ΕΙΔΕΣ Η ΔΕΗ;;;; Αλήθειες στα κρυμμένα μυστικά των λογαριασμών της

ΕΙΔΕΣ Η ΔΕΗ;;;;

Αλήθειες, μύθοι και κρυμμένα μυστικά στους λογαριασμούς-σοκ του ρεύματος

Γράφει η ΧΡΥΣΑ ΛΙΑΓΓΟΥ

«Φουσκωμένους» λογαριασμούς, που προκαλούν απανωτά ηλεκτροσόκ, παίρνουν στα χέρια τους οι καταναλωτές από τις αρχές του μήνα. Η αυξημένη κατανάλωση, λόγω χρήσης ηλεκτρικών συσκευών τους χειμερινούς μήνες, είναι η μία εύλογη εξήγηση. Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον παράγων που υπερδιπλασιάζει τον λογαριασμό που καλείται να πληρώσει ο καταναλωτής για την αυξημένη κατανάλωση ρεύματος και αυτός είναι ο τρόπος που κοστολογούν όλοι οι προμηθευτές ρεύματος (ΔΕΗ και ιδιώτες) τη ρυθμιζόμενη χρέωση των ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας). Οι χρεώσεις ΥΚΩ, όπως διαπίστωσαν οι καταναλωτές με το νέο αναλυτικό έντυπο λογαριασμού που καθιέρωσε η ΔΕΗ, είναι οι χρεώσεις που πληρώνουν για να καλύψουν τα επιπλέον κόστη ηλεκτροδότησης των μη διασυνδεδεμένων νησιών, το κόστος του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου και άλλα επιδοτούμενα τιμολόγια, για πολυτέκνους κ.λπ. Όλα αυτά τα κόστη δηλαδή που οι κυβερνήσεις διαφημίζουν ως κοινωνική πολιτική, αποκρύπτοντας ότι πληρώνονται από τους συνεπείς καταναλωτές.

Η χρέωση

Η μεθοδολογία τιμολόγησης των ΥΚΩ έχει εγκριθεί με νόμο το 2012 (σημ. kgrek: Νομοθετήθηκε από ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Νέα Δημοκρατία, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και εφαρμόστηκε από την αριστερά Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ) και προβλέπει κλιμακωτή χρέωση της τετραμηνιαίας κατανάλωσης. Συγκεκριμένα, για κατανάλωση έως και 1.600 κιλοβατώρες η χρέωση των ΥΚΩ είναι 0,00699 ευρώ η κιλοβατώρα. Στην αμέσως επόμενη κλίμακα, 1.601-2.000 κιλοβατώρες, η χρέωση είναι 0,01570 ευρώ η κιλοβατώρα και στην κλίμακα 2.001-3.000 κιλοβατώρες η χρέωση ανεβαίνει στα 0,03987 ευρώ η κιλοβατώρα. Στην υψηλή κλίμακα άνω των 3.000 κιλοβατωρών το τετράμηνο, η χρέωση των ΥΚΩ εκτινάσσεται στα 0,04488 ευρώ η κιλοβατώρα. Με την αλλαγή κλίμακας όλη η ενέργεια από την πρώτη κιλοβατώρα επιβαρύνεται με την υψηλή χρέωση ΥΚΩ. Η μεθοδολογία αυτή που καθιερώθηκε το 2012, στη λογική της ελάφρυνσης των χαμηλών καταναλώσεων και της εξοικονόμησης, σήμερα στραγγαλίζει οικονομικά τα εξαντλημένα από την ύφεση νοικοκυριά, τα οποία υποχρεώνονται να ζεσταθούν με ρεύμα, αφού οι περισσότερες κεντρικές θερμάνσεις στις πολυκατοικίες έσβησαν μετά τις διαδοχικές αυξήσεις του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης.

Έτσι, ενώ η κατανάλωση ενός μέσου νοικοκυριού το τετράμηνο κυμαίνεται γύρω στις 1.600-2.000 κιλοβατώρες, τους χειμερινούς μήνες με τη χρήση ηλεκτρικών συσκευών για θέρμανση και τους θερινούς για ψύξη αυξάνεται πάνω από τις 3.000 κιλοβατώρες, με αποτέλεσμα όλη η ενέργεια να επιβαρύνεται με την υψηλή χρέωση των ΥΚΩ χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η χρέωση για τις χαμηλότερες κλίμακες καταναλώσεων.

Για παράδειγμα, ένας καταναλωτής, που ξεπερνάει τις 1.600 κιλοβατώρες το τετράμηνο και πάει στις 3.000, θα πληρώσει για ΥΚΩ 119,61 ευρώ και μαζί με τον ΦΠΑ (13%) 135,6 ευρώ. Εάν η ΥΚΩ για την ίδια κατανάλωση χρεωνόταν για τις πρώτες 1.600 κιλοβατώρες στην τιμή των 0,00699 και για τις επόμενες μέχρι τις 2.000 κιλοβατώρες στην τιμή των 0,01570 ευρώ και μόνο οι πάνω από τις 2.001 στην υψηλή τιμή των 0,04488 ευρώ, ο καταναλωτής για την ίδια κατανάλωση θα πλήρωνε για ΥΚΩ 64,79 ευρώ (με ΦΠΑ), δηλαδή 70,37 ευρώ λιγότερα. Στην περίπτωση που η κατανάλωση ανεβεί πάνω από τις 3.000 κιλοβατώρες, ο ίδιος καταναλωτής θα πλήρωνε στην περίπτωση που ίσχυε η τιμολόγηση ανά κλιμάκιο 115,5 ευρώ, ενώ με τη χρέωση του συνόλου της ενέργειας στην υψηλή τιμή ΥΚΩ, το ποσόν υπερδιπλασιάζεται στα 202,86 ευρώ. Θα πληρώσει δηλαδή για ΥΚΩ 87,36 ευρώ επιπλέον, μόνο λόγω της μεθοδολογίας τιμολόγησης. Οι παράδοξες αυτές επιβαρύνσεις ισχύουν ανεξαρτήτως παρόχου.

Στην περίπτωση της ΔΕΗ τα πράγματα είναι λίγο χειρότερα, γιατί ακολουθεί κλιμακωτή τιμολόγηση και για την ενέργεια. Η πρώτη κλίμακα μέχρι 2.000 κιλοβατώρες χρεώνεται με 0,09460 ευρώ η κιλοβατώρα και η δεύτερη άνω των 2.000 κιλοβατωρών με 0,10252 ευρώ η κιλοβατώρα. Στην περίπτωση όμως που κάποιος ξεπεράσει την πρώτη κλίμακα, χρεώνεται στην υψηλή τιμή από την πρώτη κιλοβατώρα και όχι από το όριο των 2.000 και πάνω.

Την ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους ενέργειας από τη μεθοδολογία χρέωσης των ΥΚΩ αναγνωρίζουν τόσο η ΡΑΕ όσο και η ΔΕΗ. «Η μεθοδολογία αυτή οδηγεί σε ανεξέλεγκτες αυξήσεις και είναι και λίγο ύπουλη, αφού ο καταναλωτής δεν μπορεί να ξέρει πότε θα ξεπεράσει την κλίμακα», τονίζουν στην «Κ» κύκλοι της ΡΑΕ και προαναγγέλλουν αποκατάστασή της το αμέσως επόμενο διάστημα μέσω μιας συνολικότερης πρότασης για τον εξορθολογισμό των ρυθμιζόμενων χρεώσεων προς το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Η πλευρά της ΔΕΗ τονίζει στην «Κ» ότι θα εισηγηθεί προς τη ΡΑΕ τροποποίηση της μεθοδολογίας χρέωσης των ΥΚΩ, ενώ στο ερώτημα γιατί δεν το έχει πράξει μέχρι σήμερα, απαντά ότι «δεν είχε εντοπιστεί το πρόβλημα».

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://www.kathimerini.gr/905324/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/alh8eies-my8oi-kai-krymmena-mystika-stoys-logariasmoys-sok-toy-reymatos

Ν. Λυγερός : Επίσημες υπογραφές για τα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου

Επίσημες υπογραφές για τα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου

Γράφει ο Ν. Λυγερός

Οι υπογραφές για τα θαλάσσια οικόπεδα 6, 8 και 10 είναι πλέον επίσημες και αποτελούν μια ακόμα πιο σημαντική επιτυχία της Κύπρου χάρη στην ΑΟΖ της.

Όσα και να έλεγαν μερικοί ειδικοί της ηττοπάθειας, η Κύπρος τα κατάφερε κι όχι μόνο να κρατήσει τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες που είχε ήδη στα θαλάσσια οικόπεδα 2, 3, 9 και 11, αλλά να εξασφαλίσει και την παρουσία μιας ακόμα πιο μεγάλης εταιρείας. Έτσι υπέγραψε συμβόλαια με την κοινοπραξία Total-Eni στο θαλάσσιο οικόπεδο 6, με την Eni στο 8 και με την κοινοπραξία ExxonMobil- Qatar Petroleum στο 10.

Τώρα η Κύπρος έχει συμβόλαια στα θαλάσσια οικόπεδα 2, 3, 6, 8, 9, 10, 11 και 12 με την παρουσία των επόμενων χωρών Αγγλία, Αμερική, Γαλλία, Ιταλία, Κατάρ και Κορέα. Ποιος θα πίστευε το 2004 όταν πολλοί έλεγαν ότι το θέμα του φυσικού αερίου ήταν μια εκλογική φούσκα; Κι όμως το όραμα της ΑΟΖ που έγινε πραγματικότητα με τη θέσπισή της εκείνη την εποχή, τώρα έχει αλλάξει όλα τα ενεργειακά δεδομένα, αλλά και τα γεωπολιτικά.

Οι τρεις γύροι αδειοδότησης, που ήταν ο ένας καλύτερος από τον άλλον, επέτρεψαν και την αξιοποίηση της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία προωθεί δυναμικά τον τομέα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι η παρουσία της Υφυπουργού Εξωτερικών, αρμόδια για την ενέργεια, στην υπογραφή με την ExxonMobil δεν είναι μόνο ενδεικτική, αλλά αποδεικτική, αφού ο νυν Υπουργός Εξωτερικών ήταν προηγουμένως ο Πρόεδρος της ExxonMobil.

Τα κοινά συμφέροντα είναι αυτά που δημιουργούν συμμαχίες στη γεωπολιτική κι όχι βέβαια τα λεγόμενα Σύμφωνα φιλίας

http://www.lygeros.org/articles.php?n=31591&l=gr

Αλήθειες και μύθοι για το τζάκι

Το τζάκι είναι μια οικονομική λύση και δημιουργεί  αίσθηση οικειότητας  και ζεστασιάς στο σπίτι, ωστόσο δεν θα πρέπει να γίνεται υπερβολική χρήση στα αστικά κέντρα, καθώς εκπέμπει 30 φορές περισσότερα αιωρούμενα σωματίδια από έναν λέβητα πετρελαίου πολυκατοικίας.

Η ΘΕΡΜΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΚΑΥΣΟΞΥΛΩΝ

Αλήθειες και μύθοι για το τζάκι

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Σε περιόδους υψηλών πετρελαϊκών τιμών, έντονη είναι η στροφή πολλών Ελλήνων στην επιλογή των καυσόξυλων προκειμένου να ζεστάνουν με το τζάκι το σπίτι τους. Οι τιμές διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, αλλά ακόμη και στις ίδιες τις περιοχές αφού τα ξύλα δεν είναι όλα της ίδιας ποιότητας, όπως αναφέρουν ειδικοί του χώρου. Σε γενικές γραμμές, στην πρωτεύουσα οι τιμές για τα ξύλα «παίζουν» μεταξύ 80-100 ευρώ ανά κυβικό μέτρο, με την ελιά να είναι πιο ακριβή 100 ευρώ) και να ακολουθούν το πουρνάρι (με 90 ευρώ περίπου) και τα υπόλοιπα πιο δημοφιλή ξύλα (οξιά-δρυς-πεύκο) με 80 ευρώ/κ.μ. Για να γίνει κατανοητό τι περίπου κοστίζει η προμήθεια καυσόξυλων σήμερα σημειώνεται ότι ο πάλαι ποτέ τόνος που αγοραζόταν, αντιστοιχεί σε δύο κυβικά μέτρα, δηλαδή χρειάζονται περίπου 200 ευρώ για την αγορά μιας ποικιλίας ξύλων, η οποία είναι απαραίτητη, καθώς άλλα ξύλα είναι πιο αργής καύσεως και άλλα πιο άμεσης. Εφιστάται παράλληλα η προσοχή στους καταναλωτές οι οποίοι πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην προέλευση των ξύλων (καθώς συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας έχουν καλύτερα ξύλα), ενώ στην αγορά κυκλοφορούν και ορισμένα ξένα (π.χ. βουλγάρικα) χαμηλότερης τιμής αλλά και ποιότητας. Σημαντικό ρόλο παίζει ακόμη και η κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα ξύλα, αν είναι δηλαδή παλαιότερα, εάν έχουν υγρασία κ.ο.κ.

■ Η επιλογή των ξύλων.

Το τζάκι προσφέρει, σε γενικές γραμμές, μια λύση για οικονομική θέρμανση στα νοικοκυριά, έστω κι αν αυτή όμως δεν καλύπτει τις ανάγκες ολόκληρου του σπιτιού συνήθως. Για τη σωστή επιλογή των ξύλων για τζάκι απαιτούνται γνώσεις και, κυρίως, πείρα. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, το πεύκο είναι ένα ξύλο που ανάβει εύκολα λόγω της μεγάλης περιεκτικότητας του σε ρετσίνι, ωστόσο καίγεται γρηγορότερα από τα υπόλοιπα ξύλα, με αποτέλεσμα η χρήση του να καθίσταται οικονομικά ασύμφορη. Η οξιά είναι σκληρό ξύλο με μεγάλη διάρκεια καύσης, καθώς πρόκειται για σκληρό ξύλο με πυκνότητα και βάρος. Παρ' όλα αυτά, ο χρόνος καύσης της δεν μπορεί να προσεγγίσει τον αντίστοιχο της δρυός ή της ελιάς. Η δρυς είναι το ξύλο που προτιμάται περισσότερο από τους Έλληνες καταναλωτές, καθώς καίγεται πιο αργά απ' όλα τα άλλα ξύλα, ενώ παράγει μια μακριά και ήρεμη φλόγα. Η ελιά θεωρείται από τους «ειδικούς» ως το καλύτερο ξύλο για καύση στο τζάκι, καθώς κάνει μικρή και ήρεμη φλόγα, ενώ ανάβει σχετικά εύκολα. Παράλληλα, καίγεται αργά, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της φωτιάς προσφέροντας οικονομική θέρμανση στον χώρο. Τέλος, το πουρνάρι έχει μεγάλη θερμική απόδοση. Θεωρείται υψηλής ποιότητας καυσόξυλο, που, όμως, δεν συναντάται σε μεγάλες ποσότητες. Ανήκει στην κατηγορία των σκληρών ξύλων και χαρακτηρίζεται από μεγάλη θερμική απόδοση σε σχέση με τα υπόλοιπα ξύλα, ενώ στα συν του είναι το γεγονός ότι καίγεται αργά. Πάντως η θέρμανση με χρήση απλού τζακιού στα αστικά κέντρα πρέπει να αποτελεί την έσχατη λύση, γιατί δημιουργεί αιθαλομίχλη με οδυνηρές συνέπειες για την υγεία μας. Σημειώνεται ότι ένα απλό τζάκι εκπέμπει 30 φορές περισσότερα αιωρούμενα σωματίδια από έναν λέβητα πετρελαίου πολυκατοικίας.

■ Τα πέλετ.

Μια οικονομική λύση για θέρμανση θεωρούνται οι καυστήρες πέλετ (βιομάζας). Πολλοί έχουν αντικαταστήσει τον παραδοσιακό τους καυστήρα με καινούργιο, ο οποίος καίει το νέο αυτό, φιλικό προς το περιβάλλον καύσιμο. Οι καυστήρες πέλετ χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα υψηλές αποδόσεις, δεν μολύνουν σχεδόν καθόλου το περιβάλλον. Επειδή οι συγκεκριμένοι καυστήρες καίνε τα υπολείμματα ξύλου τόσο αποτελεσματικά, δεν χρειάζεται να υπάρχει μία κανονική καπνοδόχος, καθώς η εξαγωγή των καπνών μπορεί να γίνει μέσω μιας μικρής τρύπας στον τοίχο από ένα σωλήνα που καταλήγει σε εξωτερικό χώρο. Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα των καυστήρων πέλετ είναι ότι δεν χρειάζονται ανεφοδιασμό τόσο συχνά όσο άλλες συσκευές που καίνε ξύλα. Ανάλογα με τη συσκευή αλλά και τις ανάγκες σε θέρμανση, ο ανεφοδιασμός με πέλετ ποικίλλει από μία φορά την ημέρα μέχρι δύο φορές την εβδομάδα ανάλογα με το μοντέλο καυστήρα και τις θερμαντικές σας ανάγκες. Για να γίνει ο ανεφοδιασμός, απλώς τοποθετούνται τα πέλετ σε μια χοάνη, η οποία κρατά μεταξύ 15 και 60 κιλά και από εκεί ένας μηχανισμός τα μεταφέρει στο εσωτερικό του καυστήρα. Το κάψιμο των πέλετ μέσα στον καυστήρα είναι συνήθως βολικό, τακτοποιημένο και ασφαλές και τα πέλετ συμπιέζονται και τοποθετούνται σε σάκους για να μπορείτε να έχετε μία καθαρή και εύκολη αποθήκευση για την άνετη διαχείριση τους.

ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η Ελλάδα είναι ο κερδισμένος της ρωσο-τουρκικής συμφωνίας

Η Ελλάδα είναι ο κερδισμένος της ρωσο-τουρκικής συμφωνίας, ιδού γιατί

Ενώ στην Τουρκία θριαμβολογούν για την συμφωνία με την Ρωσία και στην Ελλάδα -αυτοί που δεν ασχολούνται μόνο με την προεδρική εκλογή- έχουν αρχίσει ξανά το «παραμύθι» της αναβάθμισης της γειτονικής χώρας και του «λιβανίσματος» του Τούρκου προέδρου και πρωθυπουργού, μία πιο προσεχτική ματιά στις εξελίξεις ίσως τους κάνει να αλλάξουν άποψη για τα τεκταινόμενα.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Ξεκινάμε με το απλό ερώτημα: Τι ακριβώς συνέβη και οδηγηθήκαμε στην συγκεκριμένη απόφαση της Ρωσίας, να αυξήσει την παροχή φυσικού αερίου προς την Τουρκία;

H απάντηση είναι απλή και αυταπόδεικτη: H κρίση στην Ουκρανία σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει στην Μόσχα να στείλει απρόσκοπτα τις ποσότητες του φυσικού αερίου που είναι υποχρεωμένη με υπογεγραμμένα συμβόλαια και ρήτρες να εξαγάγει στην Ευρώπη, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει με κάθε κλιμάκωση στην Ουκρανία να μείνει χωρίς την απαραίτητη ενέργεια για τα εργοστάσιά της και θέρμανση για τις οικίες των πολιτών της.

Επειδή η έννοια της «Ενεργειακής Ασφάλειας» (energy security) είναι κάτι το συγκεκριμένο και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον απρόσκοπτο εφοδιασμό με τις απαραίτητες ποσότητες σε μία αποδεκτή τιμή είναι προφανές πως ο κίνδυνος για μία ενεργειακή κρίση ασφαλείας στην Ευρώπη είναι ορατός. Προς αντιμετώπιση του συγκεκριμένου ζητήματος, τόσο η Ρωσία όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση ψάχνουν να βρουν νέους δρόμους για την εισαγωγή του απαραίτητου αγαθού στη δυτική αγορά, οι οποίοι να μην περιλαμβάνουν την Ουκρανία.

Το να αναλύσουμε με αριθμούς το ενεργειακό πρόβλημα «παράκαμψης» της Ουκρανίας δεν είναι της παρούσης, αυτό που πρέπει όμως να επισημανθεί είναι πως η Ρωσία και η Ευρώπη δεν έχουν τη δυνατότητα από παράπλευρα δίκτυα να απορροφήσουν ολόκληρη τη ποσότητα του φυσικού αερίου που περνάει από την Ουκρανία.

Σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια που γίνεται εδώ και μήνες είναι να βρεθεί ένας τρόπος για να μεταφερθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποσότητα από διαδρομές εκτός Ουκρανίας. Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο, η Ρωσία αποφάσισε να αναβαθμίσει την νότια διαδρομή φυσικού αερίου η οποία για λόγους γεωγραφίας θα έπρεπε να περάσει από την Τουρκία.

Μία δεύτερη παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπόψη για το θέμα είναι η εξής:

Κάθε νέα διαδρομή που θα χρησιμοποιούταν θα έπρεπε να πληρούσε ΜΙΑ προϋπόθεση, να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ΆΜΕΣΑ και η αναβάθμιση της χωρητικότητάς της να μπορεί να γίνει ΓΡΗΓΟΡΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Αυτό συμβαίνει διότι η Ρωσία, αλλά και η Ευρώπη, δεν είναι δυνατό να περιμένουν πέντε έτη για να βρεθεί ή/και να δημιουργηθεί μία εναλλακτική διαδρομή, αφού οι ανάγκες είναι πιεστικές και απαιτούν άμεση ικανοποίηση. Με άλλα λόγια, είναι άλλο το να μπορείς χωρίς μεγάλη χρονική πίεση να σχεδιάζεις μακρόπνοα σχέδια και άλλο το να πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα θέμα με χρονικό ορίζοντα λίγων μηνών.

Κατά συνέπεια, η εγκατάλειψη του φιλόδοξου προγράμματος του South Stream αποτελεί φυσικό επακόλουθο της γεωπολιτικής, οικονομικής, αλλά και γεωγραφικής πραγματικότητας, η οποία έφερε για ακόμα μία φορά στο προσκήνιο την ενεργειακή σχέση Ρωσίας-Τουρκίας.

Είναι προφανές πως η Ρωσία, μέσω της oυκρανικής κρίσης, «αντάλλαξε» την Κριμαία με τον South Stream, αφού συμπεριφερόμενη ρεαλιστικά, αλλά και πιεζόμενη πλέον ανοιχτά από τη Δύση, προχώρησε στην ακύρωση ενός σχεδίου, το οποίο εάν υλοποιούνταν θα άλλαζε τις ισορροπίες ακόμα περισσότερο υπέρ της.

Επιπλέον, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κάποιος πως μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της ρεαλιστικής και πραγματιστικής ρωσικής πολιτικής, στην ουσία η Μόσχα υποχωρεί από τις μαξιμαλιστικές ενεργειακές της φιλοδοξίες αναφορικά με την Ευρώπη, όπως ακριβώς συνέβη τον προηγούμενο έτος και με τη Δύση η οποία ακύρωσε τον Nabucco και Nabucco-West.

Και ερχόμαστε στο κύριο επιχείρημα της ανάλυσής μας:

Από τη στιγμή που το 2013 η Δύση και ειδικότερα οι ΗΠΑ ακυρώνουν τους φιλόδοξους αγωγούς που υποστήριζαν και το 2014 η Ρωσία πράττει το ίδιο, τι μένει στην ουσία ως ένα νέο και σχεδιαζόμενο δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης;

H απάντηση είναι απλή: O Blue Stream που συνδέει την Ρωσία με την Τουρκία, ο ΤΑΝΑΡ που διατρέχει την Τουρκία και ο ΤΑΡ που ενώνει την Τουρκία με την Ελλάδα και την Αλβανία με την Ιταλία. Φυσικά υπάρχουν και τα δίκτυα που εξυπηρετούν τους τοπικούς καταναλωτές καθώς και η διασύνδεση των δικτύων της Ελλάδας με την Τουρκία.

Συμπέρασμα: Με την ανακοίνωση της εξαγωγής φυσικού αερίου της Ρωσία μέσω της Τουρκίας «που θα φτάνει μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα», στην ουσία μας λένε πως ο επόμενος σταθμός της μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη θα είναι η Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η κίνηση της Ρωσίας στην ουσία δεν «αναβαθμίζει» την Τουρκία, υπό την έννοια ότι η χώρα μας θα αντιμετωπίσει πρόβλημα, τουναντίον, η γεωγραφία, η λογική και η πραγματικότητα, μας υπαγορεύουν πως η Ρωσία αποφάσισε να περάσει το φυσικό της αέριο προς την Ευρώπη -αναφορικά με την διαδρομή νότια της Ουκρανίας- από την ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Επιπροσθέτως θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής σημεία:

Πρώτον, η ανάγκη για άμεση επίλυση του προβλήματος της μεταφοράς του αερίου από τη Ρωσία προς την Ευρώπη υπαγορεύει «συνοπτικές» αποφάσεις αναφορικά με τον ακριβή τρόπο και το ποια υποδομή θα χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό αυτό.

Επίσης, η πιθανότητα να δούμε στον ΤΑΡ όχι μόνο αζέρικο αλλά και ρωσικό αέριο αυξάνει κατακόρυφα. Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει σε τίποτα τη δημιουργία ενός δικτύου για το ρωσικό αέριο. Είναι προφανές πως το σχήμα που θα προκριθεί θα πρέπει να λάβει υπόψη μία σειρά από οικονομικές, πολιτικές και επιχειρηματικές παραμέτρους το σίγουρο όμως είναι πως τα χρονοδιαγράμματα είναι πιεστικά.

Δεύτερον, γυρνώντας στη «στενή» ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, θα πρέπει να επισημανθεί πως μέσω της ρωσικής πρωτοβουλίας η Τουρκία έχει να σκεφτεί τις εξής παραμέτρους:

(α) Η περεταίρω αύξηση των εισαγωγών φυσικού αερίου από τη Ρωσία επιδεινώνει την έτσι και αλλιώς ετεροβαρή εμπορική και ενεργειακή σχέση που έχει αναπτύξει η Άγκυρα με την Μόσχα. Η ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία θα μεγαλώσει με ότι αυτό συνεπάγεται για της περιφερειακές φιλοδοξίες των νεοθωμανών.

(β) Τι θα συμβεί στην περίπτωση που η Τουρκία θα προσπαθήσει να «πιέσει» μέσω της απειλής διακοπής της ροής φυσικού αερίου από την ίδια προς την Ευρώπη και Ελλάδα; Ποια θα είναι η στάση της Ρωσίας μπροστά στον κίνδυνο της δημιουργίας μίας «νέας» Ουκρανίας, η οποία όπως και στη περίπτωση του Κιέβου θα προσπαθήσει να εκβιάσει παραχωρήσεις από τρίτους μέσω του ελέγχου της ροής του φυσικού αερίου;

(γ) Για να προχωρήσουμε σε μία προωθημένη σκέψη: Τι θα συμβεί άραγε εάν η Τουρκία έχει την «ατυχή έμπνευση» να πιέσει την ίδια τη Ρωσία για οτιδήποτε (από θέματα στον Καύκασο μέχρι και ζητήματα με το Ισλαμικό Χαλιφάτο για παράδειγμα) και προσπαθήσει να διακόψει την πιο σημαντική πηγή εσόδων του Ρωσικού κρατικού προϋπολογισμού;

(δ) Επίσης, τι θα συμβεί εάν κάποιος «πείσει» την Άγκυρα να προχωρήσει σε κάθε είδους εκβιασμό προς τη Μόσχα, ή τι θα συμβεί εάν η Άγκυρα προσπαθήσει να παίξει «διπλό» παιχνίδι μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας με επίκεντρο την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης;

Τα συμπεράσματα είναι τρία:

H Τουρκία δεν πέτυχε τίποτα μέσω κάποιας «μεγαλειώδους» διπλωματικής δεινότητας. Η γεωγραφία και η ανάγκη επέβαλλαν τη συγκεκριμένη επιλογή από πλευράς της Ρωσίας και της Ευρώπης.

Η Τουρκία αναβαθμίζεται μεν, δεν θα είναι η μόνη δε. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι η αναβάθμιση του ενεργειακού διαδρόμου Τουρκία-Ελλάδα, κάτι που σημαίνει πως δεν έχουμε παρά να εκμεταλλευτούμε την εξέλιξη. Εξάλλου, να μην ξεχνάμε ότι και για το «δυτικό στρατόπεδο», Ελλάδα και Τουρκία παραδοσιακά λογιζόταν ως «ενιαίος γεωστρατηγικός χώρος».

Η Τουρκία, παρά τη μεγάλη της «ικανοποίηση» για τις εξελίξεις, στην ουσία αποκτά τον ρόλο της Ουκρανίας για την ενεργειακή και εξωτερική πολιτική της Ρωσίας.

Εάν στη συγκεκριμένη πραγματικότητα προσθέσουμε τις αντιθετικές αναθεωρητικές φιλοδοξίες της Μόσχας και της Άγκυρας -οι οποίες χαρακτηρίζονται και από χαρακτηριστική έλλειψη αυτοσυγκράτησης- σε μία σειρά θεμάτων που διατρέχουν ολόκληρο τον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος, η ιδέα πως η σημασία της Τουρκίας για τη Ρωσία αυξάνει, στην ουσία μόνο ανησυχία θα έπρεπε να δημιουργήσει στους όποιους νουνεχείς εγκεφάλους στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Όπως λέει και ο σοφός λαός μας «ούτε ψύλλος στον κόρφο τους».

http://www.defence-point.gr/news/?p=118408