«Παναγιώτης» : Το πιο πολυφωτογραφημένο ναυάγιο της Ζακύνθου

 

«Παναγιώτης» :  Το πιο πολυφωτογραφημένο ναυάγιο της Ζακύνθου

Η παραλία Ναυάγιο, η πιο γνωστή παραλία της Ζακύνθου, είναι δημιούργημα μιας ιδιοτροπίας της φύσης και ενός ναυτικού ατυχήματος υπό μυθιστορηματικές συνθήκες.

Η ιδιοτροπία της φύσης είναι οι σεισμογενείς δυτικές ακτές της Ζακύνθου και τα βαθιά νερά του Ιόνιου πελάγους που τις σμιλεύουν αιώνες τώρα. Όσο για το σκουριασμένο κουφάρι του πλοίου «Παναγιώτης», που προσάραξε τον Οκτώβριο του 1980 λόγω μηχανικής βλάβης εν μέσω θαλασσοταραχής, εδώ και χρόνια πρωταγωνιστεί και σε μια δικαστική διαμάχη μεταξύ του Δήμου Ζακύνθου και των ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι είναι οι ιδιοκτήτες του.

Το ναυάγιο

 

Είναι ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο ναυάγιο της Μεσογείου. Κοσμεί κάρτες και ταξιδιωτικά φυλλάδια, ενώ έχει γίνει φόντο για χιλιάδες φωτογραφίες, ανάμνηση κάποιων μακρινών ή πρόσφατων διακοπών.

Όποιος επισκέφθηκε τη Ζάκυνθο, δεν παρέλειψε να περάσει από την παραλία, που από το 1982 ονομάστηκε ναυάγιο, είτε για να θαυμάσει τη φυσική ομορφιά της περιοχής, είτε για να κολυμπήσει στα καταγάλανα νερά, είτε πάλι απλά για να δει το περίεργο αυτό ναυάγιο, στον τόπο που αξιολογήθηκε ως τέταρτο στον κόσμο τοπίο ιδιαιτέρου κάλλους.

Πώς όμως έφτασε εκεί το πλοίο «Παναγιώτης»; Και ποια ιστορία κρύβει;

Το πλοίο» Παναγιώτης» ανήκε σε έναν Κεφαλλονίτη, ονόματι Χαράλαμπο Κομποθέκλα και μετέφερε λαθραία τσιγάρα που παραλάμβανε από λιμάνια της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας και τα οποία μεταφόρτωνε σε μικρά ταχύπλοα πλοιάρια με προορισμό τη γειτονική μας Ιταλία. Καπετάνιος και πλήρωμα ήταν επίσης από την Κεφαλλονιά, ενώ το παράνομο φορτίο συνόδευαν κάθε φορά και δύο Ιταλοί λαθρέμποροι, οι οποίοι και επέβλεπαν την παράδοση. Το «ναυάγιο» ξεκίνησε από πειρατεία. 

 

Καπετάνιος και πλήρωμα συνέλαβαν τους Ιταλούς συνοδούς του φορτίου, τους έκλεισαν σε μια καμπίνα και αφού συνεννοήθηκαν με διαφορετικούς μεσολαβητές, αποφάσισαν να πουλήσουν για λογαριασμό τους το παράνομο εμπόρευμα. Οδήγησαν το πλοίο στο σημείο που γνωρίζουμε, τον όρμο του «Σπυριλή», και περίμεναν. Λόγω όμως των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, προσάραξαν στα αβαθή του όρμου. Άρχισαν τότε να ξεφορτώνουν στη μικρή αμμουδιά τις κούτες με τα τσιγάρα, μήπως και κατορθώσουν και αποκολλήσουν το σκάφος. Όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν, ενώ παράλληλα αρκετές κούτες με τσιγάρα παρασύρθηκαν από τα κύματα, με αποτέλεσμα να εκβραστούν στη γύρω περιοχή. Στη συνέχεια, οι ναυτικοί του πλοίου, αφού ελευθέρωσαν τους δύο Ιταλούς, το εγκατέλειψαν και σκαρφαλώνοντας την απόκρημνη πλαγιά βρήκαν τρόπο να φθάσουν στην πόλη της Ζακύνθου.

Στο μεταξύ και αφού είχε πλέον ξημερώσει, οι κάτοικοι των Βολιμών είδαν τα επιπλεόντα τσιγάρα στη θάλασσα και άρχισαν να τα μαζεύουν και να τα μεταφέρουν στα χωριά τους. Πρέπει να αναφερθεί ότι τα πακέτα ήταν με τέτοιο τρόπο συσκευασμένα, ώστε να μη καταστρέφεται το περιεχόμενό τους από το θαλασσινό νερό, αν για κάποιο λόγο κατέληγαν στη θάλασσα. Αποθήκευσαν τα τσιγάρα λοιπόν όπου μπορούσαν, σε αποθήκες, κατοικίες, φούρνους, στάβλους, λινούς.

 

Σαν μαθεύτηκε το γεγονός από τις Αρχές, οι ναυτικοί συνελήφθησαν και ύστερα από έρευνες εντοπίστηκαν και τα τσιγάρα στα σπίτια των χωρικών και από εκεί μεταφέρθηκαν στο τελωνείο του νησιού. Αργότερα ακολούθησε δίκη, κατά την οποία καταδικάστηκαν ο πλοιοκτήτης και οι πειρατές – λαθρέμποροι, τα δε τσιγάρα πουλήθηκαν σε πλειστηριασμό και οι Ιταλοί απελάθηκαν στην πατρίδα τους.

Ακολούθησε στη συνέχεια η λεηλασία του πλοίου. Όποιος ήθελε, πήγαινε στο προσαραγμένο πλοίο και αποσπούσε ό,τι μπορούσε να μεταφερθεί από αυτό. Τα πάντα έγιναν φύλλο και φτερό. Έμεινε σκέτο κουφάρι, να χτυπιέται από τον αγέρα, να σκουριάζει και να κατατρώγεται από την αλμύρα του θαλασσόνερου. Παράλληλα, τα κύματα συσσώρευαν σιγά σιγά όλο και περισσότερα βότσαλα μεγαλώνοντας την σπιάντσα και αποκόβοντας την επαφή του πλοίου με τη θάλασσα.

Η δικαστική διαμάχη

 

Η δικαστική διαμάχη μεταξύ ιδιοκτητών, δήμου Ζακύνθου και ΤΕΙ Ιονίων Νήσων ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2016 όταν κατατέθηκε αγωγή από τον Αλέξανδρο Σουλάνη, τον έναν εκ των ιδιοκτητών του πλοίου

Την Τετάρτη (07/02/2024) εκδικάστηκε στον Άρειο Πάγο η αίτηση αναίρεσης των κληρονόμων των ιδιοκτητών του «Παναγιώτη», του διάσημου ναυαγίου στη Ζάκυνθο, οι οποίοι διεκδικούν την ιδιοκτησία του πλοίου από το ελληνικό δημόσιο εδώ και χρόνια, προκειμένου, όπως ισχυρίζονται, να αναλάβουν την επισκευή και τουριστική αξιοποίησή του σε συμφωνία πάντα με δημόσιους φορείς ή και ιδιωτικές εταιρείες.

Η δικαστική διαμάχη μεταξύ ιδιοκτητών, δήμου Ζακύνθου και ΤΕΙ Ιονίων Νήσων ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2016 όταν κατατέθηκε από τον Αλέξανδρο Σουλάνη, τον έναν εκ των ιδιοκτητών του πλοίου – οι άλλοι δυο ήταν οι Παναγιώτης Λυσικάτος και Ευστράτιος Σταυράκης, όλοι τους ναυτικοί – αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Ειρηνοδικείο Ζακύνθου. Το 2017 το Ειρηνοδικείο απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα και οι ιδιοκτήτες προσέφυγαν στο Πρωτοδικείο, το οποίο απέρριψε και αυτό τα ασφαλιστικά μέτρα. Το 2021 οι κληρονόμοι των τριών ναυτικών κατέθεσαν αίτηση αναίρεσης της απόφασης του μονομελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου στον Άρειο Πάγο.

 

«Πιστεύουμε στην ελληνική δικαιοσύνη και πιστεύουμε ότι θα δικαιωθούμε, λένε οι ιδιοκτήτες του ναυαγισμένου πλοίου. Τόσα χρόνια έχουμε βγει αληθινοί μιας και το ελληνικό δημόσιο δεν ασχολείται με το πλοίο με αποτέλεσμα αυτό να διαλυθεί. Θέλουμε να μας επιτρέψει ο Άρειος Πάγος να ασχοληθούμε στο μέτρο που μπορούμε. Οι προηγούμενες αιτήσεις μας μέσω των ασφαλιστικών μέτρων που έχουμε καταθέσει απορρίφθηκαν με την αιτιολογία ότι το ελληνικό δημόσιο έχει τη νομή και την ιδιοκτησία στο πλοίο και εκείνο θα ασχοληθεί και θα το φτιάξει. Δυστυχώς όλα αυτά αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες γιατί στην πραγματικότητα δεν έγινε τίποτε. Ακόμη και η Επιτροπή που συστήθηκε με τυμπανοκρουσίες διαλύθηκε» ανέφερε στο protothema.gr ο δικηγόρος των κληρονόμων των ιδιοκτητών του πλοίου κ. Δημήτρης Βιδάκης.

Όπως εξηγεί ο κ. Βιδάκης «με βάση τα επίσημα δημόσια έγγραφα του κράτους (Λιμεναρχείο –Νηολόγιο Πειραιώς) οι Παναγιώτης Λυσικάτος, Σουλάνης Αλέξανδρος και Ευστράτιος Σταυράκης είναι οι νόμιμοι συνιδιοκτήτες. Επίσης το ελληνικό δημόσιο, από το 2016, που ξεκινήσαμε τον δικαστικό αγώνα δεν έχει εμφανιστεί να κάνει αναγνώριση κυριότητας, ενώ έχουμε στείλει σε όλα τα υπουργεία και την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και την αίτηση αναίρεσης και ποτέ το ελληνικό δημόσιο δεν διεκδίκησε την ιδιοκτησία». Πράγματι, σύμφωνα και με το πιστοποιητικό κυριότητας πλοίου, το οποίο εκδόθηκε στις 14 Ιουλίου του 2014 από τον τομέα νηολογιών και ναυτικών υποθηκολογιών του κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά, ιδιοκτήτες του «Παναγιώτη» εμφανίζονται οι τρεις ναυτικοί.

 

Εφόσον, οι κληρονόμοι των ιδιοκτητών δικαιωθούν στον Άρειο Πάγο τότε θα μπορέσουν, όπως επισήμανε ο κ. Βιδάκης, έχοντας τη νομική ισχύ της απόφασης, να πραγματοποιήσουν όλες εκείνες τις ενέργειες που απαιτούνται για τη διάσωση και τουριστική αξιοποίηση του ναυαγίου σε συνεργασία με δημόσιους φορείς και ιδιώτες.

Πηγές:

Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Libro», τεύχος 12 του 2008 (Γιάννης Δεμέτης)

 (https://www.periodiko.net/η-ιστορία-πίσω-από-το-διάσημο-ναυάγιο-τ/

https://e-nautilia.gr/nauagio-zakunthou-ston-areio-pago-oi-klironomoi-pou-zitoun-to-ploio-apo-to-dimosio/

https://eleftherostypos.gr/ellada/navagio-giati-kindynevei-na-chathei-i-diasimi-paralia-i-dikastiki-diamachi-tou-dimou-zakynthou-me-tous-idioktites-tou-ploiou

Τα γκρεμισμένα αριστουργήματα του Ερνέστου Τσίλερ

 

Το ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα, που βρισκόταν στην Πειραιώς. Σώζεται μόνο το παρεκκλήσι που βλέπετε μπρος στην πολυκατοικία.

 

Τα γκρεμισμένα αριστουργήματα του Ερνέστου Τσίλερ

 

Τα όμορφα νεοκλασικά το ίδιο όμορφα κατεδαφίζονται, όπως αποδεικνύεται και για ό,τι αφορά τα έργα του Ερνέστου Τσίλερ του βαυαρού αρχιτέκτονα που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της Αθήνας. Πράγματι πολλά από τα κτίρια τα οποία σχεδίασε ο Τσίλερ, έπεσαν θύματα της αντιπαροχής και της νεοελληνικής αδιαφορίας.

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ 

 

 «Πάνω από 500 κτίρια είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει, ανάμεσά τους ταπεινές οικίες, μέγαρα, ναούς, θέατρα αγορές, δημαρχεία ως και ταφικά μνημεία» τονίζει η υπεύθυνη των αρχιτεκτονικών αρχείων του Μουσείου Μπενάκη Μάρω Καρδαμίτση - Αδάμη. Η ίδια στον τόμο με τίτλο «Ερνεστ Τσίλερ 1837 -1923: Η τέχνη του κλασικού» (εκδόσεις «Μέλισσα») παρουσιάζει τα σημαντικότερα των υπαρχόντων σε αντιπαράθεση με τα σχέδια του Βαυαρού αλλά και κάποια που πλέον δεν υπάρχουν.

Ακόμα όμως και αυτά που γλίτωσαν έχουν υποστεί αλλοιώσεις, ειδικά στη διακόσμησή τους. Είναι τα αγάλματα που λείπουν συχνά από τις προσόψεις και οι απολήψεις με τις χαρακτηριστικές γλάστρες στις οροφές (Μέγαρο Μελά, Ιταλική Πρεσβεία, Ιλίου Μέλαθρον, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, Μέγαρο Κούπα) όπως και οι θόλοι στους γωνιακούς πυργίσκους (Δημαρχείο Ερμούπολης). Αλλαγές έχουν γίνει και σε κτίρια τα οποία σχεδιάστηκαν αρχικά ως οικίες και πολύ αργότερα μετατράπηκαν σε εμπορικούς χώρους (Πιάτσα Μελά αλλά και το τελευταίο σπίτι στο οποίο έζησε ο Τσίλερ, στη γωνία Σέκερη και Σόλωνος).

 

 

Τα παραπάνω ωστόσο αποτελούν απλώς πταίσματα. Είναι άλλα τα αρχιτεκτονικά εγκλήματα, με πρώτο και μεγαλύτερο ανάμεσά τους την κατεδάφιση του Δημοτικού Θεάτρου της Αθήνας, επί δημαρχίας Κώστα Κοτζιά. Η κατεδάφιση του κτιρίου έγινε το 1939 με εντολή του, την ώρα μάλιστα που είχαν ήδη παραγγελθεί υλικά για τις αναγκαίες επισκευές που είχε ανάγκη το θέατρο, το οποίο βαρυνόταν και από ιδιαίτερες ιστορικές μνήμες αφού σ' αυτό όπως και στο Δημοτικό Πειραιώς είχαν βρει καταφύγιο οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Στο κέντρο της Αθήνας, γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Ηρώδου Αττικού, σημειώνεται μια ακόμα καταστροφή. Υπήρχε εκεί η τριώροφη πολυκατοικία, η πρώτη της Αθήνας, που ανέγειρε το 1893 ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου, σε σχέδια Τσίλερ, με όψεις και επί των δύο οδών και με αρμό διαστολής που στεφανωνόταν από πυργίσκο. Γκρεμίστηκαν τα δύο τρίτα της για να ανεγερθεί νέα οικοδομή και απόμεινε μόνο ένα τμήμα της στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας. Στο κτίριο αυτό είχε στεγαστεί κάποτε και η αμερικανική πρεσβεία.

 

Έτερο κτίριο που κατεδαφίστηκε το 1930 ήταν το ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα στην οδό Πειραιώς. Από αυτό πλέον απομένει μόνο το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Στη διάρκεια της Κατοχής το ορφανοτροφείο είχε μετατραπεί σε φυλακή.

 

Ένα παρεκκλήσι έχει απομείνει επίσης από τη βίλα Θων στους Αμπελόκηπους, που έκτισε ο Νικόλαος Θων στη δεκαετία του 1880. Επρόκειτο για έπαυλη με τρούλο που την αγκάλιαζε τεράστιος κήπος με λιμνούλες, σιντριβάνι, παγκάκια, φανοστάτες και μεγάλα κλουβιά με πουλιά. Υπήρχαν ακόμα οκτώ αγάλματα από τους γλύπτες Γεώργιο Βρούτο και Γεώργιο Φυτάλη, αλλά και 50 προτομές αγωνιστών. Στις αρχές του 20ού αιώνα ο κήπος ήταν ανοικτός για το κοινό και στο εσωτερικό του λειτουργούσε μπιραρία, όπως αναφέρει η Μάρω Αδάμη. Η έπαυλη ανατινάχτηκε στη διάρκεια των μαχών τον Δεκέμβρη του 1944, ενώ ό,τι απέμεινε από αυτή κατεδαφίστηκε δυο χρόνια αργότερα.

 

 

Ενα ακόμα καταστροφικό όργιο έγινε στην Καστέλα. Στη δεκαετία του 1860 ο Τσίλερ είχε αγοράσει μια μεγάλη έκταση εκεί, συγκεκριμένα στην πλατεία Αλεξάνδρας, όπου έκτισε μια μικρή συνοικία. Να πώς την περιγράφει η Πηνελόπη Δέλτα στον «Τρελαντώνη»: «Επτά ήταν τα σπίτια του Τσίλερ, όλα στην αράδα κι ενωμένα, το πρώτο, το ακριανό, μεγάλο με τρία πρόσωπα, τ' άλλα όλα όμοια με μια βεραντούλα προς τη θάλασσα και μιαν αυλή στο πίσω μέρος προς το λόφο. Στο πρώτο, το μεγάλο σπίτι, κάθονταν ο Βασιλέας, στο δεύτερο μια Ρωσίδα, κυρία της τιμής της Βασίλισσας, στο τρίτο ο Αντώνης με τ' αδέλφια του και το θείο του και τη θεία, και στ' άλλα παρακάτω, διάφοροι άλλοι, που σαν τον Βασιλέα είχαν κατέβει από τας Αθήνας να περάσουν τους ζεστούς μήνες του καλοκαιριού κοντά στην Πειραιώτικη θάλασσα».

Απ' όλα αυτά δεν έχει απομείνει τίποτα. Κατεδαφίστηκε ακόμα και η οικία Πατσιάδη, ενώ ένα δεύτερο σπίτι ιδιοκτησίας του ιδίου στέκει ακόμα στη γωνία της πλατείας Αλεξάνδρας και στεγάζει καφετέρια στο ισόγειο. Κατεδαφίστηκε τέλος το πρώτο βασιλικό περίπτερο που είχε σχεδιάσει και χτίσει ο Τσίλερ στο Τατόι.

 

Με εξαίρεση το Δημοτικό Θέατρο της Ζακύνθου, που έπεσε με τους σεισμούς, η καταστροφή των έργων του Τσίλερ έγινε από ανθρώπινα χέρια. Σ' αυτά που αναφέραμε παραπάνω, κατά την κυρία Αδάμη πρέπει να προστεθούν πολλά περισσότερα τόσο στην Αθήνα, όσο και στην επαρχία, κυρίως στην Πάτρα και το Αίγιο.

Πηγή

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΚΟΛΠΟΣ ΑΛΥΚΑΝΑ : ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΓΕΩΛΟΓΩΝ !

 

Λύνεται το μυστήριο σχηματισμών στο βυθό της Ζακύνθου

Σε νέα φάση μπαίνει πλέον η αναζήτηση περισσοτέρων στοιχείων για τα  ευρήματα που εντοπίσθηκαν τον Μάιο στον κόλπο Αλυκανά, στη Ζάκυνθο. Υπενθυμίζεται ότι στον βυθό της θάλασσας εντοπίστηκαν διάσπαρτες σε μεγάλη έκταση, βάσεις "κιόνων" και πετρώματα αγνώστου  προελεύσεως. Οι πρώτες εκτιμήσεις του Ιουνίου 2013 κάνουν λόγο για ευρήματα λιμανιού της μυκηναϊκής περιόδου τελικά όμως όλοι βρέθηκαν προ εκπλήξεως και ενώπιον ενός αβιβλιογράφητου πρωτοφανούς γεωλογικού φαινομένου.

Διαβάστε παρακάτω δύο άρθρα με το τί τελικά εντοπίστηκε και ποια ήταν η αρχική εκτίμηση.

Ζάκυνθος: 

Σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο 

στο κόλπο Αλυκανά  

Σύμφωνα με έκθεση των ειδικών που μελέτησαν τα πετρώματα πιστοποιήθηκε ότι δεν πρόκειται για ίχνη αρχαίου οικισμού, όπως αρχικά είχε εκτιμήσει το υπουργείο Πολιτισμού, βάσει των φωτογραφιών που είχαν ληφθεί, αλλά για ένα σπάνιο αποτύπωμα γεωλογικών διεργασιών που έλαβαν χώρα πριν τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια. Την έκθεση που συνυπογράφουν ο Δρ. Μιχαήλ Σταματάκης, καθηγητής Βιομηχανικών Ορυκτών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Μαγδαληνή Αθανασούλα, καταδυόμενη αρχαιολόγος της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και ο Πέτρος Τσαμπουράκης, δύτης και τεχνικός βυθού της ίδιας υπηρεσίας, έδωσε στη δημοσιότητα σήμερα ο αντιδήμαρχος Ζακύνθου Άκης Λαδικός. Το συμπέρασμα της έκθεσης καταλήγει στο ότι τα ευρήματα δεν είναι ανθρωπογενή, αλλά έχουν τεράστιο επιστημονικό ενδιαφέρον, αφού δεν ταυτίζονται με άλλες φυσικές δομές που περιγράφονται στην διεθνή βιβλιογραφία. Το ερευνητικό κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων έφτασε στη Ζάκυνθο τον περασμένο Οκτώβριο με δεδομένο ότι οι αρχικές εκτιμήσεις γύρω από τα ευρήματα τα περιέγραφαν ως αρχαιολογικά. Όπως όμως χαρακτηριστικά επισημαίνεται και στην έκθεση «η προσεκτικότερη και διεξοδικότερη διερεύνηση των ευρημάτων, η πλήρης απουσία άλλων αρχαιολογικών τεκμηρίων στον περιβάλλοντα χώρο που αυτά εντοπίστηκαν και η αποκάλυψη νέων σχηματισμών με ασύμμετρη μορφολογία, δημιούργησαν ερωτηματικά και αμφιβολίες ως προς την αρχική εκτίμηση και έστρεψε τις υποψίες της αρχαιολογικής ομάδας προς την κατεύθυνση ότι ίσως πρόκειται για ιδιόμορφο και σπάνιο αρχαιολογικό φαινόμενο». Για το λόγο αυτό, στην ερευνητική ομάδα ενώθηκε ο καθηγητής Μιχάλης Σταματάκης ο οποίος μάλιστα ερευνά τη γεωλογία του νησιού από το 1984. Η ερευνητική ομάδα προχώρησε σε καθημερινές καταδύσεις, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκε και τοπογραφική αποτύπωση των ευρημάτων. Η αποτύπωση, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, δείχνει ότι το φαινόμενο έχει αναπτυχθεί σε μια σχεδόν γραμμική περιοχή, η οποία έχει μήκος τα 150 μέτρα και βάθος τα 6 μέτρα. Αναφέρεται σχετικά στην έκθεση: «Μετά από διεξοδική και επί τόπου εξέταση των ευρημάτων, που συνοδεύτηκε από επιφανειακό καθαρισμό, μετρήσεις και φωτογράφηση των διάφορων στοιχείων, καθώς και δειγματοληψία των διάφορων μορφολογικών τύπων που εντοπίστηκαν, τα αποτελέσματα είναι τα ακόλουθα: 1. Αλλεπάλληλες φυλλοειδείς - δακτυλιοειδείς αποθέσεις 2. Μορφές καμινάδας 3. Μορφές πλακόστρωτων» Τα δείγματα εστάλησαν για χημική και ορυκτολογική ανάλυση στα εργαστήρια της εταιρείας τσιμέντων ΤΙΤΑΝ Α.Ε στο Καμάρι Βοιωτίας και με την χρήση ακτίνων Χ φάνηκε ότι κυριαρχούν τα ανθρακικά άλατα ασβεστίου- μαγνησίου - σιδήρου, μέταλλα τα οποία συνήθως σχηματίζονται γύρω από αναβλύσεις ρευστών που διαπερνούν πετρώματα ή χαλαρές αποθέσεις που περιέχουν αργιλοπυριτικά ορυκτά. «Άλλα συστατικά περιλαμβάνουν τον χαλαζία, αργιλικά ορυκτά και αστρίους, ενώ ανιχνεύτηκε επίσης χλωριούχο νάτριο από το θαλασσινό νερό. Η χημική ανάλυση ιχνοστοιχείων έδειξε ότι δεν υπάρχει κανένας άξιος λόγου εμπλουτισμός σε πολύτιμα ή ανεπιθύμητα ιχνοστοιχεία, ενώ η ανάλυση των κύριων στοιχείων ανέδειξε την υπεροχή του ασβεστίου, μαγνησίου, σιδήρου και δευτερευόντως του χαλαζία». Ο αντιδήμαρχος Ζακύνθου Άκης Λαδικός, μιλώντας στο ΑΠΕ -ΜΠΕ για το θέμα είπε: «Ξεκινήσαμε με μια άλλη κατεύθυνση αλλά οι έρευνες καταλήγουν ότι τα ευρήματα έχουν γεωλογικό ενδιαφέρον. Στα χέρια μας έχουμε πλέον την προκαταρκτική έκθεση που υπογράφεται από τους κ.κ. Σταματάκη., Αθανασούλα και Ταμπουράκη που καταλήγει πως πρόκειται για σχηματισμούς με γεωλογικό ενδιαφέρον, οι οποίοι είναι σχεδόν αβιβλιογράφητοι σε ότι αφορά το μέγεθος και τον σχηματισμό τους. Ο Δήμος όπως στάθηκε αρωγός στις αρχικές έρευνες έτσι θα σταθεί αρωγός και σε όποια άλλη έρευνα χρειαστεί. Είναι ένα μοναδικό φαινόμενο σε όλο τον κόσμο και σύντομα θα γίνει ραδιοχρονολόγηση για να διαπιστώσουν οι επιστήμονες πότε ακριβώς σχηματίστηκε αυτό το φαινόμενο. Ακόμα ο δήμος προτίθεται να κάνει ήπιες παρεμβάσεις για να δημιουργηθεί ένα γεωλογικό πάρκο» σημείωσε και συμπλήρωσε πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα καταδυτικό κέντρο, το οποίο κάποιος θα μπορούσε να επισκεφτεί».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_18/12/2013_532928

Η ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ

 

Ανακαλύφθηκε αρχαίος οικισμός στην περιοχή του κόλπου του Αλυκανά στη Ζάκυνθο

 

Ενδέχεται να είναι βυθισμένο τμήμα του νησιού Δουλίχιου, του μεγαλυτέρου νησιού του Βασιλείου του Οδυσσέα

ΖΑΚΥΝΘΟΣ – Στο επίκεντρο του αρχαιολογικού ενδιαφέροντος φέρνει και πάλι το νησί μας μια ιδιαίτερα σημαντική ανακάλυψη που αφορά νέα αρχαιολογική θέση με εκτεταμένα βυθισμένα κατάλοιπα που εκτείνονται σε βάθος από 2 έως 6 μ και σε μικρό βάθος από την επιφάνεια της θάλασσας στην περιοχή του κόλπου του Αλυκανά.





Την ανακάλυψή της επιβεβαίωσαν οι υποβρύχιες έρευνες που έκανε στις 13 Μαΐου κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων που μετέβη στο νησί μας για σειρά αυτοψιών, κατόπιν πρόσκλησης του Δήμου Ζακύνθου και ύστερα από υπόδειξη του δύτη κ. Παναγιώτη Βούτου.

Τα ευρήματα

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, τα ευρήματα εντοπίστηκαν σε θαλάσσια περιοχή βόρεια της Ζακύνθου, σε μεγάλη έκταση περίπου 30 στρεμμάτων όπου είναι ορατό πλακόστρωτο, βάσεις κιονοστοιχιών και διάσπαρτο αρχαίο δομικό υλικό. Καταμετρήθηκαν τουλάχιστον 20 βάσεις κιόνων διάσπαρτες στο χώρο με μεγάλη οπή στο κέντρο κυκλικής διατομής 34 περίπου εκ., που υποδηλώνει πιθανόν υποδοχή ξύλινων κιόνων.

Στοιχεία ύπαρξης αρχαίου οικισμού

Οι προκαταρκτικές επιστημονικές παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μεγάλο δημόσιο κτίριο της αρχαιότητας πιθανόν σχετιζόμενο με τον λιμένα της αρχαίας πόλης. Από το μέγεθος του κτιρίου όμως υποδηλώνεται η ύπαρξη σημαντικού αρχαίου οικισμού στην περιοχή. Η χρονολόγηση των ευρημάτων δεν είναι ακόμη δυνατή λόγω της απουσίας επιφανειακής κεραμικής στο χώρο. Κάποιοι αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να προέρχονται από βυθισμένο τμήμα του νησιού Δουλίχιου, του μεγαλυτέρου νησιού του Βασιλείου του Οδυσσέα.

Συμβολή στην αρχαία ιστορία


Από ότι φαίνεται ο Αλυκανάς αποτέλεσε σημαντικό Μυκηναϊκό Κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι το 1934 η Αγγλίδα Αρχαιολόγος Sylvia Brenton είχε βρει θολωτό μυκηναϊκό τάφο καταδεικνύοντας ότι η ευρύτερη περιοχή του Αλυκανά είχε ξεχωριστή θέση στην έρευνα και μεγάλη συμβολή στην αρχαία ιστορία.

Α. Λαδικός: “Πρόκειται για κάτι σπουδαίο”

“Πρόκειται για κάτι μεγάλο. Είμαστε ακόμη στην αρχή και δεν ξέρω που θα μας βγάλει”, ήταν το σχόλιο του αντιδημάρχου Άκη Λαδικού, αμέσως μετά την επίσημη δημοσιοποίηση του θέματος από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο κ. Λαδικός δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο τη συγκρατημένη χαρά και αισιοδοξία του θα περιμένει τα νέα δεδομένα που θα προκύψουν από την περαιτέρω έρευνα και αποτύπωση. Παράλληλα, όπως, πράττει κάθε φορά είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί με κάθε τρόπο για την προβολή του νησιού μας.

Στα πλαίσια αυτά σήμερα αναμένεται να έχει συνάντηση με τον λιμενάρχη Ζακύνθου προκειμένου να συζητήσουν το ενδεχόμενο φύλαξης της περιοχής.

Π. Βούτος: “Νιώθω ικανοποίηση που βοήθησα”



“Πρωτόγνωρο και όμορφο συναίσθημα”, ήταν οι λέξεις με τις οποίες περιέγραψε στην “Ημέρα” εκείνο που ένιωσε ο δύτης Παναγιώτης Βούτος εκείνο που ένιωσε όταν αντίκρισε τον υποθαλάσσιο “θησαυρό”.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί του μας δήλωσε ότι “είμαι δύτης πολλά χρόνια. Το 2012 τράβηξαν κάποιες φωτογραφίες τις οποίες όταν είδα προσεκτικά διαπίστωσα περι τίνος πρόκειται. Τον περασμένο Αύγουστο παρέδωσα το cd στην αρχαιολόγο κ. Νικολιά και κατόπιν ενεργειών και πιέσεων του κ. Λαδικού ήρθε στο νησί μας κλιμάκιο της Εφορίας Ενάλιων Αρχαιοτήτων. Δεν σας κρύβω ότι το συναίσθημα που ένιωσα ήταν πολύ όμορφο. Όχι γιατί στάθηκα αφορμή να βγει στην “επιφάνεια” το θέμα, όσο διότι έτσι όλοι μας θα μάθουμε επιτέλους πόσο σημαντικό πολιτισμό και ιστορία έχει το νησί μας”.

Έρχονται νέα δεδομένα

Η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων σε συνεργασία με τον Δήμο Ζακύνθου, θα προχωρήσει άμεσα σε πιο εκτεταμένη έρευνα και στην αποτύπωση του αρχαιολογικού χώρου, που θα μας δώσει νέα σημαντικά δεδομένα για την τοπογραφία και την ιστορία της αρχαίας Ζακύνθου. Η αποτύπωση θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του Σεπτέμβρη από πολυμελές κλιμάκιο της Εφορίας. Παράλληλα, στο νησί μας έχουν προσκληθεί και θα βρίσκονται εντός 15νθημέρου σπηλαιολόγοι και παλαιοντολόγοι προκειμένου να καταγράψουν και αποτυπώσουν τις σπηλιές που υπάρχουν στη Ζάκυνθο.

Η “ΗΜΕΡΑ”

Η εφημερίδα μας από την πρώτη στιγμή υπήρξε γνώστης των ερευνών καθώς και του CD με τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν και περιήλθαν σε γνώση του δήμου, με ενέργειες του οποίου ξεκίνησε όλη η ιστορία. Ωστόσο, για λόγους ασφαλείας μέχρι σήμερα δεν προβήκαμε σε καμία δημοσίευση. Όπως πράξαμε μέχρι σήμερα, χειριζόμενοι με σεβασμό παρόμοιες ανακαλύψεις Ολλανδών ερευνητών στο νησί μας, το ίδιο θα εξακολουθήσουμε να πράττουμε και τώρα. Γίνεται, όμως, καταφανές ότι η Δημοτική Αρχή είναι μπροστάρης και αυτή τη φορά, λαμβάνει την πρωτοβουλία να αναδείξει το θέμα και να καταστήσει το νησί μας πόλο πολιτιστικής αναφοράς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαφυλάσσοντας τους θησαυρούς μας μπορούμε να προσελκύσουμε περισσότερους τουρίστες αρκεί να τους “διαφημίσουμε” σωστά!

Πηγή: ΗΜΕΡΑ τση Ζάκυθος

Τσίκνα ή τσουκνίδες;

Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΛΕΜΟΤΟΜΟΣ

Η Ζάκυνθος, όπως και όλα τα άλλα Επτάνησα, έχοντας μια διαφορετική ιστορία και ζώντας άλλες εμπειρίες στο παρελθόν της, έχει πολλές ιδιορρυθμίες στα έθιμά της και αρκετές «παραξενιές» στην καθημερινότητά της. 

 

   Πολύ συχνά ακούμε την έκφραση «εδώ αυτό γίνεται διαφορετικά», που με ιδιαίτερη υπερηφάνεια καυχώνται και τονίζουν οι κάτοικοι του νησιού. Για παράδειγμα εδώ ο Εσταυρωμένος βγαίνει στο ενδέκατο ευαγγέλιο της ακολουθίας των Αγίων Παθών της Μεγάλης  Πέμπτης και όχι στο πέμπτο, όπως αλλού συμβαίνει, οι «Αγγελικές» γιορτάζουν στην γιορτή των Εισοδίων της Παναγίας (Κυρίας των Αγγέλων) και όχι των Ταξιαρχών, την «μαλλιαρή» την πιάνουμε μπαίνοντας ο Αύγουστος και όχι της Αναλήψεως και πολλά άλλα, που ο χώρος δεν μας επιτρέπει να καταγράψουμε.

 

   Μια διαφορετικότητα υπάρχει και στην περίοδο του καρναβαλιού, που αυτές τις μέρες βιώνουμε και αληθινά και εδώ οι ιδιορρυθμίες και οι διαφορετικότητες είναι πάμπολλες. 

 

   Ας μην ασχοληθούμε με όλες, κάτι τέτοιο απαιτεί δουλειά, χρόνο και χώρο, αλλά ας σταθούμε σε μια ημέρα της Αποκριάς, που είναι και από τις πιο χαρακτηριστικές της. Πρόκειται για την αγαπητή σε όλους Τσικνοπέμπτη, η οποία σε όλη την Ελλάδα έχει πάρει τ’ όνομά της από την τσίκνα των κρεάτων, που ψήνονται και παραπέμπουν σε αρχαιοελληνικές θυσίες και προσφορές στους Θεούς.

 

   Στη Ζάκυνθο, όμως, το γνήσιο έθιμο είναι εντελώς διαφορετικό. Δεν υπάρχει τσίκνισμα, αλλά την ημέρα αυτή έχει την τιμητική του το ποικίλα πολύτιμο φυτό τσουκνίδα ή τσουκουνίδα, όπως τοπικά λέγεται και αυτό χαρακτηρίζει την δική μας Πέμπτη της Αποκριάς.

 

   Από νωρίς, λοιπόν, το πρωί, σαν είμαστε παιδιά κόβαμε από τους αγρούς το παράξενο αυτό δείγμα της χλωρίδας μας και κυνηγούσαμε ο ένας τον άλλον, χτυπώντας τον μ’ αυτό και κάνοντας τα γυμνά μέλη του σώματος να κοκκινίζουν και να έχουν για ώρα φαγούρα.

 

   Την μέρα αυτή το πρώτο που φροντίζαμε ήταν να φοράμε μακριά ρούχα, για ν’ αποφύγουμε, όσο γίνεται, τις επιθέσεις. Προτιμούσαμε επιτακτικά πουκάμισα μέχρι τα δάχτυλα και πανταλόνια μέχρι τον αστράγαλο. Παρόλα αυτά όμως δεν αποφεύγαμε τα τσικνίσματα και δεν γλυτώναμε από τις φιλικές επιθέσεις. Ήταν μια συνήθεια, που δεν σε νευρίαζε και ένα έθιμο, το οποίο δεν σε έκανε να μαλώνεις με τους φίλους σου. Ένα είδος μάντζιας και αυτό, το οποίο ταίριαζε άριστα στο ελεύθερο και αποκριάτικο κλίμα της Αποκριάς, που ζούσαμε.

 

   Πολλοί, μάλιστα, συνήθιζαν να φτιάχνουν και ματζέτα με φιόρα, συνήθως μανουσάκια, τα οποία αυτές τις μέρες φύονται άφθονα στο νησί και στη μέση να βάζουν, σε κρυφό σημείο, μια τσουκνίδα. Τα χάριζαν σε κάποιον ή πιο συχνά σε κάποια, αυτός ή αυτή τα μύριζε, για να χαρεί την ευωδία τους και η μύτη του γινόταν κατακόκκινη.

 

   Χαρακτηριστικό φαγητό της ημέρας το «ξινιστό», το οποίο μαγειρευόταν πατροπαράδοτα σε όλα τα σπίτια, ενώ σε μερικά χωριά της ορεινής ζώνης οι νοικοκυρές έφτιαχνα ένα είδος κρεατόπιτας, με μια πατροπαράδοτη συνταγή.

 

   Η εικόνα που παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια στο νησί, με τις υπαίθριες ψησταριές και τις επιδεικτικές ευωχίες, καμιά σχέση δεν έχει με την παράδοσή μας και έχει μπει στον τόπο μας από κακό μιμητισμό, όπως ακριβώς η πρόσφατη βασιλόπιτα και ο έσχατος οβελίας του Πάσχα…

 

   Ψητά στους δρόμους της πόλης μας δεν είχαμε την ημέρα της Τσικνοπέμπτης, αλλά στην γιορτή της Αναλήψεως, τότε που απαραίτητο ήταν να κατέβουν όλοι στο κάποτε φημισμένο πανηγύρι της κεντρικής εκκλησίας της πόλης, της φαμιλιακής των Μαρτελάων και ν’ αγοράσουν την απαραίτητη ψητούρα στην γνωστή, τότε, χαρτουλίνα.

 

   Από το αγαπητό σε όλους αυτό αντέτι προέρχεται και η παροιμιακή φράση, που συχνά λέγεται σε περιπτώσεις αναβολής ή μη πραγματοποίησης της υπόσχεσης: «Τση Ανάληψης, κουμπάρε, θα την φάμε την γαρδούμα».

 

   Για να συνεχίσεις και ν’ αναβιώσεις ένα έθιμο, πρέπει πρώτα να το γνωρίζεις και να έχεις βρει την ερμηνεία του. Διαφορετικά είσαι επίφοβος, όπως τελευταία συχνά και με πολλούς συμβαίνει.

 

   Η αντιγραφή δείχνει έλλειψη παιδείας, άρνηση στο δικό σου. Όμως αυτό είναι οι ρίζες σου, το στήριγμά σου. Ακόμα και αν περιέχει παρερμηνεία.

 

   Μακάρι να συνεχίσουμε να γιορτάζουμε την Τσικνοπέμπτη με τσουκνίσματα. Είμαστε λάθος, μα αυτή είναι η δική μας αλήθεια.

   Διαφορετικά μας έχει κυριεύσει το ψέμα.

http://www.parathemata.com/2013/03/blog-post_3.html