Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΩΝΑΣΗ



ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ
ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΩΝΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ 90ΧΡΟΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟ ΤΟΥ
Η οικονόμος της οικογένειας Ωνάση Γ.Βέττα μιλά για τον θάνατο του  Αλέξανδρου Ωνάση
Η 90χρονη οικονόμος της οικογένειας Ωνάση, Γεωργία Βέττα, που έζησε για πολλά χρόνια δίπλα στον Έλληνα κροίσο  και ήξερε κρυφές πτυχές της οικογένειας αποκάλυψε το ποιον θεωρεί υπεύθυνο για τον θάνατο του πολυαγαπημένου γιου του μεγιστάνα, Αλέξανδρο.
Η κ. Βέττα περιέγραψε στην εφημερίδα Espresso τα όσα έζησε με την οικογένεια Ωνάση, τα καλά και άσχημα.
Ενδεικτικό του πόσο κοντά και του πόσο έμπιστη ήταν φαίνεται και από το γεγονός ότι εκείνη ακολουθούσε την οικογένεια στα ταξίδια της, άκουγε τις συζητήσεις και δοκίμαζε το φαγητό τους για να δει αν είναι δηλητηριασμένο ή όχι.
Και ξαφνικά στην αφήγησή της ρίχνει τη βόμβα: Θεωρεί ότι η Τζάκι Κένεντι σκότωσε τον Αλέξανδρο.
«Με τον Αρίστο ταξίδεψα όλο τον κόσμο. Μόντε Κάρλο, Παρίσι, Αμερική, Ακαπούλκο, Βενετία. Παντού. Με μια βαλιτσούλα στο χέρι ήμουν συνέχεια. Βλέπετε, δεν εμπιστευόταν άλλον να ελέγχει το φαγητό, ούτε να ακούει τι λέγεται στα ραντεβού του. Ο Αρίστος είχε λεφτά, χωρίς ευτυχία» λέει χαρακτηριστικά.


Η πιστή οικονόμος του Ωνάση αφήνει σαφείς αιχμές κατά της πρώην Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση στις 22 Ιανουαρίου του 1973. «Η Τζάκι επέμενε εκείνη τη μοιραία μέρα ο Αλέξανδρος να εκπαιδεύσει με το Piaggio τους Αμερικανούς πιλότους που ήρθαν από τις ΗΠΑ. Διαφορετικά, ο Αρίστος δεν θα τον άφηνε. Τον Αλέξανδρο τον σκότωσαν, τον φάγανε. Με αυτόν τον καημό θα πεθάνω», λέει χαρακτηριστικά.
Η Γεωργία Βέττα περιγράφει τα όσα έγιναν λίγες ώρες πριν από τη μοιραία πτήση: «O Αλέξανδρος ήταν πολύ καλό παιδί. Εξαιρετικό. Χαμηλών τόνων, σε αντίθεση με τη Χριστίνα. Θυμάμαι, ήταν τόσο ερωτευμένος με τη Φιόνα… Σε εκείνη είχε βρει και την ερωμένη, και τη μάνα, και όλη τη στοργική αγάπη που του έλειπε. Ήταν έτοιμος να την παντρευτεί. Και τότε του έλεγε ο Αρίστος: »Βρε, παιδί μου, τη Φιόνα θα πάρεις που έχει την ίδια ηλικία με τη μάνα σου; Αυτή θα παντρευτείς;». Και εκείνος του απαντούσε: »Αυτήν αγαπάω, αυτήν θα παντρευτώ». Με παίρνει λοιπόν το προηγούμενο βράδυ του θανάτου του από το Μόντε Κάρλο ο Αλέξανδρος και μου λέει: »Γεωργία, ειδοποίησε τον κουρέα τον Άγγελο να έρθει στις 5.00 το απόγευμα να με κουρέψει». Και ο άνθρωπος ήρθε και τον κούρεψε. Το επόμενο πρωί, στις 6.00, μου φωνάζει από το δωμάτιό του: »Γεωργία, φτιάξε τον δίσκο με το πρωινό». Παραξενεύτηκα. Μονολογούσα: »Παναγία μου, θα πάει για δουλειά τόσο πρωί;».


Δεν ήξερα ότι είχαν έρθει Αμερικανοί πιλότοι για να τους εκπαιδεύσει στο Piaggio για να πάνε στην Καραϊβική. Εκείνοι φιλοξενούνταν στο Hilton. Οταν ξύπνησε ο Αρίστος, του λέω: »Ρε συ Αρίστο, 500 πιλότους έχεις, αυτό το παιδί βρήκες να τους εκπαιδεύσει, επειδή το είπε η Τζάκι;». Θυμάμαι έλεγε τότε συνέχεια η Τζάκι: »Ο Αλέξανδρος να εκπαιδεύσει τους πιλότους, επειδή ξέρει το αεροπλάνο».
Αποτέλεσμα; Το δεξί πηδάλιο να καρφωθεί στο κρανίο του. Θα ζούσε όλη η οικογένεια αν δεν πέθαινε τότε ο Αλέξανδρος».
Η κυρία Βέττα μιλά και για τον ανείπωτο πόνο του Αριστοτέλη Ωνάση, για την απώλεια που δεν μπορούσε να δεχθεί και για το ότι τρέναρε την ταφή του γιου του.
«Όταν ήρθε ο Αρίστος στο ΚΑΤ για να δει τον Αλέξανδρο, άρχισε να κλαίει. Βγαίνοντας από το δωμάτιο είπε στους γιατρούς: »Βγάλτε τα σωληνάκια. Το παιδί μου είναι πεθαμένο». Είχε θολώσει το μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευε ότι είχε πεθάνει. Για εκείνον, στο μυαλό του, ζούσε. Για 20 ημέρες βρισκόμασταν στον Σκορπιό. Εκείνος κάθε βράδυ κατηφόριζε στο εκκλησάκι που τον είχε μέσα στο φέρετρο και του μίλαγε, σαν να ζούσε. Του έλεγε ακόμα και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Γι’ αυτό και δεν έδινε εντολή για να τον θάψουν. Είχε μεγάλο καημό που χάθηκε τόσο απρόοπτα. Ξεκίνησαν τα βλέφαρά του να σκεπάζουν τα μάτια του. Έπαθε βλεφαρόπτωση. Τότε λοιπόν αγρίεψε ο μητροπολίτης Λευκάδος και του λέει: »Κύριε Ωνάση, ή τον θάβετε ή θα τον πάτε σε μαυσωλείο στη Γαλλία».
Και ο Αρίστος προκειμένου να μην τον χάσει από τον Σκορπιό, αποφάσισε να τον κηδέψει. Την ημέρα της κηδείας ήρθε και η μάνα του, η Τίνα, παρότι δεν μιλούσε με τον Αλέξανδρο λόγω του γάμου της με τον Νιάρχο. Παρούσα και η αρραβωνιαστικιά του, η Φιόνα Φον Τίσεν. Ο Αρίστος δεν παρέστη στην κηδεία. Ο παπάς για να πειστεί ότι το πτώμα του Αλέξανδρου είναι στο φέρετρο ζήτησε από τη μάνα του να το ανοίξει, αλλιώς δεν θα έψελνε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Και ανοίγουν το φέρετρο και βλέπουμε έναν άλλον Αλέξανδρο. Τρεις μέρες τον ταρίχευαν στο ΚΑΤ, κατ’ εντολήν του Αρίστου. Ήθελε να τον κρατήσει για πάντα κοντά του», λέει χαρακτηριστικά η 90χρονη οικονόμος του Ωνάση.


Έτσι χώρισε η Κάλλας με τον Ωνάση
Η ηλικιωμένη γυναίκα θυμάται σαν χθες και τον χωρισμό της Μαρίας Κάλλας από τον Ωνάση, αλλά και όσα βίωσε εκείνες τις μέρες κοντά τους. «Η Μαρία πρόσεχε και λάτρευε τον Αρίστο. Σκέψου ότι όλα τα σπίτια στον Σκορπιό τα είχε διακοσμήσει η Κάλλας. Θυμάμαι, όταν ήταν πιεσμένος από τις δουλειές προσπαθούσε να τον πείσει να πάνε μαζί στο Παρίσι, στη Βενετία για να ξεφύγει από το άγχος. Η Μαρία είχε αντιληφθεί ότι κάτι έτρεχε με την Τζάκι και είχαν φτάσει στα αυτιά της ότι θα την παντρευτεί στον Σκορπιό. Μάζεψε τα πράγματά της από το νησί και εν μια νυκτί εξαφανίστηκε».
«Για 17 μέρες ο Αρίστος έψαχνε σαν τρελός να τη βρει και εκείνη δεν εμφανιζόταν πουθενά. Είχαν χάσει τα ίχνη της. Στο σπίτι ήμασταν όλοι άνω κάτω. Εκείνος δεν κοιμόταν καθόλου. Είχε αφήσει τις δουλειές του, ήταν μέσα στα νεύρα, δεν έτρωγε μπουκιά. Τηλεφωνούσε σε όλο τον κόσμο για να τη βρει», αναφέρει χαρακτηριστικά.

  
Ο γάμος με την Τζάκι έγινε για τα συμφέροντα
Η κυρία Βέττα αποδίδει τον γάμο του Αριστοτέλη Ωνάση με την Τζάκι σε συμφέροντα και μόνο. «Τη Μαρία τη λάτρευε. Ο γάμος με την Τζάκι έγινε καθαρά λόγω συμφερόντων» εξηγεί και συνεχίζει:
«Την ημέρα που παντρεύονταν στον Σκορπιό, μαζί της ήταν και τα παιδιά της, ο Τζον και η Καρολίνα. Εκεί και ο μικρός Αλέξανδρος. Ρωτάει λοιπόν ο Τζον τι συμβαίνει και η μάνα του είναι ντυμένη με το νυφικό. Και του απαντάει ο Αλέξανδρος με παράπονο: »Σήμερα είναι μια μεγάλη γιορτή για την Ελλάδα». Δεν ήθελε να αναφέρει καθόλου ότι ο πατέρας του παντρεύεται με την Τζάκι».
Η 90χρονη γυναίκα σημειώνει ακόμη ότι κάθε φορά που ερχόταν η Τζάκι στην Ελλάδα τη συνόδευαν κάτι ογκώδεις μελαψοί άνδρες. «Λέω τότε κάποια στιγμή: »Για όνομα του Θεού. Τι τη φυλάτε; Εδώ είναι Ελλάδα». Και μου απαντάει ο ένας: »Δεν φυλάμε την κυρία Τζάκι, αλλά τα παιδιά του Κένεντι»».
Όσο για το γιατί αποφάσισε να μιλήσει τώρα, μετά από τόσα χρόνια; «Έχω μεγάλο καημό με όσα συνέβησαν στον Αρίστο και στην οικογένειά του. Έφαγε ψωμί από εκείνον πολύς κόσμος. Χιλιάδες άνθρωποι. Πρέπει να γνωρίζει ο λαός. Ο Αρίστος ήταν ο καλύτερος άνθρωπος. Δεν του ταίριαζε τέτοιο άδοξο τέλος», καταλήγει…


Οι πρώτες Βοήθειες σε κρυοπαγήματα ή υποθερμία



Οι πρώτες Βοήθειες σε κρυοπαγήματα ή υποθερμία

Δυο συχνές καταστάσεις από τις οποίες μπορεί να προσβληθεί ο ανθρώπινος οργανισμός στη διάρκεια του χειμώνα είναι τα κρυοπαγήματα και η υποθερμία. Το Σώμα Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσώστων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού μας δίνει πολύτιμες συμβουλές προκειμένου να δώσουμε τις πρώτες βοήθειες στον πάσχοντα:
Κρυοπαγήματα
Τα κρυοπαγήματα οφείλονται σε πάγωμα διαφόρων μελών του σώματος από την έκθεση στο κρύο. Συχνότερα εμφανίζονται στα ακάλυπτα σημεία του σώματος, δηλαδή τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών, τη μύτη και τα αυτιά. Αιτία είναι η μείωση της αιματικής ροής λόγω κρύου, με αποτέλεσμα τη μείωση θερμοκρασίας και τον σχηματισμό κρυστάλλων στο υγρό των κυττάρων του δέρματος και των ιστών, οι οποίοι προκαλούν βλάβες.
Τα χαρακτηριστικά τους
Ελαφρά κρυοπαγήματα:
    Ελαφρύς πόνος ή αίσθημα καύσου στο άκρο, που τελικά μετατρέπονται σε μούδιασμα.
   Δέρμα γκρι ή κίτρινο.
    Ο ιστός είναι κανονικός στην αφή.
Βαριά κρυοπαγήματα:
   Απώλεια αισθητικότητας στο σημείο του κρυοπαγήματος.
   Δέρμα άσπρο ή γκριζοκίτρινο, και σκληρό στην αφή.
    Η βλάβη είναι μεγαλύτερη, όσο χαμηλότερη είναι η θερμοκρασία και όσο περισσότερο παραμείνει παγωμένο το μέλος. Η εκτίμηση της σοβαρότητας της βλάβης γίνεται, όταν το σκέλος επαναθερμανθεί.
Η αντιμετώπιση τους
   Απομακρύνετε τον ασθενή από το ψυχρό περιβάλλον.
    Να υποψιάζεστε πάντα υποθερμία σε έναν ασθενή με κρυοπαγήματα.
   Χορηγήστε ζεστά υγρά στον ασθενή. Μην επιτρέψετε στον ασθενή να καπνίσει ή να κάνει χρήση αλκοόλ.
   Τοποθετήστε τα μέλη του σώματος, που έχουν επιπολής κρυοπάγημα, πάνω σε άλλα θερμότερα μέλη του σώματος του ασθενούς. Τοποθετήστε τα χέρια κάτω από τιε μασχάλες, καλύψτε τα αυτιά με τις παλάμες, εφόσον είναι θερμές. Μην τοποθετείτε τα άκρα κοντά σε πηγές θερμότητας (θερμάστρες ή καλοριφέρ).
    Μην προσπαθήσετε να αναθερμάνετε τα προσβεβλημένα άκρα με εξωτερική πηγή θερμότητας: ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑΣ!
Υποθερμία
Υποθερμία ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία το θύμα έχει πτώση της κεντρικής του θερμοκρασίας (η οποία μετριέται στο ορθό, τον οισοφάγο ή το τύμπανο του αυτιού) σε επίπεδα κάτω των 35ο C. Προκαλείται εξαιτίας της έκθεσης σε αντίξοες συνθήκες (πρωτογενής υποθερμία) ή σαν αποτέλεσμα της υπάρχουσας ασθένειας ή τραυματισμού (δευτερογενής υποθερμία).
Οι πιο ευάλωτες ομάδες στην υποθερμία είναι:
    Ηλικιωμένοι: Έχουν μειωμένη ικανότητα να αυξάνουν την παραγωγή θερμότητας και να μειώνουν την αποβολή της με αγγειόσσπαση.
    Παιδιά: Έχουν μεγάλη επιφάνεια σώματος και μειωμένες πηγές ενέργειας.
   Τραυματίες: Είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι.
Τα χαρακτηριστικά της
Θα πρέπει να υποψιαζόμαστε υποθερμία, όταν οι συνθήκες του περιβάλλοντος είναι τέτοιες που θα μπορούσαν να την προκαλέσουν. Καθώς η θερμοκρασία του σώματος μειώνεται κάτω από 35ο C, μειώνονται ο καρδιακός ρυθμός, η αναπνοή, καθώς και η περιφερική και εγκεφαλική αιμάτωση. Η κατάσταση του θύματος επιδεινώνεται, καθώς πέφτει η θερμοκρασία του σώματος.
Η αντιμετώπιση της
Ο αρωγός που καλείται να αντιμετωπίσει θύμα με υποθερμία μπορεί να αντιμετωπίσει εξαιρετικά αντίξοες περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Η ασφάλεια του αρωγού πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα.
Τα θύματα με σοβαρή υποθερμία παρουσιάζουν εικόνα νεκρού λόγω μειωμένης αιμάτωσης του εγκεφάλου. Όμως, ΚΑΝΕΝΑΣ ΥΠΟΘΕΡΜΙΚΟΣ ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΑΝΑΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ.
   Απομακρύνετε τον ασθενή από το κρύο περιβάλλον.
   Αφαιρέστε τα βρεγμένα ρούχα, μόνο αν έχετε αλλαγή.
    Εξασφαλίστε αεραγωγό, αναπνοή, κυκλοφορία.
    Ελέγξτε για σημεία ζωής για 1 λεπτό.
   Αν ο ασθενής είναι αναίσθητος, τοποθετήστε τον σε θέση ανάνηψης.
    Εκτελέστε καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (ΚΑΑ) αν απαιτείται.
   Αποφύγετε τιε απότομες μετακινήσεις του θύματος.
   Διατηρήστε τη θερμοκρασία σώματος. Αποφύγετε κάθε επιπλέον απώλεια θερμότητας.
   Τοποθετήστε τον ασθενή σε ζεστό χώρο.
   Αν ο ασθενής διατηρεί τις αισθήσεις του, χορηγήστε ζεστά και γλυκά υγρά, όχι οινοπνευματώδη ή καφέ.
    Μην επιχειρήσετε εξωτερική αναθέρμανση.

http://www.nonpapernews.gr/layout/left-center-right/item/2283-οι-πρώτες-βοήθειες-σε-κρυοπαγήματα-ή-υποθερμία

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Η υποδούλωση...




ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η υποδούλωση...

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Ο Αλέξης Τσίπρας στο πρωτοχρονιάτικο «μήνυμά» του έδωσε την εντύπωση ότι απευθυνόταν στους κατοίκους κάποιας άλλης χώρας. Με τους οπτασιασμούς του, παρουσίασε την τραγωδία που βιώνουν οι Έλληνες εξαιτίας της ευρωπαϊκής Κόζα Νόστρα ως παρελθόν, ενώ όχι μόνο είναι φρικιαστικό «παρόν» αλλά και προδιαγράφει σκοτεινό μέλλον.
Ο τραγέλαφος των «μεταρρυθμίσεων» είναι το «εργαλείο» για να συμπιέζονται καθημερινά όλο και περισσότερο οι δυνατότητες ζωής των πολιτών. Ο πρωθυπουργός επιχείρησε –ματαίως– να πνίξει τις κραυγές της οικονομικής απογνώσεως των θυμάτων της παρανοϊκής φορολογίας και να εξωραΐσει την πορεία μας ως έθνους, ενώ κατρακυλάμε στον γκρεμό. Αντί, για το συμφέρον της πατρίδας, να θάψουμε το πτώμα της «ευρωπαϊκής προοπτικής», βλέπουμε τους μνημονιακούς πολιτικούς να διακατέχονται από υστερία ευρωλαγνείας. Άλλη είναι η τραγική πραγματικότητα, για την οποία η συντριπτική πλειονότητα της βουλευτοκρατίας τηρεί σιγήν ιχθύος. Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταργήσει το ελληνικό Σύνταγμα και το ουσιαστικό νόημα της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Κατέστη κατοχική δύναμη και διέλυσε την ελληνική κοινωνία. Εάν συνεχισθεί η υποταγή μας στο Δ’ Ράιχ του παράφρονα Σόιμπλε, η Ελλάδα κινδυνεύει με αφανισμό. Τα πρωτοφανή φορολογικά μέτρα, που μόνο διεστραμμένοι εγκέφαλοι μπορούσαν να διανοηθούν, προχωρούν ακάθεκτα στην πλήρη φτωχοποίηση των πολιτών. Ο πολιτικός κόσμος –με ελάχιστες εξαιρέσεις– όχι μόνο έχει αποδειχθεί κατώτερος των περιστάσεων, αλλά αποτελεί κι ο ίδιος συστατικό στοιχείο της κρίσεως, αφού παραμένει, με δουλόφρονα νοοτροπία, προσκολλημένος στην απατηλή «ευρωπαϊκή ιδέα». Το γεγονός αυτό, συν την αδιαφορία ή την ανικανότητα των πολιτικών να απαλλάξουν την πατρίδα μας από την επέλαση αλλοδαπών-προσφύγων, με μαθηματική ακρίβεια θα επιφέρει την εντυπωσιακή άνοδο των ακροδεξιών δυνάμεων. Πολύ περισσότερο αφού αυτός ο πολιτικός κόσμος έχει περιπέσει σε πλήρη ανυποληψία και προκαλεί το μίσος και την απέχθεια των ψηφοφόρων. Το πολιτικό μας σύστημα έχει σαπίσει.
Κάποτε υπήρχε στη χώρα μας η Ελληνική Ένωσις υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου (τμήμα της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Δεν ξέρω εάν υφίσταται ακόμα. Αλλά και αν τυπικά υφίσταται, στην ουσία έχει αχρηστευθεί πλήρως από τη γερμανοευρωπαϊκή ένωση. Σκοπός της Ομοσπονδίας ήταν η διάδοση, η εφαρμογή και η υπεράσπιση στη χώρα μας των αρχών τις οποίες διετύπωσε η Γενική Συνέλευσις των Ηνωμένων Εθνών με την «Οικουμενική Διακήρυξη» της 10ης Δεκεμβρίου του 1948, με σκοπό να συντείνει στην απαλλαγή των ανθρώπων από τον φόβο και την αθλιότητα, καθώς και στην αποκατάσταση φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών. Οι αρχές αυτές, προστατευόμενες από το Σύνταγμα, και μάλιστα περιλαμβανόμενες στις διατάξεις αυτού περί προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων (καθώς και στη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης, του 1950), αποτελούσαν τα θεμέλια της εννοίας του Κράτους Δικαίου.
Μητέρα των Ενώσεων υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου ήταν η πασίγνωστη υπόθεση Ντρέιφους, που συνετάραξε τη Γαλλία επί δέκα περίπου χρόνια και απετέλεσε το μεγαλύτερο γεγονός της Γ’ Γαλλικής Δημοκρατίας. Εξ αφορμής αυτής ιδρύθηκε η γαλλική Ένωση στα 1898. Οι αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, που διατυπώθηκαν στις Διακηρύξεις του 1789 και του 1793, ενώ είχαν γίνει καθεστώς, υψώθηκαν και πάλι τότε ως σημαία. Τι είχε συμβεί; Η Γαλλική Επανάσταση, με την κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων και των εμποδίων που αυτά έστηναν στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο, χάρισε δύο αγαθά: Πρώτον, έσπρωξε σε ένα άλμα προς την άνοδο του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος. Και, δεύτερον, με τη θεμελίωση της Δημοκρατίας, δημιούργησε το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι άνθρωποι μπορούσαν ελεύθερα να επιδιώξουν την περαιτέρω ανάπτυξη και πρόοδό τους. Αυτά τα αποκτήματα φάνηκαν μια στιγμή να κλονίζονται. Οι ισχυροί της ημέρας έδειξαν ότι ούτε για τις εγγυήσεις ενδιαφέρονταν ούτε για την έννοια της Δικαιοσύνης. Στη θέση όλων αυτών τολμούσαν να ανυψώσουν μια ύποπτη σκοπιμότητα. Ύποπτη γιατί κάλυπτε πίσω από ιερές ιδέες άνομα συμφέροντα.
Το ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ συμβαίνει και σήμερα! Οι ισχυροί της εποχής μας, δηλαδή οι «εταίροι», κατήργησαν όλα όσα είχαν καταφέρει οι πολίτες μέσα στους αιώνες, ώστε με καθεστώς Δημοκρατίας να επιδιώκουν την περαιτέρω ανάπτυξη και πρόοδό τους. Δεν ενδιαφέρεται η Ευρωπαϊκή Ένωση για την ευημερία και για τις εργασιακές κατακτήσεις, που κερδήθηκαν με αίμα, ούτε για τη Δημοκρατία. Με ωμές σκοπιμότητες προς όφελος των τραπεζιτών του διεθνούς καπιταλισμού, καλύπτει πίσω από ψευδεπίγραφες ιδέες τα άνομα συμφέροντά της, βυθίζοντας τις κοινωνίες στη φτωχοποίηση και στη δουλεία.
Ας γυρίσουμε, όμως, στην Ένωση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στην Ελλάδα, μια τέτοια Ένωση ιδρύθηκε την άνοιξη του 1936, με πρωτοβουλία ομάδος επιστημόνων, ανθρώπων των γραμμάτων και πολιτευτών, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Σβώλο, γενικό γραμματέα τον Ηλία Τσιριμώκο και μέλη τους Νίκο Βέη, Στρατή Σωμερίτη, Παύλο Νιρβάνα, Αιμίλιο Βεάκη και πολλούς άλλους. Εκείνη η Ένωσις δεν είχε ανάγκη να πάει μακριά για να αναζητήσει δικαίωση. Τη βρήκε μέσα στο ελληνικό Σύνταγμα και έταξε ως σκοπό «την υπεράσπισιν, εξασφάλισιν και προαγωγήν» της προσωπικής ελευθερίας και όλων των ελευθεριών που προστατεύει το Σύνταγμα της Ελλάδος. Ελευθερίες που ανήκουν στον λεγόμενο «κλασικό κατάλογο ελευθεριών» και χωρίς τις οποίες ούτε Δημοκρατία ούτε Κράτος Δικαίου μπορούν να υπάρξουν.
Αυτόν τον «κλασικό κατάλογο ελευθεριών» κατήργησε η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού ουσιαστικά κατήργησε την ίδια τη Δημοκρατία μπροστά στην ευρωπαϊκή απολυταρχία. Εκείνη η Ένωσις των Δικαιωμάτων έζησε πολύ λίγους μήνες διότι επεβλήθη η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936. Λίγες ημέρες πριν, μια διάλεξη του Ηλία Τσιριμώκου υπήρξε η τελευταία προειδοποίηση για τους επερχόμενους «κινδύνους εκτροπής». Το θέμα της διαλέξεως του Τσιριμώκου αφορούσε την «κρίση της πολιτικής ελευθερίας». Σήμερα έχουμε τη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι πολιτικές ελευθερίες διέρχονται δραματική κρίση. Δεν υφίσταται πλέον ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, αφού δεν έχουμε εθνικό νόμισμα, οι τράπεζες δεν είναι στην ουσία ελληνικές, ενώ και για να βήξουμε ακόμα πρέπει προηγουμένως να ενημερώνουμε τους… «θεσμούς», δηλαδή τις αρχές κατοχής.
Η «εκτροπή» τώρα έχει συντελεστεί. Κι όμως, ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης και οι «αρχηγοί» των μνημονιακών κομματιδίων, σαν «Χατζηαβάτες», προσκυνούν στο σαράι του πασά, στο άντρο των Βρυξελλών, δηλώνοντας δουλόφρονα υποταγή και «νομιμοφροσύνη». Και πραγματικός κυβερνήτης της χώρας μας κατέστη ο παρανοϊκός «Φύρερ» Σόιμπλε. Ο καθηγητής κ. Γιώργος Κασιμάτης επισημαίνει: «Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 2 της από 8/5/2010 ‘‘Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης’’ μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των άλλων 16 χωρών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου, και όσο αυτό υπάρχει. Συνεπώς, η αποδέσμευση αυτή της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ορατή…». Πώς βρέθηκαν, αλήθεια, τέτοιοι πολιτικοί-εθνικοί μειοδότες και ποιον ρώτησαν για να υπογράψουν αυτήν την επονείδιστη «Σύμβαση»; Οι ευθύνες όλων είναι καταγεγραμμένες και η Ιστορία θα σταθεί για αυτούς αμείλικτη.
Αλλά και ο καθηγητής κ. Γιώργος Κοντογιώργης στο βιβλίο του «Οι ολιγάρχες» καταγγέλλει την κομματοκρατία και «εκείνους που έριξαν τη χώρα στα δίχτυα της διεθνούς των αγορών για να αποφύγουν την αλλαγή, κι όχι γιατί ήταν αναγκαίο. Μας υπέβαλαν σε μια επαχθή, όσο και ταπεινωτική εξωτερική κατοχή για να διατηρήσουν ανέπαφη τη δική τους απεχθή κατοχή. Επιλέγουν την καταστροφή της χώρας αντί της έμπρακτης μεταμέλειας…». Καταντήσαμε να υποτάξουμε τους ελληνικούς νόμους στους κάκιστους ευρωπαϊκούς. Αλλά, όπως έλεγε ο Δημοσθένης, «Νόμος κακός, όταν έχει κύρος, είναι ντροπή για την πόλη που τον νομοθέτησε και βλαβερός για όλους εκείνους που τον χρησιμοποιούν…». Χάριν της λεγόμενης «ευρωπαϊκής προοπτικής», βαφτίσαμε την αδικία κανόνα. Ο Μπρεχτ, όμως, είχε επισημάνει: «Η αδικία γίνεται συχνά κανόνας ‘‘δικαίου’’ μόνο και μόνο επειδή επαναλαμβάνεται συχνά…».
ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

H Σύμβαση περί Γενοκτονίας στον απόηχο της Συνθήκης των Σεβρών




H Σύμβαση περί Γενοκτονίας στον απόηχο της Συνθήκης των Σεβρών
του ΠΑΝ. Α. ΖΟΛΩΤΑ
Όταν τα κράτη-μέλη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) συνήψαν τη Σύμβαση περί Προλήψεως και Καταστολής του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (Ν. 1021/9.12.1948), το Ολοκαύτωμα των Εβραίων απετέλει το ειδεχθέστερο κράμα νεωτερικότητος και βαρβαρότητος, το τραγικό αποκορύφωμα της ιστορίας της γενοκτονίας.
Κατά τον επινοήσαντα (1943-1944) τον όρο γενοκτονία (γένος + κτείνω ή φονεύω), πολωνοεβραίο καθηγητή Ραφαέλ Λέμκιν, πρόκειται περί «παλαιοτάτου εγκλήματος». Έτσι και η συντελέσασα στην ανωτέρω σύμβαση Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ διεκήρυξε (91(1)/11.12.1946) ότι «σε όλες τις εποχές της ιστορίας της η ανθρωπότης υπέστη σημαντικές απώλειες που οφείλονται στη γενοκτονία».
Ενδιαμέσως, και δη στις 8.8.1945, συνήφθη η Συμφωνία του Λονδίνου, περί του Καταστατικού Χάρτου του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου (ΔΣΔ) περί Διώξεως των Εγκλημάτων Πολέμου του Άξονος. Κατά την κατάρτιση τούτου, οι σύμμαχοι είχαν κατά νου και τη γενοκτονία των χριστιανικών μειονοτήτων διαρκούντος του Α’ ΠΠ. Κατ’ έκθεση της Επιτροπής Εγκλημάτων Πολέμου του ΟΗΕ (E/CN.4/W.20, Λονδίνο, 1948, σελ. 45), «οι διατάξεις του άρθρου 230 της Συνθήκης των Σεβρών προδήλως είχαν ως σκοπό να καλύψουν, συμφώνως προς την από 1915 καταγγελία των συμμάχων, αδικήματα που διεπράχθησαν επί τουρκικού εδάφους κατά προσώπων τουρκικής υπηκοότητος, είτε αρμενικής είτε ελληνικής φυλής. Τούτου ένεκα, η διάταξη αύτη αποτελεί προηγούμενο διά τα άρθρα 6 (γ) του Καταστατικού Χάρτου της Νυρεμβέργης και αντικατοπτρίζει μία εκ των κατηγοριών των “εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος”».
Κατ’ άρθρο 230 της από 10.8.1920 Συνθήκης των Σεβρών, «η Οθωμανική Κυβέρνηση υποχρεούται να παραδώσει στις Συμμαχικές Δυνάμεις τα παρ’ αυτών εξαιτούμενα πρόσωπα ως υπεύθυνα των σφαγών, που, διαρκούσης της καταστάσεως του πολέμου, διεπράχθησαν επί οιουδήποτε εδάφους αποτελούντος την 1ην Αυγούστου 1914 μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Συμμαχικές Δυνάμεις επιφυλάσσονται το δικαίωμα να ορίσουν το δικαστήριο το οποίον θα δικάσει τους εν λόγω κατηγορουμένους, η δε Οθωμανική Κυβέρνηση υποχρεούται να αναγνωρίσει το δικαστήριο τούτο...».
Κατά δε άρθρον 144 της αυτής Συνθήκης «η Οθωμανική Κυβέρνηση αναλαμβάνει την επίσημη υποχρέωση να διευκολύνει, στο μέγιστο δυνατό μέτρο, την επάνοδο στις εστίες τους των μη τουρκικής φυλής Οθωμανών υπηκόων, των εκδιωχθέντων βιαίως από τις εστίες τους, των δι’ απειλής σφαγών είτε διά παντός άλλου εξαναγκαστικού μέσου, από της 1.1.2014 (ν. ημ.). Αναγνωρίζει ότι οι κινητές και ακίνητες περιουσίες, που τυχόν θα επανευρεθούν και που ανήκουν κατά κυριότητα στους εν λόγω Οθωμανούς υπηκόους ή τις κοινότητες στις οποίες ανήκουν οι εν λόγω υπήκοοι, πρέπει να αποδοθούν τάχιστα».
Διά της υπό χρονολογία 28.5.1915 καταγγελίας τους κατά της οθωμανικής κυβερνήσεως, οι σύμμαχοι (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία) εδήλουν ότι η γενοκτονία των Αρμενίων απετέλει «έγκλημα κατά της ανθρωπότητος, διά το οποίον θα θέσουν υπεύθυνα άπαντα τα μέλη της Οθωμανικής Κυβερνήσεως, ομού μεθ’ οιαδήποτε αλλά εμπλεκόμενα στις σφαγές πρόσωπα».
Το ανωτέρω άρθρο 6 (γ) του Καταστατικού Χάρτου του ΔΣΔ ορίζει ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος συνίστανται «σε φόνο, εξολόθρευση, εξανδραποδισμό, απελάσεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις διαπραχθείσες κατά οιουδήποτε αμάχου πληθυσμού, εν καιρώ ειρήνης και εν καιρώ πολέμου ή σε διωγμούς διά πολιτικούς, φυλετικούς ή θρησκευτικούς λόγους, σε εκτέλεση ή σε συσχετισμό με οιοδήποτε έγκλημα εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, είτε σε παραβίαση του εσωτερικού νόμου της χώρας όπου ταύτα διεπράχθησαν είτε όχι».
Επισήμως, ο όρος γενοκτονία ανεφύη αρχικώς στο κατηγορητήριο του ΔΣΔ (18.10.1945), πλην όμως στην απόφαση τούτου εισήχθη περιφραστικά, προς ενιαία αντιμετώπιση των προσαχθέντων δι’ εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος κατηγορουμένων. Εντούτοις εγένετο δεκτό ότι οι ανωτέρω «διωγμοί διά πολιτικούς, φυλετικούς ή θρησκευτικούς λόγους» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν στενά συνυφασμένοι με το έγκλημα της γενοκτονίας. Σε απόφαση δικαστηρίου ο όρος γενοκτονία ενεφανίσθη στις μετέπειτα γνωστές ως Δίκες της Νυρεμβέργης (1946-1949), δι’ εγκλήματα εκτός εκείνων μετά των οποίων ησχολήθη το ΔΣΔ, τελεσθέντων προ του Β’ ΠΠ και δη την περίοδο 1933-1939 (ΗΠΑ κατά Josef Altstotter κ.ά., 4.12.1947).
Καίτοι η Συνθήκη των Σεβρών υπεγράφη μεν αλλά δεν εκυρώθη, προδήλως ένεκα, κατά βάσιν, αφενός, της ενισχύσεως του Κεμαλισμού και, αφετέρου, της αδιαφορίας των συμμάχων, προφανώς συνεπεία του εθνικού διχασμού και ούτω πως η Τουρκία δεν ετιμωρήθη, επετεύχθη ευρεία παραδοχή, αποτελούσα απόδειξη ανεπίδεκτη αμφισβητήσεως περί του εγκλήματος της γενοκτονίας (σφαγές) κατά των χριστιανικών πληθυσμών υπό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της οθωμανικής Τουρκίας. Αν κατά τον σημερινό Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η Συνθήκη της Λωζάννης μπορεί «να ξανασυζητηθεί», εμείς επικαλούμεθα τη Συνθήκη των Σεβρών, βάσει και της αναδρομικότητος που διέπει τη Σύμβαση περί Γενοκτονίας, ως και των αρχών περί κρατικής ευθύνης και κρατικής συνεχείας, όπως εφηρμόσθησαν σε βάρος της μεταπολεμικής Γερμανίας διά τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ, διά την περαιτέρω αναγνώριση και απόδοση ευθυνών διά το έγκλημα της Γενοκτονίας κατά των Ελλήνων.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ