ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

Σαν σήμερα πριν 64 χρόνια  30 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησε ο αγώνας της Ε.Ο.ΚΑ για την ανεξαρτησία με εκρήξεις στη Λευκωσία, Λεμεσό και Λάρνακα. Στη Λευκωσία οι εκρήξεις έγιναν: α) Στον κυβερνητικό ραδιοσταθμό, β) Στην Αρχιγραμματεία, γ) Στο Γραφείο Παιδείας, δ) Σε εγκαταστάσεις πίσω από τους στρατώνες Γούλσλεϋ. Στη Λάρνακα προκλήθηκαν εκρήξεις: α) Στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό, Β) Στο διοικητήριο, γ) Στο δικαστικό μέγαρο, δ) Στο σπίτι του αστυνόμου Μίλιγκ, ε) Στο σπίτι του διοικητή Μουφτιζαντέ. Στη Λεμεσό η επίθεση έγινε εναντίον του κεντρικού αστυνομικού σταθμού και του αστυνομικού σταθμού της συνοικίας Αγίου Ιωάννη. Στην επαρχία της Αμμοχώστου προσβλήθηκε η αποθήκη στρατιωτικού καταυλισμού, ενώ μια άλλη ομάδα της ίδιας επαρχίας αποπειράθηκε να πυρπολήσει τη βενζιναποθήκη του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού της επισταθμίας Δεκέλειας. Γενικά, τη μεγαλύτερη επιτυχία την είχε η ομάδα του Μάρκου Δράκου στη Λευκωσία, όπου κατάφερε να προκαλέσει ζημιά στον ραδιοφωνικό πομπό αξίας 150 χιλιάδων αμερικάνικων δολαρίων.

Κατά τη διάρκεια των ενεργειών της 1ης Απριλίου, η ΕΟΚΑ έχασε το πρώτο της αγωνιστή, τον Μόδεστο Παντελή, από το Λιοπέτρι. Πέθανε από ηλεκτροπληξία στην προσπάθεια του ν' αποκόψει ηλεκτροφόρα σύρματα, για να επέλθει συσκότιση και να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο.

Σήμερα αναθυμούμενοι την επέτειο αυτή ας κάνουμε ένα αφιέρωμα μνήμης στην νεολαία της Κύπρου και της Ε.Ο.Κ.Α.

Η Νεολαία στον αγώνα του 1955-1959

«Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο... Πρώτα ή ύστερα έπρεπε να διαθέσω τη ζωή μου. Δε βλέπω πιο καλύτερη από τη σημερινή για να το κάνω».

Αυτά γράφει στο τελευταίο, πριν από τον απαγχονισμό του, γράμμα του προς τον αδελφό του ο νεαρός απόφοιτος ενός επαρχιακού Γυμνασίου, του Γυμνασίου Σολέας, Ανδρέας Ζάκος.

«Αγαπημένη μου μητέρα, χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ. Αν κλαίεις θα λυπούμαι. Το όνομα σου θα γραφεί στην Ιστορία, γιατί δέχτηκες να θυσιασθεί το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός να καμαρώσεις το παιδί σου».

Αυτός είναι ο σύντροφος του Α. Ζάκου στην αγχόνη, ο Ιάκωβος Πατάτσος, 22 μόλις χρόνων, που αποστέλλει τον ύστατο χαιρετισμό του στη μάνα του.

Ο δεκαεννιάχρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης αναμένει την καταδίκη του σε θάνατο. Ο δικαστής τον ερωτά αν θέλει να πει ο,τιδήποτε, πριν να του επιβάλει την ποινή. Κι ο Ευαγόρας του απαντά: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Ελληνας Κύπριος που αγωνίζεται για την ελευθερία του».

Είμαι σίγουρος ότι ούτε ο ιδεαλιστής Πλάτων δε θα μπορούσε να συλλάβει με το φιλοσοφικό στοχασμό του μορφές ευγενέστερες, αγνότερες, πιο συνειδητές και πιο ιδανικές απ' αυτές των εικοσάχρονων κατά μέσο όρο αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Πολύ εύστοχα, κατά την άποψη μου, ο διαπρεπής συγγραφέας εθνικών ιστορικών έργων Σπύρος Μελάς, Πρόεδρος τότε της Ακαδημίας Αθηνών, του ανώτερου πνευματικού ιδρύματος του Ελληνισμού, απονέμοντας, στις 24.3.1959, το «Χρυσούν Μετάλλιον» της Ακαδημίας στο θρυλικό, όπως τον αποκαλεί, ήρωα, στον απροσπέλαστο εθνικό αγωνιστή Γ. Γρίβα-Διγενή, έκρινε επιβεβλημένο να κάνει ειδική μνεία σ' αυτό που κατόρθωσε, με το υψηλό παράδειγμα του, τις ψυχικές του αρετές και τις σοφές συμβουλές του, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, να μπορέσει δηλαδή «να ανυψώσει στο βάθρο ηρώων αήττητων μειράκια και παρθένες, που κατήσχυναν τις μυριάδες του στρατού μιας κραταιός αυτοκρατορίας».

Οι νέοι της ΕΟΚΑ, που δεν πτοήθηκαν τις αγχόνες, που δεν κάμφθηκαν από τα επιστημονικά βασανιστήρια, που δε λιποψύχησαν μπροστά στις δυσχέρειες και τις στερήσεις των κρατητηρίων και των φυλακών ή των κρησφύγετων στις πόλεις και τα βουνά, αξίζει να τονισθεί ότι δε ρίχτηκαν στον αγώνα είτε γιατί είχαν υποχρεωθεί από κανένα είτε γιατί εκτελούσαν τη στρατιωτική τους θητεία, είτε γιατί πεινούσαν ή μισούσαν τον εχθρό.

Η συμμετοχή τους στον αγώνα ήταν αποκλειστικά το αποτέλεσμα του ερωτά τους για την ελευθερία, της άδολης αγάπης για μια φτωχή πατρίδα, της συνείδησης τους για το χρέος τους απέναντι στην εθνική τους ιστορία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ακραιφνώς ηθικό ήταν το περιεχόμενο του αγώνα τους και αυτοπροαίρετη η επιλογή τους με τα όποια συνεπαγόμενα της.

Του Γαβριήλ Μηνά από ομιλία του στο Συνέδριο του Σ.Ι.Μ.Α.Ε. με θέμα «Η Νεολαία στον αγώνα του 1955-1959»

Η νεολαία που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο

Δίκη του Ρήγα Φεραίου στην Αθήνα το Νοέμβριο του ’68

ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος:

Η νεολαία που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο

Συμπληρώθηκαν 50 χρόνια (Δεκέμβριος του 1967) από την ίδρυση της οργάνωσης νεολαίας «Ρήγας Φεραίος». Μιας ασυνήθιστης περίπτωσης για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά, με μεγάλη ιδεολογικο-πολιτική επιρροή, δράση και κύρος στον αντιδικτατορικό αγώνα και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο «Ρήγας Φεραίος» είχε κορυφαίο ρόλο στο αντιδικτατορικό κίνημα και στη εξέγερση του Πολυτεχνείου και της Νομικής.

Μιας νεολαίας που αποπέμφθηκε από την κυνική πραγματικότητα που επέβαλε η μεταπολίτευση. Τι ειρωνεία! Η οργάνωση που είχε ηγετικό ρόλο στο αντιδικτατορικό αγώνα, δεν βρήκε την θέση  της  στο μεταπολιτευτικό  τοπίο.


Στις 17 Δεκεμβρίου 1967, κυκλοφόρησε η ιδρυτική διακήρυξη της Πανελλήνιας Αντιδικτατορικής Οργάνωσης Σπουδαστών «Ρήγας Φεραίος». 

 

 Από τις γραμμές του «Ρήγα» πέρασαν χιλιάδες νέοι άνθρωποι που εμπνεόντουσαν από τις ριζοσπαστικές ιδέες του Μάη του 68, του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και της αμφισβήτησης που γέννησαν οι κοσμογονικές αλλαγές των δεκαετιών του 60 και του 70.

Ο Ρήγας Φεραίος ήταν η οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1967, ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) "Ρήγας Φεραίος", κυρίως από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, τοποθετήθηκε ανοχτά υπέρ του ΚΚΕ εσωτερικού. Κατά την διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράσηκαι δεκάδες μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ οι καταδίκες των μελών του αθροίζονται σε… πολλούς αιώνες.

 Παράλληλα η συμβολή του "Ρήγα Φεραίου" στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, ενώ επίσης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία των Φοιτητικών Επιτροπών Αγώνα. Οι πλατιές αυτές συλλογικότητες, που αποτελούνται από φοιτητές που αναζητούν τρόπους συλλογικής αντιδικτατορικής δράσης, θα δράσουν δημόσια στις σχολές τους και μέσα στα αμφιθέατρα διεκδικώντας τη δυνατότητα για δημόσιες συγκεντρώσεις και συζητήσεις, ενώ προφυλάσσουν τον παράνομο οργανωτικό τους ιστό. Το 1972 θα συγκροτηθεί το Διασχολικό των ΦΕΑ που συντονίζει όλες τις σχολές. Το σχήμα αυτό θα αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό και θα αποτελέσει τον βασικό ιστό ανάπτυξης του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος. Παράλληλα εκατοντάδες μέλη του Ρήγα θα συμμετάσχουν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και η οργάνωση θα έχει την πλειοψηφία στην συντονιστική επιτροπή κατάληψης.

Τον Ιούνιο 1974 μετονομάστηκε σε Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΠΟΝ) "Ρήγας Φεραίος" και αυτοαναγνωρίστηκε ως νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Στη μεταπολίτευση συνέχισε τη δράση του, έχοντας ιδιαίτερη ανάπτυξη στο φοιτητικό και μαθητικό κίνημα. Στην Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1976, μετονομάστηκε σε Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) "Ρήγας Φεραίος", παρά τη διαφωνία ισχυρής τάσης, που επέμενε στη διατήρηση του ευρύτερου πολιτικού χαρακτήρα της οργάνωσης.

Στις γραμμές της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος διαμορφώθηκε πλειοψηφούσα αριστερή πτέρυγα, η οποία είχε αναφορές στον κριτικό μαρξισμό που εκπροσωπούσαν θεωρητικοί όπως ο Νίκος Πουλαντζάς , ο Λουί Αλτουσέρ και ο Καστοριάδης, καθώς επίσης και σε γεγονότα διεθνούς εμβέλειας όπως ο Γαλλικός Μάης του '68 και η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα. Η πτέρυγα αυτή διαφωνούσε με τις πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του κόμματος.

Μετά την εκλογική αποτυχία του 1977, η αριστερή πτέρυγα της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος όξυνε την κριτική της τονίζοντας πως η δημιουργία του εκλογικού σχήματος της Συμμαχίας με τα θολά, μετριοπαθή και ετερόκλητα χαρακτηριστικά της, αποτελούσε την κύρια αιτία της εκλογικής συρρίκνωσης. Η εσωτερική κρίση οξύνθηκε μέχρι τις παραμονές της σύγκλησης της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της οργάνωσης, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού δεν αναγνώρισε. Όσοι συμμετείχαν σε αυτή διαγράφτηκαν από την κομματική ηγεσία (65%-70% της οργάνωσης). Οι διαγραφέντες ίδρυσαν ξεχωριστή οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β' Πανελλαδική*.

Κατά τη διάσπαση του 1987, όταν η πλειοψηφία του ΚΚΕ εσωτερικού ίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), ο Ρήγας Φεραίος αποτέλεσε νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού/Ανανεωτική Αριστερά. Τα επόμενα χρόνια συρρικνώθηκε και το 1999, τα λίγα μέλη που είχαν απομείνει επέλεξαν να μετονομαστούν σε Νεολαία της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Οικολογικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ).

 Ο Ρήγας Φεραίος εξέδιδε τον Θούριο. Ανάμεσα στους κατά καιρούς γραμματείς της οργάνωσης ήταν οι Κώστας Κωσταράκος, Γιάννης Βούλγαρης, Μάνος Σωτηριάδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Νίκος Βούτσης, Νίκος Φίλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης κ.ά.

Πηγές: αρχείο Insider, Wikipedia, Κόκκινη Πιπεριά, Blog Χριστόφορου Βερναρδάκη, Εποχή, ΑΥΓΗ

Για την οργάνωση με τον τίτλο ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β' Πανελλαδική διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ:

https://left.gr/news/ekon-rigas-feraios-i-neolaia-poy-ithele-na-allaxei-ton-kosmo

Επίσης περισσότερα εδώ:

http://www.toxotis.se/politika/antidiktatorika/rigas%20feraios/rigas_feraios.html

Οι σκοτεινοί δρόμοι της εξάρτησης

Οι σκοτεινοί δρόμοι της εξάρτησης

Πριν μερικές μέρες βρέθηκα σε ένα κύκλο ανθρώπων που ασχολούνται με την δημοσιογραφία και το θέατρο και αντικείμενο της συζήτησή τους ήταν η ανακάλυψη του κυκλώματος διανομής ναρκωτικών στο Κολωνάκι και η σύλληψη μιας νεαρής ελληνίδας στο Χονγκ Κόνγκ για την οποία, οι δημοσιογραφικές πληροφορίες από την τον τόπο καταγωγής της, λένε ότι πρόκειται  για ένα πολύ ήσυχο κορίτσι, κόρη αστυνομικού που, άγνωστο πως, την μετατρέψανε σε βαποράκι ναρκωτικών κάποιοι επιτήδειοι.

Κάποιος παλιός δημοσιογράφος έβγαλε τότε από το αρχείο του και μας διάβασε ένα παλιό ρεπορτάζ, γύρω από την διακίνηση των ναρκωτικών όπου γίνεται αναφορά σε τρείς τραγικές περιπτώσεις ανθρώπων θυμάτων της μάστιγας των ναρκωτικών.

Του ζήτησα την άδεια αντιγραφής και σας μεταφέρω εδώ τις τραγικές αυτές ιστορίες με την ελπίδα ότι κάποιοι μπορούν να βοηθηθούν στο δρόμο προς την σωτηρία· είτε την δική τους, είτε φιλικών τους προσώπων αντιλαμβανόμενοι σε τι σκοτεινές ατραπούς οδηγούνται όσοι μπλέκονται με ναρκωτικές ουσίες και τεχνητούς «παραδείσους».

Η αντιμετώπιση τού προβλήματος των ναρκωτικών και της διακίνησής τους είναι, σε παγκόσμια κλίμακα, τρομερά δύσκολη. Το σύστημα των αστυνομικών μέτρων, και παρά τις επιτυχίες που σημειώνονται τοπικά, σε διεθνές επίπεδο έχει υποστεί πολλές βαρείες ήττες. Είναι αν όχι αδύνατο τουλάχιστον πάρα πολύ δύσκολο να αναχαιτιστεί η επιδρομή των λαθρεμπόρων ναρκωτικών. Τα διεθνή επιτελεία διώξεως γνωρίζουν τους τόπους των πηγών τους, γνωρίζουν τις κοίτες των ρευμάτων δεν μπορούν όμως να κόψουν τελείως το δρόμο διακίνησης. Έτσι τα ναρκωτικά που ξεκινούν από την Κολομβία, την Άπω Ανατολή, το Αφγανιστάν, την Τουρκία και από άλλους τόπους παραγωγής φθάνουν τελικά στην Ευρώπη και από το Λονδίνο και το Αμβούργο, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες, ο λευκός θάνατος πηδάει κατόπιν εύκολα, με πλοίο ή με αεροπλάνο, ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο  στις άλλες χώρες της Ευρώπης και στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου τα ναρκωτικά είναι το νούμερο ένα κοινωνικό πρόβλημα.

  

Μια Αγγλιδούλα στο Κατμαντού

Η Νοτιοανατολική Ασία από τη μια και οι Ηνωμένες Πολιτείες από την άλλη - αυτές είναι οι δυο κορυφές του δράματος. Γιατί εκεί, τα ναρκωτικά σαρώνουν. Να, πώς περιέγραψε πέρυσι ένας Βρετανός δημοσιογράφος την εμπειρία του σ' έναν από τους βρώμικους μαχαλάδες τού Κατμαντού:

«Μπροστά στην σαρακοφαγωμένη πόρτα ήταν μια επιγραφή στα αγγλικά, πάνω στην πλευρά ενός γκαζοτενεκέ: «Χασίς». Στο σκαλοπάτι καθόταν ανακούρκουδα μια νεαρή κουρελοντυμένη γυναίκα. Το ωραίο πρόσωπο της ήταν σκαμμένο. Τα ξανθά μαλλιά της, σε περήφανο   κότσο.   Φαινόταν  Ευρωπαία.   Την  ρώτησα  αν   ξέρει  αγγλικά.

- Γές, μου είπε, είμαι Λοντρέζα.

- Τι περιμένετε εδώ; ρώτησα.

- Αυτό.

Και με μια κίνηση τράβηξε το κουρελιασμένο ρούχο της. Δεν φορούσε τίποτα από μέσα, Άνοιξε χέρια, πόδια, για να μου δείξει το κορμί της πού, ομολογουμένως, ήταν ελκυστικό αν και καταφανώς βρώμικο, σε μια στάση εύγλωττα συμβολική.

-Με μια ρούπια, μου είπε. Θέλεις;

Και μου έδειξε μια κουβέρτα πεταγμένη στην άκρη. Εκεί, στη μέση του δρόμου, μπροστά στους περαστικούς, σαν το ζώο, προσφερόταν στη Στέγη του Κόσμου αυτή η Εγγλέζα. Για ποιο σκοπό; Πρώτα, για να μπει μέσα στο μαγαζί και με την ρουπία να τραβήξει μερικές ρουφηξιές χασίς. Δεύτερον, αν της περισσέψουν λεφτά, να ζήσει.

Έκανα να μπω στο κατάστημα. Με άρπαξε, καθιστή πάντα, σπασμωδικά από το πόδι.

- Στο Λονδίνο ήμουν φοιτήτρια. Ο πατέρας μου είναι έμπορος. Δεν με θέλεις; Πρέπει να βγάλω την ρουπία.

Της έδωσα την ρουπία. Την άρπαξε και μπήκε μέσα. Την ακολούθησα και στο μισοσκόταδο είδα σκιές πού μού φάνηκαν εφιαλτικές. Σε μια γωνιά, μπροστά σε ένα πάγκο, στεκόταν ένας γέρος Νεπαλέζος. Μού έγνεψε φιλικά.

- Χασίς; με ρώτησε, Κούνησα το κεφάλι μου για να δικαιολογήσω την παρουσία μου. Μού έβαλε στο χέρι ένα χαρτάκι και μου ζήτησε τρεις ρουπίες. Τις έδωσα. Γύρω μου οι σκιές σιωπούσαν, απορροφημένες από το παιχνίδι των ψευδαισθήσεων. Έψαξα να βρω την Εγγλέζα και δεν δυσκολεύθηκα. Καθόταν οκλαδόν, με ανοιχτό το φόρεμα της, έτσι πού στο μισοσκόταδο διακρινόταν το κορμί της, κρατώντας μια πελώρια πίπα ανάμεσα στους ανοιχτούς γυμνούς μηρούς της. Δεν με αναλήφθηκε ή δεν μου έδωσε σημασία. Κακόμοιρη φοιτήτρια!».

Ο Ντέηβιντ στη Νέα Υορκη

Και να, πώς είδε ένα παρόμοιο δράμα στην άλλη άκρη της γης, στη Νέα Υόρκη, ένας Έλληνας δημοσιογράφος:

 «Ο Ντέηβιντ έφυγε από το σπίτι του όταν ήταν δεκαέξι χρονών. Ένα πρωινό, κλώτσησε την καρέκλα του, καθώς σηκωνόταν από το τραπέζι, κι ο πατέρας του, μεθυσμένος όπως  πάντα,  τον  έσπασε στο ξύλο. Έτσι, ο Ντέηβιντ παράτησε σπίτι, μάνα και πατέρα, πού τίποτε δεν σήμαιναν γι’ αυτόν, και μπήκε στο πρώτο φορτηγό πού σταμάτησε να τον πάρει, σέρνοντας μαζί του μόνο μια μάλλινη ζακέτα. Σ' αυτό το φορτηγό γνώρισε τις δύο πρώτες συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του. Τα "χάπια", και την ερωτική επαφή.

Και έτσι έφθασε στη μεγάλη πολιτεία πού τη γνώριζε μέρα με την μέρα καλύτερα όπως γνώριζε και την ανάγκη για τις δόσεις της πρώτης, της ελαφριάς του αγάπης πού ήταν τα «σχεδόν ανώδυνα» ναρκωτικά.

Γυρνώντας απ' το πρώτο του ταξίδι - είχε μπαρκάρει στα δεκαοχτώ του — σταμάτησε με το λεωφορείο κι άφησε την βαλίτσα του για να πάει στην τουαλέτα. Όταν γύρισε, του είχαν κλέψει και τη βαλίτσα και το καινούργιο του παλτό. Κρύωνε πολύ και μπήκε σ' ένα μπαρ, τρέμοντας. Ένας μικρός Πορτορικάνος, πήγε κοντά του και τού είπε σφυριχτά: "με δέκα δολλάρια σου μαγειρεύω μία και, ζεσταίνεται το κόκκαλο σου".

Δεν πολυκατάλαβε τί του 'λεγε, άλλα έδωσε τα δέκα δολάρια γιατί τού άρεσε ο μικρός. Ο Ρίκος γύρισε σε λίγο, και τον πήγε με προφυλάξεις σε μια σοφίτα. Κι εκεί ο Ντέηβιντ γνώρισε την ηρωίνη. Ο Ρίκος του "μαγείρεψε" μια, και αυτή η γλυκεία ζέστη μέσα στο αφόρητο κρύο, οι καινούργιοι, λαμπεροί δρόμοι, γεμάτοι από χρώματα, τον έκαναν σκλάβο της.

Ένα χρόνο έζησε στην ίδια σοφίτα με τον Πορτορικάνο. Έπειτα, όταν χώρισαν, αναζήτησε την παρηγοριά στη Ν. Υόρκη. Εκεί, το εμπόρευμα ήταν πολύ πιο ακριβό, και χρειαζόντουσαν γνωριμίες. Ο Ντέηβιντ, για να μαζεύει λεφτά, αναγκαζόταν να ντύνεται γυναίκα και να τριγυρνά στις σκοτεινές γωνιές στους 42 δρόμους. Κι όταν, πάλι, ξέμενε από εμπόρευμα και δεν είχε ελπίδα για λεφτά, έπαιρνε κάποιο φίλο του, την έστηναν στις γωνίες και λήστευαν τους περαστικούς.

«Τους χαράζαμε λίγο στον λαιμό, ίσα να τρέξει αίμα», έλεγε γελώντας μακάβρια, «κι εκείνοι μας τα έδιναν όλα».

Κάποτε, πού τον πήγαν με κρίση στο νοσοκομείο, ανακάλυψε ότι ο ευκολότερος τρόπος για να πάρεις ηρωίνη, είναι να στη δώσει επίσημα ο γιατρός. Κι έβαζε τα μεγάλο κόλπο σε λειτουργία, όταν τον έζωνε η απελπισία ώστε να καταλήξει σοβαρά τραυματισμένος σε κάποιο νοσοκομείο και μέσα σε φριχτούς πόνους, να του δώσου ηρωίνη για να ησυχάσει. Κι αυτό ήταν το πάν για τον Νταίηβιντ».

Ο θάνατος της ηθοποιού Ελένης Βελονάκης

Την  σκότωσαν τα   ναρκωτικά

Ένα ακόμη τραγικό θύμα του «αργού θανάτου» υπήρξε η όμορφη ηθοποιός Ελένη Βελονάκη της οποίας ο θάνατος το 1971 συγκλόνισε τους καλλιτεχνικούς κύκλους και έδωσε αφορμή για σειρά δημοσιευμάτων στον τύπο..

Η Βελονάκη πέθανε ατό διαμέρισμα της ατό Κολωνάκι μετά από ένεση αμφεταμίνης. Από την τοξικολογική έρευνα, πού έκανε ό Ιατροδικαστής κ. Γιαμαρέλος, διαπιστώθηκε, ότι ο θάνατος ήταν το αποτέλεσμα της χρήσεως αμφεταμίνης. Η Αμφεταμίνη, συγγενής της κοκαΐνης, υπάγεται στην οικογένεια των ναρκωτικών του κεντρικού νευρικού συστήματος. Το ναρκωτικό αυτό, πού είναι οργανική αζωτούχος χημική ένωσης, βρέθηκε σε ποσότητα 3,5 mc στα σπλάχνα της άτυχης νέας. Η ποσότητα αυτή είναι θανατηφόρα. Αμφεταμίνη βρέθηκε στη, σύριγγα και στο ψαλίδι πού χρησιμοποίησε η Βελονάκη. Τον θάνατο ο κ. Γιαμαρέλος χαρακτήρισε ως βίαιο. «Επήλθε -είπε- έκ της λήψεως θανατηφόρου δόσεως ισχυρού ναρκωτικού ληφθέντος παρεντερικώς και μάλιστα ενδοφλεβίως».

Η προανάκριση απεκάλυψε, ότι τουλάχιστον από την ηλικίας των 17 ετών η Βελονάκη έκανε χρήση ναρκωτικών. «Την Ελένη, είπε μια φίλη της σε συνέντευξη, την σκότωσαν αυτοί πού την τρυπήσανε για πρώτη φορά . . .Ήταν τρία καθάρματα. Για να οικονομήσουν χρήματα, έχουν πάρει πολλά νέα παιδιά στον λαιμό τους . . . Τώρα ή Ελένη είναι στον τάφο κι' αυτοί που την σκότωσαν θα συνεχίσουν το έγκλημα τους» και συμπλήρωσε με περισσότερη έμφαση η φίλη της τραγικής ηθοποιού.. «Η Ελένη τρυπιότανε συχνά. Το είχε παρακάνει. Έπεσε από μικρή στα ναρκωτικά. Κάποτε μου έλεγε να διαρρήξουμε το φαρμακείο ενός θείου της, να πάρουμε από εκεί λίγη μορφίνη. Αλλά τελικά φοβήθηκε».

Το σοβαρότερο ίσως ρόλο στο θάνατο της Βελονάκη έπαιξε ο φιλοξενούμενος της Γερμανός Τόμας Φρούμαν, ναρκομανής και γνωστός στη Γερμανική Αστυνομία κακοποιός. Ο Φρούμαν παραδέχθηκε, ότι και αυτός μια τουλάχιστον φορά χρησιμοποίησε ναρκωτικά στο διαμέρισμα της άτυχης νέας. Προσποιούμενος τον «πρωτάρη» είπε, πώς ένα βράδυ, πού ήταν μαζεμένα στο διαμέρισμα και άλλα παιδιά, «τράβηξε» και αυτός από περιέργεια δυο ρουφηξιές από ένα τσιγαριλίκι πού το κάπνιζαν με τη σειρά κι' από λίγο όλοι της παρέας. Η παρέα, υποστήριξε ο Φρούμαν, ήταν κατά τη γνώμη του παιδιά «καλών οικογενειών» του Κολωνακίου. Για το θάνατο της Βελονάκη είπε : «Είδα την Ελένη να κάνη ενδοφλέβιο ένεση με κάποιο υγρό, άγνωστο σε μένα. Αμέσως έπεσε σφαδάζοντας στο πάτωμα. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα πέθανε  .   .   .».

Τί άλλο μπορούσε αλήθεια να γίνει ; Τί άλλο από τον φρικτό θάνατο, πού είναι και η φυσική κατάληξη, όλων ανεξαιρέτως των οπαδών του «παραδείσου» των ναρκωτικών;

Η τραγική περίπτωση της Ελένης  Βελονάκη,  είναι  μια από  τις  πιο  χαρακτηριστικές  ίσως περιπτώσεις,  των δύσμοιρων  «οπαδών» των «ηδονιστικών» φαρμάκων, πού  δυστυχώς  αυξάνονται  τελευταία  επικίνδυνα  και  στη  δική  μας  πατρίδα.

Για αυτό καλό είναι οι νέοι μας να έχουν τον νου τους και να αποξενώνουν τούς  «καλούς»  φίλους,  πού  προθυμοποιούνται  να τους «μυήσουν»  στον  ψεύτικο  κόσμο  των παραισθησιογόνων. Ας απομονώσουν αυτούς που προσπαθούν να παρεισφρήσουν στις παρέες τους προσφέροντας αρχικά και πουλώντας στη συνέχεια σε τιμή  «ευκαιρίας»  τα  «αθώα»  ναρκωτικά. Αν κάποιος παρασυρθεί και πέσει στα  νύχια  τους,  θα  του χρειαστούν,  πιστέψτε  με,  λίγες  «δόσεις», για  να  γίνει  ένα υποτελές,  αξιοθρήνητο,  όργανο των εμπόρων του θανάτου. Τα  νιάτα  σας  αξίζουν  περισσότερο  από τον  κόσμο  ολόκληρο.  Δεν  είναι  αλήθεια  κρίμα  να  θυσιαστούν  τραυματισμένα, από  μια  σιχαμερή σύριγγα  και  μια  περισσότερο  βρώμικη  βελόνη;  

ΠΗΓΕΣ:
ΕΠΙΚΑΙΡΑ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

 

Την ανάρτησή μου αυτή την αφιερώνω στην μνήμη δύο συμμαθητών μου από το Η’ Γυμνάσιο-Λύκειο Αθηνών που αν και ήταν καλλιτεχνικά αναγνωρίσιμοι έχασαν την ζωή τους από τα ναρκωτικά. Ασφαλώς όλοι τους θυμάστε με αγάπη. Eίναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος και ο Αλέκος Γκολφινόπουλος (Αλέξης Γκόλφης).