Translate -TRANSLATE -

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Η αγωνία του συναδέλφου




Η αγωνία του συναδέλφου
Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης.
-Αδιάβαστος, απροετοίμαστος· άστα συνάδελφε μου, άστα να πάνε.
Είχα αφήσει και εγώ την δικηγορική μου τσάντα στα έδρανα και άκουγα το μοιρολόι του συναδέλφου καθώς καθόμουν δίπλα του.  
Όλα αυτά στην αίθουσα του Διοικητικού Πρωτοδικείου εκεί στην Σοφοκλέους, εν αναμονή των Δικαστών προς εκδίκαση των διοικητικών υποθέσεων [προσφύγων]
Ο συνάδελφος συνέχιζε την κλάψα.
-Με παίρνει που λες συνάδελφε ο εντολέας από την Κρήτη.
Σύντεκνε μου λέει. Άμε μωρέ εκιά στο Δικαστήριο και πέτσει ότι θέλεις για την υπόθεση. Να σου πέψω θέλει και τα χαρτιά και ξάσου.
-Και σου έστειλε τα χαρτιά;;;;;;;
-Ακόμη τα περιμένω. Ούτε υπόμνημα έχω, ούτε σχετικά δεν ξέρω τι να κάνω. Η αναβολή είναι μια λύση, αλλά χρειάζεται και κάποιος σοβαρός λόγος, που δεν υπάρχει. Ειναι και δεύτερη συζήτηση. Δεν δίνουνε.
-Τι αριθμό πινακίου έχεις συνάδελφε, τον ρώτησα
-Το εφτά. Εσύ συνάδελφε;;;;;;;
-Το έξι.
Απ το πορτάκι πρόβαλαν οι Δικαστές.
Σηκωθήκαμε από τις θέσεις μας. Ένδειξη σεβασμού.
Οι Δικαστές πήραν τις θέσεις τους.
Ο Γραμματέας κάθισε και αυτός.
Πάκος οι δικογραφίες
Συνωστισμός των Δικηγόρων, κάτω από την έδρα
Ο Πρόεδρος κτυπά τον κώδωνα.
-Άρχεται η συνεδρίαση του τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου.
Ησυχία παρακαλώ
Η βαβούρα αγωνίζεται να...σωπάσει.
Οι εντολείς κοιτούν τους Δικηγόρους.
Οι Δικηγόροι κοιτούν τα χαρτιά τους.
Και ο συνάδελφος ....εμένα.
Μου ....ψιθυρίζει
-Πες μου έναν καλό λόγο να πάρω την αναβολή.
Του κάνω νόημα ότι μας προσέχει ο Πρόεδρος
Ησυχάζουμε.
-Αριθμός πινακίου ΕΝΑ.
Εκφωνούνται τα ονόματα των διαδίκων.
-Συζητείται κύριε Πρόεδρε, αναφωνούν οι συνάδελφοι.
Η εκφώνηση προχωρεί κανονικά.
Η σειρά μας πλησιάζει.
-Αριθμός πινακίου ΠΕΝΤΕ
Ο συνάδελφος πλησιάζει διστακτικά και φοβισμένα
-Κύριε Πρόεδρε θα παρακαλούσα δια μίαν ...συνεχίζει κομπιάζοντας......δια μίαν αναβολή
Ο Πρόεδρος κατεβάζει τα γυαλιά του
-Για ποιο λόγο κύριε συνήγορε;;;;;;;;
Ο συνάδελφος κάτι μουρμουρίζει
Ο αγχωμένος διπλανός μου συνάδελφος με πινάκιο επτά τεντώνει μάταια τ’ αυτιά του και με ερωτά.
-Άκουσες τον λόγο;;;;;;;;;
-Όχι εσύ;;;;;;;
-Ούτε και εγώ.
Ο Πρόεδρος με τον φάκελο να καλύπτει το πρόσωπο του σκύβει στον δεξιό Δικαστή και ύστερα στον αριστερό.
Κατόπιν εκφωνεί την απόφαση επί του αιτήματος της αναβολής
-Το Δικαστήριον απορρίπτει το αίτημα της αναβολής. Συζητείται…
Μαύρα φίδια ζώνουν τον διπλανό μου.
-Τα ίδια θα πουν και σε εμένα. Να το θυμηθείς, μου μουρμουρίζει.
-Αριθμός πινακίου ΕΞΗ
Σηκώνομαι απ την θέση μου. Πλησιάζω την έδρα.
Ο Πρόεδρος με ακούει με ιδιαίτερη προσοχή
Ο αγωνιών συνάδελφος προσπαθεί ν’ ακούσει κι αυτός χωρίς επιτυχία.
Ιδια σκηνή. Ο φάκελος να κρύβει τον Πρόεδρο που σκύβει δεξιά και μετά αριστερά και ιδού και η απόφαση.
-Το Δικαστήριον δέχεται το ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ.
Το ακούει ο συνάδελφος και παίρνει τα πάνω του.
Σκέπτεται : «-Ε αφου εδωσε σ’ αυτόν γιατί να μην δώσει και σε μένα. Εξ άλλου τον ίδιο λόγο θα επικαλεστώ και ας μην τον ξέρω. Έτσι…
-Αριθμός πινακίου ΕΠΤΑ
Ελατήριο ο γεμάτος αγωνία συνάδελφος. Πλησιάζει την Έδρα.
-Μία αναβολή κύριε Πρόεδρε
-Και ο λόγος της αναβολής;;;;;;;;;
-Ο αυτός με του προλαλήσαντος συναδέλφου μου
Ο Πρόεδρος τον κοιτά έκπληκτος
-Δηλαδή πέθανε και σας ο εντολέας σας;;;;;;;;;;;;;;;
-Όχι κύριε Πρόεδρε. Για όνομα του Θεού. Κτυπάτε ξύλο….
Κτύπος ξύλου δεν ακούστηκε.
Ακούστηκε όμως ...η απόφαση : -Το Δικαστήριον απορρίπτει το αίτημα, αλλά και η ...μουρμούρα του συναδέλφου.
-Δηλαδή έπρεπε να πεθάνει ο εντολέας μου για να πάρω αναβολή;;;;;;;;;;;;;;;;;
Και η μουρμούρα του έμεινε....αναπάντητη.................

Αντώνης Παπαχρυσάνθου : Το χθες, το σήμερα και το αύριο



Το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Γράφει ο Αντώνης Παπαχρυσάνθου

Τρεις εποχές κυριαρχούν στη ζωή μας μέσα στις οποίες πορευόμαστε και ολοκληρωνόμαστε. Η κάθε μία με τη δική της αξία.
Το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Όλη μας τη ζωή όμως, κυνηγάμε μονάχα τις δύο.
Το μέλλον, το οποίο κάποια στιγμή θα έρθει στην ώρα του και το παρελθόν, το οποίο τέλειωσε.
Και το σήμερα; Νοιάζεται κάποιος γι' αυτό; Αν το σκεφτείτε, υπάρχουν πολλοί που αφήνουν μια καθημερινότητα σε αναμονή, προσδοκώντας ή αναπολώντας αντιστοίχως, το αύριο και το χθες. Δύο μεγάλα λάθη, που θέλοντας και μη, κάποιες φορές, πιανόμαστε οι περισσότεροι στην παγίδα τους.
Το πρώτο λάθος μας είναι η εμμονή στην εποχή του παρελθόντος.
Αναμνήσεις και στιγμές από καταστάσεις που μας έκαναν ευτυχισμένους, γύρω από πρόσωπα και εικόνες του εαυτού μας, που ήταν διαφορετικός και μας έλειψε. Αποτέλεσμα είναι η διαρκής σύγκριση με το τώρα, η αναφορά σε σχέσεις και δουλειές, οι οποίες τέλειωσαν χρονικά, άφησαν όμως κατάλοιπα. Κι εμείς, θιασώτες μιας εποχής, που πλέον δεν υπάρχει. Προσπαθούμε αδίκως να ξυπνήσουμε ή να επαναφέρουμε μια πλευρά της εικόνας ή του εαυτού μας, που έμεινε πίσω. Κατά κάποιο τρόπο, αδικούμε και αφήνουμε το παρόν μας, να περνά χωρίς ουσία, προσπαθώντας να συντηρήσουμε σκιές παλιών ημερών.
Το δεύτερο λάθος μας, το εμμονικό κυνήγι του μέλλοντος. Θα κάνουμε τα πάντα γι' αυτό και όποια απόφαση πάρουμε γίνεται με τη ρήση «για το μέλλον». Ένα μέλλον που δεν το ξέρουμε ακόμα και είμαστε πρόθυμοι να εξουθενώσουμε ή να αμελήσουμε τον εαυτό μας, τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν και τις στιγμές του τώρα. Αναβάλλουμε την « πρώτη σκέψη», την αυθόρμητη και όσα θέλουμε να κάνουμε σήμερα, ταγμένοι σε ένα αύριο που ακόμα δεν ήρθε. Έτσι, χάνουμε στιγμές και ευκαιρίες για ένα επικερδές «σήμερα»......

Φ. ΚΑΣΤΡΟ ΠΡΟΣ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ : Ο αγώνας σου με έχει γοητεύσει




Φ. ΚΑΣΤΡΟ ΠΡΟΣ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ : Ο αγώνας σου με έχει γοητεύσει

Απαγορευμένη Ιστορία: Το γράμμα του ηγέτη Φιντέλ Κάστρο στον επικεφαλής της ΕΟΚΑ Γεώργιο Γρίβα

Στο φως της δημοσιότητας ήρθε το παρασκήνιο από το ταραγμένο 1959 και η επικοινωνία που είχε ο Κουβανός ηγέτης, Φιντέλ Κάστρο, μέσω επιστολών, με τον επικεφαλής της ΕΟΚΑ Γεώργιο Γρίβα ή «Διγενή»
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Έθνος το 1959, ο Κάστρο είχε αποστείλει επιστολή εκφράζοντας το θαυμασμό του για τον αγώνα των Κυπρίων.
Συγκεκριμένα, ο Φάνος Κωνσταντινίδης, ο δημοσιογράφος που πήρε τη συνέντευξη για το Έθνος, αναφερόμενος στον Γ. Γρίβα και στα όσα είχε κάνει μέχρι τότε, λέει πως είναι ο άνθρωπος που «συνεκίνησε τις ψυχές όλων των όπου γης επαναστατών πολλούς από τους οποίους ο στρατηγός πήρε αμέτρητες συγχαρητήριες επιστολές , ακόμη και από τον πολύ αρχηγό των Κουβανέζων επαναστατών, Φιντέλ Κάστρο. που του έγραψε προχθές τα εξής: «Συνταγματάρχα ο αγώνας σου με έχει γοητεύσει και μαζί χρησιμεύσει ως παράδειγμα και για την ελευθερία της δικής μου πατρίδας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Εύχομαι να βασιλεύσει επιτέλους στον κόσμο Δημοκρατία και Δικαιοσύνη».»
Αργότερα το 1974, όταν ο Γ. Γρίβας απεβίωσε, ο Φιντέλ Κάστρο είχε στείλει επιστολή στην σύζυγο του, όπως αναφέρει η εφημερίδα Πολίτης της Κύπρου, στην οποία ο αμφιλεγόμενος ηγέτης της κουβανικής επανάστασης έγραφε «εφήρμοσα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της χώρας μου τα αντάρτικα σχέδια που είχε χρησιμοποιήσει ο στρατηγός Γρίβας στον αγώνα της ΕΟΚΑ».
Το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το δημοσίευμα του 1959 ανήρτησε στο twitter ο δημοσιογράφος του Πολίτη Κύπρου, Γιάννης Ιωάννου.

To δημοσίευμα της εφημερίδας:






Xristos Julis : Με πιάνει το αίμα...




 Βαγγέλης Χαλιγιάννης, γνήσιος πωγωνήσιος κλαρινίστας, από τον Παρακάλαμο
φώτο : Xristos Julis



Με πιάνει το αίμα...

ΠΩΣ ΤO ΓΙΟΤ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΓΑΜΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΠΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ΚΛΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ FΑΙΜΑ ! 

(Γαίμα...αίμα)

Γράφει ο Xristos Julis

Με πιάνει το αίμα...

Στα πωγωνίσια θα πει πεθαίνω από νοσταλγία... Θυμάμαι τους πανάρχαιους ήχους μέσα στην ψυχή μου, θα πει...ν’ ακούω τους παρακσλαμιωτες παραδοσιακούς μας μουσικούς και μερικές φορές, αν με θέλουν στη ζυγιά ,να παίζω κι εγώ μαζί τους θα πει...τους ήχους μας τους πανάρχαιους ...τους Προομηρικούς...τους ακριβούς μας τους αγαπημένους μας τους μονάκριβους...
Ξέρετε φίλοι ...τα όργανα που παίζουμε στο Πωγώνι αν και είναι νεώτερα σχετικά οι Ρομ μας τα αξιοποίησαν με τέτοιο τρόπο ώστε έσωσαν κουβαλώντας στην πλάτη τους την παραδοσιακή μας μουσική σε αιώνες δύσκολους, αιώνες τουρκικής σκλαβιάς ... Ξέχασαν τις ινδικές κλίμακες και μόνο πεντατονικές πρωτόγονες προομηρικές χρησιμοποιούσαν, κατ' απαίτηση βέβαια των πωγωνισίων που τα τραγουδούσαν στοματικά. ( σήμερα κυριαρχεί ο αδόκιμος ορός Πολυφωνικά). Πολλές φόρες όμως όταν έρχονται κλαρίνα από Αθήνα η από αλλού και κάνουν συναυλίες, το ιδίωμα τους δεν είναι πεντατονικό αλλά βασισμένο σε σκάλες 7τονικες...αρχαιο-ελληνο-περσικο-ινδικές ...οι Ρομ μας κλαίνε...τους πιάνει το αίμα...ακούς να λένε οι πωγωνίσιοι...που δεν συγκινούνται από τα ακούσματα αυτά..  
Πριν χρόνια ήρθε σε κάποια συναυλία έξω από τα Γιάννενα ο Βασιλάκης ο Σαλέας τον οποίο οι Ρομ τον έχουν βασιλιά στο κλαρίνο...λοιπόν...είχαν πλακώσει να τον ακούσουν και να τον χαιρετήσουν όλα τα κλαρίνα της Ηπείρου... Κι έβλεπα έκπληκτος να τον χαιρετούν με υπόκλιση!!!!! Και δάκρυα στα μάτια... Η αλήθεια να λέγεται: σπουδαίος μουσικός!!τι είχε γίνει; Τους είχε πιάσει το αίμα...τι κάθομαι και λέω τώρα...
Να ξέρετε όμως φίλοι...αυτοί δεν ξέρουν γράμματα ή ξέρουν ελάχιστα...όμως ...όμως...ξέρουν να αναλύσουν στην πράξη την οξεία τη βαρεία και την περισπωμένη... Που ελάχιστοι μπορούν στην πατρίδα μας ... Ένας τέτοιος ήταν ο Σίμων Καράς και μαθητές του ..που διδάσκουν σε Πανεπιστήμια και μουσικά σχολεία. Και ο Νέστορας της μουσικολογίας - λαογραφίας Samuel Baud-Bovy* (Σάμουελ Μπω-Μποβύ)*... και οι μαθητές του ...
Περισπωμένη...πφ!! Χαράς το πράγμα... Μέσα της κρύβεται όμως η προσωδιακή εκφορά της γλώσσας μας που χάθηκε εκεί γύρω στους 10ο - 8ο αιώνες και πέρασε στη λαλιά μας η τονική εκφορά της γλώσσας μας... Την τονική τη μιλάμε πες περίπου 2500 χρόνια ... Την προσωδιακή από την πρωτόγονη αρχαιότητα !!! Κάτι χιλιετίες δηλαδή περισσότερο...λοιπόν η περισπωμενη ήταν ανάγκη να υπάρξει ώστε να σωθεί ο προσωδιακός λόγος των προομηρικών Ελλήνων . Σήμερα για να μπορεί κάποιος να διδάξει το πώς περισπάται η φωνή...πρέπει να γνωρίζει Αρχαία Ελληνικά... Να παίζει στα δάχτυλα του τους κανόνες της προσωδίας...να τραγουδάει σωστά...να γνωρίζει τέλεια βυζαντινή μουσική ..
Να γνωρίζει καλά παραδοσιακή μουσική και...ΝΑΙ!!! ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΗ ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΕΝΑ ΟΡΓΑΝΑ... ΚΛΑΡΙΝΟ, ΒΙΟΛΙ και άταστο λαούτο.... ή να είναι ΡΟΜ!! Γιατί έχουν το μεγάλο χάρισμα : τους πιάνει το αίμα...

ΥΓ : Στην απ’ εκεί των συνόρων μουσική...ισχύουν ακριβώς τα ίδια με την απ’ εδώ ...μόνο που απ’εκεί τα έχουν διατηρήσει πιο ατόφια... ή μάλλον τα είχαν...

Αχ! Έχουμε δυο χρόνια να πάμε στο χωριό μας οι έρμοι...βουίζει ...μας έπιακε το Fαιμα...

Facebook/ Xristos Julis




Samuel_Baud-Bovy (*)

Ο Samuel Baud-Bovy (Σάμουελ Μπω-Μποβύ) κατεγραψε για πρώτη φορά την καρπαθιακή μουσική μαζί με τη μουσική της Δωδεκανήσου.  Στην Κάρπαθο πήγε το καλοκαίρι του 1930, αλλά είχε γνωρίσει λίγους μήνες πριν τον Πρωτοψάλτη και άλλους Δωδεκανήσιους στην Αθήνα.
Όπως αναφέρεται και στην Μουσικοπαίδια ο Σάμουελ ήταν Ελβετός φιλόλογος νεοελληνιστής, αλλά και αρχιμουσικός, εθνομουσικολόγος και καθηγητής διεύθυνσης ορχήστρας. Με τα πλούσια πεπραγμένα του αναδείχτηκε σε μεγάλη μορφή της Ελληνικής Μουσικής (oνομάστηκε “Νέστορας της Εθνομουσικολογίας”).



Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ : Οι δεκαετίες…

                                                                                                         φωτ. Νίκος Νικολάου



 ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Οι δεκαετίες…

Του  ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ

Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός, αλήθεια. Αν κοιτάξουμε προς τα πίσω και δούμε τις δεκαετίες του ‘70 και του ’80, που για εμάς ήταν «χτες», θα βρεθούνε οι πικρόχολοι φίλοι να πούνε: «Ωχ, πάλι την αρχαία ελληνική ιστορία μας άρχισε…».
Όμως 40 ή και 50 χρόνια πριν δεν είναι αρχαία ελληνική ιστορία. Συν τοις άλλοις, πρέπει να δείχνουμε και κάποιον σεβασμό, διότι ακριβώς αυτές οι δεκαετίες του ’70 και του ‘80 ήσαν κάτι σαν τον «Χρυσούν Αιώνα» της σύγχρονης Ελλάδας, αφού εμείς οι Έλληνες γινήκαμε άνθρωποι. Ουσιαστικά, από υποανάπτυκτοι, που ήμασταν να μας κλαίνε, βρεθήκαμε με τις σπιταρόνες μας στις ολοκαίνουργιες πολυκατοικίες με τα μοντέρνα ρετιρέ.
Η αντιπαροχή, που επεβλήθη με νόμο, έδωσε τεράστια ώθηση στην οικοδομή και σε ξεχασμένες γειτονιές, που κανένας δεν θυμόταν την ύπαρξή τους, άρχισαν να ξεφυτρώνουν θηριώδεις πολυκατοικίες. Έτσι, χάρη στην «Αγία αντιπαροχή», έδωσε ο μικροαστός το τσαρδάκι του και πλέον κατοικούσε σε παλάτι. Απέκτησε μάλιστα και θυρωρό, για να του δίνει εντολές.
Αλλά και στον καλλιτεχνικό τομέα όχι μόνο δεν υστερούσαμε σε τίποτα, αλλά σε όλα είχαμε πρωτιές. Η ελληνική μουσική του Χατζηδάκι και του Θεοδωράκη παιζόταν σε ολόκληρο τον κόσμο, κερδίσαμε δύο διεθνή βραβεία Νόμπελ για την ποίηση -η μοναδική χώρα στον κόσμο-, ενώ τα βραβεία που κατακτούσαν οι ελληνικές ταινίες στα κινηματογραφικά φεστιβάλ της αλλοδαπής είχαν καταντήσει ψωμοτύρι για τις ειδήσεις.
Την Ελλάδα επέλεγαν οι παραγωγοί για να γυρίσουν ταινίες, η οποία έγινε αυτομάτως χώρα διεθνούς προβολής. Πολύ γρήγορα οι ξένοι μεγάλοι καλλιτέχνες εγκλιμάτισαν τα χούγια τους και τα ουζάκια τους στα παραλιακά κουτουκάκια συναγωνίζονταν τους ντερμπεντέρηδες. Η «Θεά» της ιταλικής μεγάλης οθόνης, Σοφία Λόρεν, τραγούδησε σε σπαστά ελληνικά το τραγούδι του Γιάννη Φερμάνογλου «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη».
Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει τότε ότι δύο-τρία χρόνια πριν μπει το ‘70 οι Αθηναίοι θα έβλεπαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τηλεόραση, χάρη στους βασιλικούς γάμους, τους οποίους κάλυψε τηλεοπτικά η RAI, ενώ όταν οι τελετές τελείωσαν η Ελλάδα αγόρασε τον τεχνικό εξοπλισμό που έφεραν οι Ιταλοί.
Η κλειστή εθνική οδός με τα σημερινά μέτρα δεν υπήρχε ούτε ως έννοια. Στη Χαλκίδα πήγαινες μέσω Θηβών, έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο, γεμάτο σκαμπανεβάσματα, που ήταν σοφό να τον αποφύγεις, και η διαδρομή με αυτοκίνητο διαρκούσε τουλάχιστον δύο ώρες. Όταν έγινε η εθνική οδός, το πρώτο τμήμα της (Αθήνα – Χαλκίδα) περιόρισε στη μία ώρα τη διαδρομή, γεγονός που πανηγυρίσαμε. Έτσι η Χαλκίδα απέκτησε πρώτη τον τίτλο της πόλης για μια σύντομη εκδρομή. Και είχε πολύ εύγευστα μεζεδάκια η Χαλκίδα. Ιδίως στα θαλασσινά της ήταν αχτύπητη.
Τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 αποκτήσαμε τα πρώτα μας αυτοκίνητα, ένα όνειρο που άρχισε να υλοποιείται. Ψάχναμε στις μικρές αγγελίες και στις μάνδρες, βάζαμε μπόλικο νερό στο κρασί μας, αλλά στο τέλος το βρίσκαμε και το παίρναμε. Μεταχειρισμένα στην αρχή, κάτι Opel και κάτι Taunus, που τα τιμόνια και τα φρένα τους ήταν να τα κλαις.
Μπήκαν στην οικογένεια, τα πλύναμε, τα σενιάραμε και ήμασταν πολύ υπερήφανοι για το σαραβαλάκι μας, που το είχαμε στα πώς και πώς. Αργότερα μπορέσαμε κι αγοράσαμε το καινούργιο, το τσίλικο, αλλά και δεύτερο και τρίτο… Οι ρίζες των αυτοκινήτων που κυκλοφορούνε σήμερα ανάγονται σε εκείνες τις δεκαετίες, που μπορούσαν να αποκτηθούν όλα σχετικά εύκολα…