Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Τριανταφυλλιά Χαρίλα : Κατασκήνωση ή χωριό



Κατασκήνωση ή χωριό 
2 ιστορίες για τον αποχωρισμό παιδιού και γονιού

Γράφει η Τριανταφυλλιά Χαρίλα

Λίγες μόλις ημέρες μετά το αίτημα γονιών να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την κατασκήνωση και το γιατί ένα παιδί δυσκολεύεται να αποχωριστεί τους γονείς του, μια νέα γυναίκα και μητέρα δύο παιδιών σε μια από τις συνεδρίες μας θυμάται πόσο πολύ της άρεσε η κατασκήνωση όταν εκείνη ήταν παιδί.
Αναπολεί με πολύ τρυφερότητα και ζωντάνια την περίοδο της αναμονής για την έναρξη της περιόδου της κατασκήνωσης. Για εκείνη η κατασκήνωση ήταν ένα διέξοδο από τη δύσκολη καθημερινότητα που ζούσε στο σπίτι. Οι γονείς της αναλώνονταν σε ατελείωτες συγκρούσεις, σιωπηλές και μη, με μοναδικό σκοπό την επικράτηση του ενός έναντι του άλλου.
Τα καθημερινά βλέμματα καθρέφτιζαν μόνο πίκρα, απογοήτευση, θυμό, αδικία και η ίδια χωρίς να το πάρει είδηση είχε αναλάβει το ρόλο να τους ευχαριστεί και να τους ανακουφίζει από τον πόνο τους. Η κατασκήνωση φάνταζε ως η μόνη ευκαιρία να ζήσει λίγο ανέμελα – χωρίς φυσικά να ξεχνά ποτέ και τι αφήνει πίσω της.
Την ίδια εβδομάδα, μια άλλη γυναίκα μου μιλά για την αγωνία της ότι η εξάχρονη κόρη της δεν θέλει να την αποχωρίζεται. Σε λίγο καιρό το παιδί θα πάει στο χωριό να μείνει με τους παππούδες μέχρι να πάρει εκείνη κι ο άντρας της την άδειά τους. Αναρωτιέται πώς θα φύγει το παιδί, όταν “είναι κολλημένη πάνω μου”.
Πέρα από τις ώρες του σχολείου, “την υπόλοιπη μέρα θέλει να είναι συνεχώς δίπλα μου κι αν είναι δυνατόν να μου κρατά και το χέρι. Ούτε για ύπνο το βράδυ δεν πάει μόνη της. Θέλει να κοιμάται δίπλα μου” μου λέει με πολύ αγωνία και ενοχή στη σκέψη, ότι κάνει δεν έχει κάνει σωστά με το παιδί της. Το βλέμμα της όμως κρύβει και μια ευχαρίστηση από αυτή τη στάση της κόρης της. Σαν να νοιώθει και μια ανακούφιση που έχει δίπλα της το παιδί.
Όταν τη ρωτάω πώς είναι με τον άντρα της χαμηλώνει το κεφάλι και βουρκώνει. Αυτή η γυναίκα στο γάμο της δεν βιώνει ούτε συντροφικότητα, ούτε κοντινότητα, ούτε έρωτα, ούτε χαρά. “Και το χέρι του παιδιού είναι πραγματικά βάλσαμο” παραδέχεται στον εαυτό της λίγη ώρα μετά, συνειδητοποιώντας ότι εκείνη έχει ανάγκη το παιδί δίπλα της και όχι το παιδί εκείνη.
Γιατί αναφέρω αυτές τις δύο ιστορίες; Η πρώτη ιστορία μας μιλά για ένα κορίτσι που είχε αναλάβει το ρόλο της φροντίδας των γονιών χωρίς η ίδια να παίρνει φροντίδα. Μέσα στα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στους γονείς η φροντίδα του παιδιού είχε εντελώς ξεχαστεί.
Η κατασκήνωση για αυτό το κορίτσι εκτός από στιγμές ξενοιασιάς θα της προσέφερε και φροντίδα. Εκτός από τις ευθύνες που θα είχε – έτσι κι αλλιώς ήξερε πολύ καλά να τα βγάζει πέρα με δύσκολες ευθύνες – θα γινόταν για λίγες μέρες μια «μικρή πριγκίπισσα» μέσα στο πλαίσιο της ομάδας. Θα γινόταν σημαντική, θα έπαιρνε αξία. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί.
Η δεύτερη ιστορία μας περιγράφει ένα παιδί που δεν μπορεί να αφήσει πίσω τη μητέρα του που υποφέρει. Αυτό το παιδί γίνεται σημαντικό μέσα από αυτό το ρόλο και δύσκολα τον αποχωρίζεται. Δύσκολα αποχωρίζεται και το θρόνο και τη μητέρα του. Ο θρόνος την εξυψώνει. Ο θρόνος την κάνει σημαντική, τη γοητεύει. Αυτός ο θρόνος όμως και πολλή μοναξιά για αυτό το εξάχρονο κορίτσι.
Αυτός ο θρόνος όμως δεν επιτρέπει ισότιμη σχέση. Δεν επιτρέπει ανέμελο παιχνίδι. Δεν επιτρέπει «παιδική αθωότητα» και θα μετατρέψει το εξάχρονο κορίτσι σε ένα «πιο ώριμο από την ηλικία του παιδί, που προτιμά να κάνει παρέα με μεγαλύτερους και το οποίο από πάντα τα έβγαζε πέρα μόνη του».
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολλές φορές μια δυσκολία του παιδιού μπορεί να μην έχει καμιά σχέση με αυτό το οποίο φαίνεται να το δυσκολεύει. Το θέμα του αποχωρισμού από τους γονείς είναι ένα τέτοιο θέμα. Οι δύο ιστορίες αυτό ακριβώς περιγράφουν. Και χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση για να το πάρουμε είδηση. Τα παιδιά αναλαμβάνουν ρόλους χωρίς να τους έχει ζητηθεί ευθέως.
Τα παιδιά βλέπουν με άλλα μάτια και «τρυπώνουν» σε θέσεις που νοιώθουν να τους έχουν ανάγκη. Στο δικό τους GPS ο μόνος και μόνιμος προορισμός είναι «η φροντίδα του γονιού». Νοιώθουν υποχρεωμένα να το κάνουν, χωρίς να ξέρουν γιατί και πώς. Χωρίς να ρωτήσουν και χωρίς να ερωτηθούν για αυτό. Είναι η δική τους δουλειά. Ακόμη κι αν φαίνεται πολλές φορές περισσότερο να «τυραννούν» παρά να «φροντίζουν» χρειάζεται να καταλάβουμε λίγο περισσότερο τι συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Κάθε είδους δυσκολία με το παιδί μας δίνει τη δυνατότητα να το γνωρίσουμε και να το καταλάβουμε καλύτερα. Κι ενώ αυτό μπορεί να ακούγεται χρονοβόρο και δύσκολο – και ποιος έχει χρόνο αυτή την εποχή ; – συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Γιατί, αυτό στο οποίο δεν θα του δώσουμε το χρόνο που χρειάζεται τη στιγμή που χρειάζεται θα το βρούμε μπροστά μας αργότερα και θα χρειαστεί να δώσουμε και χρόνο και χρήμα έχοντας ήδη χάσει και την ευκαιρία να γνωρίσουμε το παιδί μας και τον εαυτό μας.
Κείμενο: Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Υπαρξιακή Συστημική & Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία
kepsy.gr

Από που πήραν οι μήνες το όνομα τους;




Από που πήραν οι μήνες το όνομα τους;

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ:

Ο πρώτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από τον… θεό των Ρωμαίων τον Ιανό (Janus).
Ο Ιανός ήταν θεός με δύο πρόσωπα, τα οποία κοίταζαν σε αντίθετες κατευθύνσεις, γι αυτό τον αποκαλούσαν και Janus bifrons δηλαδή διπρόσωπο Ιανό.
Τα δυο του πρόσωπα συμβόλιζαν την αρχή και το τέλος, τη νιότη και το γήρας, την είσοδο και την έξοδο. Γι αυτό και του αφιέρωσαν τον Ιανουάριο που σαν πρώτος μήνας του χρόνου, κοίταζε προς τον προηγούμενο χρόνο και προς τον επόμενο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ :

Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα februare που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω. Ήταν αφιερωμένος στο θεό του Άδη Φέβρουο και στους νεκρούς γι αυτό και στη διάρκεια του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών. Με το παλαιότερο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου και οι άνθρωποι έπρεπε να μπουν στον καινούργιο χρόνο καθαροί και αμόλυντοι.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολογίου το 46 π.Χ. περιορίστηκαν οι ημέρες του από 30 σε 29 και την εποχή του αυτοκράτορα Αύγουστου του αφαιρέθηκε άλλη μια μέρα η οποία προστέθηκε στον Αύγουστο και έτσι έχει 28 ημέρες, και 29 κάθε τέσσερα χρόνια, οπότε το έτος αντί 365 ημέρες έχει 366 και ονομάζεται δίσεκτο από το bis sextus (δις έκτη) δηλαδή δύο φορές η 24η του μήνα που ήταν η έκτη μέρα πριν από τις Καλένδες του Μαρτίου.
Εμείς, τον λέμε Φλεβάρη επειδή τότε ανοίγουν οι φλέβες της γης, δηλαδή αναβρύουν πολλά νερά, τον λέμε και Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει λιγότερες μέρες.

ΜΑΡΤΙΟΣ :

Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και ονομαζόταν Primus. Μετά το 46 π.Χ. ονομάστηκε Μάρτιος, έγινε ο τρίτος μήνας του χρόνου, αφιερωμένος στον θεό Μαρς που αρχικά ήταν ο θεός της γονιμότητας και των αγρών αλλά αργότερα ταυτίστηκε με τον Άρη θεό του πολέμου. Ήταν πατέρας του Ρέμου και του Ρωμύλου και γενάρχης των Ρωμαίων. Είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης και στις 21 Μαρτίου είναι η εαρινή ισημερία.
Οι Έλληνες του έχουν δώσει πολλά ονόματα, όπως “ανοιξιάτης” επειδή φέρνει την άνοιξη, “γδάρτης”, “παλουκοκαύτης” και “πεντάγνωμος” επειδή ο καιρός είναι άστατος, “βαγγελιώτης” από τη γιορτή του Ευαγγελισμού, “πενταγιόματο” (δηλ. πέντε γεύματα) στην ορεινή Πελοπόννησο.
Την 1η του Μάρτη, τα παιδιά δένουν στο χέρι τους το “μάρτη” ή “μαρτιά” ένα κορδόνι από κόκκινη και άσπρη κλωστή, για να μη τα κάψει ο μαρτιάτικος ήλιος.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ :

Είναι ο τέταρτος μήνας του χρόνου. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα aperio που σημαίνει “ανοίγω” γιατί τότε ανοίγει ο καιρός και ανθίζουν τα λουλούδια. Ήταν αφιερωμένος στην θεά Αφροδίτη.
Τον λέμε Ανοιξιάτη, Λαμπριάτη από τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα και Αϊγιωργίτη από την γιορτή του Αγίου Γεωργίου.
Την Πρωταπριλιά συνηθίζουμε να λέμε αθώα ψέματα και να κάνουμε ανώδυνες φάρσες, ένα έθιμο που μας έχει έρθει από τη δυτική Ευρώπη και που έγινε περισσότερο γνωστό περί το 1880 μέσω της “Εφημερίδας” του Κορομηλά.

ΜΑΪΟΣ :

Ο πέμπτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια). Το όνομα Maja προήλθε από τη λέξη Μαία (τροφός) τη μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ήταν αφιερωμένος. Είναι ο μήνας των λουλουδιών και την 1η Μαΐου πλέκουμε στεφάνια με λουλούδια και τα κρεμάμε στις εξώπορτες μέχρι τις 24 Ιουνίου που τα καίμε στις φωτιές του Άι- Γιάννη.
Η Πρωτομαγιά έχει χαρακτηριστεί ως παγκόσμια ημέρα αργίας και διεκδικήσεων των εργατών γι αυτό την ονομάζουμε και “Εργατική Πρωτομαγιά”. Τη 2η Κυριακή του Μαΐου είναι η “Γιορτή της Μητέρας”.
Κατά το τριήμερο 21-23 γίνονται “Τα Αναστενάρια” προς τιμή των Αγίων Κωνασταντίνου και Ελένης. Στο τελετουργικό τους περιλαμβάνουν εκστατικούς χορούς, πομπικές περιφορές εικονισμάτων αλλά κυρίως πυροβασία δηλαδή περπάτημα πάνω σε αναμμένα κάρβουνα.
Τον λένε και Κερασάρη γιατί τότε βγαίνουν τα κεράσια.

ΙΟΥΝΙΟΣ :

Ο έκτος μήνας του έτους, ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στη θεά Juno (Ήρα), σύζυγο του Jupiter (Δίας), προστάτιδα του οίκου και του γάμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Αυτός ανέτρεψε τον βασιλιά Ταρκύνιο τον Υπερήφανο το 510 π.Χ., εγκαθίδρυσε τον θεσμό της Υπατείας, θεμελίωσε τη Δημοκρατία και έγινε ο πρώτος Ύπατος της Ρώμης.
Στις 21 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο, οπότε ξεκινά επίσημα το καλοκαίρι, ενώ έχουμε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο.
Λέγεται θεριστής γιατί κατά τη διάρκεια του γίνεται ο θερισμός του σταριού, ορνιαστής ή ρινιαστής γιατί γίνεται τεχνητή γονιμοποίηση των ήμερων συκιών με ορνιούς δηλαδή καρπούς άγριας συκιάς.

ΙΟΥΛΙΟΣ :


Ο έβδομος μήνας του έτους έχει 31 ημέρες και είναι αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος θεωρείται ένας από τους τρεις μεγάλους στρατηλάτες του αρχαίου κόσμου.Ήταν εξαιρετικά ευφυής πολιτικός, στρατιωτικός, νομοθέτης, ρήτορας, ιστορικός, ανέβηκε σε όλα τα αξιώματα και άφησε σημαντικό έργο.
Τον Ιούλιο, οι Ρωμαίοι τον έλεγαν Quintilis επειδή κατά το ημερολόγιο του Νουμά Πομπιλίου ήταν ο πέμπτος μήνας του έτους με πρώτο το Μάρτιο. Το 153 π.Χ. ως πρώτη ημέρα του έτους ορίστηκε η 1η Ιανουαρίου.
Το 46π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον Σωσιγένη να αναμορφώσει το ρωμαϊκό ημερολόγιο το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της σελήνης αλλά οι ατέλειες που είχε, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μεγάλες αποκλίσεις στην εαρινή ισημερία. Στο νέο ημερολόγιο, που ονομάστηκε Ιουλιανό, προστέθηκαν 80 ημέρες που δεν είχαν καταμετρηθεί και το έτος 46 ονομάστηκε “έτος σύγχυσης” διότι είχε 445 ημέρες.
Ο Ιούλιος είναι ένας μήνας με πολλές γιορτές και πανηγύρια, όπως της Αγίας Κυριακής στις 7, της Αγίας Μαρίνας στις 17 που είναι προστάτιδα των παιδιών, του Προφήτη Ηλία στις 20, της Αγίας Παρασκευής στις 26 που προστατεύει τα μάτια, του Αγίου Παντελεήμονα στις 27.
Τον λέμε και Αλωνάρη επειδή κατά τη διάρκειά του γίνεται το αλώνισμα του σταριού.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ :

Ο Αύγουστος οφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Οκταβιανό ο οποίος τιμήθηκε από την Σύγκλητο με το προσωνύμιο Αύγουστος που σημαίνει σεβαστός. Η ηγεμονία του ήταν η αφετηρία μιας σχετικά ειρηνικής περιόδου για την αυτοκρατορία που έγινε γνωστή ως Pax Romana. Δημιούργησε μεγάλο έργο, όπως κατασκευή οδικού δικτύου, μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώθηση στα γράμματα και τις τέχνες,συγκρότηση μόνιμου στρατού κ.λπ.
Ο Οκταβιανός ήταν ανηψιός του Ιούλιου Καίσαρα και εξίσου σημαντική προσωπικότητα με εκείνον. Του αφιέρωσαν τον μήνα Sextilis (έκτος) των Ρωμαίων στον οποίο έδωσαν 31 ημέρες (γιατί θεωρούσαν ότι ήταν υποτιμητικό να έχει λιγότερες ημέρες από τον Ιούλιο), παίρνοντας μία ημέρα από τον Φεβρουάριο ο οποίος έτσι έμεινε με 28 ημέρες.
Τον Αύγουστο γίνονταν παλαιότερα προγνώσεις του καιρού με τα “μερομήνια”, δηλαδή το πρώτο δωδεκαήμερο του Αυγούστου χρησίμευε για να προβλέψουν τον καιρό όλης της χρονιάς. Έτσι τα καιρικά φαινόμενα της 1ης Αυγούστου θα ήταν ο καιρός που θα επικρατούσε το Σεπτέμβρη, της 2ης Αυγούστου του Οκτώβρη κ.λπ.
Τον Αύγουστο τον λέμε και Συκολόγο γιατί τότε ωριμάζουν τα σύκα αλλά και Δριμάρη από τις δρίμες (ξωτικά) που τις 6 πρώτες μέρες του Αυγούστου επηρεάζουν τα νεράκαι τότε δεν πρέπει να κολυμπάς ή να πλένεις ρούχα.
Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας με τη μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ :

Ο Σεπτέμβριος κατείχε την έβδομη θέση στη σειρά των μηνών, όπως δείχνει και το όνομά του καθώς septem στα λατινικά σημαίνει επτά. Όταν όμως καθιερώθηκε το ιουλιανό ημερολόγιο με πρώτο μήνα του έτους τον Ιανουάριο ο Σεπτέμβριος έγινε ένατος.
Η 1η του Σεπτέμβρη θεωρείται η αρχή του εκκλησιάστικού έτους, αποτελεί την Αρχή της Ινδίκτου, από την λατινική λέξη indictio (επιβολή φόρου), την οποία εισήγαγε ο Καίσαρας Αύγουστος όταν διέταξε να γίνει γενική απογραφή των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους και να εισπραχθούν φόροι την 1η του Σεπτέμβρη.
Η Ινδικτιώνα είναι τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία την γέννηση του Χριστού ή από το 3 π.Χ. Η 23η του Σεπτέμβρη, γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, καθορίστηκε ως Πρωτοχρονιά και ως Αρχή της Ινδίκτου. Η Εκκλησία σ’ αυτή την Πρωτοχρονιά τοποθέτησε τη γιορτή της σύλληψης του Προδρόμου, που αποτελεί το πρώτο γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας, ενώ το 462 μ.Χ. η εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου για πρακτικούς λόγους.
Τον Σεπτέμβριο αρχίζει και το γεωργικό έτος καθώς τότε ξεκινούν όλες οι αγροτικές εργασίες.
Λέγεται και Τρυγητής γιατί τότε γίνεται ο τρύγος των αμπελιών ενώ αρχίζει η σπορά και το όργωμα. Στις 2 του Σεπτέμβρη είναι η γιορτή του Αγίου Μάμα που θεωρείται προστάτης των βοσκών.
Στις 14 του Σεπτέμβρη είναι η μεγάλη γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Στις 23 του μήνα είναι η φθινοπωρινή ισημερία και η νύχτα θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την ημέρα έως την εαρινή ισημερία.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ :

Από την λέξη octo που σημαίνει οκτώ πήρα ο Οκτώβριος το όνομά του μια και στο παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος μήνας. Το 46 π.Χ. με την αλλαγή του ημερολογίου έγινε ο δέκατος μήνας αλλά κράτησε το όνομά του.
Το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε απόκλιση μίας ημέρας κάθε 128 χρόνια από το πραγματικό τροπικό έτος και έτσι το 1582 καταμετρήθηκαν 10 ημέρες απόκλισης, οπότε ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος θέσπισε το Γρηγοριανό ημερολόγιο τον Οκτώβριο του 1582 και την 4η Οκτωβρίου αυτού του έτους την διαδέχτηκε η 15η Οκτωβρίου αντί της 5ης για να αφαιρεθούν οι 10 ημέρες οι οποίες είχαν καταμετρηθεί χωρίς ωστόσο να έχουν διανυθεί και να επανέλθει η εαρινή ισημερία στην 21η Μαρτίου.
Τον Οκτώβριο τον λέμε και Βροχάρη για τις ευεργετικές για τους γεωργούς βροχές του. Ακόμα τον ονομάζουμε Σποριά ή Σπαρτό γιατί αρχίζει η σπορά στους αγρούς, αλλά και Άι-Δημητριάτη για τη μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου.
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας των χρυσανθέμων.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ :

Είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους σύμφωνα με το τωρινό ημερολόγιο, αλλά κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο ένατος μήνας γι αυτό και το όνομά του προέρχεται από τον αριθμό εννέα που στα λατινικά είναι novem. Είναι ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου και ο μήνας που αρχίζει η συγκομιδή της ελιάς ενώ τελειώνει η σπορά και τα κοπάδια κατεβαίνουν στα χειμαδιά τους να ξεχειμωνιάσουν. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη βασιλεύει η Πούλια (πλειάδες) γεγονός που σηματοδοτεί τον ερχομό του χειμώνα.
Τον λέμε Κρασομηνά γιατί ανοίγονται τα καινούργια κρασιά, Ανακατωμένο γιά τον άστατο καιρό του, Χαμένο γιατί είναι μεγάλες οι νύχτες του και οι μικρότερες στη διάρκεια του έτους οι μέρες του, αλλά και Αρχαγγελίτη από τη μεγάλη γιορτή των Αρχαγγέλων Γαβριήλ και Μιχαήλ στις 8 Νοεμβρίου.
Έχει πάρα πολλές θρησκευτικές γιορτές όπως του Αγίου Μηνά, των Αγίων Αναργύρων, των Αγίων Ακινδύνων, του Αγίου Φιλίππου, του Αγίου Ανδρέα, τα Εισόδια της Θεοτόκου, της Αγίας Αικατερίνης κ.λπ.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ :

Ο τελευταίος μήνας του έτους, ο πρώτος του χειμώνα, ο δέκατος του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου από όπου πήρε και το όνομά του. Decem στα λατινικά είναι το δέκα. Είναι ένας μήνας γεμάτος από γιορτές, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Σάββα, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Ελευθερίου και άλλες με μεγαλύτερη την γιορτή της γέννησης του Χριστού, τα Χριστούγεννα στις 25 του μήνα.
Τον λένε και Χιονιά, Ασπρομηνά, Χριστουγεννιάτη, Χριστιανάρη, Δεκέμπρη, Άι-Νικολιάτη.
Είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο μια και ο ήλιος έχει τώρα τη μεγαλύτερη απόκλιση νότια του Ισημερινού.
Στις 22 του μηνός είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο οπότε η απόκλιση του ήλιου νότια του Ισημερινού αρχίζει να λιγοστεύει και έτσι αρχίζει να μεγαλώνει η ημέρα και να μικραίνει η νύχτα.
Κατά την παράδοση στις 25 του μήνα ξεχύνονται οι καλλικάντζαροι στον επάνω κόσμο και παραμένουν μέχρι τα Φώτα οπότε εξαφανίζονται με τον αγιασμό των υδάτων.
Είναι δαιμόνια τα οποία βγαίνουν από τη γη αυτό το δωδεκαήμερο που τα νερά είναι αβάπτιστα για να πειράξουν τους ανθρώπους. Φοβούνται τις φωτιές και τα κουδούνια, γι αυτό σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ανάβουν φωτιές και τραγουδάνε χτυπώντας κουδούνια.

Πηγή:

Το πρωτοδιαβάσαμε εδώ :

Γκέισες και ανθισμένα πλοιάρια



Γκέισες και ανθισμένα πλοιάρια

Οι σκλάβες πόρνες και οι χώροι της αμαρτίας στην Άπω Ανατολή

Στην Κίνα η πρώτη ιστορική αναφορά στην πορνεία ανάγεται στην εποχή της δυναστείας των Τσου (650 π,Χ.). Οι πόρνες έπρεπε να περιορίζονται σε ορισμένες, ειδικές γι' αυτές, περιοχές που τις ονόμαζαν «ίου», ενώ ήδη την εποχή του αυτοκράτορα Χαν Βου (40 π.Χ.) τα στρατόπεδα εφοδιάζονταν, κατόπιν αυτοκρατορικού διατάγματος, με γυναίκες της ηδονής. Ακόμα και την εποχή της Ουράνιας Αυτοκρατορίας, δίπλα στις κοινές πόρνες υπήρχαν οι «κσυρτιζάνες» που κατείχαν θέση ανάλογη με εκείνη των Ελληνίδων εταίρων και στις οποίες γνωστοί ποιητές, όπως ο Αι Πο και ο Του Φου, αφιέρωσαν στίχους γεμάτους πάθος.
Ο Μάρκο Πόλο κάνει την εξής περιγραφή της πόλεως Κίνσαιυ (Χαγκτσόου) πρωτεύουσας της χώρας επί δυναστείας των Σουνγκ. «Μερικοί δρόμοι είναι γεμάτοι από εντυπωσιακά μεγάλο πλήθος γυναικών της κατηγορίας αυτής... θαυμάσια ντυμένες και αρωματισμένες... που διαθέτουν σπίτια ωραία επιπλωμένα και ένα σωρό υπηρέτριες. Οι ξένοι, που δοκιμάζουν τα κάλλη τους μία φορά μαγεύονται κυριολεκτικά και δεν καταφέρνουν να τις ξεχάσουν ποτέ...»
Σε αντίθεση με τις πόρνες άλλων κοινωνιών, οι Κινέζες και οι Ιαπωνίδες ήταν πάντα σκλάβες. Τις έπαιρναν σε νεαρότατη ηλικία από τους γονείς τους, και κάτω από αυστηρή πειθαρχία τους μάθαιναν τραγούδι, μουσική και γραφή (η υιοθεσία μικρών κοριτσιών με σκοπό την εκμετάλλευση τους θεωρήθηκε παράνομη από το 1929). Την εποχή της αγγλικής αποικιοκρατίας άρχισαν να λειτουργούν τα ονομαζόμενα «ανθισμένα πλοιάρια», πορνεία επιπλέοντα σε θαλάσσια ή ποτάμια λιμάνια, που αποτελούσαν υποχρεωτικούς σταθμούς των δυτικών ταξιδιωτών. Όλοι οι οίκοι ανοχής έκλεισαν το 1947, όταν η Κίνα έγινε μέλος των Ηνωμένων  Εθνών
Στην Ιαπωνία φα ίνεται ότι τα πρώτα κοινά σπίτια τα άνοιξε στα τέλη του 12ου αιώνα ο σογκούν  Γιοριτόμα,  για να περιορίσει τη λιποταξία  των στρατιωτών  του, που κουρασμένοι από τις μακροχρόνιες  εκστρατείες  επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην οικογένειά τους. Η πιο γνωστή «συνοικία της αμαρτίας» ήταν η Γιοσιβάρα του Τόκιο (το όνομα σημαίνει «λιβάδι της ευτυχίας»), όπου γίνονταν τελετές για να τιμήσουν τις πόρνες. Μία από τις τελετές που γινόταν τον Σεπτέμβριο ήταν αφιερωμένη στο θεό Ινάρι  προστάτη των πορνών. Η αγοραπωλησία μικρων κοριτσιών για προαγωγή στην πορνεία απαγορεύθηκε από το 1872 και τα γιαπωνέζικα πορνεία έκλεισαν το 1956.
Διαφορετική είναι η μορφή της «γκέισας», όρος που χρησιμοποιείται από τα τέλη του. 18ου αιώνα για να δείξει τις νέες γυναίκες, που είχαν ιδιαίτερες ικανότητες στο τραγούδι και στον χορό, γνωστές παλαιότερα με το όνομα «οντορίκο». Αρχικά υπήρχαν δύο τάξεις γκεϊσών: οι «χαόρι», που έπαιζαν «σαμσιέν», τρίχορδη κιθάρα και κρατούσαν συντροφιά σε άνδρες χωρίς να προχωρούν σε σεξουαλικές επαφές (όπως γίνεται με τις σημερινές γκέισες που δέχονται τους επισκέπτες στα τεϊοποτεία) και οι «κορόμπι», οι οποίες πορνεύονταν. Υπήρχαν ακόμα οι «ταγιού», εταίρες πολυτελείας, που ζούσαν σε πλούσια σπίτια και δέχονταν πολιτικούς, αξιωματικούς και ανώτερους λειτουργούς. 
Και στην αρχαία Ινδία 


Σε ένα κείμενο του 300 π.Χ. περί" της τέχνης του «κυβερνάν», του βραχμάνου Καουτίμπια, γίνεται λόγος για καθήκοντα «επιτηρήσεως των πορνών», που βρίσκονταν στην υπηρεσία του βασιλέως σαν «κυρίες της ακολουθίας». Από ινδικά κείμενα, ανάμεσα στα οποία και το περίφημο Καμασούτρα, μαθαίνουμε ότι οι γυναίκες της ηδονής χωρίζονταν σε διάφορες κατηγορίες από την κοινή πόρνη με γελοία αμοιβή ως τη χορεύτρια-ηθοποιό.
Στα βιβλία των μυστικιστών υπάρχει μια άλλη ταξινόμηση που τοποθετεί επικεφαλής τις «ραγιαβέσια» ή βασιλικές πόρνες, ενώ στην τελευταία κλίμακα βρίσκονται οι «βραχμαβέσια», που κυνηγούσαν πελάτες στους ιερούς ποταμούς και πουλιώνταν στους προσκυνητές.
Κοντά στις κοινές πόρνες από τα πανάρχαια χρόνια σε μερικές περιοχές της   Ινδίας  υπήρχαν οι «ντέβα-νταζι» ή πόρνες των ναών (που καταργήθηκαν το 1950) και τιμούσαν τις θεότητες χορεύοντας ιερούς χορούς και προσφέροντας το σώμα τους. 
   
ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ   τ.235/1988