Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Φοβάμαι... Φοβάμαι εκείνους που ξύπνησαν μια ωραία πρωία...

Μανώλης Αναγνωστάκης

Φοβάμαι...
Όπως φοβήθηκε ο μεγάλος ποιητής και στοχαστής, Μανώλης Αναγνωστάκης, εκείνους που για χρόνια δεν ήξεραν, δεν έμαθαν, δεν έπραξαν, αλλά κάποια ωραία πρωία βγήκαν να φωνάξουν για όσα δεν είχαν μάθει ή όσα ανέχτηκαν...
Φοβάμαι εκείνους που τα δικά τους λερωμένα πάσχισαν να γίνουν λερωμένα όλων μας, ώστε να φαίνονται λιγότερο βρόμικοι εκείνοι...
Φοβάμαι για εκείνους που κλεισμένοι μέσα στην αδιαφορία ή την αδιάφορη ευδαιμονία τους, δεν άκουγαν τους χτύπους στα κορμιά των διπλανών... Δεν άκουγαν το κλάμα ενός πεινασμένου μωρού. Εκείνους που  χειροκροτούσαν ή συμμετείχαν στο έγκλημα κι όταν ο φυσικός δράστης οδηγήθηκε στο δικαστήριο άρχισαν να τον καταριούνται...
Φοβάμαι...
Επειδή εκείνοι που δεν δάκρυσαν όταν περνούσε η κηδεία ενός νεκρού παιδιού μπροστά στα μάτια τους, θέλουν να κλάψουμε μαζί τους επειδή τους σήκωσαν από την καρέκλα ενός καφενείου της αδιαφορίας...
Φοβάμαι...
Πιο πολύ κι από τους αληθινούς εχθρούς εκείνους τους αδιάφορους που ξαφνικά ενδιαφερόμενοι όταν ξεβολεύτηκε αυτός που σκότωσε τη γενιά τους και τα παιδιά τους, την πατρίδα τους...
Φοβάμαι εκείνους που πάντα δείχνουν ως φταίχτη τον άλλο...
Φοβάμαι εκείνους που θα φορτώσουν σε σένα όσα έκαναν άλλοι αιώνες...
Φοβάμαι εκείνους που σου ζητούν το λόγο επειδή δεν αντιμετώπισες όσα έκαναν άλλοι αιώνες, με τη δική τους ανοχή...
Διαβάστε (και μελετήστε) τη σκέψη και την κραυγή του Μανώλη Αναγνωστάκη.
Candiot

Φοβάμαι
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης
(Το ποίημα γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αυγή")
http://www.candianews.gr/2016/02/08/412323/

Δεν υπάρχουν σχόλια: