Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΑ-ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ κλπ




Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΑ-ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ κλπ
«Ντρέπομαι να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου…»
Έχετε αναρωτηθεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;
Είμαι 19 χρονών και τους τελευταίους μήνες κάθε πρωί που ξυπνάω αισθάνομαι σαν ξοφλημένος που το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να μου δώσουν μία… σύνταξη για να ζήσω!…
Όχι γιατί είμαι τεμπέλης, κάθε άλλο….
Είχα τόση όρεξη να σπουδάσω, να προσπαθήσω και να διεκδικήσω τα όνειρά μου… Αλλά όλα αυτά last year!
Έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις φέτος και πέρασα στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Μα δεν μπορώ να χαρώ την επιτυχία μου, γιατί ο πατέρας μου πριν από έναν μήνα έχασε τη δουλειά του μετά από 16 ολόκληρα χρόνια!
Η μάνα μου δεν δουλεύει για να μεγαλώσει εμένα και τη μικρότερη αδελφή μου.
Ντρέπομαι να τους ζητήσω ακόμη και τα λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου μου γι αυτό και τον τελευταίο καιρό αν ποτέ βγω από το σπίτι, πάω παντού με τα πόδια!!!
Πώς λοιπόν να πάω εγώ στα Ιωάννινα να σπουδάσω, 19 χρονών μαντράχαλος όταν οι δικοί μου ζουν με το ζόρι και με δανεικά;
Με ποιό δικαίωμα να τους αναγκάσω να στερηθούν τα πάντα και κυρίως ΓΙΑΤΙΙΙΙ;;;;
Για να γίνω ένας ακόμη φοιτητής που θα πληρώνει νοίκι αλλά δεν θα σπουδάζει γιατί η σχολή του θα είναι σε -δίκαιη!- κατάληψη; Η για να μπω στην λίστα των άνεργων μαθηματικών όταν και αν πάρω ποτέ πτυχίο; Για μεταπτυχιακά στο εξωτερικό βεβαίως, ούτε λόγος!
Να μείνω λοιπόν εδώ και να δουλέψω! Πού να βρω όμως δουλειά;
Έχω μόνο ένα ξερό απολυτήριο Λυκείου και ένα Proficiency – όπως χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί μου.
Τι ελπίδες έχω να με πάρουν σε δουλειά; Δεν έχω καν υπηρετήσει στον στρατό!
Έχετε σκεφτεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;
Νιώθει γέρος! Βλέπει παντού σκοτάδι!
Του απαγορεύουν όχι μόνο να ονειρεύεται αλλά και να αναπνέει.
Κι όλα αυτά, από τη μια στιγμή στην άλλη!
Σαν κάποιος να μου έκοψε με τη βία τα φτερά και να μου είπε «δεν θα σε αφήσω ποτέ να πετάξεις»!
Ίσως να αναρωτιέστε γιατί σας τα γράφω όλα αυτά. Τι σας νοιάζει; Για ψυχοθεραπεία μάλλον το κάνω.
Γιατί πόνος που μοιράζεται, αντέχεται πιο εύκολα!
Σας Ευχαριστώ…
Σωτήρης Μπ. – ετών 19

http://www.official.gr/life/people-style/stories/ntrepome-na-zitiso-apo-tous-gonis-mou-lefta-gia-isitirio-tou-leoforiou/

Δεν υπάρχουν σχόλια: