Στο πρόσωπο αυτού του κοριτσιού αντικατοπτρίζεται
η περήφανη Ελλάδα
Η Ελλάδα που "βιάζεται"
καθημερινά από ντόπιους και αλλοδαπούς κηφήνες...
Μπράβο Άννα
και να θυμάσαι πως δεν χρωστάς τίποτα σε
κανέναν.......
Κατεδάφισαν
το πρόχειρο σκοπευτήριο της Άννας Κορακάκη
Οι συγγενείς της Άννας
Κορακάκη λένε ότι συνεργεία του δήμου, το πρωί, πριν από τον τελικό του
αγωνίσματος των 25 μέτρων με αεροβόλο πιστόλι, κατεδάφισαν την πρόχειρη
κατασκευή έξω από τη Δράμα, στην οποία έκανε προπόνηση η χρυσή Ολυμπιονίκης.
Δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι
να υποθέσουν… Μήπως, είχε άραγε η πόλη άλλο καλύτερο σκοπευτήριο; Μήπως για να
μην κεντρίσει την αρνητική δημοσιότητα η πόλη, τώρα που όλα τα φώτα στρέφονται
πάνω στη χρυσή Ολυμπιονίκη; Γιατί άραγε, ποιος ξέρει; Αναρωτιούνται χαμηλόφωνα,
αλλά ακούγονται… Τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς, επιμονής, κόπου, προσπάθειας,
στη σκιά, «ποιος νοιάστηκε, αλήθεια;». Μήπως, τα ΜΜΕ; Η μητέρα της Άννας
Κορακάκη, η Φωτεινή Χριστοδούλου, δεν μπορεί αυτή τη στιγμή, να μην εκφράσει
ένα παράπονο που την «πνίγει» όλα αυτά τα χρόνια.
«Θέλω να πω ένα παράπονο
και δικό μου, θεωρώ και όλων των παιδιών που ασχολούνται με αυτά τα αθλήματα...
Σας είπα, η Άννα έχει απίστευτες διακρίσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά
λοιπόν «κρεμόμασταν» στα δελτία ειδήσεων να ακούσουμε μια απλή αναφορά, τίποτε
παραπάνω, μια απλή αναφορά… Τίποτε, ούτε αυτό, ούτε μια αναφορά, μόνο για το
ποδόσφαιρο ακούμε…» λέει η μητέρα της χρυσής πρωταθλήτριας.
Τους ρωτώ, πώς πιστεύουν
ότι από αύριο το πρωί θα τους αντιμετωπίζει η γειτονιά, η πόλη, καθώς μέχρι και
πριν τις Ολυμπιακές διακρίσεις ήταν απλώς οι συγγενείς μιας πρωταθλήτριας της
σκοποβολής, αλλά από αύριο θα είναι οι συγγενείς μιας Ολυμπιονίκη με δύο
μετάλλια, σε μια τόσο υψηλού διοργάνωση, με ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο.
«Τα συγχαρητήρια από
γνωστούς και φίλους και τη γειτονιά τα παίρναμε μέχρι τώρα, αυτό που έχει
αλλάξει, θα έλεγα έντονα, είναι η δική σας εμφάνιση, των ΜΜΕ, μας αιφνιδίασε…»
λέει η μητέρα της Άννας Κορακάκη και προσθέτει:
«Με την Άννα δεν έχουμε
εκπλαγεί. Τα δύο τελευταία χρόνια έχει πετύχει τα πάντα… μας είχε βάλει σ' αυτή
την πορεία μαζί της ήταν σταθερά, πολύ ψηλά. Από τότε που ξεκίνησε σταδιακά και
σταθερά ανεβαίνει. Το να κρατηθείς σε τόσο ψηλό επίπεδο, σε πολλούς αγώνες και
με διαφορετικές απαιτήσεις, νομίζω ότι αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό από όλα…».
στέκεται στο βάθρο των νικητών, αλληλέγγυος
στους συναθλητές του
ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Πίτερ
Νόρμαν ο λευκός αθλητής που υπερασπίστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα στους Ολυμπιακούς
του Μεξικού το 1968
Η ιστορία του λευκού
αθλητή δίπλα στους εμβληματικούς μαύρους αθλητές, που ύψωσαν συμβολικά τη
γροθιά τους στους Ο.Α του 1968.
Τιμωρήθηκε σκληρά για τη
στάση του. 38 χρόνια μετά οι δύο μαύροι συναθλητές σήκωσαν το φέρετρό του
Η φωτογραφία του ΤΙΜΕ που
δείχνει δύο Αφροαμερικανούς να σηκώνουν τη γροθιά τους φορώντας μαύρα γάντια
στο βάθρο τον Ολυμπιακών Αγώνων έμεινε στην ιστορία.
Έχουν περάσει 48 χρόνια από
τους Αγώνες του Μεξικού και η εμβληματική φωτογραφία εξακολουθεί να
φιλοξενείται σε αφιερώματα μεγάλων εφημερίδων και περιοδικών που θυμούνται με
θαυμασμό το θάρρος των δύο αθλητών οι οποίοι με τη συμβολική τους κίνηση
εξέφρασαν σε όλο τον κόσμο την διαμαρτυρία τους για την καταπάτηση των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ποιος είναι όμως ο λευκός άνδρας στο βάθρο;
Το όνομά του είναι Πίτερ
Νόρμαν. Αυστραλός, που συμμετείχε στον ίδιο αγώνα με τους δύο Αμερικανούς αλλά
θεωρείτο αουτσάιντερ. Κι όμως στην κούρσα των 200 μέτρων τερμάτισε δεύτερος με
χρόνο 20.06, κάνοντας αυστραλιανό ρεκόρ που μέχρι σήμερα δεν έχει καταρριφθεί.
Αλλά αυτό το ρεκόρ δεν ήταν αρκετό γιατί ο Τόμι Σμιθ κατέρριψε το παγκόσμιο και
πήρε το χρυσό, αφήνοντας πίσω του τον Νόρμαν, ενώ τρίτος ήρθε ο Τζον Κάρλος .
Για τον Νόρμαν ήταν η
κούρσα της ζωής του. Αλλά αυτό που έκανε στην απονομή των μεταλλίων ήταν ακόμα
μεγαλύτερο. Λίγο πριν αρχίσει η τελετή ο Σμιθ κι ο Κάρλος αποφασίζουν να
δείξουν σε όλο τον κόσμο τον αγώνα τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν έχουν περάσει πολλοί
μήνες από τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και η Αμερική «βράζει». Ο Νόρμαν
έρχεται από μια χώρα με σκληρούς νόμους του Απαρτχάιντ όπως της Νότιας Αφρικής.
Καθημερινά στους δρόμους της Αυστραλίας γίνονται διαδηλώσεις για τις φυλετικές
διακρίσεις και τις διάφορες απαγορεύσεις που ισχύουν για τους μη λευκούς μετανάστες
και τους Αβορίγινες. Οι δύο Αμερικανοί ρώτησαν τον Νόρμαν αν πιστεύει στα
ανθρώπινα δικαιώματα και η απάντηση που πήραν ήταν καταφατική. Όπως έλεγε
αργότερα ο Κάρλος «ξέραμε ότι αυτό που επρόκειτο να κάνουμε ήταν πολύ
μεγαλύτερο από οποιοδήποτε αθλητικό γεγονός και μας απάντησε «θα σταθώ στο πλάι
σας». Περίμενα να δω φόβο στα μάτια του αλλά αντ΄ αυτού είδα αγάπη».
Ο Σμιθ κι ο Κάρλος είχαν
αποφασίσει να ανέβουν στο βάθρο φορώντας την ολυμπιακή κονκάρδα για τα
ανθρώπινα δικαιώματα, μια κίνηση αθλητών που υποστήριζαν την ισότητα. Θα
έπαιρναν τα μετάλλιά τους ξυπόλυτοι, αντιπροσωπεύοντας την φτώχεια που
αντιμετωπίζουν οι Αφροαμερικανοί. Θα φορούσαν τα διάσημα μαύρα γάντια, ένα
σύμβολο της Black Power και θα σήκωναν τις γροθιές τους. Αλλά πριν το κάνουν
αυτό συνειδητοποίησαν ότι έχουν μόνο ένα ζευγάρι. Τότε ο Νόρμαν πρότεινε να
φορέσουν ένα ο καθένας. Ο Νόρμαν όμως είπε κάτι ακόμα. «Πιστεύω στον αγώνα σας.
Έχετε άλλο ένα για μένα;» δείχνοντας την ολυμπιακή κονκάρδα των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. «Με αυτόν τον τρόπο θα δείξω την υποστήριξή μου στον αγώνα σας». Ο
Σμιθ απάντησε στον Νόρμαν ότι δεν έχει άλλη ολυμπιακή κονκάρδα. Εκεί κοντά
βρισκόταν μαζί τους ένας αμερικανός κωπηλάτης, ο Χόφμαν, ο οποίος αφού άκουσε
τα πάντα, αποφάσισε να του δώσει την μοναδική κονκάρδα που είχε μαζί του, τη
δική του.
Η
κονκάρδα που φόρεσε ο Νόρμαν. Το πλήρωσε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Η μεγάλη στιγμή έφτασε και
οι τρεις ανέβηκαν στο βάθρο. Όλοι τους φορούσαν την κονκάρδα. Οι δύο Αμερικανοί
τα γάντια. Στο στάδιο επικράτησε σιωπή. Η τιμωρία δεν άργησε να έρθει αν και
ήδη είχαν γίνει αντιρατσιστικά σύμβολα. Ο επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής
είπε ότι οι αθλητές θα πληρώσουν αυτό που έκαναν για όλη τους ζωή κι ότι η
πράξη τους δεν είχε καμία σχέση με τον αθλητισμό. Ο Κάρλος κι ο Σμιθ αμέσως
αποβλήθηκαν από την αμερικανική ολυμπιακή ομάδα κι εκδιώχθηκαν από το ολυμπιακό
χωριό. Ο Χόφμαν κατηγορήθηκε για «συνωμοσία».
Μόλις οι δύο ταχύτεροι
άνθρωποι στον κόσμο γύρισαν στην πατρίδα τους, ήρθαν αντιμέτωποι ακόμη και με
απειλές για τη ζωή τους όμως με το πέρασμα του χρόνου και σχετικά γρήγορα
αποδείχθηκε ότι έκαναν το σωστό κι έγιναν «πρωταθλητές» στον αγώνα για τα
ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι τρεις τους έμειναν
φίλοι για πάντα.
Τα πράγματα για τον Νόρμαν ήταν διαφορετικά. Το 1972 οι
Αυστραλοί δεν τον έστειλαν στους Ολυμπιακούς του Μονάχου αν και είχε κερδίσει
την πρόκριση. Οι συμπατριώτες του του συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν ξένος. Η
οικογένειά του απομονώθηκε κι ο ίδιος δεν μπορούσε να βρει δουλειά. Για κάποιο
διάστημα δούλεψε σαν γυμναστής και άλλες φορές δούλευε σε κρεοπωλείο. Δεν
σταμάτησε ποτέ όμως να μάχεται για την ισότητα. Απογοητευμένος, συνέχισε να
τρέχει σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Ένας σοβαρός τραυματισμός όμως τον οδήγησε στην
κατάθλιψη και τον αλκοολισμό.
Για πολλά χρόνια ο Νόρμαν
είχε μόνο μία ελπίδα να ανακάμψει. Τον καλούσαν να καταδικάσει την πράξη των
συναθλητών του και σε αντάλλαγμα θα έπαιρνε μια χάρη από το σύστημα που τον
είχε εξοστρακίσει. Μία χάρη που θα του επέτρεπε να βρει μια σταθερή δουλειά
στην αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή και να πάρει μέρος στη διοργάνωση των
Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ το 2000. Ο Νόρμαν δεν ενέδωσε ποτέ. Αν και υπήρξε
ο μεγαλύτερος Αυστραλός σπρίντερ στην ιστορία της χώρας και ο κάτοχος του ρεκόρ
των 200 μέτρων δεν εκλήθη ποτέ στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ.
«Ο Πίτερ στεκόταν μόνος
του αντιμέτωπος με μια ολόκληρη χώρα» θυμάται ο Κάρλος. Ο Νόρμαν πέθανε ξαφνικά
από ανακοπή το 2006, χωρίς να του έχει ζητηθεί ούτε μια τυπική συγγνώμη. Στην
κηδεία του ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος, φίλοι του από τότε, ήταν αυτοί που
κράτησαν το φέρετρο αποχαιρετώντας τον ως ήρωα. «Ο Πίτερ ήταν ένας μοναχικός
στρατιώτης. Επέλεξε εσκεμμένα να θυσιαστεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν
υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν που η Αυστραλία θα έπρεπε να αναγνωρίζει και να τιμά.
Πλήρωσε το αντίτιμο της επιλογής του. Δεν ήταν απλά μία κίνηση για να μας
βοηθήσει, ήταν ο αγώνας του. Ήταν ένας λευκός Αυστραλός ανάμεσα σε δύο
έγχρωμους που στάθηκαν μαζί τη στιγμή της νίκης, ενωμένοι για τον ίδιο αγώνα»
έλεγε ο Τζον Κάρλος.
Ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον
Κάρλος αποχαιρετούν τον φίλο τους.
Η συγγνώμη προς τον Πίτερ άργησε 44 χρόνια.
S O R R Y !!!!
PETER NORMAN – HONOURED IN AUSTRALIAN PARLIAMENT
Μόλις το 2012 το Αυστραλιανό κοινοβούλιο ζήτησε επισήμως συγγνώμη στον Νόρμαν
με την ακόλουθη δήλωση: «Αυτή η Βουλή αναγνωρίζει τις εξαιρετικές αθλητικές
επιδόσεις του Πίτερ Νόρμαν που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 200μ. το 1968
στους Ολυμπιακούς του Μεξικού με χρόνο 20.06 το οποίο δεν έχει καταρριφθεί
ακόμα στη χώρα μας. Αναγνωρίζει την γενναιότητα του Πίτερ Νόρμαν να φορέσει την
κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο βάθρο, σε αλληλεγγύη με τους
Αφροαμερικανούς αθλητές Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος που χαιρέτησαν με την γροθιά
της Μαύρης Δύναμης. Ζητάει συγγνώμη από τον Πίτερ Νόρμαν για το λάθος που έγινε
από την Αυστραλία με τον να μην τον στείλει το 1972 στους Ολυμπιακούς του
Μονάχου -αν και ήταν ικανός- και αναγνωρίζει τον δυναμικό ρόλο που ο Πίτερ
Νόρμαν έπαιξε στην αντιμετώπιση του ρατσισμού»...
International Olympic Committee president Jacques Rogge frustrated
millions of Greeks around the world as he inaccurately called London
“home of the Olympics,” during his opening ceremony speech.
Rogge described London as home of the Olympics and explained that
this is because the English capital hosts the Olympics for the third
time.
No matter how he will try to explain further his statement, Rogge’s
words remain a historical inaccuracy. The fact that he also forgot to
mention Greece, the birthplace of the Olympic Games, during his speech
was another great mistake.
Political Reaction
Terence Quick, spokesman for the Greek political party Independent
Greeks said that Rogge’s comment was “historically ignorant,
unacceptable, provocative and in keeping with the commercialization of
the Olympic Ideals.”
He called for the IOC chief to apologize.
“He should retract his comments straight away and apologize to Greeks
and Greece, which gave birth to the Olympic Games,” said Quick.
The Greek government and the Greek Olympic Committee have not reacted yet to Rogge’s comment.
Read Jacques Rogge full speech as he delivered it in the Olympic opening ceremony in London on July 27, 2012.
Your Majesty,
Your Majesties,
Your Royal Highnesses,
Distinguished Guests,
Ladies and Gentlemen,
In just a few moments, the Olympic Games will officially return to
London for the third time, setting an unmatched record for hosting the
Games that spans more than a century. Thank you, London, for welcoming
the world to this diverse, vibrant, cosmopolitan city yet again.
It has taken a lot of hard work by many people to get us to this
point. I want to thank the entire team at the London Organizing
Committee – superbly led by Lord Coe – for their excellent and hard
work. I also want to thank all the public authorities who have helped
ensure that these Games will leave a lasting positive legacy long after
the closing ceremony.
And, of course, we are all grateful to the thousands of dedicated
volunteers who are being so generous with their time, their energy and
their welcoming smiles.
For the first time in Olympic history all the participating teams
will have female athletes. This is a major boost for gender equality.
In a sense, the Olympic Games are coming home tonight. This
great, sports-loving country is widely recognized as the birthplace of
modern sport. It was here that the concepts of sportsmanship and fair
play were first codified into clear rules and regulations. It was here
that sport was included as an educational tool in the school curriculum.
The British approach to sport had a profound influence on Pierre de
Coubertin, our founder, as he developed the framework for the modern
Olympic Movement at the close of the 19th century. The values that
inspired de Coubertin will come to life over the next 17 days as the
world’s best athletes comepte in a spirit of friendship, respect and
fair play.
I congratulate all of the athletes who have earned a place at these
Games. And to the athletes, I offer this thought: Your talent, your
dedication and commitment brought you here. Now you have a chance to
become true Olympians. That honor is determined not by whether you win,
but by how you compete. Character counts far more than medals.
Reject doping. Respect you opponents. Remember that you are all role models. If you do that, you will inspire a generation.
These Games bring many hopes. Hope for harmony and peace between the
204 National Olympic Committees. Hope to see the young generations
inspired by the values of sport. Hope that these Games continue to
promote sustainble development.
Dear Athletes, make us dream.
I now have the honor to ask Her Majesty the Queen to open the Games of the XXX Olympiad.
