Πολίτες - Κράτος - Δικαιοσύνη

Πολίτες - Κράτος - Δικαιοσύνη

Άρθρο του Τάκη Παπαδημητρίου, Δικηγόρου,  

Γεγονός, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι ότι το μεγάλο βάρος - αναλογικά ίσως το μεγαλύτερο - σήκωσαν από τότε που η χώρα οδηγήθηκε στα προγράμματα της « Οικονομικής της σωτηρίας » οι άνθρωποι που εξαρτούσαν - και εξαρτούν - την προσωπική και οικογενειακή τους επιβίωση από την εργασία : το μηνιάτικο, το μεροκάματο, τη σύνταξη.

Και υπέμειναν, προς τιμή τους, οι άνθρωποι αυτοί, στωικά όλα αυτά τα χρόνια, το βάρος, προσδοκώντας τουλάχιστον τη μελλοντική ελάφρυνση.

Ήρθε - και πέρασε - ο χρόνος της εξόδου από τα μνημόνια και οι αχθοφόροι συνταξιούχοι, αδιαμαρτύρητα - σχεδόν σιωπηλά - περίμεναν, όχι την αναγνώριση και επιβράβευση. Τουλάχιστον την ισότιμη αντιμετώπιση τους.

Η δικαιοσύνη, με τις αποφάσεις της - που όλοι γνωρίζουν- έχει δείξει το δρόμο προς την Πολιτεία, το Κράτος.

Το δρόμο της ίσης αντιμετώπισης των πολιτών. Το δρόμο της ισότιμης δικαίωσης.

Με τις αποφάσεις της, δεν όρισε επιλεκτικά κατηγορίες και ομάδες.

Όρισε ομάδες πολιτών - των συνταξιούχων - αδιακρίτως - για την ισότιμη συνταξιοδοτική τους αποκατάσταση.

Και οι συνταξιούχοι - σιωπηλοί όπως πάντα, ανεκτικοί, όπως πάντα, με ιώβεια υπομονή - ανέμεναν την αναγνώριση, με την ισότιμη αντιμετώπιση τους από την πολιτεία.

Και η ισότιμη αναγνώριση τους -δυστυχώς - δεν ήρθε.

Οι δικαστικές αποφάσεις, παρότι ξεκάθαρες, δεν εφαρμόστηκαν για όλους.

Οι μικροσυνταξιούχοι, αυτοί οι αχθοφόροι των κοινωνικών βαρών -οι πολλοί - παραπέμφθηκαν, για τη δικαίωση τους ξανά στα Δικαστήρια.

Η κρατική - κοινωνική δικαιοσύνη, σε όλο της το μεγαλείο !!

Οι πολλοί - οι οικονομικά αδύναμοι - καλούνται να υποβάλλουν

αιτήσεις και να ασκήσουν αγωγές, ξοδεύοντας για τη δικαίωση τους.

Να ζητήσουν από τα πρωτοβάθμια δικαστήρια, αυτό που κρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας, δικαστικά αδιαμφισβήτητο.

Έτσι αντί άμεσης και ισότιμης δικαίωσης, γίνεται παραπομπή τους στο μακρινό μέλλον.

Οι αγωγές θα συζητηθούν μετά τέσσερα ως πέντε χρόνια.

Και για πολλούς - όσους αποφασίσουν τη νέα δικαστική διαδρομή - η δικαίωση θα αποτελέσει ίσως αντικείμενο κληρονομιάς.

Και βέβαια.

Αν η κρατική δικαιοσύνη ακολουθήσει την ίδια τακτική, θα πρέπει, από το χρόνο της πρώτης αγωγής τους μέχρι την εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου της επικρατείας είτε από την Πολιτεία είτε με νέες δικαστικές αποφάσεις, να ασκήσουν νέες αγωγές.

Κι' αυτό γιατί ο χρόνος - και οι αξιώσεις - μέχρι την εφαρμογή των αποφάσεων αυτών, δεν καλύπτεται από την πρώτη αγωγή.

Και οι συνταξιούχοι του τέως Ι.Κ.Α. αντί να ικανοποιηθούν, καλούνται με συνεχείς αγωγές, να ξοδεύουν, αναμένοντας.

Γιατί αυτοί, επιλεκτικά;

Γιατί αυτοί καλούνται να υποβάλλουν αιτήσεις και να σύρονται σε νέα Δικαστήρια, ενώ άλλες ομάδες ικανοποιούνται;

Γιατί αυτή η κρατική διάκριση και η ανισότητα έναντι των πολιτών;

Η απάντηση ότι η ικανοποίηση των άλλων αποτελεί πολιτική απόφαση και όχι εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων δεν ικανοποιεί.

Προσβάλλει αντίθετα, αμέσως και ευθέως, την κοινωνική προσφορά των συνταξιούχων και τελικά τη νοημοσύνη τους.

Προσβάλλει γενικά τη λογική και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αποτελεί εμπαιγμό.

Η εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων από την Πολιτεία έναντι όλων των συνταξιούχων, αποτελεί δεσμευτική υποχρέωση ίσης μεταχείρισης των πολιτών.

Ο αντίθετος δρόμος αποτελεί άσκηση εξουσίας και όχι δικαιοσύνης.

Προσβάλει ευθέως τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα των πολιτών.

Αυτή την ισότητα, χωρίς διακρίσεις στην εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων, αξιώνουν άμεσα και αυτή αναμένουν από την Κρατική εξουσία, οι πολίτες, οι απλοί Συνταξιούχοι του Ι.Κ.Α.

Μίχαελ Μάρτενς: Η τρόικα έβλεπε μόνο τα Excel

Μίχαελ Μάρτενς: Η τρόικα έβλεπε μόνο τα Excel

Γράφει ο TΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Το ραντεβού με τον Μίχαελ Μάρτενς, τον ανταποκριτή της Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) δεν δίνεται στο Κολωνάκι ή πέριξ του Συντάγματος. «Το αγαπημένο μου στέκι είναι στην πλατεία Κάνιγγος, πάμε εκεί;», είπε στο τηλέφωνο. Και πήγαμε. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, από το 2004, όταν άρχισε να καλύπτει την Ελλάδα και τη Σερβία από το Βελιγράδι. Στα 45 του χρόνια και έπειτα από 25 χρόνια δουλειάς, παραμένει ένας άνθρωπος με περιέργεια. «Είναι ωραίο να έχεις ακόμα περιέργεια και να πληρώνεσαι γι’ αυτό». Ο Μάρτενς λατρεύει αυτή τη νοτιοανατολική γωνιά της Ευρώπης –όχι μόνο την Ελλάδα– και στον λογαριασμό του στο τουίτερ υπογράφει ως Αντριτς, από το όνομα του Γιουγκοσλάβου λογοτέχνη και διπλωμάτη που πήρε το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1961.

– Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των χωρών των δυτικών Βαλκανίων και της Ελλάδας;

– Τώρα έκανα τον γύρο της Βόρειας Μακεδονίας με το αυτοκίνητο και σε τέσσερις μέρες είχα πάει σε κάθε γωνιά της χώρας. Αλλά ακόμα και αυτή η μικρή χώρα έχει μια τεράστια ποικιλία. Όταν είσαι στην αγορά του Κουμάνοβο νομίζεις ότι είσαι στο Αφγανιστάν. Όταν είσαι στο κέντρο της Στρούμιτσα νομίζεις ότι είσαι σε μια βουλγαρική πόλη. Αυτή την ποικιλία δεν την έχω συναντήσει στην Ελλάδα. Έχεις τη Ροδόπη, αλλά ο πληθυσμός της χώρας είναι πολύ πιο ομοιογενής.

– Το πρώτο σου ρεπορτάζ στην Ελλάδα;

– Το πρώτο που θυμάμαι ήταν το εξής: Είχα μια λίστα με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών. Σε ένα μικρό νησί της Δωδεκανήσου, ίσως το πιο μικρό, είχε πάρει 33% το ΚΚΕ, όχι ένα αριστερό κόμμα αλλά ένα μετασταλινικό κόμμα. Πήρα την εφημερίδα και μου είπαν «Κάντε το». Ήταν χειμώνας και δεν υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση με το νησί. Έφτασα πρωί στην Πάτμο, ήταν Φλεβάρης, έκανε διαβολεμένο κρύο, το νησί ήταν άδειο και μόνο μερικοί Πακιστανοί φύλαγαν τα άδεια σπίτια. Από εκεί πήρα τη βάρκα του ταχυδρομείου και πήγα στους Αρκιούς. Στη βάρκα ήταν ο βαρκάρης και μία ακόμα γυναίκα. Κρύωνα όσο ποτέ – όποιος λέει ότι δεν κρυώνει κανείς τον χειμώνα στην Ελλάδα δεν ξέρει απλά τη χώρα. Όταν έφτασα στο μεγαλύτερο νησί βρήκα ένα ξενοδοχείο και έναν τρόπο να πάω στο μικρότερο, το Μαράθι. Φτάνω εκεί, ήταν σαν την Ελλάδα σε κλισέ, σε ένα ωραίο κλισέ. Ένα σπιτάκι, ο καθαρός ουρανός και η θάλασσα. Και ένας γενειοφόρος κάθεται εκεί μπροστά στην ταβέρνα και καπνίζει. Μιλάμε αγγλικά επί ώρα. Μιλάμε και πίνουμε. Πίνουμε ούζο στις 10 το πρωί – και τι δεν δίνει κανείς για μια καλή ιστορία. Κάποια στιγμή σηκώνομαι, αντιλαμβάνομαι πόσο έχω πιει και λέω μέσα μου «και τώρα πρέπει να του μιλήσεις για το θέμα». Και του λέω, έχω μια ερώτηση για τις εκλογές: Ψηφίσατε 33% ΚΚΕ.

Πώς έγινε αυτό; «Εγώ ψήφισα ΚΚΕ, οι δύο αδελφές μου ψήφισαν ΠΑΣΟΚ». Υπήρχαν τρεις ψηφοφόροι όλοι και όλοι και αυτός ήθελε να διαμαρτυρηθεί επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν επιδοτούσε το πετρέλαιο, όπως έκανε μέχρι τότε. «Τον χειμώνα ζούμε τρεις εδώ».

Επισημανση

Ο Μάρτενς επισημαίνει ότι η νησιωτικότητα της χώρας ήταν κάτι που θα έπρεπε να απασχολήσει και την τρόικα όταν ζητούσε μέτρα. «Η ζωή στη χώρα δεν μπορεί να απεικονιστεί μόνο σε πίνακες Excel».

«Έχω πάρει δύο συνεντεύξεις από τον Καραμανλή. Στη δεύτερη –ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες της ζωής μου– είχε συμφωνηθεί να εγκρίνει το κείμενο, κάτι με το οποίο δεν έχω πρόβλημα, έχω ζήσει συχνά καταστάσεις που αλλάζουν τις απαντήσεις τους, αλλά σε αυτή την περίπτωση ήθελαν να μου διαγράψουν μία ερώτηση. Η ερώτησή μου αφορούσε τη μακεδονική μειονότητα στη Βόρειο Ελλάδα, αν και σήμερα δεν θα την έλεγα έτσι, θα την έλεγα “σλαβόφωνη μειονότητα στη Φλώρινα”. Τότε το διατύπωνα πιο απόλυτα επειδή δεν είχα τις γνώσεις, αλλά θα μπορούσε να αλλάξει την απάντησή του λέγοντας ότι δεν υπάρχει αυτή η μειονότητα και όχι να επιχειρεί να αφαιρέσει ολόκληρη την ερώτηση».

«Στις βαλκανικές χώρες όποιος κερδίζει τις εκλογές κερδίζει και το κράτος, καταλαμβάνει το κράτος», λέει ο Μίχαελ Μάρτενς.

Έπειτα ο Μάρτενς άρχισε να εργάζεται και να στέλνει ανταποκρίσεις από την Κωνσταντινούπολη.

«Είμαι ένας εύκολος άνθρωπος, αλλά η Κωνσταντινούπολη δεν είναι εύκολη πόλη. Είναι καλή για κάποιον που πηγαίνει για μία εβδομάδα και απολαμβάνει αυτό το θέατρο του κόσμου και στη συνέχεια γυρίζει στις δικές του συνθήκες, όπου επικρατεί η τάξη».

Ο Μάρτενς δεν κατάφερε να μάθει τουρκικά, καθώς εκείνη την περίοδο έγραφε το βιβλίο του για έναν Γερμανό στρατιώτη που τουφεκίστηκε στο Κραγκούγιεβατς της Γιουγκοσλαβίας επειδή αρνήθηκε να πάρει μέρος σε αντίποινα κατά του πληθυσμού.

Ο «καλός Γερμανός»

«Κάτι που δεν ισχύει, καθώς είχε πεθάνει την προηγούμενη μέρα, αλλά ο θρύλος, και μάλιστα από τα σερβικά στόματα, ήθελε κάτι διαφορετικό: Ήταν ότι αρνήθηκε να πυροβολήσει. Ένας ίδιος θρύλος υπάρχει και στα Καλάβρυτα».

Εκτός από τα Καλάβρυτα υπάρχει επίσης ένας αντίστοιχος μύθος και στην Πολωνία, «σαν να έχουν οι άνθρωποι κάποιον λόγο να ανακαλύπτουν έναν καλό Γερμανό».

Ο Μίχαελ Μάρτενς φεύγοντας από την Κωνσταντινούπολη το 2015 άρχισε να δουλεύει από την Αθήνα, καλύπτοντας τα Βαλκάνια και την Τουρκία.

Η γλώσσα

«Μου πήρε χρόνια για να αντιληφθώ γιατί τα συναισθήματα στις βαλκανικές χώρες οξύνονται τόσο πολύ κατά τη διάρκεια ενός προεκλογικού αγώνα. Το αντιλήφθηκα όταν κατάλαβα ότι εκτός από τις εκλογές, κερδίζεις και το κράτος, καταλαμβάνεις το κράτος, σου ανήκουν πολύ περισσότερα πράγματα από τη διαχείριση της κυβέρνησης... Η πρώτη εκλογική αναμέτρηση που κάλυψα στην Ελλάδα ήταν τον Μάρτιο του 2004 που κατέληξε με τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Έχω δουλέψει σε χώρες που μιλώ τη γλώσσα και σε άλλες που δεν τη μιλούσα. Η διαφορά είναι γιγαντιαία. Αν έχεις έξυπνους συναδέλφους, όπως στην Αθήνα όπου γνωρίζω πολλούς από εσάς, μπορώ να σας τηλεφωνήσω... Αλλά υπάρχει πάντα η γέφυρα της γλώσσας που δεν είμαι σε θέση να διασχίσω μόνος. Πρέπει να τη διασχίσει και κάποιος άλλος για εμένα».

Προτιμώ τον λαϊκισμό του Tσίπρα από εκείνον του Σαλβίνι

Ο Μάρτενς έγινε διάσημος στη χώρα μας όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας διέκοψε μια συνέντευξη που του παραχωρούσε πριν από τις εκλογές του 2012, διότι είχε θεωρήσει τις ερωτήσεις του ανάρμοστες. Το περιστατικό περιγράφεται και στο λήμμα της Wilkipedia γι’ αυτόν.

– Aυτό μοιάζει με την ιστορία με τον Καραμανλή που περιέγραψες πριν. Κάτι λέει για τη νοοτροπία;

– Δεν νομίζω. Κάνω συνεντεύξεις με κριτικές ερωτήσεις. Αλλά αυτή ήταν η συνέντευξη με τις πιο κριτικές ερωτήσεις στη ζωή μου. Μπήκα μέσα με την ιδέα, ας δούμε τι λέει για όλα τα προβλήματα που τον «πονάνε». Μπόρεσα να κάνω μόλις πέντε από τις 21 ερωτήσεις. Νομίζω ότι αυτός και οι άνθρωποί του ήταν τότε τελείως ερασιτέχνες, δεν γνώριζαν πώς λειτουργεί ο κόσμος έξω από την Αθήνα. Με είχαν πάρει μετά τη συνέντευξη για να με ρωτήσουν με ποιον είχα μιλήσει για να ετοιμάσω τις ερωτήσεις... Τέτοια πράγματα δεν με είχαν ρωτήσει ούτε στο Καζαχστάν όταν μιλούσα με κάποιον σουλτάνο. Μάθανε όμως πολύ γρήγορα. Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύθηκαν οι συνομιλίες Μπλερ - Κλίντον. Εκεί ο Μπλερ ρωτάει τον Κλίντον: «Τι διακρίνει έναν πολιτικό;». «Ξέρεις, Τόνι», του λέει ο Κλίντον, «όποιος μένει περισσότερο καιρό στην εξουσία, μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από τους άλλους». Ο Τσίπρας δεν έμαθε μόνο αγγλικά, έμαθε τον κόσμο.

– Ήταν όμως ο πρώτος αρχηγός κυβέρνησης που επιχείρησε κάτι διαφορετικό: Τον λαϊκισμό...

– Προτιμώ τον λαϊκισμό του Tσίπρα από εκείνον του Σαλβίνι, ο δικός του δεν ήταν αντιευρωπαϊκός όπως του Σαλβίνι, καθώς δεν στράφηκε εναντίον των θεμελίων της Ε.Ε.

– Αυτά που έγραφε η εφημερίδα σου στην αρχή των μνημονίων δεν σε ενοχλούσαν;

– Πρέπει να είμαι προσεκτικός σε αυτή την ερώτηση. Η δομή μας δεν είναι μονολιθική. Έχουμε τρεις διευθυντές που είναι ισότιμοι (πολιτική, οικονομία, πολιτισμός). Ουδείς έχει εξουσία πάνω στον άλλο. Οι συνάδελφοί μου της οικονομίας ήταν υπέρ του Grexit. Πιστεύουν στον οικονομικό φιλελευθερισμό του Ordoliberalism (κοινωνικός φιλελευθερισμός). Στον πολιτισμό, ο Χάμπερμας έβριζε την τρόικα την ίδια μέρα που οι συνάδελφοι της οικονομίας έγραφαν ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι η μόνη λύση. Και υπάρχουμε και εμείς που πιστεύουμε ότι όλα τα προβλήματα έχουν και πολιτική διάσταση, δεν είναι μόνο τα excel.

Το βράδυ των εκλογών, όταν η Εναλλακτική για τη Γερμανία κατάφερε και μπήκε για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο, ο Μάρτενς καθόταν δίπλα σε μια κοινή μας φίλη και τότε σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα. Όταν εμφανίστηκε το πρώτο exit poll, του είπε: «Καλώς ήρθατε Μίχαελ στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Τώρα τους έχετε και εσείς στη Βουλή σας…».

Ο Μίχαελ Μάρτενς θα συνεχίζει να γράφει για τη FAZ από το εξωτερικό. Από την 1η Ιανουαρίου 2019 δουλεύει από τη Βιέννη.

Η συνάντηση

Σε αντίθεση με τους άλλους ανταποκριτές στην Αθήνα, ο Μίχαελ Μάρτενς δεν συχναζε στο Σύνταγμα ή στο Κολωνάκι. Επιλέγει να φάμε σε μια ταβέρνα η οποία βρίσκεται μέσα σε μια στοά, μακριά από τα στέκια των πολιτικών και των διπλωματών. Πρόκειται για την ταβέρνα «Η Κρήτη» στην πλατεία Κάνιγγος, που είναι το δικό του «καταφύγιο». Ντολμαδάκια, παντζάρια, μπαρμπούνια και ένα φαγκρί μας έφερε ο Κώστας, που έζησε χρόνια στη Φρανκφούρτη. Εκεί έχει ακόμα συγγενείς και φίλους. Συνοδεύσαμε το γεύμα με άσπρο κρασί.  

Oι σταθμοί του

1973

Γεννιέται στο Αμβούργο.

1997

Δουλεύει στην Κεντρική Ασία (Κιργιζιστάν) ως freelance δημοσιογράφος, καλύπτοντας το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

1998

Ζει και δουλεύει στην Ουκρανία. Εκδίδει βιβλίο μαζί με τον Γκίντερ Γκρας.

1998

Μετακινείται στην Αγία Πετρούπολη, όπου καλύπτει θέματα σχετικά με την άνοδο του Πούτιν.

2001

Προσλαμβάνεται στη FAZ και καλύπτει τον πόλεμο στο Αγφανιστάν.

2002

Γίνεται ανταποκριτής της εφημερίδας στα Βαλκάνια με έδρα το Βελιγράδι.

2009

Εγκαθίσταται στην Τουρκία και καλύπτει όσα συμβαίνουν στη χώρα, αλλά και στα Βαλκάνια.

2015

Αναγκάζεται να φύγει από την Τουρκία. Έκτοτε ζουσε στην Αθήνα και στο Βελιγράδι.

2019

Από την 1η Ιανουαρίου 2019 στέλνει ανταποκρίσεις από τη Βιέννη για τη FAZ.

Καθημερινή

http://www.kathimerini.gr/1000376/gallery/proswpa/geyma-me-thn-k/mixael-martens-h-troika-evlepe-mono-ta-excel

Σαράντου Ι. Καργάκου : Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;

Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;

Κάποια στιγμή που θα ακουστεί η φωνή της Ιστορίας «Ελλάδα, πού είσαι;», δεν θα ακουστεί καμμία φωνή

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Ήμουν τελειόφοιτος Γυμνασίου (τότε δέν ὑπῆρχε Λύκειο) ἤ πρωτοετής φοιτητής τῆς Φιλοσοφικῆς, ὅταν στό θέατρο Βέμπο παρακολούθησα σέ μιά ἐπιθεώρηση τόν Κώστα Χατζηχρῆστο νά δέρνεται καί συνεχῶς νά ἀναφωνεῖ: «Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο, ἔ;» Καί ξανά: «Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;» Ὁπότε ξαφνικά ἀκούστηκε μιά φωνή ἀπό κάτω: «Τά κορόιδα πού θά τό δοῦνε». Καί ἔπεσε γέλιο ἀκράτητο. Ἀλλά τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ θεατρικοῦ ἐκκλησιάσματος ἔμενε μέ τήν ἀπορία: Τί ἐννοοῦσε μέ τήν ἐρωτηματική παραπονετική φράση ὁ μεγάλος κωμικός; Καί τί ἐπίσης ὁ ἐνημερωμένος θεατής;

Ὅπως μοῦ ἐξήγησε ἕνας εἰδήμων περί τά καλλιτεχνικά, ὁ Χατζηχρῆστος ἀπό τό θέρος εἶχε ἀρχίσει διαφημιστική καμπάνια γιά μιά ταινία του ὑπό τόν τίτλο αὐτόν («Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;»), πού θά παιζόταν τόν χειμῶνα. Δέν ξέρω ἄν ἡ ταινία παίχθηκε, ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι ἡ φράση ἔμεινε παροιμιακή πρός ὑποδήλωση βλάβης μικρῆς ἤ μεγάλης, πού τίς συνέπειες –κοινῶς «σπασμένα» θά τά πληρώνουμε ἐμεῖς.

Αὐτό συνέβη καί μέ τά θρυλικά μνημόνια, αὐτά πού πέρασαν καί αὐτά πού ὑπό ἄλλη ὀνομασία θά ἔλθουν. Ἐμεῖς οἱ ἡλικιωμένοι πρέπει νά ἀνοίξουμε καί νέες τρῦπες στή λωρίδα μας γιά νά πιάνει σφικτά τό πανταλόνι μας. Στίς 21 Αὐγούστου ἴσως ὁ κ. πρωθυπουργός γιά νά τιμήσει τήν ἐπέτειο τοῦ γάμου μου ἀνακοίνωσε διθυραμβικά ὅτι βγήκαμε ἀπό τά μνημόνια, λές καί τοῦτο ἐσήμαινε ὅτι βγήκαμε ἀπό τό... μνῆμα. Καί ὁ ἑλληνικός λαός ἔνιωσε τόση ἀγαλλίαση ὅση καί ὁ Διογένης ὁ Κυνικός, ὅταν ἔβγαινε ἀπό τό πιθάρι του γιά νά θερμανθεῖ ὑπό τόν ἥλιο. Ἀκοῦμε ἀπό χίλια στόματα ὅτι τώρα θά βγοῦμε στίς ἀγορές.

Γιά νά κάνουμε τί; Σουλάτσο ἤ μήπως τήν ἀρκούδα τοῦ γ... (συγγνώμη!) τοῦ Ρομᾶ πού ἔκανε τήν Βουγιουκλάκη στά πανηγύρια; Τό νά βγεῖς στίς ἀγορές σημαίνει ὅτι ἔχεις κάτι νά πωλήσεις. Τοῦτο ὅμως προϋποθέτει παραγωγική δραστηριότητα, ἀγροτική, κτηνοτροφική, ἐργαστηριακή, ἐργοστασιακή ἀλλά καί ἐπιστημονικοπρακτική καί ὄχι ἀεροκοπανιστική. Στήν Ἑλλάδα σήμερα ἐλάχιστα μποροῦν νά παραχθοῦν, διότι δέν παράγονται παιδιά. Καί ὅσα παράγονται ἀποτρέπονται ἀπό τίς πρακτικές ἐργασίες καί τρέπονται πρός τίς ἐργασίες γραφείου, τίς λεγόμενες ἄλλοτε «ἐργασίες κολλάρου». Τούς περισσότερους ἀπορροφᾶ τό δημόσιο, μόνο πού τό ἑλληνικό δημόσιο μόνο γιά παραγωγικότητα δέν μπορεῖ νά... κατηγορηθεῖ! Οἱ πλέον ἀνήσυχοι νέοι στρέφονται πρός τό ἐξωτερικό. Πλουτίζουν ξένες πατρίδες. Βέβαια μᾶς μένουν κάποιοι «στυλάτοι» ἐπενδυτές πού μοιάζουν μέ γερμανικό λουκάνικο πού φοράει κουστούμι Σάβιλ Ρόου ἤ Ἀρμάνι. Ὅμως μέ τέτοιο ἐπενδυτικό χαρμάνι θά εἴμαστε σέ ἕνα συνεχές ραμαζάνι χωρίς νά δοῦμε ποτέ μπαϊράμι, πού σημαίνει τό τέλος τῆς νηστείας.

Κάποτε εἴμαστε σχεδόν αὐτάρκεις σέ ὅλα. Ἀκόμη καί σέ τροπικά ἄνθη καί καρπούς. Σήμερα εἴμαστε σέ ὅλα ὁλοκληρωτικά ἀνεπαρκεῖς. Ἐρχόμαστε πρῶτοι μέσα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη στήν κρεοφαγία καί ὅμως μόνο ἕνα γλίσχρο ποσοστό κρέατος γύρω στά 20% παράγεται στήν Ἑλλάδα. Καί ὅμως ἡ Ἑλλάδα εἶναι φτιαγμένη ἀπό τή φύση της γιά αἰγοτροφία καί προβατοτροφία. Ἀκούω τίς ἀνοησίες περί προστασίας δασῶν. Τά δάση δέν καταστρέφονται ἀπό τά αἰγοπρόβατα, καταστρέφονται ἀπό τίς πυρκαϊές.

Καί ἄν δέν ὑπῆρχαν οἱ Ἀλβανοί, οἱ Πακιστανοί, οἱ Ἰνδοί πού δουλεύουν στά χωράφια μας, ἡ Ἑλλάδα θά εἶχε μεταβληθεῖ σ’ ἕναν ἀπέραντο λόγγο. Ἀκούω ἀπό ὑπεύθυνα -ὑποτίθεται- χείλη ὅτι τώρα πού βγήκαμε ἀπό τά μνημόνια θά δημιουργήσουμε τό νέο οἰκονομικό θαῦμα. Δέν τό ἀποκλείω ἡ νέα μας οἰκονομία νά ἔχει μῆκος, πλάτος, πάχος, ἀλλά ἡ εὐρωστία αὐτή θά θυμίζει πατημένο μακαρόνι. Ἀσφαλῶς στίς νέες συνθῆκες πού διαμορφώνονται θά εἶναι πολλοί αὐτοί πού θά κάνουν ἐπενδύσεις, πού θά εὐπορήσουν, ἀλλά αὐτοί κατά συντριπτική πλειοψηφία δέν θά εἶναι Ἕλληνες. Ὁ Ἕλληνας ἐπενδυτής φοβᾶται νά ἐπενδύσει στήν Ἑλλάδα.

Οἱ ξένοι θά ἐπενδύσουν μέ λεόντειους ὅρους, ἀφοῦ θά βρίσκουν φθηνό ἐργατικό δυναμικό. Καί ἐννοῶ τούς κάθε λογῆς μετανάστες καί λαθρομετανάστες. Πού δέν θά ἀρκοῦν. Θά κάνουμε, βάσει τῆς συμφωνίας πού ὑπέγραψε ὁ πρωθυπουργός μέ τήν κ. Μέρκελ, εἰσαγωγή καί ἀπό τήν Εὐρώπη. Κάποια στιγμή πού θά ἀκουστεῖ ἡ φωνή τῆς Ἱστορίας «Ἑλλάδα, ποῦ εἶσαι;», δέν θά ἀκουστεῖ καμμία φωνή. Ἡ Ἑλλάδα θά ἔχει πάρει τόν «κατήφορο τῆς προόδου» σάν νεκρός πού τρέχει νά προφθάσει τήν... κηδεία του!

*Ιστορικός, συγγραφέας (+)

https://www.dimokratianews.gr/content/92895/poios-tha-plirosei-marmaro