Το τέλος του Μακεδονομάχου Τέλλου Άγρα Αγαπηνού

Το τέλος του Μακεδονομάχου Τέλλου Άγρα Αγαπηνού

Ο Σαράντος Αγαπηνός, γνωστός και ως Τέλλος Άγρας, υπήρξε από τις ηρωικότερες φυσιογνωμίες του Μακεδονικού Αγώνα. Γεννήθηκε το 1880 στο Ναύπλιο, όπου ο πατέρας του Ανδρέας Αγαπηνός, από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας, υπηρετούσε ως εφέτης. Το 1901 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και τοποθετήθηκε ως υπολοχαγός στη φρουρά της Αθήνας. Λίγους μήνες αργότερα κατατάχθηκε εθελοντής στα στρατιωτικά σώματα που πολεμούσαν τους Βούλγαρους κομιτατζήδες στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία.

Τον Απρίλιο του 1907, το Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης αποφάσισε να αντικαταστήσει τους αρχηγούς και τους αντάρτες του Μακεδονικού Αγώνα, οι οποίοι είχαν δοκιμαστεί και εξαντληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ανάμεσά σε αυτούς ήταν και ο Άγρας.

Ωστόσο επειδή επανειλημμένα ο Άγρας λάμβανε πληροφορίες για την πτώση του ηθικού των βουλγαρικών συμμοριών και τη διάθεση πολλών στελεχών των κομιτάτων να διακόψουν τους δεσμούς τους με αυτά και να προσχωρήσουν στον ελληνικό αγώνα αποφάσισε να παρατείνει την παραμονή του για να φέρει σε πέρας την αποστολή του με ειρηνικό τρόπο. Έτσι ήλθε σε  επαφή με τον βοεβόδας Ζλατάν  που  εκδήλωσε την διάθεση να προσχωρήσει στον Ελληνικό Αγώνα.

Οι επαφές και οι συνεννοήσεις  μεταξύ τους προχώρησαν όπως φαίνεται με επιτυχία. Δέκα ημέρες προ της εξόδου του από τη Νάουσα ο Άγρας γράφει : «Κυοφορώ κάτι σπουδαίο. Πιθανόν όμως να είναι και ανεμογκαστριά». Οι υπαινιγμοί του Άγρα είναι ευκολονόητοι. Όμως, γεννάται το ερώτημα, γιατί το Προξενείο παρέβλεψε και δεν έδωσε προσοχή; Γιατί σε καμία επιστολή δε ζητάει διευκρινίσεις ή έστω γιατί δεν δίνει οδηγίες και συμβουλές; 

Ο Άγρας ήθελε να επισφραγίσει την πολυσχιδή δράση του με τη θεαματική προσχώρηση στην ελληνική πλευρά μεγάλης ομάδας κομιτατζήδων.

Ακολούθησαν αρκετές συναντήσεις των δύο αρχηγών πριν την τελευταία τους συνάντηση της 3ης Ιουνίου. Εκείνη τη μέρα, οι κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ, Κασάπτσε, Χαντούρη και Ζλατάν, παραβαίνοντας τις συμφωνίες, συνέλαβαν τον Άγρα και τον Αντώνη Μίγγα, ενώ οι υπόλοιποι από τη συνοδεία αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι. Τους διαπόμπευσαν ως δήθεν αιχμαλώτους, δεμένους και ξυπόλυτους, στα χωριά της περιοχής, με σκοπό να αναπτερώσουν το ηθικό των τρομοκρατημένων οπαδών των κομιτατζήδων. Μάλιστα στο Σαρακηνό (τότε Σαρακίνοβο), που ήταν το ορεινό κέντρο των κομιτατζήδων και το οποίο αποκαλούνταν "Μικρή Σόφια", οι Βούλγαροι δε σεβάστηκαν ούτε την τιμή των δύο Ελλήνων αγωνιστών. Τελικά, τη νύχτα της 7ης Ιουνίου, τους απαγχόνισαν μεταξύ των χωριών Τέχοβο (Καρυδιά) και Βλάδοβο (Άγρας).

Μια μέρα πριν στις 6 Ιουνίου του 1907, ο πρόξενός μας στη Θεσσαλονίκη Λάμπρος. Κορομηλάς αποστέλλει στην Αθήνα, στο Υπουργείο Εξωτερικών, το παρακάτω τηλεγράφημα :

«Εξωτερικόν - Απόρρητον :

Αρχηγός Άγρας Αγαπηνός επινοήσας έλθει συνεννόησιν προς Βουλγάρους οπλαρχηγούς χωρίς να ζητήσει ημετέραν άδειαν, χωρίς να ανακοινώσει πράγμα εις κανέναν εκ Ναούσης, εξήλθεν Κυριακή πρωί άοπλος μηδένα των οπλιτών παραλαβών, συνοδευόμενος υπό τεσσάρων κοινών Ναουσαίων και ενός Βουλγάρου, προς συνάντησιν Βουλγάρων. Τρεις ώρας δυτικώς Ναούσης παρά θέσιν Γαβράν Κάμιν, συνήντησε πρώτον απόσπασμα βλαχοποιμενικόν, είτα σώμα Βουλγάρων Ζλατάνη και Γκεόργκι Κασάπτσε. Ούτοι επί δύο ώρες υπεκρίθησαν αισθήματα φιλίας μέχρις ου επείσθησαν ότι αρχηγός ουδέν είχε λάβει προφυλακτικόν μέτρον. Είτα συνέλαβον αυτόν και ένα, τον πιστότερον κατά κρίσιν των σύντροφον και απήγαγον. Τους άλλους απέλυσαν. Ολίγας ελπίδας έχω διασώσεως, παρ' όλα αμέσως ληφθέντα μέτρα. Κορομηλάς.».

Η φράση του τηλεγραφήματος «επινοήσας έλθει συνεννόησιν προς Βουλγάρους», ασφαλώς υπονοεί ότι την ενέργεια αυτή επινόησε καθ' ολοκληρίαν ο Άγρας. Από τα στοιχεία όμως που αναφέρθηκαν παραπάνω προκύπτει ότι το Προξενείο γνώριζε ότι  κάτι κυοφορείται. Πλην όμως, όπως αναφέρθηκε, δεν έδωσε προσοχή κι έτσι άφησε τον Άγρα να τραβήξει προς το δρόμο του μαρτυρίου του. 

Μετά το πρώτο τηλεγράφημα του Κορομηλά, το Υπουργείο έλαβε το παρακάτω τηλεγράφημα :

«10 Ιουνίου 1907.

Άγρας και εις οδηγός του εφονεύθησαν Πέμπτην υπό Βουλγάρων. Λεπτομερείας ταχυδρομικώς εν σημερινώ ημερολόγιο Κορομηλά.»

Το ημερολόγιο ανέφερε:

«Την Παρασκευήν πρωί, χωρικοί εκ Τεχόβου ερχόμενοι εις Βοδενά μετά τινός χωροφύλακος, ευρον εις διασταυρώσεις οδών αγουσών εις Σαρακίνοβο - Τέχοβο - Βουλκογιάνοβο και επί δένδρου καρυδίας κρεμάμενα δύο πτώματα. Ειδοποιήθη ο Καϊμακάμης Βοδενών (Εδέσσης) όστις μετέβη επί τόπου και η ταυτότης τού Τώνη Μίγγα ανεγνωρίσθη υπό γνωριζόντων αυτόν χωρικών. Επί των πτωμάτων υπήρχεν επιγραφή εις Βουλγαρικήν. Εις μεν τον Άγραν : «Εκ Ναυπλίου γενικός αρχηγός σώματος Ναούσης συνεργαζόμενος με Τούρκους και Γκέκηδες, κατά το 85ον άρθρον του Κανονισμού τού Κομιτάτου ετιμωρήθη». Επί δε του Μίγγα : «Άντώνιος Μίγγας, Ναουσαίος». Ο καϊμακάμης και ο Γιούσμπασης ήθελαν να ταφώσιν εν Τεχόβω, τη παρακλήσει όμως προσδραμόντων χωρικών εκ Βλαδόβου και μεσολαβήσει του παρισταμένου χριστιανού αστυνόμου Αλέκου, επετράπη η μεταφορά αυτών εις Βλάδοβον όπου και ετάφησαν, ψαλείσης της νεκρωσίμου ακολουθίας και παρισταμένων όλων τών ορθοδόξων κατοίκων. Οι νεκροί εφωτογραφήθησαν. Δεν έφερον άλλας πληγάς πλήν των εκ του σχοινίου εις τον λαιμόν και εις τας χείρας. Κατά πληροφορίας των εν Βοδενοίς, ο Άγρας από ημέρας της συλλήψεώς του δεν ηθέλησεν να φάγη τίποτε. Κορομηλάς.»

Η λαϊκή παράδοση κατέγραψε τον θάνατο του Τέλλου Άγρα με πολλά τραγούδια. Χαρακτηριστικό είναι το σλαβόφωνο μοιρολόι:

Νέμας μάικα, ζλάτνο τσέτνο, να τα πλάτσι; (Δεν έχεις μάνα, γλυκό παιδί, για να σε κλάψει;)

Νέμας σέστρα, ντα τα ζάλια; (Δεν έχεις αδερφή, να σε πενθήσει;)

Κάκβα ιζλαζάγια; (Πώς σε ξεγέλασαν;)

Κάκβα ντονισέα ντα βα ουμπέσατ να ουρέχουτ; (Πώς σ' έφεραν εδώ και σε κρέμασαν στην καρυδιά;)

Ντα βα ντόνσατ να τσούζντι μέστου, (Να σε φέρουν σε ξένη γη,)

τσούζντι μάικι ντα πλάκατ, (ξένες μάνες να σε κλάψουν,)

τσούιντι σέστρι ντα βα ρέντατ. (ξένες αδερφές να σε μοιρολογήσουν.)

Το γεγονός τάραξε τους Έλληνες της περιοχής και η προδοσία των Βουλγάρων φανάτισε τους Έλληνες αντάρτες, με αποτέλεσμα ο ελληνικός αγώνας να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερες επιτυχίες.

Η θυσία του Σαράντη Αγαπηνού, του Καπετάν Άγρα, ενέπνευσε πολλούς εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν τον Μακεδονικό Αγώνα. Ενέπνευσε επίσης πολλούς ποιητές όπως τον Ρήγα Γκόλφη, τον Γεώργιο Σουρῆ κ.ά. Η Πηνελόπη Δέλτα τον έκανε οικείο σε όλους μας με "Τά Μυστικά του Βάλτου", ένα βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει ἀπό κανένα παιδικό δωμάτιο. Ο αείμνηστος φιλόλογος Θεόδωρος Κανελλόπουλος από τα Φιλιατρά έγραψε μια πλήρη βιογραφία του Άγρα.  

Σε ανάμνηση του θανάτου των δύο αγωνιστών, το χωριό Τέχοβο μετονομάστηκε αργότερα σε Καρυδιά (το δέντρο όπου απαγχονίστηκαν), ενώ το χωριό Βλάδοβο, όπου ενταφιάστηκαν έξω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, είναι ο σημερινός Άγρας.  

Αιωνία τους η μνήμη! Δεν θα τους ξεχάσουμε. Δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε.  

Πηγές

https://aristomenismessinios.blogspot.com/2015/06/blog-post_97.html

https://el.wikipedia.org/wiki/Καπετάν_Άγρας

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/cholevas_agras.html

Η μάχη στο Γρανικό ποταμό

Charles Le Brun, Le Passage du Granique,1665

Η μάχη στο Γρανικό ποταμό

(Μάιος 334 π.Χ.)

Ο μακεδονικός στρατός του Μεγάλου Αλεξάνδρου νικά τον Δαρείο Γ’ της Περσίας στη Μάχη του Γρανικού.

Αν οι Πέρσες έστελναν έγκαιρα τον στόλο τους στον Ελλήσποντο, θα μπορούσαν πιθανώς εξαρχής να αποτρέψουν τον επερχόμενο κίνδυνο. Ωστόσο, φαίνεται πως στα πρώτα βήματα της μακεδονικής εκστρατείας οι Πέρσες έκαναν κάποια σφάλματα στρατηγικής. Όταν ο Αλέξανδρος αποβιβάστηκε στην Ασία, υπήρχε ήδη εκεί συγκεντρωμένη αξιόλογη περσική δύναμη.

Με 40.000 περίπου πεζούς και 5.000 ιππείς ο Αλέξανδρος πέρασε τον Ελλήσποντο. Τον πυρήνα του στρατού αποτελούσε η μακεδόνικη φάλαγγα. Η Κορινθιακή Συμμαχία είχε θέσει στη διάθεση του 160 τριήρεις. Τη σπουδαιότερη, όμως, δύναμη απάρτιζε το ιππικό από Μακεδόνες ευγενείς, τους Εταίρους, που έφεραν κράνος, θώρακα, ξίφος και σάρισσα. Τη δύναμη των πεζών -οργανωμένη σε φάλαγγες- συγκροτούσαν μισθοφόροι και συμμαχικά στρατεύματα, οι «σύμμαχοι» από την υπόλοιπη Ελλάδα.

Οι Πέρσες έχασαν τότε την ευκαιρία να εμποδίσουν τη διέλευση. Δεν είχαν πάρει στα σοβαρά το νεαρό Έλληνα στρατηλάτη, αν και ήξεραν ότι ετοίμαζε εκστρατεία κατά της χώρας τους. Ο βασιλιάς Δαρείος Γ', που ανέβηκε στο θρόνο των Αχαιμενιδών το 366 π.Χ., γνώριζε τα μακεδόνικα σχέδια για εισβολή στην Ασία. Οι Έλληνες είχαν στείλει νωρίτερα (337 π.Χ.) εκστρατευτικά σώματα, τα οποία αναχαίτισε ο στρατηγός Μέμνονας από τη Ρόδο. Οι προηγούμενες ανεπιτυχείς εκστρατείες των Ελλήνων είχαν δώσει στον Δαρείο υπερβολική σιγουριά για τη δύναμη του.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι οι Πέρσες σατράπες και στρατηγοί έφτασαν πολύ αργά για να εμποδίσουν τη διάβαση των Μακεδόνων, αν και ο περσικός στόλος που είχε συγκεντρωθεί διέθετε 300 πλοία και οι Έλληνες μόνο 160.

Συναντήθηκαν, λοιπόν, οι σατράπες στη Ζέλεια (το σημερινό Sarikoy, στο δρόμο Μπούρ-σα-Τσανακάλε, νότια από τη θάλασσα του Μαρμαρά), στα βόρεια της Μικράς Ασίας, για να αποφασίσουν. Έπρεπε να δώσουν ένα άμεσο τέλος στην εισβολή. Ο Μέμνονας είχε ζήσει στην Πέλλα του Φιλίππου (η σύζυγος του η Βαρσίνη λέγεται ότι είχε βασιλικό αίμα και ότι αργότερα συνδέθηκε με τον Αλέξανδρο), είχε γνωρίσει τον Αλέξανδρο μικρό, ήξερε πώς σκέπτονταν οι Έλληνες και γνώριζε τις αδυναμίες τους. Συνέστησε την «τακτική της καμένης γης». Ο Αλέξανδρος είχε μαζί του τρόφιμα για τριάντα μόνο ημέρες. Η πρόταση του Μέμνονα δεν εισακούστηκε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας[ και οι Πέρσες αποφάσισαν να περιμένουν τον Αλέξανδρο κοντά στις όχθες του Γρανικού ποταμού.

Οι σατράπες αγαπούσαν πολύ τη χώρα τους για να την πυρπολήσουν και δεν είχαν βέβαια εμπιστοσύνη στο Ρόδιο. Αυτό ήταν και το μεγάλο λάθος τους.

 Το πέρασμα του Γρανικού. 

Χαλκογραφία του Girard Audran, 1672. Τίτλος: «Η αρετή ξεπερνά κάθε εμπόδιο»

Οι Πέρσες ετοιμάστηκαν να αντιδράσουν.

Η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση θα γινόταν στην κοιλάδα του Γρανικού. Ήταν μέρα Μαγιού, απόγευμα, όταν ο Αλέξανδρος πλησίασε το Γρανικό ποταμό (σημερινό Kocabas cay), στα βορειοανατολικά της Τροίας. Οι Πέρσες είχαν τοποθετήσει από την άλλη πλευρά του ποταμού 20.000 περίπου επίλεκτους ιππείς, κυρίως από τη Βακτρία, και περίπου 20.000 πεζούς μαζί με τους Έλληνες μισθοφόρους. Με το να τοποθετήσουν, όμως, το ιππικό κοντά στις όχθες του ποταμού εξουδετέρωσαν τη δυνατότητα για ελιγμούς.

Ήταν ήδη αργά το απόγευμα. Ο στρατηγός Παρμενίωνας, πάντα προνοητικός και συντηρητικός, προβάλλοντας τις δυσκολίες της διάβασης του ποταμού, συνέστησε την καθυστέρηση της εφόδου. Ο Αλέξανδρος, όμως, δεν συνήθιζε να περιμένει.

Η απάντηση του, όπως την παραθέτει ο Αρριανός: «Ντρέπομαι που πέρασα τον Ελλήσποντο και τώρα με σταματάει ένα ρεματάκι. Δεν το θεωρώ αντάξιο της φήμης των Μακεδόνων ούτε του δικού μου θάρρους». Επικράτησε φυσικά η γνώμη του Αλέξανδρου.

Για κάμποση ώρα, σύμφωνα με την αφήγηση του Αρριανούτα αντίπαλα στρατεύματα στέκονταν σιωπηλά και αντιμέτωπα στις όχθες του ποταμού, γεμάτα αγωνία για το μέλλον. Οι Πέρσες περίμεναν να μπουν οι Μακεδόνες στο νερό, για να τους επιτεθούν καθώς θα προσπαθούσαν. Ο Αλέξανδρος πήδησε πάνω στ’ άλογο, κάλεσε τους άνδρες του να τον ακολουθήσουν και να δείξουν την παλικαριά τους και διέταξε να μπουν πρώτοι στο ποτάμι οι πρόδρομοι ιππείς, οι Παίονες υπό την ηγεσία του Αμύντα, του γιου του Αρραβαίου, ένα τάγμα πεζικού και πριν απ’ όλους η ίλη του Σωκράτη, που κατά τύχη οδηγούσε εκείνη την ημέρα ολόκληρο το ιππικό, υπό την ηγεσία του Πτολεμαίου, του γιου του Φίλιππου.

Οι Πέρσες άρχισαν να ρίχνουν ακόντια στο σημείο όπου βγήκαν οι πρώτοι στρατιώτες του Αμύντα και του Σωκράτη. Εκείνοι που βρίσκονταν στο ψηλό σημείο της όχθης έριχναν μέσα στο ποτάμι κι όσοι βρίσκονταν χαμηλότερα κατέβαιναν μέσα στο νερό. Οι ιππείς συγκρούονταν, καθώς οι Μακεδόνες έβγαιναν από το ποτάμι και οι Πέρσες τους εμπόδιζαν. Οι πρώτοι πολεμούσαν με τα δόρατα και οι δεύτεροι έριχναν ακόντια. Οι Μακεδόνες σε τούτη την πρώτη επίθεση έχαναν χρόνο και είχαν αρκετές απώλειες, καθώς αμύνονταν από αβέβαιο σημείο στο ποτάμι και οι Πέρσες βρίσκονταν ψηλότερα. Σε αυτό το σημείο είχε παραταχθεί άλλωστε και το πλέον αξιόμαχο τμήμα του περσικού ιππικού. Μαζί του πολεμούσαν ο Μέμνων και τα παιδιά του. Οι πρώτοι Μακεδόνες που συγκρούστηκαν με τους Πέρσες πολέμησαν θαρραλέα, σώζοντας και τους υπόλοιπους που στράφηκαν προς τον επερχόμενο Αλέξανδρο που με 1.000 ιππείς και 500 πεζούς όρμησε μπροστά, μέσα στο βαθύ ποτάμι. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αλέξανδρος, έτσι όπως παρασυρόταν από το ρεύμα του ποταμού, έδινε την εντύπωση ότι ενεργούσε περισσότερο με μανία παρά με κάποιο πολεμικό σχέδιο.

Οι Πέρσες στόχευσαν με μανία τον Έλληνα βασιλιά, που ξεχώριζε με το λευκό φτερό στο κράνος. Πάνω στην ορμή της μάχης το δόρυ του βασιλιά έσπασε. Πήρε ένα άλλο, όρμησε στον Μιθριδάτη, γαμπρό του Δαρείου, και τον σκότωσε. Όταν ο Πέρσης Σπιθριδάτης πλησίασε τον Αλέξανδρο πισώπλατα, έτοιμος να του καταφέρει θανατηφόρο χτύπημα, ο Κλείτος, που διοικούσε τη βασιλική ίλη του ιππικού των Εταίρων, αστραπιαία έκοψε το χέρι του Πέρση, σώζοντας τη ζωή του βασιλιά. Το γεγονός αναφέρουν και ο Πλούταρχος και ο Αρριανός. Το περσικό ιππικό κάμφθηκε γρήγορα και τράπηκε σε φυγή. Στη μάχη του πεζικού, σώμα με σώμα, που ακολούθησε, ο Αλέξανδρος και οι άντρες του κατάφεραν να σπάσουν τις εχθρικές γραμμές και να περικυκλώσουν τους στρατιώτες του Πέρση βασιλιά, ανάμεσα τους και Έλληνες μισθοφόρους. Εφάρμοσε με επιτυχία το σχέδιο της λοξής παράταξης.

Η νίκη του Αλέξανδρου ήταν συντριπτική και η πανωλεθρία των Περσών μεγάλη. Ο Αριστόβουλος γράφει ότι από την πλευρά των Ελλήνων οι νεκροί ήταν μόνο τριάντα τέσσερις. Ο Αλέξανδρος διέταξε να γίνουν χάλκινα τα αγάλματα των νεκρών της μάχης. Τα αγάλματα αυτά τα έφτιαξε ο Λύσιππος, και ο Αλέξανδρος τα έστειλε στο Δίον, στη γη της Μακεδονίας.

Επιπλέον οι γονείς και τα παιδιά του κάθε Μακεδόνα που σκοτώθηκε στο Γρανικό απαλλάχθηκαν διά βίου από κάθε φόρο ιδιοκτησίας. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει το πόσο σημαντικό θεωρούσε ο Αλέξανδρος αυτό το είδος της τιμητικής προσφοράς προς τους πολεμιστές του, καθώς δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό για να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της μάχης.

Επίσης έστειλε τριακόσιες ασπίδες των αιχμαλώτων στον Παρθενώνα, στην Αθήνα, με τη γνωστή επιγραφή «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων, από των βαρβάρων των την Ασία κατοικούντων» (Αρριανός). Ήθελε να δείξει τον πανελλήνιο χαρακτήρα της νίκης. Ακόμα και σήμερα διακρίνονται τα ίχνη από τη στερέωση των λαφύρων στο επιστύλιο του ναού. Στη μητέρα του, την Ολυμπιάδα, όπως μας λέει ο Πλούταρχος, έστειλε δοχεία κρασιού και πορφύρες.

Σήμερα ο ποταμός κυλά με ασθενικό ρεύμα. Δίπλα του εργοστάσια κλέβουν από το τοπίο τη δόξα του παρελθόντος...

Πηγές :

Σιμόνη Ζαφειρόπουλου : Η πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου

https://el.wikipedia.org/wiki/Μάχη_του_Γρανικού

Νίκος Λυγερός : ΔΕΝ ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

Θα χάσουμε, μόνο αν πιστέψουμε την προπαγάνδα και παραιτηθούμε

(Ν. Λυγερός)

ΔΕΝ ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

Η Ελλάδα δεν είναι «Party» που έχει «διαφορές» με την FYROM, όπως υπέγραψε ο Κοτζιάς, εκπροσωπώντας τους Έλληνες. Ο Νίκος Λυγερός εξηγεί την ουσία και την προπαγανδιστική καλλιέργεια της ηττοπάθειας, σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών. 

Δεν έληξε το θέμα των Σκοπίων. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα παρέμβασης. «Προσύμφωνο» αποτελεί το κείμενο που υπεγράφη στις Πρέσπες. «FYROM» λέγεται ακόμα το κράτος των Σκοπίων. Καλλιεργείται η αίσθηση ότι έληξε το θέμα. Είναι η προπαγανδιστική μέθοδος για να παραιτηθούν οι Έλληνες από τα δικαιώματά τους, υπερψηφίζοντας το προσύμφωνο στην Βουλή. Προπαγάνδα ασκεί και το BBC, βγάζοντας χάρτες της «Β. Μακεδονίας». Ως «μάρτυρας» υπογράφει ο Νίμιτς και όχι ως διαπραγματευτής υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Η σελίδα 20 του προσυμφώνου που υπέγραψαν στις Πρέσπες οι κυβερνήσεις Ελλάδας και FYROM (17-6-2018)

Το κείμενο των Πρεσπών δείχνει καθαρά την μεθόδευση εναντίον της Ελλάδας. Πρέπει ενημερωθούμε και να αντιδράσουμε συντονισμένα και στοχευμένα. Έχουμε 6 μήνες και το προσύμφωνο είναι 20 σελίδες. Οι βουλευτές συνήθως δεν διαβάζουν αυτά που ψηφίζουν. Άρα, εμείς πρέπει να τους ρωτάμε αν συμφωνούν με κάθε συγκεκριμένο σημείο του προσυμφώνου. Διεκδικούμε, δεν διαμαρτυρόμαστε. 

Το κείμενο τιτλοφορείται ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΟΥ 1995, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ.

Hellas = Party. Η Ελλάδα από κράτος υποβιβάζεται σε «μέρος» (με νομικό πρόσχημα), εφόσον η άλλη πλευρά στερείται διεθνούς νομικής υπόστασης. Προσέξτε ότι σύμφωνα με τον τίτλο, πρόκειται «για την επίλυση των διαφορών» μεταξύ της Ελλάδας και ενός κράτους που -αν και έγινε δεκτό στον ΟΗΕ- δεν κατονομάζεται με κανένα τρόπο. Η ελληνική κυβέρνηση δέχεται ότι υπάρχουν «διαφορές» μεταξύ αυτής και του «άλλου μέρους». Είναι «διαφορά» μεταξύ Σκοπίων και Ελλάδας η ύπαρξη «Μακεδονικού έθνους» που γεννά Μακεδονικό κράτος; Είναι φανερό ότι το 2018 γίνεται το δεύτερο βήμα της ελληνικής υποχώρησης. Το πρώτο έγινε το 1993-95. Συνυπεύθυνοι είναι και τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που σήμερα καταγγέλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ για την αναγνώριση «Μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας. Όμως τίποτα δεν κρίθηκε οριστικά. Ας λένε το αντίθετο οι πολιτικοί καλοθελητές.

Αποθηκεύστε και διαβάστε το κείμενο που υπέγραψαν οι υπουργοί Ελλάδας και FYROM στην πρωτότυπη, αγγλική γλώσσα

https://drive.google.com/file/d/1nl_wUjdA6kTU5ay-QQX5OAf1Xn8dxQ-9/view

 και στην ελληνική του μετάφραση.

https://drive.google.com/file/d/1KrX2KgZO5xTPzy6_1Ao-08wmZz-2L1sT/view

Πηγή:

https://karavaki.wordpress.com/2018/09/23/lygeros-keimeno-prespwn/