Translate -TRANSLATE -

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Βασιλική Νευροκοπλή : Τι είναι η πατρίδα μου;





Τι είναι η πατρίδα μου;

Γράφει η Βασιλική Νευροκοπλή

Το ερώτημα έρχεται και επανέρχεται, με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες της ευδαιμονίας και του πλαστικού παρά. Συνοδεύτηκε, μάλιστα, από αμνησία ως προς το «ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω». Με ευκολία αλλαξοπίστησαν πολλοί, προσχώρησαν αμαχητί στον «εκσυγχρονισμό», στον εθνομηδενισμό, στην εθελοδουλία, αμέριμνοι. Μα να, μια και ως γνωστόν η «ιστορία κύκλους κάνει», τρώγοντας την κατραπακιά των Μνημονίων, απείρως πολλοί βρέθηκαν απορούντες, βρέθηκαν απροετοίμαστοι. Συνάμα αναγκασμένοι να δώσουν νέα ερμηνεία. Κι έτσι, μετά τις μούντζες και τις κατάρες, μετά τη συνωμοσιολογία, ΗΡΘΕ η ώρα να επανανακαλύψουμε λέξεις και έννοιες απαγορευμένες, υπόγειες διαδρομές που σε κράτησαν και σε κρατάνε αιώνες ζωντανό, όσες φορές το πίστεψες.
Επανέρχεται έτσι ξανά στο προσκήνιο η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, η Πατρίδα. Σταμάτησε πρόσκαιρα και η Συκοφαντία. Αμηχανία έπεσε πάνω από το στρατόπεδο των «εκσυγχρονιστών» και εκείνου του τμήματος της Αριστεράς που παραμένει αμετανόητα εθνομηδενιστικό. Γιατί το ερώτημα είναι Συντριπτικό: Μπορεί μια κολοβωμένη, αποκομμένη από τις ρίζες της Χώρα, ένα αποκομμένο από την ιστορία του Έθνος, να επιβιώσει; Από πού θα αντλήσει δύναμη, αν όχι από το πλούσιο παρελθόν του, αν δεν ξαναανακαλύψει το νήμα που συνδέει το χθες με το σήμερα, το Αξιακό σύστημα που του μεταδόθηκε διαμορφούμενο και ανανεούμενο ανά τους αιώνες; Για να σμιλευθεί ξανά το χθες με το σήμερα, για να υπάρξει αύριο. Όσοι αρνούνται αυτήν την πραγματικότητα αποχωρούν οικειοθελώς από το Corpus, δεν εγγράφονται στην Τιτάνια προσπάθεια που γίνεται για την επιβίωση μας στον 21ο αιώνα. Διότι μπορεί να φτάσαμε ως εδώ, πλην όμως οι πνευματικές μας δυνάμεις έχουν λιγοστέψει, ο πνευματικός κόσμος οικουρεί... Πριν περάσουμε στην ΑΚΙΝΗΣΙΑ, προεόρτιο θανάτου, πριν γίνουμε μουσειακό είδος, οι σύγχρονοι υπό Εξαφάνιση/ (νέο) Φοίνικες, οφείλουμε να αντιπαλέψουμε τη σημερινή εικόνα.
- με επανανακάλυψη της προγενέστερης πλούσιας παρακαταθήκης της Χώρας, του Λαού, του Έθνους.
- με Δημοκρατική Πανστρατιά ενάντια στην επιβουλή, στην εξάρτηση και την υποτέλεια. Ενάντια στην εθελοδουλία, ενάντια στα Μνημόνια και σε όσους ερημώνουν τη χώρα.
«...εσύ είσαι ο Οδυσσέας που χρόνια περιμένω να γυρίσει στην Ιθάκη. Εσύ είσαι κι η Ιθάκη μου. Ιθάκη χωρίς εσένα δεν είναι Ιθάκη. Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη δεν είναι Οδυσσέας. Περιμένω να επιστρέψεις στον τόπο που σε γέννησε και σ' ανάθρεψε, στον τόπο που εξουσίασες και πόνεσες γι' αυτόν. Να ενωθείς μαζί του και πάλι, να ταυτιστείς με την ουσία σου την πρώτη, για να ενωθούμε κι οι δυο μας ύστερα ξανά. Ο πλανήτης και πλάνητας δεν είναι άνθρωπος. Είναι στοιχειό. Στοίχειωσες, Οδυσσέα μου, και μαζί σου στοίχειωσε κι η Πατρίδα. Κι εγώ που σου έμεινα πιστή υφαίνοντας και ξηλώνοντας την ψυχή μου για σένα, φαντάζω τώρα γέρικο στοιχειό.
...Γέρασα, αγάπη μου, κουράστηκα πολύ, μα σε μνηστήρα δεν υποτάχθηκα. Τις μέρες ύφαινα την υπομονή μου χειροποίητο υφαντό και ξήλωνα τις νύχτες τις επιθυμίες του σώματος. Καρφωμένη εδώ. Σ' αυτόν τον τόπο τον πλασμένο από ποίηση και μνήμη, ιστορία πολύπαθη και σοφία αρχαία. Σ' αυτόν τον τόπο, που όλα τούτα ήσουν εσύ, κι ό,τι κι αν γίνει, πάλι εσύ θα είσαι. Διάβηκαν γρήγορα οι αιώνες, Οδυσσέα μου, Ιθάκη μου, Πατρίδα μου αγαπημένη. Τι κι αν άλλαξαν τα ονόματα μας στο διάβα τους; Τι κι αν οι παλιοί θεοί μας γίναν ένας; Οι Έλληνες έμειναν Έλληνες και τα θηρία θηρία. Κι εσύ πλανήτης και πλάνητας επιστρέφεις».

από το «Αντίφωνο»


Δεν υπάρχουν σχόλια: