Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Παναγιώτης Λιάκος : Οικογένεια: Η θρησκεία του Ελληνα

 

Οικογένεια: Η θρησκεία του Ελληνα

 

 Με αφορμή την ομιλία του Στέλιου Ράμφου στο Φόρουμ των Δελφών, όπου καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς :

 

Eίναι σοβαρό ελληνικό πρόβλημα η αυτάρκειά μας... Σε μια προηγμένη χώρα, οτιδήποτε λέγεται συζητιέται, εδώ οτιδήποτε λέγεται έχει εχθρούς και φίλους και τελειώνει. Η αυτάρκεια, ως πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα, γεννιέται μέσα στις θωπείες και στα αγκαλιάσματα της οικογενείας, μας ανατρέφει σε κλειστό κύκλο συναισθημάτων ως μοναδικότητες και δημιουργεί ανθρώπους που είναι ανίκανοι να συνεργαστούν». Στέλιος Ράμφος, ομιλία στο Φόρουμ των Δελφών, 3/3/2018

Οι άγγελοι της παρακμής έχουν εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις. Γι’ αυτό και ο κόσμος περιμένει με ανοιχτό το στόμα την επόμενη δόση ασυνάρτητου αντικοινωνικού δηλητηρίου. Ο Στέλιος Ράμφος από το Φόρουμ των Δελφών επιτέθηκε στη φύση της ελληνικής οικογένειας, χαρακτήρισε την αυτάρκεια «πρόβλημα» της Ελλάδας και καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς.

Στον Ράμφο δεν χρειάζεται απάντηση. Εχει δοθεί ήδη από το 1903 στο περιοδικό «
Νουμς» (αρ. 4, 12/1/1903). Σε άρθρο* που υπογράφει ο υπέροχος Ελλην Περικλής Γιαννόπουλος, με τίτλο «Τ καθκον μας», ορίζει την οικογένεια όχι ως πρόβλημα αλλά ως θρησκεία του Ελληνα. 


«
οκογένεια ενε θρησκεία το λληνος. […] λλην δν χει τίποτε ερότερον ες τν κόσμον π τν οκογένειάν του. Τίποτε δν τηρε ψηλότερα, γνότερα. πατρ δουλεύει ες λην του τν ζων δι τ σπίτι του. μητέρα - λληνς μητέρα! ραιοτάτη Παναγία- πονε δι᾿ λους ες λην της τν ζωήν. δελφός, χει τν δελφήν του σν τ μάτια του. Δν πανδρεύεται πρν τν πανδρεύσ. υἱὸς μόλις μάθει τι μητέρα του ενε σθενής, τρέχει π τ βάθη τς Αγύπτου, τν νδιν, τς γγλίας, π τ πέρατα το κόσμου, ν ερεθ κοντά της κα σον ν σπρισαν τ μαλλιά του, σον κα ν τν γρίευσαν α καταιγίδες, κλαίει σν μικρ παιδ μόλις τν δε. Ετε ες τν Μάνην, ετε ες τν Σύφνον, ετε ες τ Πάτρας, ετε ες τν Βόλον, ετε ες τν Κρήτην, ετε ες τς θήνας, ετε ες τν Πόλιν, ετε ες τν δησσόν, ετε ες τν λεξάνδρειαν, ετε πρ χιλίων, ετε πρ κατόν, ετε πρ πέντε τν, ετε τώρα, ατ ενε μία λληνικ οκογένεια. μες ο δεολόγοι, ο δεογράφοι, χομεν τν δύναμιν, ν θέλωμεν, ν καταστρέψωμεν τ θαυμάσιον ατν πργμα, ν θραύσωμεν τος ερος κα στενοτάτους ατος δεσμούς, ν ξεριζώσομεν τ ασθήματα ατά, ν πετάξωμεν τν οκογένειαν ες τος δρόμους, ν τν διαλύσωμεν ες τος τέσσαρας νέμους. Δν χομεν παρ ν πάρωμεν τν οκογένειαν το γγλου, το γάλλου, το γερμανο, το ταλο κα ν επομεν ες τν δικήν μας ν γίν τ διον. Κα γγλος δελφς φήνει τν δελφν του ν πεθάν π τν πεναν, τν παραδίδει δεμένην πάνω ες τ σίδερα το κρεββατιο δι ν πάρ λίγα σελήνια κα μεθύσ. ταλς σ πηγαίνει ες τν μητέρα του κα τρέφεται π τν διαφθοράν της. Γερμανς μ λίγα μάρκα σο πουλε τν γυνακά του, τν δελφήν του, τν μητέρα του, τν νόννα του. λλην πατήρ, υός, δελφός, σκοτώνει.

[…] Κα
κανένα πολύτως σκοπν λλον, δν ενε δυνατν ν χωμεν τώρα, πιάνοντες τν πένα, παρ πς ν θέσωμεν τς δέας ες τν θέσιν των, δι ν θέσωμεν πειτα κα τ πράγματα. Κανέναν λλον σκοπν παρ ν δημιουργήσωμεν τν Ζων λληνικήν.
Κα
δι ν τν δημιουργήσωμεν κα τν βοηθήσωμεν ν νθίσ πρέπει ν μελετήσωμεν ατν πο χει, κα χει κα ενε θαυμασία κα ενε νωτέρα κάθε Ερωπαϊκς (μν κοτε τος ξιππασμένους), ν το συστήσωμεν ν κρατήσ μ τ δόντια ,τι χει δικόν του, ν το δείξωμεν τι ενε ραον ,τι χει, ν το τ ποδείξωμεν, ν τ παναφέρωμεν, ν τ κάμωμεν πρτοι μες, ν εμεθα μες περήφανοι δι᾿ ,τι χομεν δικόν μας, ν το συστήσωμεν κα αυτο ν ενε περήφανος πως το πάντοτε κα θ το κα τώρα ἐὰν δν τν λλάζαμεν μες. Κα πρν στραφμεν πρς τν λλ. ζωήν, τ πρώτιστον πργμα πο χομεν ν κάμωμεν, διότι ενε κα τ μόνον μπόδιον, μ κτυπήσωμεν κατακέφαλα π τν μίαν κρην τς ζως ως τν λλην, π τν κούνιαν ως τν τάφον τν Ξενισμόν. […] Ενε δύνατον ν πάρξ λληνικ Ζω νόσ λη ζω ενε πιασμένη π τν ξένην».
*Το πολυτονισμένο άρθρο του Π. Γιαννόπουλου προέρχεται από την εξαιρετική ιστοσελίδα Αντίβαρο http://pheidias.antibaro.gr/giannopoulos.html
Παναγιώτης Λιάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια: