Μονεμβασιά, η κρυμμένη Πολιτεία του Βράχου

 

Μονεμβασιά

Η κρυμμένη Πολιτεία του Βράχου

 

Στην τοπική διάλεκτο, ο τόπος αυτός είναι γνωστός απλώς ως Κάστρο. Επισήμως ονομάζεται Μονεμβασιά, δηλαδή «ο τόπος με μία μόνο είσοδο». Για τους γερμανικής καταγωγής Φράγκους, που την πολιόρκησαν αποτυχημένα επί τρία ολόκληρα χρόνια στα μέσα του 13ου αιώνα, ήταν η Μαλβουαζία. Για τους Άγγλους, που έτρεφαν ιδιαίτερη αδυναμία στο ντόπιο κρασί, ήταν το Μάλμζι. Κι όμως, με την πρώτη ματιά, οι περισσότεροι επισκέπτες που διασχίζουν το στενό ανάχωμα προς αυτή την αρχαία καστροπολιτεία, χτισμένη πάνω σε μια νησίδα στα νοτιοανατολικά του Μοριά, δύσκολα φαντάζονται την ομορφιά που θα ανακαλύψουν.

Ίσως ταιριαστά, ήταν όσα έγραψε ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, στην Ιστορία των Ζώων (Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν) τον 4ο αιώνα π.Χ όπου  σε μία από τις πρώτες παρατηρήσεις του για το καμουφλάζ των ζώων στη  φύση, περιγράφει την ικανότητα του χταποδιού να αλλάζει χρώμα και να χάνεται μέσα στο περιβάλλον του για να προστατευθεί. Κάπως ανάλογη είναι και η εικόνα που προβάλλει στον επισκέπτη η Μονεμβασιά μιας και εμφανίζεται ως μια γροθιά από βράχο. Μια επιβλητική γροθιά από πέτρα, που αποσπάσθηκε το 365 μ. Χ. από τη στεριά έπειτα από σεισμό ΚΑΙ διαμορφώθηκε ο βράχος όπως τον βλέπουμε σήμερα. Ο βράχος αποκόπηκε από την ξηρά και η περιοχή υπέστη καθίζηση. 

 

Αγέρωχος και τραχύς, ο βράχος υψώνει τους οδοντωτούς γκρεμούς του εκατοντάδες πόδια πάνω από τα διάφανα νερά του Αιγαίου, όπου, τις μέρες της κακοκαιρίας, τα πρασινογάλαζα αλμυρά κύματα χτυπούν και αφρίζουν με μανία κάτω από τα τείχη, σαν τις ίδιες τις Ερινύες. Και οι ντόπιοι, εκείνες τις μέρες, παρακαλούν ο καιρός να φέρει και βροχή. Γιατί το γλυκό νερό είναι σπάνιο αγαθό στη Μονεμβασιά και οι καταιγίδες — ή έστω η βροχή — είναι εδώ περισσότερο ευπρόσδεκτες απ’ ό,τι σε άλλα νησιά του Αιγαίου.

Από το ανάχωμα, ένας μακρύς δρόμος με στροφές οδηγεί τελικά σε λίγα απομονωμένα κτίσματα και σε ένα τεράστιο εξωτερικό πέτρινο τείχος, αυστηρό και απειλητικό στην όψη. Μια στενή καμάρα αποτελεί τη μοναδική πύλη της πόλης. Τόσο μικρή όσο χρειάζεται για να περάσει ένας γάιδαρος με τον αναβάτη του και μοιάζει σαν να είναι αποφασισμένη να αποθαρρύνει κάθε αμύητο από το να προχωρήσει πιο μέσα. Κι όμως, μόλις διαβεί κανείς αυτό το ταπεινό άνοιγμα, ξεδιπλώνεται μπροστά του μια αρχιτεκτονική σπηλιά του Αλαντίν· ένας οικισμός διπλός και σχεδόν έξω από τον χρόνο, του οποίου το κάτω μέρος κατοικείται αδιάκοπα ήδη από τον 12ο αιώνα.

 

Η κάτω πολιτεία διατηρεί ακόμη τις αυθεντικές οχυρώσεις της, τα ελικοειδή καλντερίμια, τις εκκλησίες, τα μοναστηριακά κτίσματα και τα πέτρινα σπίτια του Μεσαίωνα. Πλάι τους στέκουν τα ίχνη μεταγενέστερων εποχών — ανάμεσά τους ένα παλιό οθωμανικό τέμενος του 16ου αιώνα — καθώς και κομψά αρχοντικά εμπόρων του 19ου αιώνα με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο. Ψηλότερα, πάνω στην απότομη πλαγιά, απλώνεται η εγκαταλελειμμένη Άνω Πόλη, βυθισμένη κατά μεγάλο μέρος σε μια μεγαλόπρεπη ερείπωση, με μόνη εξαίρεση τον θαυμάσια διατηρημένο βυζαντινό ναό της Αγία Σοφία Μονεμβασιάς.

Κάποτε τόπος μεγάλης στρατηγικής, στρατιωτικής και εμπορικής σημασίας, η Μονεμβασιά είναι ένα αληθινό παλίμψηστο της ιστορίας, όπου τα ίχνη της βυζαντινής, της ενετικής, της παπικής, της οθωμανικής και της νεότερης ελληνικής κυριαρχίας — ακόμη και της κατοχικής περιόδου του πολέμου — διακρίνονται από τοίχο σε τοίχο και από δρόμο σε δρόμο. 

 

 

Το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα δεν μπόρεσαν ποτέ να διαπεράσουν τα πανάρχαια εξωτερικά της τείχη θα μπορούσε εύκολα να είχε οδηγήσει την πόλη σε παρακμή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντίστοιχα, ο μαζικός τουρισμός των τελευταίων δεκαετιών θα μπορούσε να είχε αλλοιώσει ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα της. Αντί γι’ αυτό, οι περιορισμοί στην κυκλοφορία των οχημάτων ενίσχυσαν την ανάπτυξη της Γέφυρα Μονεμβασιάς απέναντι από το πέρασμα — ως τόπου κατοικίας για τον ντόπιο πληθυσμό αλλά και ως σύγχρονης κωμόπολης με τον απαραίτητο χώρο για τουριστικές υποδομές — αφήνοντας τη Μονεμβασιά να αφοσιωθεί στη διατήρηση της κληρονομιάς πάνω στην οποία σήμερα στηρίζεται και ευημερεί· μιας κληρονομιάς που εξακολουθεί να φυλάσσεται προσεκτικά, κρυμμένη πίσω από τα τείχη της.

Διασκευή από το ομότιτλο άρθρο του TRAVIS ELBOROUGH από το βιβλίο του ATLAS OF UNEXPECTED PLACES

Στ. Μπακούλα : ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

 

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

     Όταν οι μαθητές επαναλαμβάνουν αρκετές φορές μία λέξη, μία πρόταση, έναν κανόνα ή όταν λύνουν μία άσκηση Φυσικής, Χημείας ή Μαθηματικών εξασκούν τη μνήμη τους και την κριτική τους ικανότητα αντίστοιχα. Με αυτόν τον τρόπο  ενεργοποιούνται συγκεκριμένοι νευρώνες και συνάψεις του εγκεφάλου τους. Δημιουργούνται νέες συνδεσμολογίες στα δίκτυά τους με διάφορους τρόπους. Η συνειδητή και επαρκής εξάσκηση κάνει το θαύμα της στη δημιουργία της γνώσης.

    Όταν τρέχουν για αρκετές ώρες με την μπάλα, καλλιεργούν την χωροχρονική συνάφεια, δηλαδή συντονίζουν το χρόνο με την επαφή. Οι μύες τους κουράζονται, επιζητούν περισσότερο οξυγόνο, και αυτό μεταφέρεται με το αίμα, το οποίο περιέχει και τις απαιτούμενες  θρεπτικές ουσίες. Το σώμα δημιουργεί νέα τριχοειδή αγγεία ώστε να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Οι μυϊκές ίνες γίνονται πιο δυνατές, με μεγαλύτερη αντοχή και με καλύτερο συντονισμό.

     Με την επαρκή πνευματική και σωματική εξάσκηση, συνεργαζόμενοι μαθητές και μαθήτριες, βιώνουν τη δημιουργούμενη βελτίωσή τους,  αποκτούν αυτοπεποίθηση και ώθηση για νέα προσπάθεια, ώστε να  πετυχαίνουν  όλους τους στόχους τους.

    Στη μικρή ηλικία τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και καθοριστικά για την κατοπινή πορεία τους. Όλοι είναι γεννημένοι  για συνεχή βελτίωση με την επακόλουθη ικανοποίηση και ανταμοιβή. Ακολουθώντας ένα κατάλληλο πρόγραμμα οι μαθητές προσπαθούν, προοδεύουν, εξελίσσονται γίνονται αισιόδοξοι.

    Αυτό είναι και το διαρκές ζητούμενο, δικό τους και δικό μας. Μέσα στη δημιουργικότητα δεν υπάρχει χώρος για αρνητικές σκέψεις, για  παρακμή, για αυτοκτονίες!. Η συνεχής απεικόνιση του χρόνου σε ποιοτικές, πνευματικές, επικοινωνιακές και σωματικές ενέργειες κτίζουν τις ωραίες μέρες στους νέους μας. Υπάρχει ο στόχος, “η απόβλεψη” , που πίστευε ο Μαθηματικός και φιλόσοφος HUSSERL. Υπάρχουν πολλά ποιοτικά στοιχεία για το άτομο και για τον πολιτισμό, προς πραγματοποίηση. Όλα όμως απαιτούν επαρκή προσπάθεια!

 

Τάι Λεούνγκ Σούλτσε : Η γυναίκα-φυγάς που αρνήθηκε να μείνει αόρατη

 

Τάι Λεούνγκ Σούλτσε : Η  γυναίκα-φυγάς  που αρνήθηκε να μείνει αόρατη

Στην ιστορία υπάρχουν άνθρωποι που αλλάζουν τον κόσμο χωρίς ποτέ να γίνουν πραγματικά διάσημοι. Άνθρωποι που αν και δεν ηγήθηκαν στρατών, δεν έγιναν πρόεδροι και δεν απέκτησαν τεράστια δύναμη άφησαν όμως πίσω τους ένα αποτύπωμα βαθύτερο από πολλούς «μεγάλους» της εποχής τους.

Η Τάι Λεούνγκ Σούλτσε υπήρξε μία από αυτές τις μορφές.

Γεννημένη σε μια Αμερική που αντιμετώπιζε τους Κινέζους με καχυποψία και εχθρότητα, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, την προκατάληψη και τους περιορισμούς που επέβαλλαν τόσο η κοινωνία όσο και η παράδοση. Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών δραπέτευσε από την οικογένειά της για να μην βρεθεί μέσα στα δεσμά ενός γάμου με ένα άγνωστο της εξ αιτίας ενός παραδοσιακού συνοικεσίου. Η πράξη της αυτή επρόκειτο να καθορίσει ολόκληρη τη ζωή της.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η Τάι δεν έπαψε ποτέ να ανοίγει δρόμους: έγινε διερμηνέας μεταναστών, διασώστρια γυναικών, η πρώτη Κινεζοαμερικανίδα που εργάστηκε για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και η πρώτη γυναίκα κινεζικής καταγωγής που άσκησε το δικαίωμα ψήφου στην Αμερική — ίσως και στον κόσμο.

Η ζωή της είναι κάτι περισσότερο από μια βιογραφία. Είναι μια ιστορία επιβίωσης, αξιοπρέπειας και αθόρυβου θάρρους σε μια εποχή που ελάχιστοι ήταν διατεθειμένοι να δουν, ανθρώπους σαν εκείνη, ως ισότιμους.

Η ιστορία της Τάι Λεούνγκ Σούλτσε είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που γεννήθηκε σε έναν κόσμο φτιαγμένο για να της βάζει διαρκώς εμπόδια και που όμως παρόλα αυτά κατάφερε να περάσει ολόκληρη τη ζωή της ανοίγοντας δρόμους εκεί όπου υπήρχαν μόνο κλειστές πόρτες.

Όταν η Τάι Λεούνγκ γεννήθηκε στην Καλιφόρνια το 1887, ο περιβόητος Νόμος Αποκλεισμού των Κινέζων (Chinese Exclusion Act) βρισκόταν ήδη σε ισχύ εδώ και πέντε χρόνια. Ο νόμος αυτός είχε ουσιαστικά κλείσει τις πύλες των Ηνωμένων Πολιτειών για τους περισσότερους Κινέζους μετανάστες, απαγορεύοντας την είσοδο ανειδίκευτων εργατών και περιορίζοντας δραματικά ακόμη και τους μορφωμένους ή εξειδικευμένους ανθρώπους από την Κίνα.

Για να κατανοήσει κανείς τον κόσμο μέσα στον οποίο γεννήθηκε η Τάι, πρέπει να επιστρέψει στις ημέρες της Άγριας Δύσης και του Πυρετού του Χρυσού του 1849. Τότε, χιλιάδες Κινέζοι εγκατέλειψαν τη φτώχεια και την εξαθλίωση της πατρίδας τους και ταξίδεψαν στην Αμερική αναζητώντας μια ευκαιρία. Οι περισσότεροι ήταν νεαροί άνδρες χωρίς προοπτικές στην Κίνα, αποφασισμένοι να δουλέψουν σκληρά, να συγκεντρώσουν χρήματα και κάποτε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για να χτίσουν μια καλύτερη ζωή.

Δούλεψαν εκεί όπου οι άλλοι δεν ήθελαν να δουλέψουν. Έσκαβαν εγκαταλειμμένα μεταλλεία, κατασκεύαζαν σιδηροδρόμους μέσα σε ακραίες συνθήκες, αναλάμβαναν επικίνδυνες και κακοπληρωμένες εργασίες που οι περισσότεροι Αμερικανοί περιφρονούσαν. Ζούσαν λιτά, κρατώντας τα έθιμα, τη γλώσσα και τη θρησκεία τους, ελπίζοντας πως κάποτε θα επέστρεφαν στην Κίνα με λίγες οικονομίες.

Όμως η προθυμία τους να δέχονται κάθε είδους εργασία προκάλεσε φόβο και εχθρότητα. Πολλοί Αμερικανοί πίστεψαν πως οι Κινέζοι «έκλεβαν» τις δουλειές τους. Και έτσι γεννήθηκε η πολιτική του αποκλεισμού.

Μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον μεγάλωσε η Τάι Λεούνγκ.

 

 

Το Σαν Φρανσίσκο διέθετε ήδη μια μεγάλη και ζωντανή Chinatown, όμως ακόμη κι εκεί η μικρή Τάι ένιωθε πως ζούσε στο περιθώριο. Οι γονείς της ανήκαν στους Κινέζους μετανάστες που δεν ήθελαν απλώς να εργαστούν προσωρινά στην Αμερική, αλλά επιθυμούσαν διακαώς να ριζώσουν εκεί και να γίνουν Κινεζοαμερικανοί πολίτες. Η οικογένεια ήταν πολυμελής — οκτώ παιδιά — και εξαιρετικά φτωχή. Ο πατέρας της επισκεύαζε παπούτσια για είκοσι δολάρια τον μήνα, ενώ η καθημερινότητα τους περιστρεφόταν γύρω από την επιβίωση.

Σε ηλικία μόλις εννέα ετών, η Τάι στάλθηκε να εργαστεί ως υπηρέτρια σε εύπορο σπίτι του Σαν Φρανσίσκο. Πολύ νωρίς γνώρισε τι σημαίνει να είσαι αόρατη.

Όταν ήταν δώδεκα ετών, η μεγαλύτερη αδελφή της το έσκασε από το σπίτι για να αποφύγει έναν προσυμφωνημένο γάμο. Οι γονείς της τότε πρόσφεραν την Τάι στον απορριφθέντα γαμπρό.

Και τότε η Τάι έτρεξε.

Έφυγε από το σπίτι και κατέφυγε στο Presbyterian Mission Home της οδού Σακραμέντο που ήταν το μοναδικό ίσως μέρος της Chinatown όπου ένα κορίτσι μπορούσε να βρει προστασία από έναν εξαναγκαστικό γάμο. Το Presbyterian Mission Home διευθυνόαν από μια ατρόμητη Σκωτσέζα ιεραπόστολο την Ντοναλντίνα Κάμερον, μια γυναίκα που είχε γίνει θρύλος στο Σαν Φρανσίσκο επειδή πραγματοποιούσε εφόδους σε οίκους ανοχής κρατώντας ακόμη και τσεκούρι πυροσβέστη για να σπάει πόρτες και να σώζει γυναίκες και κορίτσια από την πορνεία και το trafficking.

Η αποστολή πρόσφερε στην Τάι άσυλο και εκπαίδευση, με αντάλλαγμα να ασπαστεί τον χριστιανισμό. Η μικρή κοπέλα δέχτηκε πρόθυμα. Και για σχεδόν μία δεκαετία έζησε εκεί, μαθαίνοντας αγγλικά, αποκτώντας μόρφωση και καλλιεργώντας ένα σπάνιο χάρισμα στη γλώσσα και την επικοινωνία.

Η Κάμερον διέκρινε αμέσως κάτι ξεχωριστό στο μικρόσωμο αλλά οξυδερκές κορίτσι. Η Τάι μόλις που ξεπερνούσε το ένα μέτρο και είκοσι εκατοστά και για αυτό τον λόγο η Κάμερον τη φώναζε χαϊδευτικά «Tiny» — «Μικρούλα». Όμως η παρουσία της ήταν τεράστια.

Πολύ σύντομα άρχισε να συνοδεύει την Κάμερον στις εφόδους διάσωσης, λειτουργώντας ως διερμηνέας για τις τρομοκρατημένες γυναίκες που απελευθέρωναν. Ήταν η πρώτη φωνή που άκουγαν μετά τη διάσωσή τους, μια φωνή που τους μιλούσε στη δική τους διάλεκτο και τους έλεγε πως ήταν ασφαλείς.

Το ταλέντο της μικρής Τάι στη μετάφραση και τη διαμεσολάβηση έγινε γνωστό στα δικαστήρια του Σαν Φρανσίσκο και του Όκλαντ. Έτσι, το 1910, όταν οι ομοσπονδιακές αρχές αναζητούσαν μια Κινέζα διερμηνέα για τον νέο μεταναστευτικό σταθμό του Άντζελ Άιλαντ, η Ντοναλντίνα Κάμερον πρότεινε την Τάι.

Η Τάι Λεούνγκ έδωσε εξετάσεις για την ομοσπονδιακή δημόσια διοίκηση — και πέτυχε.

Έγινε έτσι η πρώτη Κινεζοαμερικανίδα γυναίκα που εργάστηκε ποτέ για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ήταν μόλις είκοσι τριών ετών.

Το Άντζελ Άιλαντ ήταν η δυτική πύλη εισόδου των μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες και υπήρξε τόπος φόβου για χιλιάδες Κινέζους. Εκεί κρατούνταν, ανακρίνονταν και συχνά απελαύνονταν εξαιτίας του Νόμου Αποκλεισμού. Η Τάι εργαζόταν ως μεταφράστρια και διαμεσολαβήτρια ανάμεσα στους μετανάστες και το αμερικανικό κράτος, βοηθώντας ανθρώπους που βρίσκονταν παγιδευμένοι μέσα σε ένα σύστημα καχυποψίας και διακρίσεων.

Όταν ένας δημοσιογράφος τη ρώτησε αν η δουλειά της ήταν μονότονη, εκείνη απάντησε:

«Βαρετή; Ποτέ. Ακούω τους συμπατριώτες μου… και μέσα από τις ιστορίες τους ακούω το νέο κίνημα που γεννιέται πέρα από τη θάλασσα και τους ελευθερώνει εκεί, όπως ελευθερώθηκα κι εγώ εδώ.»

Το 1911, η Καλιφόρνια παραχώρησε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου, εννέα χρόνια πριν από την υπόλοιπη Αμερική.

Στις 19 Μαΐου 1912, η Τάι Λεούνγκ μπήκε σε ένα εκλογικό κέντρο στο Σαν Φρανσίσκο και ψήφισε.

Έγινε έτσι η πρώτη Κινεζοαμερικανίδα γυναίκα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών που άσκησε εκλογικό δικαίωμα. Πιθανότατα υπήρξε και η πρώτη γυναίκα κινεζικής καταγωγής στον κόσμο που ψήφισε, αφού εκείνη την εποχή οι γυναίκες στην Κίνα δεν είχαν καν αυτό το δικαίωμα.

Η ίδια είχε δηλώσει:

«Μελέτησα. Διάβασα για όλους τους υποψηφίους. Ήθελα να ξέρω τι είναι σωστό και όχι να ενεργώ στα τυφλά.»

Την ίδια περίοδο γνώρισε και ερωτεύτηκε τον επιθεωρητή μετανάστευσης Τσαρλς Σούλτσε, έναν άνδρα γερμανικής καταγωγής. Η αγάπη τους όμως ερχόταν αντιμέτωπη με τον νόμο: η Καλιφόρνια απαγόρευε τους γάμους μεταξύ λευκών και Κινέζων.

 

 

Έτσι, το 1913 ταξίδεψαν στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον, όπου οι διαφυλετικοί γάμοι ήταν νόμιμοι, και παντρεύτηκαν εκεί.

Όταν επέστρεψαν στην Καλιφόρνια, και οι δύο έχασαν τις δουλειές τους εξαιτίας του γάμου τους.

Κι όμως, δεν λύγισαν.

Εγκαταστάθηκαν στη Chinatown του Σαν Φρανσίσκο και δημιούργησαν οικογένεια αποκτώντας τέσσερα παιδιά. Η Τάι εργάστηκε ως λογίστρια στο Κινεζικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο και αργότερα για δύο δεκαετίες ως τηλεφωνήτρια στη νυχτερινή βάρδια του τηλεφωνικού κέντρου της Chinatown — μια αθόρυβη φωνή που συνέδεε μια κοινότητα την οποία η υπόλοιπη πόλη συχνά αγνοούσε.

Όταν ο Τσαρλς πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1935, η Τάι μεγάλωσε μόνη της τα παιδιά τους.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ίδια κυβέρνηση που κάποτε την είχε αναγκάσει να αποχωρήσει επέστρεψε ζητώντας ξανά τη βοήθειά της. Οι νέοι μεταναστευτικοί νόμοι επέτρεπαν πλέον σε Κινεζοαμερικανούς στρατιώτες να φέρουν τις συζύγους τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η Τάι προσλήφθηκε ξανά για να βοηθήσει αυτές τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν το πολύπλοκο σύστημα μετανάστευσης.

Το 1948 συνελήφθη κατηγορούμενη ότι μετέφερε γυναίκες σε παράνομες κλινικές αμβλώσεων. Στην πραγματικότητα έκανε αυτό που έκανε πάντα: βοηθούσε γυναίκες που δεν είχαν φωνή και λειτουργούσε ως γέφυρα ανάμεσα στην κοινότητά της και σε θεσμούς που τις αγνοούσαν. Όλες οι κατηγορίες τελικά αποσύρθηκαν.

Συνέχισε να εργάζεται, να ζει, να στηρίζει ανθρώπους. Έγινε μάλιστα τοπικά γνωστή και ως πρωταθλήτρια του φλίπερ στη Chinatown.

Η Τάι Λεούνγκ Σούλτσε πέθανε στο Σαν Φρανσίσκο στις 10 Μαρτίου 1972, σε ηλικία ογδόντα τεσσάρων ετών.

Άφησε πίσω της κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια προσωπική ιστορία επιτυχίας.

Υπήρξε παιδί μεταναστών σε μια εποχή αποκλεισμού, φυγάς από έναν εξαναγκαστικό γάμο, διασώστρια γυναικών, μεταφράστρια, δημόσια λειτουργός, πρωτοπόρος της γυναικείας ψήφου, σύζυγος απέναντι σε έναν άδικο νόμο, μητέρα, χήρα, εργάτρια και αθόρυβη υπερασπίστρια όσων δεν είχαν δύναμη.

Έτρεξε μακριά από μια πόρτα που έκλεινε μπροστά της όταν ήταν δώδεκα χρονών.

Και πέρασε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή της κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες για εκείνους που ακολούθησαν μετά από εκείνη.

Η Τάι Λεούνγκ Σούλτσε δεν έμεινε στην ιστορία επειδή διεκδίκησε δόξα ή αναγνώριση. Έμεινε γιατί, σε κάθε καμπή της ζωής της, επέλεγε να προχωρά εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν αδιέξοδο.

Γεννήθηκε σε μια εποχή αποκλεισμού, μεγάλωσε μέσα στον φόβο και τις διακρίσεις, τιμωρήθηκε επειδή αγάπησε τον άνθρωπο που ήθελε και εργάστηκε για μια κοινωνία που συχνά δεν την αποδεχόταν πλήρως. Κι όμως, δεν σταμάτησε ποτέ να βοηθά άλλους ανθρώπους να βρουν τη δική τους θέση μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Η ιστορία της θυμίζει πως πολλές φορές οι πιο σημαντικές αλλαγές δεν έρχονται από ισχυρούς ηγέτες ή μεγάλες πολιτικές πράξεις, αλλά από ανθρώπους που αρνούνται να αποδεχθούν τα όρια που τους επιβάλλουν.

Η μικρόσωμη κοπέλα που κάποτε έτρεξε μακριά από έναν γάμο που δεν ήθελε, πέρασε τελικά μια ολόκληρη την ζωή της κρατώντας ανοιχτές πόρτες για όσους ήρθαν μετά από εκείνη.

 Πηγή:

Διαδίκτυο