Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

 

Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

Δύο λόγια με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που έτυχε να διαβάσω σήμερα.

Στη νοτιοδυτική ακτή της Νάξου, εκεί όπου οι αμμοθίνες αγκαλιάζουν τη θάλασσα και οι άνεμοι ψιθυρίζουν γλυκούς ήχους ανάμεσα στους κέδρους, βρίσκεται το Κεδροδάσος Αλυκού. Ένας τόπος όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά, και η φύση να κρατάει τα δικά της μυστικά. Οι κέδροι, με τις γκριζοπράσινες κορφές τους, στέκουν επιβλητικοί πάνω στην άμμο, με ρίζες που σφίγγουν τη γη και προστατεύουν το λεπτό οικοσύστημα από τη φθορά. Θαμνώδη ρείκια, θυμάρια και άγρια φυτά συμπληρώνουν αυτή την εικόνα, δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι.

Η Αλυκός δεν είναι μόνο δάσος. Είναι ένας μικρός παράδεισος όπου οι αμμοθίνες συναντούν μικρούς όρμους με γαλαζοπράσινα νερά, κι όπου η σιωπή συναντά τον ήχο του κύματος. Η πανίδα βρίσκει καταφύγιο ανάμεσα στους κέδρους: λαγοί, πουλιά και ερπετά ζουν ανάμεσα σε σκιά και ήλιο, διατηρώντας την ισορροπία ενός πολύτιμου οικοσυστήματος.

Κι όμως, για δεκαετίες, ένας σκελετός από μπετόν παρέμενε ανάμεσα στα δέντρα. Μια ημιτελής ξενοδοχειακή κατασκευή που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60, σαν ξένο σώμα επηρέαζε αρνητικά αυτό το φυσικό τοπίο. Όμως η επιμονή πολιτών και τοπικών φορέων μαζί με δικαστικές αποφάσεις κράτησαν ζωντανό το όνειρο της φύσης. Μόλις πριν λίγους μήνες άρχισε η κατεδάφιση αυτού του μπετονένιου σκελετού.  Η Νάξος ανάσανε  και το Κεδροδάσος Αλυκού επιστρέφει μέρα με την ημέρα στην φυσική ηρεμία του.

Αυτός ο τόπος δεν είναι απλώς μια παραλία ή ένα δάσος. Είναι ένα ζωντανό οικοσύστημα, ένας φυσικός θησαυρός που μας θυμίζει ότι η φύση αντέχει όταν τη σεβόμαστε. Πιστεύουμε ότι η  αφαίρεση του μπετόν είναι μόνο η αρχή.  Από εκεί και πέρα χρειάζεται φροντίδα, αναδάσωση και υπεύθυνη διαχείριση, ώστε οι επόμενες γενιές να γνωρίσουν την ίδια σιωπή, τον ίδιο ψίθυρο των κέδρων, και την ίδια μαγεία που κάνει το Κεδροδάσος Αλυκού μοναδικό.

Στη Νάξο, η φύση πλέον συνεχίζει να γράφει την ιστορία της, και εμείς μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές ή συντηρητές αυτού του παραδείσου.

Και τώρα λίγα λόγια για το άρθρο του Γιώργου Λιάλιου στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με τίτλο «Νάξος: Η κατεδάφιση που άργησε δύο δεκαετίες»

 

 

Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και νομικών εκκρεμοτήτων, ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες η κατεδάφιση του παλιού, ημιτελούς ξενοδοχείου — ενός μεγάλου κτιριακού «σκελετού» 11.000 τ.μ. μέσα στο κεδροδάσος.

Η ανέγερσή του είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’60 – ’70 από βελγική εταιρεία, πάνω σε δημόσια δασική γη, με αγοραπωλησίες που σήμερα θεωρούνται αμφιβόλου νομιμότητας.

Η προσπάθεια καταπάτησης της έκτασης χρονολογείται από τη δεκαετία του ’60. Η οικοδόμηση διακόπηκε, αλλά το «κουφάρι» έμεινε εκεί για πολλά χρόνια, ένα ερείπιο, με γκράφιτι και εγκατάλειψη.

Η απαλλαγή του Κεδροδάσους από τα μπετονένια ερείπια επιτεύχθηκε χάρι στην επιμονή πολιτών και δημόσιων λειτουργών που ανάμεσα τους πρωτοστάτησαν ο δασάρχης, ο έφορος Νάξου και ο λιμενάρχης.

Η κατεδάφιση λειτουργεί ως «επίλογος» σε μια ιστορία που κράτησε πάνω από μισό αιώνα. Για την τοπική όμως κοινωνία σηματοδοτεί ταυτόχρονα και ένα «προοίμιο»: η απομάκρυνση των μπετών μπορεί να δώσει πραγματική «ανάσα» στο κεδροδάσος και να ανοίξει δρόμο για περιβαλλοντική αποκατάσταση και βιώσιμη διαχείριση της περιοχής.

 «Η κατεδάφιση ήταν αίτημα δεκαετιών» — όπως δηλώνουν οι ντόπιοι, και «τώρα πρέπει να δούμε το επόμενο βήμα».

Η περιοχή του Αλυκού είναι — όπως υπογραμμίζεται — «το μόνο αδόμητο σημείο σε όλη τη δυτική ακτή του νησιού», ένα σπάνιο φυσικό «στολίδι».

Η κατεδάφιση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ευκαιρία: αν υπάρξει ολοκληρωμένη μελέτη αναβάθμισης, προστασίας και βιώσιμης διαχείρισης — με αναδάσωση, ελεγχόμενο χαρακτήρα πρόσβασης, σε συνεργασία με δασική υπηρεσία και περιβαλλοντικές αρχές — το κεδροδάσος μπορεί να ανακτηθεί ως φυσικός πνεύμονας για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Σε ευρύτερο επίπεδο, η εξέλιξη δείχνει ότι η δικαιοσύνη και το δημόσιο συμφέρον μπορούν — έστω και μετά από δεκαετίες — να επικρατούν απέναντι στην αυθαίρετη δόμηση, στην παράνομη καταπάτηση δημόσιας γης και στην τουριστική εκμετάλλευση χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο της “Καθημερινής” με όλες τις λεπτομέρειες εδώ:

https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/563943178/naxos-i-katedafisi-poy-argise-dyo-dekaeties/

Εμείς απλά εκφράζουμε την ικανοποίησή μας και ευχόμαστε κάθε καλό στους Ναξιώτες

Κωνσταντίνος Γραικιώτης

 

Τ. Κατσιμάρδος : Η σφαγή αμάχων στην Απείρανθο της Νάξου

Η Απείρανθος, σε υψόμετρο 600-700 μέτρων, όπως ήταν την περίοδο της σφαγής. Τότε οι κάτοικοί της πλησίαζαν τους 2.500 και ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την εξόρυξη της σμύριδας.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ

Η σφαγή αμάχων στην Απείρανθο της Νάξου

Πριν από έναν αιώνα, τον Ιανουάριο του 1917, γράφτηκε μία από τις αποτρόπαιες σελίδες του Εθνικού Διχασμού.

Στον απόηχο των Νοεμβριανών, ενώ το πογκρόμ των βενιζελικών συνεχιζόταν στην «ουδετερόφιλη» βασιλική Ελλάδα, το Κράτος της Θεσσαλονίκης διέπραξε «το μεγαλύτερο έγκλημα» από την πλευρά του. Πρόκειται για τη μαζική σφαγή αμάχων στην Απείρανθο της Νάξου.

Ο απολογισμός ήταν 32 νεκροί και 44 σοβαρά τραυματίες (15 έμειναν ανάπηροι). Μέσα στη δίνη των γεγονότων της εποχής, με τη χώρα υπό πολλαπλή ουσιαστικά κατοχή και λιμοκτονούσα από τον ναυτικό αγγλογαλλικό αποκλεισμό, τα αιματηρά γεγονότα πέρασαν ως μία από τις πολλές εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις. Κατοπινά θα ξεχαστεί, περίπου ως εθνική ντροπή...

Στα τέλη του 1916 το βενιζελικό Κράτος της Θεσσαλονίκης επεκτείνεται, με την κάλυψη των δυνάμεων της ΑΝΤΑΝΤ. Όπως άλλα νησιά, έτσι και οι Κυκλάδες προσχωρούν είτε εθελοντικά, είτε με τη βία ή τον φόβο της βίας. Η Νάξος των 25.000 κατοίκων, με την πολύτιμη σμύριδα, δεν προσχωρεί οικειοθελώς. Αρχές Δεκεμβρίου αποβιβάζεται στο νησί στρατιωτική δύναμη της Προσωρινής Κυβέρνησης. Από τις 24 κοινότητες του νησιού η Μονή και η Απείρανθος πεισματικά αρνούνται να συμμορφωθούν.

Οι λόγοι είναι σύνθετοι και κάθε άλλο παρά οφείλονται στην κυριαρχία «κωνσταντινικών» ή την παρουσία βασιλικών «επιστράτων». Η πλειονότητα ψηφίζει «βενιζελικά» και στην Απείρανθο το δημοτικό συμβούλιο είναι φιλελεύθερο. Περισσότερο εντοπίζονται στο πνεύμα αυτονομίας, σε αντιεξουσιαστικές συμπεριφορές, στις συλλογικές αποφάσεις να παραμείνουν πραγματικά ουδέτεροι και να μην επιστρατευτούν για να πολεμήσουν. Η μεν Μονή δεν έχει δυνατότητες αντίστασης και υποτάσσεται, μετά από συλλήψεις. Με την ορεινή, όμως, Απείρανθο των 2.500 κατοίκων (απογραφή του 1920) η κατάσταση είναι διαφορετική.

Ματαίως οι επικεφαλής των βενιζελικών δυνάμεων προσπαθούν επί μέρες ν' αποσπάσουν την προσχώρησή τους. Τελικά, η μικρή αρχική δύναμη (περίπου 80-100) που έχει αποβιβαστεί αρχικώς στο νησί, αποκλείει το χωριό. Ενισχύεται με στρατιώτες (περίπου 250), που καταφθάνουν από τη Σύρο (έδρα της διοίκησης των Κυκλάδων) με το τορπιλοβόλο «Θέτις».

 Το τορπιλοβόλο «Θέτις». Σύμφωνα με προφορική παράδοση, διατάχθηκε να ρίξει 1.002 βολές κατά του χωριού. Υποτίθεται ότι κάποιος Απεραθίτης από το πλήρωμα έσβησε τα πρώτα ψηφία και έτσι εκτοξεύθηκαν μόνο δύο βλήματα.

Αφθονη δυναμίτιδα

Σύμφωνα με την διασταυρωμένη περιγραφή των γεγονότων από τον ιστορικό Γ. Μαυρογορδάτο «πέρα από τα κυνηγετικά και άλλα όπλα, οι κάτοικοί της κατείχαν άφθονη δυναμίτιδα για την εξόρυξη της σμύριδας. Πυροβολώντας στον αέρα και ρίχνοντας φυσίγγια δυναμίτιδας για εκφοβισμό, οι Απεραθίτες ''χλευαστικώτατα και εξευτελιστικώτατα προεκάλουν τον στρατόν'', ακόμη και ''δια στρατιωτικών σαλπισμάτων''... Την Κυριακήν 1 Ιανουαρίου, ο επικεφαλής υπολοχαγός Δ. Σαμαρτζής έστειλε τελεσίγραφο (που) κατέληγε: ''Εάν δεν δηλώσητε ομοθύμως προσχώρησιν... θα κτυπηθήτε δια ξηράς και θαλάσσης''. Απορρίφθηκε αμέσως από τη συνέλευση των κατοίκων... Την επομένην, 2 Ιανουαρίου, πρωί πρωί, πλησίασε το χωριό ο Σαμαρτζής με τους άνδρες του. Έθεσε νέα προθεσμία, απειλώντας ότι θα κάψει το χωριό... Οι κάτοικοι παρακολουθούσαν συγκεντρωμένοι στα δωμάτια των σπιτιών και στην είσοδο του χωριού. Αρνήθηκαν ξανά να υποκύψουν...

Πρώτο φαίνεται ότι έριξε δυο βολές των 75 χιλιοστών στην κατεύθυνση του χωριού το τορπιλοβόλο ''Θέτις'' (προφανώς για εκφοβισμό. Ύστερα από ώρα, άρχισαν από απόσταση 80 βημάτων πυρά ομαδόν από τους άνδρες του Σαμαρτζή, που έριξαν και ριπή πολυβόλου. Το πυρ συνεχίστηκε για 15 λεπτά. Τότε πια σήκωσε άσπρη σημαία ο πρωθιερέας του χωριού...» (από τη μελέτη «1915: Ο Εθνικός Διχασμός»). Οι Απεραθείτες έσκαψαν λάκκο δίπλα στο νεκροταφείο, όπου παραχώθηκαν οι νεκροί χωρίς να προηγηθεί θρησκευτική τελετή. Πολλοί άνδρες φυλακίστηκαν στη Σύρο ή επιστρατεύτηκαν. Στο χωριό επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος, που θ' αρθεί τον επόμενο μήνα, αφού πρώτα το κοινοτικό συμβούλιο κήρυξε δημοσίως την προσχώρηση στο Κράτος της Θεσσαλονίκης (5 Φεβρουαρίου 1917).

Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Σφαγή αμάχων συνιστούσαν τα γεγονότα, αν κρίνουμε μόνο από τη σύνθεση του καταλόγου των θυμάτων. Ανάμεσα στους 32 νεκρούς (34-35 σύμφωνα με ορισμένες πηγές) βρίσκονταν 7 ανήλικοι, 4 γέροντες και 12 γυναίκες, από τις οποίες 4 σε εγκυμονούσα κατάσταση. Μεταξύ των τραυματιών 10 αγόρια και ανήλικοι, 2 γέροντες και 12 γυναίκες.

Σμυριδωρυχείο της περιοχής την εποχή του Μεσοπολέμου.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

«Στρατιώτες εναντίον άοπλου πληθυσμού»

«Στη λαϊκή συνέλευση το χωριό αποφασίζει, αφού απορρίφτηκε η άποψη να αντιταχθούν με όπλα, να αντιταχθούν με παράταξη του πληθυσμού εκεί που θα γίνει η επίθεση. Ένα μαινόμενο πλήθος στρατιωτών και χωροφυλάκων μαζί κάνει την επίθεση εναντίον του άοπλου πληθυσμού. Και γίνεται σφαγή. Και το χωριό αλλάζει στάση και πάει με το βασιλιά.

- Ηφφα μια σφαίρα, λέει μια γυναίκα, ζήτω του βασιλιά.

Την ώρα που τη διαπερνά μια άλλη σφαίρα τραγουδάει:

-Ηφφα μια ζήτω του βασιλιά,

ήφφα κι άλλη, ζήτω του πάλι...

Γίνονται έρευνες, έρχονται σύμμαχοι και κάνουν έρευνες και λένε οι χωριανοί:

- Μας λένε ότι δώσαμε μάχη, ας μας παρουσιάσουν, λοιπόν, τους δικούς τους νεκρούς και τραυματίες.

Δεν υπήρχε κανένας. Αφού δεν αντιτάχθηκαν...».

(διήγηση του Μανώλη Γλέζου στο βιβλίο της Ρένας Δούρου «Μια κουβέντα με τον Γλέζο», όπου προσθέτει ότι αν οι Απεραθίτες είχαν αποφασίσει ν' αντισταθούν, με τη δυναμίτιδα που είχαν, η αιματοχυσία θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Στα παραρτήματα του βιβλίου δημοσιεύεται μια μελέτη της ιστορικού Λουκίας Βαρθαλίτου για την υπόθεση και ομιλία του Μ. Φραγκίσκου στην εβδομηκοστή επέτειο των γεγονότων, όταν κατασκευάστηκε μνημείο με τα ονόματα των νεκρών).

Το μνημείο για τα θύματα της Απειράνθου, που ανηγέρθη μόλις το 1987, όταν κοινοτάρχης ήταν ο Μ. Γλέζος.

ΔΥΟ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Η βενιζελική και η βασιλική εκδοχή μετά τα γεγονότα

1 «Οι Απειράνθιοι παραπειθόμενοι υπό των οργάνων της φαυλοκρατίας παρεσκεύαζον στρατιωτικώς επανάστασιν κατά του καθεστώτος και η προπαρασκευή των περιελάμβανεν οργανισμόν ανδρών προς φρούρησιν του χωρίου, δυναμιτιστών προς επίθεσιν κατά του στρατού, μεταβατικών τμημάτων προς τιμωρίαν των προσχωρησάντων εις το εθνικό κίνημα χωρίων. Εννοείται πολύ καλά ότι η κατάστασις αύτη δεν ήτο δυνατόν να εξακολουθήση. Την 20ην Δεκεμβρίου εστάλη εις Νάξον ο υπολοχαγός Σαμαρτζής μετά 100 ανδρών, όπως και μετά της άλλης ευρισκόμενης εκεί στρατιωτικής δυνάμεως αποκλείση το χωρίον. Την 26ην Δεκεμβρίου εκ των προφυλακών των επαναστατών ερρίφθησαν την νύκτα 60 πυροβολισμοί και 10 βόμβαι δυναμίτιδος, ύβριζον δε οι επαναστάται τους στρατιώτας μας με δίστιχα.

Την 2αν Ιανουαρίου ο λόχος του Σαμαρτζή προυχώρησε με την απόφασιν να εισέλθη εις το χωρίον. Οι Απειράνθιοι επυροβόλησαν και επηκολούθησεν αιματηρά συμπλοκή, κατά την οποίαν ετραυματίσθη ένας μόνον στρατιώτης μας, εκ δε των επαναστατών εφονεύθησαν 20 έως 25 και ετραυματίσθησαν 40 έως 50. Το χυθέν αίμα είχεν ως αποτέλεσμα την επιβολήν της τάξεως και την εξόντωσιν των αντεθνικών στοιχείων».

(ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης Κυκλάδων, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Μυτιλήνης «Ελεύτερος Λόγος» της 12ης Ιανουαρίου 1917)

2 «...Προ τοσαύτης δυνάμεως οι Απειρανθίτες, άοπλοι όντες, συν γυναιξί και τέκνοις συνεκεντρώθησαν εις την πλατείαν του χωριού, όπου μετ΄ολίγον κατέφθασαν και οι επαναστάται, οίτινες εζητωκραύγαζον υπέρ της επαναστάσεως και του Βενιζέλου, οι κάτοικοι απήντησαν ζητωκραυγάζοντας υπέρ του Βασιλέως... Χωρίς να προηγηθή εκ μέρους αυτών ουδέ πρόσκλησις προς υποταγήν των κατοίκων, ουδέ καν να εκδηλωθή καμμία αντίστασις εκ μέρους των, ήνοιξε πυρ κατ' αυτών και έπεσαν νεκροί φονευθέντες υπό του πολυβόλου και των όπλων των επαναστατών 29, εξ ων το ήμισυ περίπου γυναίκες και παιδιά.

Το πλήθος διεσκορπίσθη προ της τοιαύτης δολοφονικής επιθέσεως εντός του χωρίου, εγκαταλείπον τους νεκρούς και τους τραυματίας, αλλ' ο επαναστατικός στρατός κατεδίωξε τους φεύγοντες δια της λόγχης και ετραυμάτισεν όσους δεν επρόλαβον να διαφύγουν, εκ των ούτω τραυματισθέντων τρεις εύρον τον θάνατον. Μετ' ολίγον επηκολούθησεν η αρπαγή περιουσίας των κατοίκων, κατ΄ αυτήν δε οι επαναστάται, πλην των άλλων, απέκοψαν τους δακτύλους γυναικών...».

(από το υπόμνημα που υπέβαλε ό Εθνικός Παννησιώτικος Σύλλογος στην κυβέρνηση την 17η Μαρτίου 1917. Πρόκειται για την πλησιέστερη στα γεγονότα «κωνσταντινική» αφήγηση. Την περιγραφή αυτή, προσθέτοντας διάφορα στοιχεία -πραγματικά και μη- δημοσίευσαν λίγες μέρες μετά και οι εφημερίδες των Αθηνών).

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ

«Συνέβησαν γεγονότα θλιβερά και αξιοκατάκριτα»

Στη σφαγή υπάρχει και πτυχή πολιτικής ευθύνης, αν όχι εμπλοκής του ίδιου του Ελ. Βενιζέλου. Από τη Θεσσαλονίκη τηλεγραφούσε προς τον στρατιωτικό διοικητή Κυκλάδων: «Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε τάχιστα ενισχύσεις εις τους μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκην αποσπάσουν ωραίαν νήσον από κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός».

Από το τηλεγράφημα προκύπτει πως είχε την εντύπωση ότι στην Απείρανθο διεξαγόταν μάχη με τις ένοπλες δυνάμεις των βασιλικών επιστράτων. Η αναφορά αυτή θα γίνει, όπως ήταν φυσικό, αντιβενιζελική σημαία μετά τα γεγονότα. Με βάση αυτό ο ίδιος, όπως και ο στρατιωτικός διοικητής Ν. Καλομενόπουλος θα χαρακτηριστούν ως «σφαγείς».

Αργότερα, όταν γίνεται γνωστή στις λεπτομέρειες η υπόθεση της Απειράνθου, η βενιζελική κυβέρνηση στην ενιαία, πια, Ελλάδα, θα επιχειρήσει να επουλώσει πληγές. Ψηφίζει νόμο (Μάιος 1920) «περί αποζημιώσεων των περιφερειών Χαλκιδικής (κι εκεί υπήρξαν νεκροί σε ανάλογα αιματηρά επεισόδια) και Απειράνθου».

Φανατισμός

Ήταν μια αναγνώριση των εγκλημάτων, που διαπράχτηκαν στ' όνομα της Προσωρινής Κυβέρνησης. Όχι μόνο στη Νάξο, αλλά και την Άνδρο, στη Σάμο, σε Ιόνια Νησιά και στο Ηράκλειο Κρήτης από τον Αύγουστο του 1916 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1917. «Συνέβησαν γεγονότα, άλλα θλιβερά, άλλα αξιοκατάκριτα. Ερμηνεύονται όλα, όταν ληφθή υπ' όψιν ο φανατισμός του εμφυλίου πολέμου», όπως είναι η επίσημη βενιζελική προσέγγιση δια χειρός του δημοσιογράφου και ιστορικού Γ. Βεντήρη.

Τ. Κατσιμάρδος

katsimar@yahoo.gr

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/h_sfagi_amaxon_stin_apeirantho_tis_naksou-64897382/

Ίχνη Νεάντερνταλ στη Νάξο.

 Καναδοί ερευνητές βρήκαν ίχνη Νεάντερνταλ 

στη Νάξο.

Αλλάζουν τα δεδομένα τα νέα ευρήματα

Καναδοί ερευνητές βρήκαν ίχνη Νεάντερταλ στη Νάξο Ίχνη της εποχής του Νεάτερνταλ υποστηρίζουν ότι βρήκαν Καναδοί ερευνητές στην περιοχή Στελίδα της Νάξου, που βρίσκεται στον λόφο βορειοδυτικά του νησιού, τρία χιλιόμετρα από τη Χώρα. 

Οι ανασκαφές του Καναδικού Ινστιτούτου σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, έφεραν στο φως πλήθος αντικειμένων τα οποία πιστοποιούν την εμφάνιση πρώιμων ανθρώπων στην περιοχή ως και πριν από 260.000 χρόνια. Πρόκειται κυρίως για πελεκημένες πέτρες (πυριτόλιθος), αλλά και για μικρή ποσότητα σμύριδας και ακόμα μικρότερες ποσότητες μαρμάρου.

Η έρευνα που συνεχίζεται αλλάζει τα δεδομένα στη χρονολόγηση της προϊστορικής εποχής στις Κυκλάδες καθώς μέχρι πρόσφατα οι ειδικοί θεωρούσαν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα στα νησιά ξεκινούσε γύρω στην 5η χιλιετία π.Χ..

Ένας από τους στόχους του νέου ερευνητικού προγράμματος είναι η χρονολόγηση της θέσης με τη χρήση επιστημονικών τεχνικών ώστε να διευκρινισθεί πότε οι πρώιμοι άνθρωποι μετανάστευσαν στην Ευρώπη μέσω της λεκάνης του Αιγαίου και αν η μετανάστευση αυτή έγινε με ναυσιπλοΐα. Επίσης, θα γίνει λεπτομερής τυπολογική ανάλυση των τεχνικών έργων και θα διερευνηθούν οι σχέσεις συμπεριφοράς (λατόμευση και κατασκευή εργαλείων) των πρώιμων ανθρώπων στην περιοχή, δηλαδή των Νεάντερνταλ και των Homo sapiens.

Πηγή: www.lifo.gr

Έγκλημα κατά του πολιτισμού στη Νάξο!

Είναι αδύνατον να συλλάβει ανθρώπινος νους την τεράστια πολιτισμική καταστροφή που προκάλεσε στη Νάξο ιδιώτης σε μήκος τουλάχιστον 500 μέτρων στο σημαντικότατο, όχι μόνο για τη Νάξο, αλλά και για τις Κυκλάδες, σηματοδοτημένο και χαρακτηρισμένο αρχαίο μονοπάτι που ξεκινά από από την Αγία Μαρίνα Δανακού και φτάνει στην κορυφή του όρους Ζα! Την περασμένη Παρασκευή 9/5 το πρωί ξεκίνησε το έγκλημα πολιτισμού, όταν μπουλντόζα έκανε διάνοιξη(!) στο αρχαίο μονοπάτι και δεν σταμάτησε παρά μόνο για λίγες ώρες, παρ’ ότι ιδιοκτήτες παρακείμενων κτημάτων κατήγγειλαν το γεγονός στην Αστυνομία...

 

Οι εργασίες διεκόπησαν μετά την παρέμβαση της Αστυνομίας, όμως, το "έγκλημα" κατά περίεργο τρόπο, σαν να μη συνέβη τίποτα, επαναλήφθηκαν την επομένη, οπότε και συνεχίστηκε η διάνοιξη!

Αρχαίο πλακόστρωτο και πλευρικές λιθοδομές καταστράφηκαν!



Το γεγονός, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, δεν φαίνεται να "συγκίνησε" τις τοπικές δημοτικές αρχές, όταν τους αναφέρθηκε το γεγονός, αφού δεν προέβησαν σε καμία απολύτως ενέργεια!

Το έγκλημα πολιτισμού, γνωστοποιήθηκε ανωνύμως σε υπηρεσία της Περιφέρειας, το Τμήμα Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στη Σύρο και αμέσως ενημερώθηκε το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου, που διέταξε παύση εργασιών.

Εν τω μεταξύ, υπάλληλος από το Τμήμα της Σύρου ήλθε εσπευσμένα στη Νάξο για να πιστοποιήσει ιδίοις όμμασι το έγκλημα!

Η αρχαία επιγραφή με την αναφορά «όρος Διός Μηλωσίου», δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί αν καταστράφηκε ή έχει καλυφθεί από τα μπάζα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του naxos-news.gr η αρμόδια ΚΑ΄αρχαιολογική υπηρεσία αν και έγιναν προσπάθειες δεν ήταν εφικτή μέχρι αργά το μεσημέρι της Τρίτης 13/5 η ενημέρωσή της. Αξίζει να σημειωθεί, ότι την Τρίτη 13/5 σε 24ωρη απεργία προχώρησε ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), μαζί με τα υπόλοιπα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ενάντια στη διαθεσιμότητα και στο μέτρο της αξιολόγησης.


Η Αγία Μαρίνα. κομβικό σημείο της διαδρομής προς την κορυφή του Ζα



Πρόκειται για τη Διαδρομή 2: 

Φιλώτι - Αγία Ειρήνη - Αγία Μαρίνα - Λευγάσα - Κορυφή Ζά - Σπήλαιο Ζά - Βρύση Αριών - Μύλος Σταυράκη - Φιλώτι (κυκλική)

Σημεία ενδιαφέροντος:     -   Πύργος Μπαρότση (17ου αι., Φιλώτι)
-   Αρχαία επιγραφή «όρος Διός Μηλωσίου»
-   Κορυφή Ζά
-   Σπήλαιο Ζά
-   Πηγή - Κρήνη Αριών
-   Ανεμόμυλος Σταυράκη

Αξίζει να επισημανθεί, ότι φτάνοντας στο κομβικό σημείο της Αγίας Μαρίνας, ο περιηγητής βρίσκεται ήδη στις υπώρειες του Ζα, του υψηλότερου βουνού των Κυκλάδων. Η ανοδική πορεία διέρχεται από την πηγή της Λευγάσας και τη χαραγμένη σε βράχο αρχαία επιγραφή «Όρος Διός Μηλωσίου». Το βουνό παρουσιάζει μεγάλο ορνιθολογικό ενδιαφέρον και συγκεντρώνει σπάνια ενδημικά είδη χλωρίδας.
Η ανάβαση στην κορυφή (1001 μέτρα) προσφέρει απεριόριστη θέα στο Αιγαίο και τα Κυκλαδονήσια.

Φωτογραφίες από το αρχαίο μονοπάτι και τις πλευρικές λιθοδομές







http://www.naxos-news.gr/?aid=40754