Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Άλλες φωνές, άλλες ζωές

Ο υπνοθεραπευτής Τζό Κήτον έκανε 8000 επαναφορές στο παρελθόν.




Άλλες φωνές, άλλες ζωές

Από πολύ παλιά ήταν γνωστό ότι ορισμένοι άνθρωποι με τον υπνωτισμό μπορούν να ξαναγυρίσουν σε ένα είδος προηγούμενης ζωής. Όχι μόνο παίρνουν μια άλλη προσωπικότητα αλλά, όπως θα μας εξηγήσει ο Ντέϊβιντ Κρίστι-Μπάρρεϋ, μπορούν να περιγράψουν γεγονότα πού συνέβησαν στο παρελθόν με λεπτομέρειες πού τους είναι τελείως άγνωστες όταν βρίσκονται στη φυσιολογική τους κατάσταση.
Η επιστροφή σε υποτιθέμενες προηγούμενες ζωές με τον υπνωτισμό είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά ψυχικά φαινόμενα συγχρόνως όμως και από τα πιο προβληματικά. Κατά τα τελευταία 20 χρόνια το θέμα αυτό προβλήθηκε τόσο συχνά στο πλατύ κοινό με ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, με άρθρα στις εφημερίδες και τα περιοδικά και με βιβλία πού έγραψαν οι ίδιοι οι υπνωτιστές ή οι συνεργάτες τους.
Όλοι θυμούνται ακόμα το βιβλίο του Μόρεϋ Μπερνστάϊν «Ψάχνοντας γιά τον Μπραϊντυ Μάρφυ», πού εκδόθηκε το 1965. Ιδιαίτερα κάθε φορά που η συζήτηση στρέφεται γύρω από το υπερφυσικό οι μαγνητοταινίες του Αρναλ Μπλόξχαμ που παρουσιάστηκαν στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, όπως και το βιβλίο του Τζέφφρεϋ  Ιβερσον «Περισσότερες ζωές από μία» είναι επίσης γνωστά. Πρόσφατα ο Πήτερ Μός συνεργάστηκε με τον Τζό Κήτον, τον καταπληκτικό στις παρατεταμένες ώρες ανθρώπινου υπνωτισμού, στο βιβλίο Συναντήσεις με το παρελθόν, που καταγράφει μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα από πειράματα με επιλεγμένους ανθρώπους δέκτες.
Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η επαναφορά σε προηγούμενες ζωές με τον υπνωτισμό δεν είναι μια καινούργια ανακάλυψη, άλλα έχει μελετηθεί επί ένα σχεδόν αιώνα. Η πρωτοποριακή εργασία των πρώτων ερευνητών, που ένα μεγάλο μέρος της έχει χαθεί επειδή τότε δεν είχε ανακαλυφθεί το μαγνητόφωνο, έχει μεγάλη αξία για τους σπουδαστές της μετενσάρκωσης.
Ταξίδι στο παρελθόν
Ένα μέρος της γοητείας που υπάρχει στην επιστροφή στο παρελθόν με την ύπνωση είναι η ίδια η αβεβαιότητα που προκαλεί. Οι αποκαλύψεις είναι και θετικές και αρνητικές, μερικές ενισχύουν την πίστη αυτών που πιστεύουν στη μετενσάρκωση και προβληματίζουν τους σκεπτικιστές, ενώ άλλες μπερδεύουν τους πιστούς της και τους κάνουν να αμφιβάλλουν. Η θετική πλευρά είναι ότι το ξαναζωντάνεμα προηγούμενων υπάρξεων γίνεται με τόσο πειστικό τρόπο που ξεπερνά τις υποκριτικές ικανότητες των δεκτών στην κανονική τους ζωή, όταν δεν είναι υπνωτισμένοι, τόσο που οι παρατηρητές επανειλημμένα τονίζουν: «"Αν αυτό είναι ηθοποιία, ούτε ένας Λώρενς Όλίβιερ ή μια Σάρα Μπερναρ δεν θα μπορούσε να παίξει καλύτερα».
Θετική είναι, επίσης, και η συνέπεια που υπάρχει στις επανειλημμένες επιστροφές ορισμένων δεκτών στην ίδια ιστορική περίοδο, έτσι που να παρουσιάζεται ή 'ίδια προσωπικότητα με τον ίδιο τόνο φωνής χωρίς καμιά προσπάθεια ή δισταγμό. Ο δέκτης θυμάται τα Ίδια γεγονότα και περιστατικά ακόμα κι' όταν επίτηδες του υποβάλλονται παραπλανητικές ερωτήσεις γιά να τον παγιδέψουν. Αυτό συμβαίνει ακόμα και όταν μεσολαβούν χρόνια ανάμεσα στις συναντήσεις.
Η επαναφορά στο παρελθόν έχει άλλα δυό θετικά στοιχεία. Το πρώτο είναι ότι ορισμένα Ιστορικά δεδομένα, που προηγουμένως είναι τελείως άγνωστα τόσο στον υπνωτιστή όσο και στο δέκτη και επιβεβαιώνονται μετά από αρκετή έρευνα, αποκαλύπτονται από απαντήσεις σε γενικές ερωτήσεις. Παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός από τους δέκτες του Τζό Κήτον, της  Ανν Ντάουλιγκ, μιας κοινής νοικοκυράς που, κατά τη διάρκεια 60 ωρών επαναφοράς στο παρελθόν με ύπνωση, έγινε Σάρα Οϋλλιαμς, ένα ορφανό κορίτσι που ζούσε σε μεγάλη αθλιότητα σε μια φτωχή συνοικία του Λίβερπουλ κατά το πρώτο διάστημα του 19ου αιώνα.
Όταν ρωτήθηκε τί συνέβαινε στο Λίβερπουλ το 1850, η Ανν Ντάουλιγκ ανέφερε την επίσκεψη μιας ξένης τραγουδίστριας που το όνομα της «είχε σχέση με κάποιο πουλί». Από έρευνα που έγινε αποκαλύφτηκε ότι η Τζέννυ Λίντ, το «'Αηδόνι της Σουηδίας», κατά την επιστροφή της από την Αμερική στη Σουηδία, έμεινε και τραγούδησε δυό βραδιές στην αίθουσα Συναυλιών του Λίβερπουλ τον Αύγουστο του 1850.
 Η Ανν Ντάουλιγκ γύρισε πίσω 100 χρόνια σαν Σάρα Ούΐλλιαμς πού έζησε στο Λίβερπουλ το 1850


Το δεύτερο θετικό στοιχείο της επαναφοράς στο παρελθόν με υπνωτισμό σχετίζεται με τις μικρολεπτομέρειες της γλώσσας που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν και που ο δέκτης μεταχειρίζεται με φυσικότητα όταν ξαναζωντανεύει τα παλιά. Τις λεπτομέρειες αυτές θα μπορούσε να τις είχε μάθει ό δέκτης τυχαία στην παρούσα του ζωή και να είχαν μείνει στη μνήμη του υποσυνείδητα, άλλα είναι απίθανο να τις είχαν διδαχθεί επίσημα άνθρωποι με συνηθισμένη μόρφωση.
Ό Ντέϊβιντ Λόου, ένα μέλος της 'Εταιρείας Ψυχικών 'Ερευνών, σε μια διάλεξη του ανέφερε την περίπτωση μιας γυναίκας που την επανέφερε σε πολλές προηγούμενες ζωές, μερικές από τις όποιες αποτελούσαν διαφορετικές γενιές της ίδιας οικογένειας (κάτι το ασυνήθιστο), και συνόδευε την ομιλία του με άφθονες μαγνητοφωνημένες συζητήσεις με προηγούμενες υπάρξεις.
Κατά τη διάρκεια μιας επαναφοράς στον 17ο αιώνα, ο Ντέϊβιντ Λάου ρώτησε τη γυναίκα πώς πρόφεραν τότε μια ορισμένη λέξη που περιείχε το γράμμα «W». η αυθόρμητη απάντηση της ήταν «νταμπλ-βέ» - όπως προφερόταν το «νταμπλ-γιού» την εποχή εκείνη. Η λεπτομέρεια αυτή, έστω μηδαμινή, έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στους ακροατές από όλες τις ημερομηνίες και τις γενεαλογίες που περιέχονταν στην Ιστορία, όσο σημαντικές κι' αν ήταν.



Πραγματικότητα ή φαντασία
Αλλά και η αρνητική πλευρά είναι υπολογίσιμη. Υπάρχουν πολλοί αναχρονισμοί, χοντροειδή Ιστορικά λάθη, στιγμές τρομερής άγνοιας και, με ορισμένους δέκτες, ασυνέπειες (αν και είναι μάλλον σπάνιες σε σύγκριση με τις στιγμές της συνέπειας).
Σε μια περίπτωση, μια γυναίκα που υποτίθεται ότι είχε ζήσει στον 19ο αιώνα ανέφερε τη λέξη «μπόϋφρέντ» που είναι μια μοντέρνα λέξη και έχει σχέση περισσότερο με το σεξουαλικό ενδιαφέρον προς μια γυναίκα. Ένας άλλος δέκτης που ξαναγύρισε πίσω στο 1830 ρωτήθηκε ποιος βασίλευε τότε στην Αγγλία, απάντησε «η Βασίλισσα Βικτωρία», αν και τότε βασίλευε ο Γεώργιος ο 4ος και θα βασίλευε για άλλα τέσσερα χρόνια ακόμα και κανείς δεν ήταν βέβαιος ότι θα τον διαδεχόταν ή Βικτωρία.
Μια συνηθισμένη δυσκολία στην τεκμηρίωση Ιστορικών γεγονότων είναι ή έλλειψη στοιχείων για την καθημερινή ζωή του κοινού άνθρωπου πριν από τον 19ο αιώνα.




Πώς προήλθε ο σύγχρονος υπνωτισμός
Ο υπνωτισμός εξακολουθεί και σήμερα να είναι παρεξηγημένος και στο μυαλό πολλών είναι συνδεδεμένος με αλχημείες και μάγους, γι' αυτό θα πρέπει να πούμε ποια είναι ή θέση του στη σύγχρονη σκέψη.
Ο μοντέρνος υπνωτισμός άρχισε με τον Φρανς Μεσμερ, έναν αυστριακό γιατρό του 18ου αιώνα. Είχε την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι άνθρωποι διέθεταν μια δύναμη που μπορούσε να μεταφερθεί πάνω σε αντικείμενα όπως οι  σιδερένιες βέργες. Ο Μεσμερ «μαγνήτιζε» τις βέργες αυτές χαϊδεύοντας τις και μετά τις τοποθετούσε σε λεκάνες με νερό όπου οι άρρωστοι του βουτούσαν μέσα τα πόδια τους. Πολλοί ήταν εκείνοι που θεραπεύτηκαν δήθεν με τη μέθοδο αυτή.
Οι εξωφρενικές Μεσμερικές θεωρίες που περιείχαν αρκετή δόση αλχημείας, δημιούργησαν πολλούς εχθρούς   διάρκεια του 19ου αιώνα, κι' έτσι κάθε σοβαρός ερευνητής του υπνωτισμού καθώς και ελάχιστοι τολμηροί γιατροί που είχαν το θάρρος να πειραματιστούν πάνω σ' αυτόν συνάντησαν την αποδοκιμασία του κόσμου που κάποτε επεφύλασσε μόνο στις μάγισσες.
Η  Εταιρεία Φυσικών Ερευνών, που ιδρύθηκε στη Βρετανία το 1882, διόρισε μια επιτροπή για να ερευνήσει τον υπνωτισμό. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής δεν ανακοινώθηκαν στο ευρύ κοινό παρ' όλο που έδειξαν ότι το φαινόμενο του υπνωτισμού ήταν μια πραγματικότητα, κι' έτσι διατηρήθηκε το μυστήριο γύρω από αυτόν, παρά την προσεχτική, αντικειμενική και επιστημονική αντιμετώπιση της εταιρείας. Σύντομα όμως η θεραπευτική αξία του υπνωτισμού έγινε παραδεκτή, ειδικά στις ψυχολογικές ανωμαλίες.
Μετά από πολλές έρευνες ανακαλύφτηκε ότι οι υπνωτισμένοι δέκτες μπορούσαν να υποβληθούν στην ιδέα να θυμηθούν τί ακριβώς συνέβαινε, ας πούμε, την ήμερα της πέμπτης επετείου των γενεθλίων τους, ή να γίνουν πάλι πέντε ετών και να ξαναζήσουν τη μέρα εκείνη.
Στη δεύτερη περίπτωση, που οι δέκτες μεταφέρονταν πίσω στη μέρα εκείνη, έγραφαν με τον τρόπο που έγραφαν τότε, ξαναζούσαν το άνοιγμα των πακέτων με τα δώρα τους, καθώς και κάθε στιγμή από το πάρτυ των γενεθλίων τους. Δεν μπορούσαν να ξέρουν τίποτε από όσα συνέβησαν μετά την πέμπτη επέτειο των γενεθλίων τους, έκτος αν τους οδηγούσε διαφορετικά ο υπνωτιστής τους. Ήταν σαν να έσβηναν όλες οι μετέπειτα εμπειρίες τους. Ό πρώτος άνθρωπος που πρώτος δοκίμασε την επαναφορά σε προηγούμενες ηλικίες ήταν ένας Ισπανός, ό Φερνάντο Κολαβίντα, το 1887.
Νεώτερες ανακαλύψεις οδήγησαν στην έρευνα της ζωής πριν από τη γέννηση. Ό Δρ Μόρτις Στάρκ μελέτησε τη δυνατότητα να επαναφέρει τους δέκτες του σε μια ζωή πριν από την παρούσα. Περίπου την ίδια εποχή, το 1911, ένας Γάλλος, ο συνταγματάρχης Άλμπέρ ντέ Ροσά, δημοσίευσε έναν απολογισμό επαναφορών σέ προηγούμενες ζωές που είχε συγκεντρώσει μέσα σε αρκετά χρόνια.



Ο θεραπευτικός ρόλος του υπνωτισμού
Η μέθοδος που εφαρμόζεται στην επαναφορά στο παρελθόν με τον υπνωτισμό είναι απλή. 'Αφού υπνωτίσει το δέκτη, ο υπνωτιστής τον μεταφέρει βήμα προς βήμα στην αρχή της τωρινής ζωής του, μετά μέσα στη μήτρα, και μετά τον καθοδηγεί να γυρίσει όλο και πιο πίσω έως ότου συναντήσει κάποια εμπειρία που να μπορεί να την περιγράψει. Αυτή η εμπειρία πολλές φορές είναι ή «ύπαρξη» σε μια ενδιάμεση κατάσταση, ανάμεσα στο θάνατο που σημαίνει το τέλος της προηγούμενης ζωής και τη γέννηση που σημαίνει την αρχή της τωρινής, άλλοτε πάλι εμπειρίες από την ίδια την προηγούμενη ζωή, που τη χρονική της περίοδο και τις συνθήκες μπορεί να φέρει στο φώς ο υπνωτιστής με κατάλληλες ερωτήσεις.
Η διαδικασία αυτή δεν χρησιμοποιείται απλώς για το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ή για να αποδείξει ότι υπάρχει μετενσάρκωση -αλλά για θεραπευτικούς σκοπούς. Οι νευρώσεις και άλλες ψυχολογικές ανωμαλίες μπορεί να προέρχονται από τραύματα, που η ύπαρξη τους μπορεί να προκλήθηκε από σοκ ή άλλες εμπειρίες της παιδικής ή της νεανικής ηλικίας που το συνειδητό μυαλό του άνθρωπου δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει. Για να θεραπευτεί η νεύρωση, το τραύμα πρέπει να ανακαλυφθεί και να αντιμετωπιστεί από τον ασθενή. Ο  υπνωτισμός είναι μια τεχνική που βοηθάει στην ανακάλυψη του.
Σύμφωνα με μια προέκταση αυτής της θεωρίας, οι νευρώσεις και οι φοβίες μπορεί να προέρχονται από τραύματα που δημιουργήθηκαν σε υποτιθέμενες προηγούμενες ζωές που αποκαλύπτονται με τον υπνωτισμό. Έτσι, ο τρομερός φόβος που μια γυναίκα αισθανόταν για το νερό προερχόταν από μια προηγούμενη ζωή της όπου υπήρξε σκλάβα σε μια γαλέρα και είχε πεθάνει φαγωμένη ζωντανή από τους κροκοδείλους ενός ποταμού, όπου την είχαν πετάξει δεμένη με αλυσίδες. Ένας άνθρωπος που τρομοκρατιόταν όταν κατέβαινε με το ασανσέρ είχε υπάρξει Κινέζος στρατηγός που είχε πεθάνει από ατύχημα πέφτοντας από μεγάλο ύψος.
Για το αν αυτές είναι αναμνήσεις πραγματικών περιστατικών του παρελθόντος, πολλοί είναι σίγουροι πώς είναι. Το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας σ' αυτόν τον τομέα του υπνωτισμού στρέφεται από τους αντίθετους προς μια κατεύθυνση να βρεθούν άλλες εξηγήσεις από την περίπτωση της μετενσάρκωσης. 




Η πίστη στή μετενσάρκωση
Η πίστη στη μετενσάρκωση -ότι ή ψυχή του ανθρώπου ξαναγεννιέται πολλές φορές μέσα σε ένα άλλο σώμα ή σε άλλη μορφή - έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα στο παρελθόν. Το δόγμα αυτό εμφανίζεται σε πρωτόγονες θρησκείες όπως των Ινδικών φυλών Άσάμ, Ναγκάς και Λουσές, που πίστευαν ότι μετά το θάνατο η ψυχή έπαιρνε τη μορφή ενός εντόμου. Η φυλή Μπακόγκ στο Μπόρνεο πίστευε ότι οι νεκροί μετενσαρκώνονταν σε ένα είδος ζώου που ήταν κάτι μεταξύ αρκούδας και γάτας. Οι γυναίκες της φυλής Κικούγιου της Κένυας συνήθως προσεύχονται σε ένα μέρος που «κατοικείται» από τις ψυχές των προγόνων τους γιατί πιστεύουν ότι για να μείνουν έγκυες πρέπει να μπει μέσα τους μια ψυχή των προγόνων τους.
Σύμφωνα με τις βουδιστικές και Ινδουιστικές θεωρίες ο άνθρωπος ή η ψυχή του ξαναγεννιέται σύμφωνα με τις επιτεύξεις που πέτυχε στην προηγούμενη ζωή του. Αλλά σε ορισμένες αιρέσεις του  Ινδουισμού πιστεύουν ότι ό άνθρωπος δεν είναι απαραίτητο να πάρει ανθρώπινη μορφή στην επόμενη ζωή του. Αν στην προηγούμενη ζωή του είχε κάνει κακές πράξεις ή εγκλήματα ήταν πιθανό να ξαναγύριζε σαν κάκτος, βάτραχος, σαύρα ή σαν κισσός! Οι Βουδιστές πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από στοιχεία όπως: σώμα, αίσθηση, αντίληψη, παρόρμηση, συναίσθημα και συναίσθηση που αποχωρίζονται μετά το θάνατο. Το άτομο παύει να υπάρχει σαν άτομο και μια καινούργια ατομική ζωή ξαναρχίζει σύμφωνα με την ποιότητα της προηγούμενης ζωής του, έως ότου στο τέλος να μπορέσει να φτάσει στην τελειότητα και τη νιρβάνα.
Ενώ η μετενσάρκωση δεν αναφέρεται στα κείμενα του Δυτικού πολιτισμού παρά μόνο στους μεταγενέστερους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, η ιδέα χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ. τουλάχιστον. Εμφανίζεται στα γραπτά των 'Ορφικών, που φαίνεται ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα. Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι η ψυχή είχε «πέσει» στην ύπαρξη μέσα στο σώμα και ότι έπρεπε να μετενσαρκωθεί σε άλλες μορφές για να ελευθερωθεί. Ο ίδιος υποστήριζε ότι είχε προϋπάρξει κι' άλλες φορές από τις οποίες τη μια ήταν στρατιώτης στο Τρωικό πόλεμο.
Ο Πλάτων είχε επηρεαστεί πολύ από τις απόψεις των 'Ορφικών και των Πυθαγορείων και στο τελευταίο μέρος της Πολιτείας του αναφέρει τη μετενσάρκωση. Η ψυχή , κατά τον Πλάτωνα, είναι αθάνατη, ο αριθμός των ψυχών καθορισμένος, και η μετενσάρκωση συμβαίνει ταχτικά. Αν και η ιδέα αυτή απορρίφτηκε από τον Αριστοτέλη και τις ιδέες των Στωικών, η σκέψη αυτή του Πλάτωνα υιοθετήθηκε από νεώτερες φιλοσοφικές σχολές όπως των Νεοπλατωνιστών. Στη χριστιανική εκκλησία η πίστη αυτή υπήρχε σε ορισμένες αιρέσεις Γνωστικών κατά τον πρώτο αιώνα μετά Χριστό και από τους Μανιχαίους κατά τον τέταρτο και πέμπτο αιώνα. Αλλά η ιδέα αποκηρύχτηκε από   κορυφαίους  θεολόγους της εποχής και το 533 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός καταδίκασε τη μετενσάρκωση.
Σήμερα ο άνθρωπος της Δύσης έχει κάποια δυσκολία να καταλάβει την Ανατολική αντίληψη της μετενσάρκωσης. Τα περισσότερα Δυτικά θρησκευτικά δόγματα δέχονται την άποψη ότι το άτομο διατηρεί τη μοναδικότητα του μετά το θάνατο, και βρίσκουν την ιδέα της επιστροφής στη ζωή σαν ζώο ή φυτό τελείως ξένη. Το 1917 η Ρωμαϊκή Καθολική 'Εκκλησία καταδίκασε την ιδέα σαν αιρετική.
Οι περισσότεροι υποστηρικτές της μετενσάρκωσης υποστηρίζουν τώρα ότι η επιστροφή σε προηγούμενες ζωές με τον υπνωτισμό αποδεικνύουν την ύπαρξη της.


Η μάχη του Mαριγνανο

Θυμόταν άλλες δέκα ζωές
Ή μαντάμ Τ., γυναίκα ενός στρατιώτη και μητέρα ενός μόνο παιδιού, είχε ευαίσθητη υγεία και όταν ήταν μικρή «αντιπαθούσε την ιστορία». Ο συνταγματάρχης ντε Ροσά την έκανε να επιστρέψει σε δέκα προηγούμενες ζωές της, σε μερικές από αυτές με κάθε λεπτομέρεια.
Στην πρώτη ζωή της είχε πεθάνει οκτώ μηνών. Μετά έζησε σαν μια κοπέλα που λεγόταν Ιριζέ στην επαρχία Ιμόντο κοντά στην Τεργέστη. Μετά έγινε άντρας, ο Έσιος, 40 ετών, που σχεδίαζε να σκοτώσει τον Αυτοκράτορα Πρόβο για να τον εκδικηθεί που είχε πάρει την κόρη του Φλορίνα.
Η τέταρτη ζωή ήταν ενός Φράγκου πολεμιστή, του Καρλομε, που είχε συλληφθεί από τον 'Αττίλα στο Σαλόν-σύρ-Μάρν το 449 μ.Χ. Ακολούθησε η ηγουμένη Μάρθα, που γεννήθηκε το 923 μ.Χ. και τυραννούσε μικρές κοπέλες σε ένα μοναστήρι μέχρι το 1010. Την ηγουμένη διαδέχτηκε η Μαριέττα Μάρτιν, 18 ετών το 1300, κόρη κάποιου που ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά - που επονομαζόταν «ο ωραίος Φίλιππος».
Η μαντάμ Τ. μετά έγινε Μισέλ Μπερρύ, που σκοτώθηκε όταν ήταν 22 ετών το 1515 στη μάχη του Mαριγνανο. Η ζωή αυτή ήταν πολύ λεπτομερειακή, αρχίζοντας από τα 10 του χρόνια όταν άρχισε να μαθαίνει ξιφομαχία, συνεχίστηκε όταν ήταν νεαρός ακόλουθος στην αυλή των Βερσαλλιών και της Σορβόννης και είχε διάφορες ερωτικές περιπέτειες, έως ότου πήρε μέρος στη μάχη του Γκινεγκάτ της Νορμανδίας σε ηλικία 20 ετών.
Μετά την όγδοη ζωή σαν σύζυγος και μητέρα 30 ετών το 1702, η μαντάμ Τ. ξα-ναέγινε άντρας, ο Ζύλ Ρομπέρ. Ο Ζύλ ήταν 38 ετών το 1776 και ένας «κακός» μαρμαροτεχνίτης. Πάντως ένα από τα αγάλματα του έφθασε μέχρι το Βατικανό.
Ό Ζύλ Ρομπέρ μετενσαρκώθηκε σαν Μαργαρίτα Ντυσέσν, είχε γεννηθεί το 1835, και ήταν κόρη ενός μπακάλη στην όδό Καζέρν της Μπριανσόν. Πήγε σχολείο στην οδό Γκαργούϊγ. Η έρευνα έδειξε ότι το σχολείο υπήρχε, άλλα ποτέ δεν υπήρξε κανέναν μπακάλης με το όνομα αυτό στην οδό. Κατά τα άλλα οι περιγραφές της μαντάμ Τ. για τα άλλα μέρη ήταν ακριβείς.
«Ανεξήγητο».

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Πώς «φούσκωσε» το έλλειμμα με οδηγίες της Eurostat





Πώς «φούσκωσε» το έλλειμμα με οδηγίες της Eurostat

Στο φως η επιστολή Radermacher προς τον Ανδρέα Γεωργίου για να εντάξει τα swaps του Σημίτη στο δημοσιονομικό χρέος και να εξουδετερώσει κάθε αντίδραση για την είσοδο της Ελλάδας στα καταστροφικά Μνημόνια
Τον τρόπο νομιμοποίησης του πρώτου Μνημονίου και τη δέσμευση της χώρας με τα υπόλοιπα που είχαν αναλάβει οι διεθνείς τοκογλύφοι υπό τις ευλογίες της Κομισιόν (σ.σ.: μέσω της Eurostat) και του ΔΝΤ αποκαλύπτει η «κυριακάτικη δημοκρατία». Τα στάδια αποδόμησης της ελληνικής κυριαρχίας είναι πλέον ξεκάθαρα, όπως προκύπτουν από την αλληλογραφία που έχει αποκαλύψει η «κυριακάτικη δημοκρατία» μεταξύ του εκλεκτού των διεθνών δανειστών Ανδρέα Γεωργίου και του περίφημου Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, καθώς και του W. Radermacher, γενικού διευθυντή της Eurostat, η οποία είναι όργανο της Κομισιόν.
Το πρώτο στάδιο με τις υπόγειες συμφωνίες του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφτηκε στο Καστελόριζο, όταν με δραματικούς τόνους αναφέρθηκε στην ανάγκη εισόδου σε επιτροπεία λόγω του (μέχρι τότε «υπολογισθέντος») υψηλού μεγέθους (13,6%) του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009.
Παρέλειψε, όμως, τότε να πει ότι η τιμή του ελλείμματος που αναφέρθηκε ήταν ακόμη πρόβλεψη (δεν είχε καν εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο) και όχι το επίσημο έλλειμμα. Το επίσημο έλλειμμα υποτίθεται ότι θα δημοσιευόταν τον Οκτώβριο του 2010, μετά από έγκριση του Δ.Σ. της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Εν ολίγοις, μπήκαμε στο Μνημόνιο με ένα έλλειμμα που απλώς ο Παπανδρέου «το μάντεψε», χωρίς κανένα σχετικό επιστημονικό εύρημα!
Ο τρόπος
Τον τρόπο για να φουσκώσει το έλλειμμα τον έδωσε... χαρτί και καλαμάρι στον Γεωργίου ο Walter Radermacher, επικεφαλής της Eurostat, στις 8 Οκτωβρίου 2010. Με αυτή, όπως αποκαλύπτουμε, υποδεικνύει στον Γεωργίου πώς να εντάξει τα swaps του Σημίτη με την Goldman Sachs το 2001 (με τη βοήθεια των οποίων μπήκαμε στο ευρώ) στο συνολικό δημοσιονομικό χρέος της Ελλάδας και στα ελλείμματα τεσσάρων ετών - κάτι που έγινε μόνο για την Ελλάδα και μόνο για εκείνη την εποχή, προφανώς παρανόμως, καθόσον το 2001 δεν υπήρχε ευρωπαϊκός κανονισμός που να το απαιτούσε αυτό. Ζητεί, μάλιστα, να έχει την έγκριση του Γεωργίου μέσα σε δύο μόνο μέρες από την ημερομηνία αποστολής της επιστολής! Η επιστολή του Radermacher δείχνει την προφανή συμμετοχή της Eurostat στη διόγκωση του συνολικού δημοσιονομικού χρέους κατά 21 δισ., αλλά και στη διόγκωση των ελλειμμάτων των ετών 2006, 2007, 2008 και του 2009 (μέσω καταμερισμού των 21 δισ. στα τέσσερα αυτά έτη) με την ένταξη των swaps του Σημίτη στο χρέος.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο στόχος αυτής της επιστολής είναι να εξειδικεύσει την πρόταση της Eurostat για τη στατιστική καταγραφή των συμβάσεων ανταλλαγής επιτοκίων (Swaps) που εφαρμόστηκαν από το 2001 με βάση τα συμπεράσματα της ανάλυσης που διεξήγαγε η Eurostat». «Σχετικά με τα Goldman Sachs swaps, ως πρώτο βήμα που θα καταγραφεί το 2001 είναι ότι θα υπάρξει αύξηση του δημοσιονομικού χρέους για ένα ποσό ύψους 2,8 δισ. ευρώ που ήταν η αρχική αγοραία αξία του swap που υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2001 μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και Goldman Sachs. Το δάνειο αυτό θα θεωρηθεί ως δάνειο με σταθερές ετήσιες καταθέσεις αποπληρωμής, στις οποίες η απόσβεση του κεφαλαίου αυξάνεται σταδιακά, ενώ το μερίδιο των τόκων μειώνεται προοδευτικά».


Η επιστολή του W. Radermacher , γενικού διευθυντή της Eurostat, με τις οδηγίες για τη διόγκωση του ελλείμματος
Όπως αναφέρουν όμως παράγοντες της αγοράς, 2,8 δισ. ήταν η αρχική αξία του swap του Σημίτη που χρησιμοποιήθηκε ως δάνειο προς την Ελλάδα από την Goldman Sachs, εν κρυπτώ, ώστε να «ελαττωθεί» λογιστικά το έλλειμμα της εποχής και να μπούμε στο ευρώ. Μέχρι το 2010 αυτό το swap κατέληξε να κοστίζει θεωρητικά 21 δισ.! Ο Radermacher αποφάσισε να εφαρμόσει αναδρομικά, μόνο για την Ελλάδα, ευρωπαϊκούς κανονισμούς του 2008, ώστε να εντάξει τα 21 δισ. στο χρέος και στα ελλείμματα τεσσάρων ετών! Η επιστολή αναφέρει όλα τα βήματα που πρέπει να γίνουν και καταλήγει απαιτώντας απάντηση εντός διημέρου:
«Πιστεύω ότι θα μπορέσετε να επιβεβαιώσετε το συντομότερο δυνατό τη συγκατάθεσή σας για τις πρακτικές διατάξεις για πλήρη συμπερίληψη στα κοινοποιηθέντα δεδομένα, το αργότερο στις 10 Οκτωβρίου 2010, όπως συμφωνήθηκε κατά τη μεθοδολογική επίσκεψη του ΔΥΕ (Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος)». Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την παρέμβαση ανώτατων στελεχών της Eurostat, της Κομισιόν και ενδεχομένως και του ΔΝΤ στην ελληνική νομοθεσία, με στόχο την αλλαγή του ιδρυτικού νόμου της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ώστε να φιμωθούν τα μέλη του Δ.Σ. που αντιδρούσαν. Σε αυτά, μάλιστα, είχε ενεργή συμμετοχή ο μόνιμος εκπρόσωπος της Eurostat στην ΕΛ.ΣΤΑΤ. Η. Snorrason, ο οποίος μάλιστα καλείται από τον Α. Γεωργίου ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του!
Ο ορισμός Γεωργίου και η εκτόξευση στο 15,8%
Η είσοδος της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο έγινε τον Μάιο του 2010. Τότε, όπως φαίνεται, αναζητήθηκε ο τρόπος νομιμοποίησής του αλλά και συνθηκολόγησης για να έρθουν τα επόμενα Μνημόνια.
Τον Αύγουστο του 2010 ορίστηκε ο υπάλληλος του ΔΝΤ Ανδρέας Γεωργίου επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο οποίος «σαν πρόθυμος από καιρό» θα επιβεβαίωνε το όποιο υψηλό έλλειμμα του Μαΐου του 2010. Αλλά δεν φαντάστηκαν οι τότε κυβερνώντες ότι κάποια μέλη του Δ.Σ. θα αμφισβητούσαν ακόμη και την πρόβλεψη του ελλείμματος του Μαΐου και αν υπολογιζόταν το πραγματικό έλλειμμα και αποδεικνυόταν χαμηλότερο (εικάζεται ότι είναι πολύ χαμηλότερο του 10%), θα μπορούσε η Ελλάδα να αποφύγει τον στραγγαλισμό. Ο Γεωργίου, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η «κυριακάτικη δημοκρατία», φούσκωσε ακόμη περισσότερο το έλλειμμα από το 13,6% στο 15,8%, έχοντας φροντίσει προηγουμένως να φιμώσει τα μέλη του Δ.Σ. που αντιδρούσαν. Ως αποτέλεσμα:
«Νομιμοποιήθηκε» το πρώτο Μνημόνιο.
Άνοιξε η πόρτα για το δεύτερο και χειρότερο Μνημόνιο και για το PSI που ακολούθησε.
Μπήκαν τα επαχθή φορολογικά μέτρα από τα οποία υποφέρουμε ως σήμερα.
Ακολούθησαν τα επόμενα Μνημόνια, καθόσον το χρέος κατέληξε μη βιώσιμο, τα έσοδα ανέφικτα και τα προηγούμενα Μνημόνια ουδόλως εφαρμόσιμα.
http://www.dimokratianews.gr/content/75811/pos-foyskose-elleimma-me-odigies-tis-eurostat

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΚΑΚΗΣ : Το τζαμί κτίζεται επί σπουδαίου αρχαιολογικού χώρου!





Το τζαμί στον Βοτανικό κτίζεται παράνομα και επί σπουδαίου αρχαιολογικού χώρου!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΚΑΚΗ

Όλοι όσοι είχαν την ατυχία να προσπαθήσουν να κτίσουν ένα...κοτέτσι στην αυλή τους, και να πέσουν πάνω σε κάποια «αρχαία πέτρα», γνωρίζουν τι θα πει «μπλέξιμο με την Αρχαιολογία». Μια υπηρεσία που κλείνει τα μάτια σε μεγάλο-εργολάβους, εκκλησίες, ξενοδοχεία, μεγαλοεπαύλεις και μεγαλοεξοχικά, και ....βγάζει τα μάτια κάθε ταπεινού επαρχιώτη, που θέλει να κτίσει μια τουαλέττα..  Το ίδιο συμβαίνει και στο κτίσιμο του τζαμιού, στον Βοτανικό, που κτίζεται άνευ αδείας και άνευ προηγηθείσης αρχαιολογικής ερεύνης, παρ' ότι αυτή έχει ζητηθεί!
Μια μικρή προσωπική αναζήτηση (διστάζω να πω έρευνα), μαζί με τον φίλο κ. Ν. Βαμβακούση, σχετικά με το παρεκκλήσι του Αγ. Δημητρίου, και το προϋπάρχον εκεί αρχαίο ελληνικό ιερό των Τεσσάρων Θεών, οδήγησε οε συμπεράσματα απίστευτα. Το ιερό, ευρίακετο στον χώρο, όπου εκεί υπάρχει ακόμη και σήμερα ένα ιερό τότε πηγάδι! Το αρχαίο ιερό των Τεσσάρων Θεών, ήταν δηλαδή εκεί που σήμερα αναιδώς εκτίσθη επάνω του ένα εκκλησάκι από τους χριστιανούς, και εν συνεχεία ξανα-βιάζεται, εκεί που αναιδώς οι χριστιανοί ξανα-κτίζουν ένα μουσουλμανικά τέμενος!
Εκτός από την ιερά ελιά της θεάς Αθηνάς, και την ιερά άμπελο του θεού Διονύσου, στην αρχαιότητα υπήρχε και η ιερά συκή της θεάς Δήμητρος. Το πρώτο δένδρο της συκιάς (η ιερά συκή), με τους πρώτους καρπούς του φθινοπώρου, τα σύκα, ήταν το δώρο της θεάς Δήμητρος στον Φύταλο. Τον Ελευσίνιο αρχαίο γενάρχη των Αθηνών και ήρωα, ο οποίος την υποδέχθηκε και την φιλοξένησε, όταν αυτή αναζητούσε την κόρη της, Περσεφόνη, κι εκείνη για να του το ανταποδώσει του εχάρισε το ιερόδενδρο της συκιάς, του εδίδαξε την φυτεία και καλλιέργεια της! Γι’ αυτό και η Αττική ελέγετο πως παρήγαγε τα ευγευστότερα σύκα στον κόσμο. Εξ αυτών η λέξη «συκο-φάντης» για όσους φανέρωναν τους ιερο-συκοπαραγωγούς. Αυτοί τα υπεδείκνυαν με μια βακτηρία.. και να, ο «φάντης μπαστούνι». . .Τροφή πολυτιμότατη και για την διατροφή όλων: Επειδή το ήπαρ των ζώων (χοίρων, χηνών, «ήπαρ χοίρων συκωτών») παχαίνει με σύκα, έμεινε ο αδένας αυτός να καλείται...συκώπ...
Ο περιηγητής Παυσανίας (στα πρώτα μετά-χριστιανικά χρόνια), περιγράφοντας αυτά που είδε με τα ίδια του τα μάτια, αλλά και αυτά που είχε διαβάσει από το έργο του γεωγράφου Πολέμωνος (δυστυχώς δεν διεσώθη) γράφει: "Υπάρχει και βωμός του Ζέφυρου, καθώς και ιερόν της Δήμητρος και της Κόρης. Τιμούν ακόμα τον Ποσειδώνα και την Αθηνά. Στην περιοχή αυτή, λένε, ότι ο Φύταλος φιλοξένησε την Δήμητρα και εκείνη, για να του το ανταποδώσει, του εχάρισε το δένδρο της συκής. Αυτό που λέω επιβεβαιώνεται κι από την επιγραφή στον τάφο του Φυτάλου: "Εδώ ο βασιλεύς και ήρως Φύταλος εδέχθη την σεβάσμια Δήμητρα, που αποκάλυψε τον πρώτο καρπό δένδρου, που το γένος των θνητών ονομάζει ιερή συκιά. Από τότε στο γένος του Φυτάλου αποδίδονται άφθαρτες τιμές"». Φαίνεται, λοιπόν, πως ήλθε η ώρα, που οι Έλληνες, συμπεριφερόμενοι ως μη-Έλληνες, έπαυσαν (εδώ και καιρό) να αποδίδουν τιμές στον γενάρχη τους, Φύταλο...
Το σημείο αυτού του βαρυσήμαντου αρχαιολογικού χώρου, επιβεβαιώθηκε στα ογκώδη βιβλία των μεταγενέστερων Γάλλων περιηγητών της Ιεράς Οδού: Του Ανριώ (1853) και του Λενορμάν (1864). Αυτοί οι αρχαιολόγοι περπάτησαν στην Ιερά Οδό, αρκετούς αιώνες μετά τον Παυσανία, στηριζόμενοι όμως στο έργο του, εμπλούτισαν την περιγραφή του με στοιχεία του 19ου αι. και μπόρεσαν και απέδωσαν την εικόνα, που δυστυχώς σήμερα με την ακαλαίσθητη οικιστική ανάπτυξη του Βοτανικού και της Αττικής, είναι αδιανόητον να συλλάβουμε. Γράφει ο Λενορμάν στην «Μονογραφία της Ιεράς Οδού»: «Αφού διασχίζουμε ένα ανεπαίσθητο ρέμα, που δημιουργείται από μία παράκαμψη του Κηφισού, φθάνουμε στον οικισμό του Αγ. Σάββα. Τρεις οικίες στην μέση του δρόμου και μία εκκλησία (σ.σ.: παρεκκλήσι κατά τον Hanriot, 1853), αφιερωμένη στον Αγ. Δημήτριο, συνθέτουν αυτόν τον οικισμό, στον οποίο οι Αθηναίοι πηγαίνουν συχνά τις Κυριακές και τις εορτές. Η εκκλησία όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, καταλαμβάνει φανερά την τοποθεσία ενός αρχαίου ναού. Τον χώρο ενός αρχαίου θρησκευτικού οικοδομήματος. Δεν υπάρχει, τρόπος του λέγειν, ούτε μία πέτρα που δεν έχει μαζευτεί από την αρχαία τοιχοποιία. Εντός των τοίχων έχουν ενσωματωθεί τα θραύσματα μίας στήλης από πεντελικό μάρμαρο, διακεκοσμημένης στην βάση της με επαναλαμβανόμενη παράσταση αποχαιρετισμού μιας γυναίκας στον άνδρα της...Στην άκρη του δρόμου, εμπρός από το σπίτι που βρίσκεται στο ιερό της εκκλησίας φαινόταν πέρυσι ο ακρωτηριασμένος κορμός ενός αγάλματος γυναίκας αρχαϊκού ρυθμού, οε λευκό μάρμαρο, ντυμένο με φόρεμα αρχαϊκό με πολλές πτυχές.. .Το ίχνος μίας τεράστιας δοκού κολλημένης στο εσωτερικό μέρος του εμπρόσθιου του αγάλματος ομοιάζει να δείχνει πως η γυναίκα κρατούσε μπροστά της ένα καλάθι. Μία μορφή εντελώς ανάλογη και τεμαχισμένη υπάρχει στο Βρετανικό Μουσείο, ανάμεσα στα Ελγίνεια Μάρμαρα...
Η εκκλησία του Αγ. Δημητρίου (όπως οι Gell, Dodwell, Kruse, Leake και M.Hanriot το έχουν αναγνωρίσει πριν από εμένα), διαδέχθηκε τον ναό που ήταν αφιερωμένος στην Δήμητρα την Κόρη, τον Ποσειδώνα και την Αθηνά, που ο Παυσανίας προσδιορίζει αμέσως μετά τον βωμό του Ζέφυρου. Κατά την αντικατάσταση των αρχαίων όρων με χριστιανικούς, δεκάδες των ναών στην Ελλάδα έτσι και ο Αγ. Δημήτριος, χάρις στην ομοιότητα του ονόματος του, συχνά επήρε την θέση της Δήμητρος... Το δένδρο που εθεωρείτο το παρακλάδι της συκιάς, γεννημένο από την Δήμητρα, φαινόταν στην πραγματικότητα στο μέρος αυτό και ήταν το αντικείμενο ιδιαίτερων τιμών, όπως η ελιά της Αθηνάς στο Ερεχθείο και η άμπελος γεννημένη από τον Βάκχο στην Ικαρία. Η θέσις που καταλάμβανε μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα. Πρέπει να βρισκόταν μπροστά από τον ναό προς την Ιερά Οδό, στην άκρη του πηγαδιού, του οποίου τα κατώτερο μέρος είναι αρχαίας κατασκευής και το νερό την πότιζε»...
Τώρα επί της Ιεράς Οδού υπάρχει προβεβλημένη αρχαιολογική ανασκαφή, με την ονομασία -φρέαρ Προφήτη Δανιήλ»(!)...
Ε, λοιπόν, στον χώρο του ανεκτίμητης αξίας αρχαίου ιερού των Τεσσάρων Θεών (Δήμητρας και Κόρης Περσεεφόνης, Αθηνάς και Ποσειδώνος), προστατών της πόλεως των Αθηνών, σήμερα κτίζεται ένα τζαμί. Θέλετε και προφητεία για το τι θα συμβεί στην απροστάτευτη πλέον Αθήνα;
kontranews 18.06.2017