και Βόρειος Ήπειρος

Η Μεγάλη Αλβανία επί θύραις - Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα και την κατάσταση της Βορείου Ηπείρου; Ένα σενάριο πάνω στο οποίο αξίζει να εργαστούν οι εγκέφαλοι των υπουργείων Εξωτερικών και Αμυνας
 
Από τον Σάββα Καλεντερίδη
 
Όταν η Αλ Κάιντα χτύπησε τους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, οι αρμόδιες υπηρεσίες των ΗΠΑ, για να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να δεχτούν στο μέλλον μια ανάλογης βαρύτητας και έκτασης τρομοκρατική επίθεση, δεν αρκέστηκαν να κάνουν οι ίδιες διάφορα σενάρια, αλλά παρήγγειλαν ακόμα και σε σεναριογράφους ταινιών και τηλεοπτικών σειρών του Χόλιγουντ να γράψουν και να φανταστούν σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα σύγχρονα κράτη που θέλουν να επιβιώσουν κάνουν σενάρια για τις πιθανές εξελίξεις σε ζητήματα που τα αφορούν.
Όσον αφορά την πατρίδα μας, ένα σενάριο που είναι πολύ πιθανό να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια είναι αυτό της Μεγάλης Αλβανίας. Και λέμε ότι είναι πολύ πιθανό, γιατί υπάρχουν ενδείξεις και στοιχεία που δείχνουν ότι το κράτος της Αλβανίας αλλά και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα έχουν εθνικό σχέδιο για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.
Σε τι συνίσταται αυτό το σχέδιο; Στη συνένωση σε πρώτη φάση της Αλβανίας με το Κοσσυφοπέδιο και σε δεύτερη φάση με το Τέτοβο της ΠΓΔΜ.
Μάλιστα, για να μην υπάρχουν μειονοτικά προβλήματα όταν γίνει αυτό, ήδη έχουν αρχίσει διεργασίες και επαφές για «διευθέτηση» των συνόρων μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, ούτως ώστε τα εδάφη της αποσχισθείσας περιοχής που κατοικούνται από Σέρβους να περάσουν στην κυριαρχία της Σερβίας και το αντίστροφο, δηλαδή περιοχές της Σερβίας που κατοικούνται από Αλβανούς να περάσουν στο Κοσσυφοπέδιο.
Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στο ζήτημα αυτό είναι η δήλωση που έκανε πολύ πρόσφατα ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της προεδρίας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο της αποσχισθείσας περιοχής Χασίμ Θάτσι. «Τώρα είναι η ώρα το Κόσοβο και η Σερβία να καταλήξουν σε μια συμφωνία» είπε, ενώ λίγο αργότερα ανέφερε μέσω του λογαριασμού του στο twitter: «Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να βοηθήσουν αμφότερα τα μέρη να επιτύχουν αυτόν τον ιστορικό στόχο». 


Ο Θάτσι με τη σειρά του έγραψε: «Συμφωνήσαμε ότι υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία στον διάλογο, που δεν πρέπει να χάσει καμία από τις δύο χώρες (Κόσοβο και Σερβία). Αυτό θα βοηθήσει την προσπάθεια της πρώην επαρχίας της Σερβίας να ενταχθεί στο NATO, στην Ε.Ε. και στον ΟΗΕ». Να σημειωθεί ότι η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χέδερ Νάουερτ, μετά τη συνάντηση του Θάτσι με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, που είχε γίνει την προηγούμενη ημέρα, τόνισε ότι ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας ενθάρρυνε το Κόσοβο «να εκμεταλλευθεί αυτή τη μοναδική ευκαιρία για να καταλήξει σε μια ιστορική, ολοκληρωμένη συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεών του με τη Σερβία», βάσει της διαδικασίας διαλόγου στην οποία μεσολαβεί η Ε.Ε., σημειώνοντας την ανάγκη ενσωμάτωσης των δύο χωρών στην κοινότητα των εθνών της Δύσης.
Δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίο το γεγονός ότι αμέσως μετά ακολούθησε συνάντηση του πρωθυπουργού της Αλβανίας Εντι Ράμα με τον Κοσοβάρο ομόλογό του Χαραντινάι στην πόλη Πέζα του Κοσσυφοπεδίου, στην οποία ενέκριναν την απόφαση για τη σύνταξη ενός κοινού στρατηγικού κειμένου για την ενοποίηση των Αλβανών έως το 2025.
Φυσικά να σημειώσουμε ότι έχουν γίνει κι άλλα πολλά βήματα, που όλα δείχνουν ότι σταδιακά θα δούμε το Κοσσυφοπέδιο να ενσωματώνεται στην Αλβανία, για να ακολουθήσει μια αντίστοιχη διαδικασία με το Τέτοβο. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι έχουν αρχίσει η οδική ένωσή τους με τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο Δυρράχιο - Κούκες - R7 συνολικού μήκους 307 χλμ., η ενοποίηση του ηλεκτρικού δικτύου, του εκπαιδευτικού συστήματος κ.λπ.
Ο Ράμα στην ως άνω συνάντηση δήλωσε ότι το 2019 θα προχωρήσει η συμφωνία τελωνειακής ένωσης Αλβανίας - Κοσόβου, καθώς και η έκδοση κοινών αδειών και τους πρώτους έξι μήνες του 2019. Επιπλέον, οι δύο χώρες θα εκδίδουν πλέον κοινές άδειες οδήγησης και άλλα επίσημα έγγραφα.
Αυτά όσον αφορά τα σχέδια ένωσης Αλβανίας - Κοσσυφοπεδίου.
Όσον αφορά το Τέτοβο, την επαρχία της ΠΓΔΜ όπου οι Αλβανοί αποτελούν πλειονότητα, η «προάσκηση» της ανεξαρτητοποίησης έγινε τα τέλη Ιανουαρίου του 2001 με την ένοπλη εξέγερση που διήρκεσε περίπου δύο μήνες, η οποία απέδωσε πολιτικούς καρπούς, με την αύξηση της επιρροής των δύο αλβανικών κομμάτων στην πολιτική πραγματικότητα της γειτονικής χώρας.
Στο πλαίσιο ενός σεναρίου θα μπορούσαμε να πούμε ότι το επόμενο βήμα μετά την ένωση Αλβανίας - Κοσσυφοπεδίου είναι η ενσωμάτωση του Τετόβου και η δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας, που θα ξεπερνά σε πληθυσμό τα 5.000.000.
Τι σημαίνει αυτό για τις ισορροπίες στην περιοχή είναι αντικείμενο άλλου σημειώματος. Προτού όμως δούμε αυτό, υπάρχει κάτι που ζητεί επειγόντως απαντήσεις.
Οι Αλβανοί διεκδικούν και επικαλούνται το δικαίωμα να ενώσουν τις περιοχές που βρίσκονται εκτός της αλβανικής επικράτειας με κύριο ίσως και μοναδικό επιχείρημα ότι στις περιοχές αυτές οι Αλβανοί αποτελούν πλειονότητα.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, υπάρχει το ενδεχόμενο ακριβώς το ίδιο επιχείρημα να επικαλεστούν και οι Έλληνες της Β. Ηπείρου, οι οποίοι έχουν και ένα επιπλέον επιχείρημα, ότι εκτός από πλειονότητα είναι και ιστορικός λαός της περιοχής αυτής, κάτι που δεν μπορούν να επικαλεστούν οι Αλβανοί για το Κοσσυφοπέδιο και το Τέτοβο.
Επειδή οι Αλβανοί έχουν εθνικό σχέδιο, εν αντιθέσει με την Ελλάδα, για να αποφύγουν αυτό το ενδεχόμενο έχουν αρχίσει εδώ και χρόνια να εφαρμόζουν πολιτική εξαλβανισμού κρίσιμων πόλεων και περιοχών, δήμευσης και οικειοποίησης περιουσιών που ανήκουν σε παραδοσιακά ελληνικές περιοχές, και άσκησης τρομοκρατίας στους Έλληνες της Β. Ηπείρου, σε άτομα που θα μπορούσαν να πρωτοστατήσουν στη διεκδίκηση αυτονομίας ή ένωσης με την Ελλάδα.
Οι δολοφονίες Γκούμα και Κατσίφα γι’ αυτό έγιναν, αποτελούν έργο του αλβανικού βαθέος κράτος και έχουν στόχο να κάμψουν το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.
Να το ξαναγράψω, αυτό είναι ένα σενάριο, πάνω στο οποίο πάντως αξίζει να εργαστούν οι εγκέφαλοι των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, για να μη βρεθούμε άλλη μια φορά πίσω από τα γεγονότα.
Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία στο Pontos-news και ανέβηκε στην ιστοσελίδα himara.gr. Συμπληρωματικά στα παραπάνω θα παραθέσω κάποια ανθρωπολογικά και λοιπά στοιχεία από το βιβλίο του Δημ. Π. Δημόπουλου «Η καταγωγή των Ελλήνων» που επιβεβαιώνουν την ελληνικότητα των Βορειοηπειρωτών  και επιβάλλουν την ανάγκη για αλλαγή πολιτικής στο θέμα των Ελλήνων της Αλβανίας.


Τα ανθρωπολογικά δεδομένα για την Αλβανία είναι σαφή, δηλώνουν δε ότι αυτή αποτελεί τυπικά διναρική χώρα. Έχουν μεγάλη βραχυκεφαλία (ιδίως μεγάλο πλάτος κεφαλής), υψικρανία, πλατυϊνία, πρόσωπο υψηλό και ταυτόχρονα πλατύ (συνήθως τριγωνικό), μύτη μακριά και χρώμα μαλλιών μεν βαθύ, ματιών δε καστανό ή ελαιώδες. Εν τούτοις, η μείξη των Αλβανών με τους αρχαίους Έλληνες στην περιοχή αύτη τους έχει καταστήσει λιγότερο διναρικούς σε σχέση με τους βορειότερους γείτονες τους.
Γενικά μπορεί κανείς να διαπιστώσει μία βαθμιαία ανθρωπολογική διαφοροποίηση από βορρά προς νότον. Στον βορρά της 'Αλβανίας ζουν οι λεγόμενοι «Γκέγκες», νοτιώτερα οι «Τόσκες» και πιο νότια οι Βορειοηπειρώτες. Φυσικά ο διαχωρισμός δεν μπορεί να εΐναι σαφής και απόλυτος, παρά το ορεινό της χώρας και την συγκοινωνιακή δυσχέρεια Ως γεωγραφικό σύνορο μεταξύ των δύο αλβανικών γενών θεωρείται ό ποταμός Γενούσος. Οι Γκέγκες μιλούν πάντως διαφορετική διάλεκτο από τους Τόσκες, ενώ οι Βορειοηπειρώτες μιλούν και την ελληνική γλώσσα. Οι Γκέγκες έχουν πολύ μακριά και λεπτή μύτη, με ρινικό δείκτη μόλις 58,4 και με γρυπή κατατομή. Οι Τόσκες (σύμφωνα με έρευνες των Τιλντεσλυ και Νεκράσωφ) έχουν πιο ευθεία μύτη και μεγαλύτερο ρινικό δείκτη (60,5 ως 64). Ειδικά για τους Βορειοηπειρώτες δεν υπάρχει ξεχωριστή έρευνα, αλλ' αυτοί έχουν τον ίδιο περίπου ρινικό δείκτη με τους άλλους 'Ηπειρώτες της ελεύθερης 'Ελλάδος. Η αύξουσα επίδραση έτσι της Μεσογειακής φυλής προς τον νότο της Αλβανίας καθίσταται σαφής.
Από ψυχικής απόψεως φαίνεται πώς υπάρχει επίσης διαφοροποίηση. Κατά τον ειδικό αλβανολόγο Π. Κουπιτώρη, οι Γκέγκες είναι πιο άγριοι, οι Τόσκες πιο ευφυείς. Κατά δε τον Χριστόφορο Περραιβό  (τόν φίλο του Ρήγα Φεραίου), οι Γκέγκες είναι «αμβλύνοες». Συμπερασματικά, μπορεί κανείς να δει στην 'Αλβανία την διναρική φυλή με φθίνουσα επίδραση των Σλάβων, καθώς ερχόμαστε νότια, και αύξουσα επίδραση της μεσογειακής φυλής. Όπως γράφει ο Άμαντος, «οι Τόσκηδες αναμείχθηκαν πολύ με Έλληνες και υπέστησαν πολύ την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού». Ο Κ. Μπίρης τους ονομάζει «ελληνοαρδανίτικη Τοσκαριά». Τόσκες δε και Βορειοηπειρώτες ήσαν οι προς την Ελλάδα μεταναστεύσαντες κατά τον Μεσαίωνα», οι πρώτοι τότε «'Αρβανίτες».
Έτσι από πλευράς εθνολογικής τίθεται θέμα για την περιοχή των Τόσκων (την σημερινή Μέση Αλβανία), την οποία θα μπορούσε να διεκδικήσει και η Ελλάς, αν η γλωσσική, πολιτιστική και θρησκευτική διαφοροποίηση δεν ενοχλούσε. Δεν μπορεί όμως να αμφισβητηθεί η ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου, αφού σ’ αυτήν επιβεβαιώνονται, όχι μόνον η σαφής φυλετική επικράτηση του Μεσογειακού τύπου, άλλα και η ελληνική συνείδηση τού λαού της (γλώσσα, θρησκεία, βούληση).


Γραμματόσημα της Βορείου Ηπείρου. 'Αριστερά, αυτόνομη: το 1914, στο μέσον, απελευθερωμένη από την Ελλάδα (1915) και δεξιά, εκ νέου απελευθερωμένη το 1940
 

Όταν το 1913 ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε από τους Τούρκους όλη την  Ήπειρο, οι δε Μεγάλες τότε Δυνάμεις με την απαίτηση της Ιταλίας κατακύρωσαν την Βόρειο Ήπειρο στο νεοπαγές 'Αλβανικό Κράτος, οι κάτοικοι της περιοχής, με επικεφαλής τον Γ. Χρηστάκη - Ζωγράφο, την κήρυξαν αυτόνομη. Η αλβανική επίθεση αποκρούσθηκε τότε επιτυχώς από τους Βορειοηπειρώτες και η αυτονομία αναγνωρίστηκε διεθνώς (Συνθήκη Κερκύρας). 'Αργότερα δε, με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Αντάντ συμφώνηαε να καταληφτεί η Β. Ήπειρος εκ νέου από την Ελλάδα, αλλά το 1916, εισελθούσης της Ιταλίας στον Πόλεμο με την Αντάντ, υποχρεώθηκε η Ελλάς να αποσυρθεί από εκεί και πάλιν. Για τρίτη φορά εισήλθε στην Βόρειο Ήπειρο ο ελληνικός στρατός το 1940, πολεμώντας κατά της Ιταλίας. Ο πελώριος φόρος αίματος χιλιάδων πεσόντων τότε στρατιωτών και αξιωματικών εχάλκευσε οριστικά και απαράγραπτα ελληνικά δικαιώματα για την περιοχή. Οι νικήτριες Δυνάμεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρέπεμψαν μεν την ρύθμιση του Βορειοηπειρωτικού στην μέλλουσα να υπογραφή Συνθήκη Ειρήνης, πριν όμως τούτο συμβεί (το 1989 με την επανένωση της Γερμανίας), είχε σπεύσει η ελληνική κυβέρνηση να παραιτηθεί, αίρουσα την τυπική εμπόλεμη κατάσταση με την 'Αλβανία, εν συνεχεία δε εγγυώμενη τα παρόντα ελληνοαλβανικά σύνορα. Πρέπει να τονισθεί ότι οι ελληνικές αυτές πρωτοβουλίες δεν συνάδουν με το αίσθημα του 'Ελληνικού Έθνους και επιβάλλεται η ανασκευή τους. Η Ελλάς δεν επιτρέπεται να διεκδικεί μόνον ανθρώπινα δικαιώματα για τους Βορειοηπειρώτες, αλλά εθνικά δικαιώματα. Επιβάλλεται δηλαδή ακόμα και να προσαρτήσει την περιοχή.

Δημ. Π. Δημόπουλος