Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Του Γενάρη το φεγγάρι Παραλίγο να 'ναι μέρα




ΜΕ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ

Του Γενάρη το φεγγάρι
Παραλίγο να 'ναι μέρα

Γράφει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων

Τέλη του Γενάρη κι ήταν η μεγάλη βραδιά
του φεγγαριού, ανέτειλε αρχοντικά κι ανηφόρισε
ασημωμένο ολοστρόγγυλο.

Τα αστέρια χαμήλωσαν το φως τους τιμώντας το.
Ξαφνικά η νύχτα τού φώναξε αγριεμένη:
-Σε μισώ, σε μισώ
γιατί μου τραυματίζεις το κύρος του μαύρου.

-Σε σέβομαι μα δεν μπορώ να μην απαντήσω
στην άδικη σου επίθεση, αν δεν ήμουν εγώ και τα
αστέρια ποιος θα σήκωνε κεφάλι να σε κοιτάξει;
Απάντησε ήρεμα το φεγγάρι.

Κείνη την ώρα περνούσε πάνω από την ήσυχη
λίμνη, καθρεφτίστηκε.
Κοντοστάθηκε, έφτιαξε λίγο το φως του, κοίταξε
τη λίμνη θαυμαστικά και τη ρώτησε:
-Μα πώς το κάνεις, λίμνη μου, κι έχεις πάντα τόσο
καθαρό πρόσωπο.

-Όταν λες την αλήθεια, φεγγάρι μου,
μόνο την αλήθεια, θα έχεις πάντα καθαρό
πρόσωπο.

-Κι εσύ εξήγησε μου:
έχουμε τόσο μεγάλο ουρανό, γιατί παίρνεις πάντα
τον ίδιο δρόμο;

-Παίρνω τον ίδιο δρόμο γιατί ακόμα
δεν τον έμαθα...

Αναβοσβήνει
στα βαθιά
του Λιβυκού
ο φάρος
Κι ένας ξενύχτης
Γλάρος
Του κάνει συντροφιά

Γενάρης
και τα κύματα
Σκεπάζουν
το φανάρι.
 Χάθηκε το φεγγάρι
Στην άγρια συννεφιά

Σ' αυτό το σκούρο σκηνικό
Φάνηκε η γοργόνα
Γαλάζια Αλκυόνα
Στην πλώρη
του «Μανιά»

Να χαιρετά το φύλακα
που στέκεται στο τζάμι
Κουλούρι με σουσάμι
Και πίσω στα χανιά.

«ανέκδοτο τραγούδι»
ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: