Η ναρκισσιστική κοινωνία

 

Η ναρκισσιστική κοινωνία

 

Κάποτε μας κυβερνούσε το σύνδρομο του Οιδίποδα. Σήμερα όμως μας βασανίζει το σύνδρομο του Νάρκισσου. Πρόκειται για παθολογικές καταστάσεις που αφορούν τη σχέση μας με την εξουσία και τις Αρχές και επιτείνουν τις υπαρξιακές μας αγωνίες. Το ερώτημα που κάποτε θέταμε ήταν «τι μου επιτρέπεται να πράξω;», το οποίο αντικαταστάθηκε σταδιακά από το εξίσου εφιαλτικό «τι είμαι ικανός να πράξω;». Ο Γάλλος συγγραφέας και ψυχολόγος Αλέν Ερενμπέργκ χαρακτηρίζει αυτή τη διαδικασία μετάβασης «ιδιωτικοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης».

Το αίσθημα του συνανήκειν, το οποίο διαμορφώνεται από τη σταθερή δουλειά, την οικογένεια, την πατρίδα, τη συμμετοχή στα κοινά, έχει υπαναχωρήσει ή και εξαφανιστεί. Τη θέση του έχει πάρει ένας παρανοϊκός ατομικισμός, η σολιψιστική εμμονή στην οθόνη, οι αποσωματοποιημένες απολαύσεις των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης, η ζωή α λα καρτ, όπως την ορίζουν τα εκατοντάδες κανάλια της τηλεόρασης και τα χιλιάδες μπλογκ. Σε αυτόν τον μοναχικό θάλαμο της ενδοσκόπησης και της φιλαυτίας, είναι φυσικό να εντείνεται το προσωπικό άγχος.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που απαντάται σε όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες της παγκοσμιοποίησης, από την Αμερική του φιλελευθερισμού έως τη Γαλλία της σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης. Όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος νιώθει τα συμπτώματα της ναρκισσιστικής νεύρωσης. Είμαστε τόσο μόνοι όσο και τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από τον Ατλαντικό με συστήματα δορυφορικής πλοήγησης.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά τις προάλλες, καθώς το δικαστήριο με είχε καλέσει ως ένορκο σε μια δίκη που διεξήχθη στη Νέα Υόρκη. Αν και ήταν ομολογουμένως ενοχλητική η συμπεριφορά ορισμένων από τα ακόμη 22 άτομα που είχαν κληθεί μαζί μου, η εμπειρία ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από την απομόνωση του πληκτρολογίου. Στη διάρκεια της δίκης, οι ένορκοι μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον. Αφού αποφανθήκαμε σε μια δίκη που περιελάμβανε φόνο, βιασμό, απάτη και πρόκληση σωματικής βλάβης, οι δρόμοι μας χώρισαν με αγκαλιές και φιλοφρονήσεις. Στην πορεία μάθαμε κάτι απίστευτο: να ακούμε ο ένας τον άλλον, να αποδεχόμαστε τις διαφορές μας και να φτάνουμε σε ένα κοινό συμπέρασμα παρά τις διαφωνίες μας. Η Αμερική θα μπορούσε να χρησιμοποιεί συχνότερα αυτή τη διαδικασία. Είμαστε μια κοινωνία ανθρώπων απομονωμένων, θυμωμένων και αγχωμένων, οι οποίοι, κοιτώντας συνεχώς τον εαυτό τους στον καθρέφτη, στο τέλος παραλύουν.

Ετσι έρχομαι και στο θέμα της μεταρρύθμισης στον χώρο της υγείας: ένα θέμα που αφορά το μέλλον του έθνους μας και έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Για να λυθεί, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι η δημόσια υγεία και η ασφάλιση είναι τα κατεξοχήν ζητήματα που αφορούν την κοινωνία συνολικά. Εάν όλοι μοιραστούμε το κόστος και τους κινδύνους, τότε όλοι μαζί θα γίνουμε μια πιο υγιής κοινωνία. Αυτό έκαναν και όλες οι άλλες ανεπτυγμένες χώρες και καμία τους δεν έχει 30 εκατ. ανασφάλιστους, όπως εμείς.

Όπως αντιλαμβάνομαι όμως, το κίνημα των «τσάι πάρτι» αντιδρά στη δημόσια σπατάλη, στη διάσωση των μεγάλων εταιρειών με λεφτά των φορολογουμένων και στο διογκούμενο δημόσιο χρέος. Απεχθάνονται επίσης τις παρεμβατικές κυβερνήσεις. Αν όμως πραγματικά τους ανησυχούν η σπατάλη και το χρέος, τότε τι έχουν να πουν για το γεγονός ότι 1.800 άνθρωποι χρεοκοπούν κάθε μέρα στη χώρα μας εξαιτίας του κόστους της υγειονομικής περίθαλψης; Πώς εξηγούν ότι στις ιδιωτικές εταιρείες το κόστος των διοικητικών υπηρεσιών που επιβαρύνει κάθε ασφαλιστικό συμβόλαιο ανέρχεται σε 25%-30% της τελικής τιμής (ενώ στη Medicare είναι μόλις 6%); Το διαρκώς αυξανόμενο κόστος της ασφάλισης απειλεί τη σταθερότητα των αμερικανικών επιχειρήσεων και τις εμποδίζει να προσλαμβάνουν νέους εργαζομένους. Επίσης, η γραφειοκρατία για να αποζημιωθεί κανείς από ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία είναι ατελείωτη, ενώ ταυτόχρονα το σύστημά μας στοιχίζει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους που θα ζούσαν αν υπήρχε καθολική ασφαλιστική κάλυψη στις ΗΠΑ.

Οι Αμερικανοί λένε ότι δεν θέλουν να τους νταντεύει το κράτος, όπως γίνεται στην Ευρώπη. Εντάξει, ας το δεχθώ λοιπόν! Όπως λέει και ένας φίλος μου δικηγόρος όμως, όταν πρόκειται για θέματα υγείας «είναι καλύτερο να εμπλέκεται το κράτος, το οποίο λογοδοτεί στους πολίτες, παρά οι επιχειρήσεις που λογοδοτούν μόνο στους μετόχους τους».

Όλα όσα λέγονται περί κοινωνικοποίησης της οικονομίας λόγω της μεταρρύθμισης που προωθείται στον χώρο της υγείας είναι σαχλαμάρες. Οι κυβερνητικοί οργανισμοί Medicare και Medicaid ήδη παρέχουν κάλυψη στους μισούς Αμερικανούς ασφαλισμένους και το κάνουν πολύ πιο αποτελεσματικά από τις ιδιωτικές εταιρείες. Το κόστος περίθαλψης ανά ασφαλισμένο αυξήθηκε κατά 4,9% την τελευταία δεκαετία για τη Medicare, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στον ιδιωτικό τομέα ήταν 7,1% το διάστημα μεταξύ 1998 και 2008. Για ποιο λόγο λοιπόν η Μedicare να μην είναι μία επιλογή -μία επιλογή επαναλαμβάνω- για τον καθένα μας; Άλλωστε οι Ρεπουμπλικανοί υποτίθεται ότι πρεσβεύουν το δικαίωμα στην επιλογή. Η ίδρυση δημόσιου φορέα ασφάλισης θα συνιστούσε αναγνώριση εκ μέρους της αμερικανικής κοινωνίας ότι έχουμε κοινό συμφέρον να προστατεύουμε ως πολίτες την υγεία των συμπολιτών μας. Με καλύτερη χρήση των διαθέσιμων πόρων, 350 εκατομμύρια χέρια θα έσμιγαν μαζί.

Η άλλη επιλογή είναι να γυρίσουμε ο ένας την πλάτη στον άλλον και, όπως ο Νάρκισσος, να κοιτάμε συνεχώς το είδωλό μας στον καθρέφτη.

 

The New York Times/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

https://www.kathimerini.gr/opinion/718935/i-narkissistiki-koinonia/

Οι σοφοί, ο νόμος 4387 και η ιδιωτική ασφάλιση

Οι σοφοί, ο νόμος 4387 και η ιδιωτική ασφάλιση

Γράφει η Βαλίνα Κατσιούλα 

Τον Αύγουστο του 2015, ο κ. Κατρούγκαλος σαν Υπουργός Εργασίας δημιούργησε την επιτροπή των σοφών, επιλέγονται έξυπνα άτομα τα οποία γνώριζε και με κάποια από αυτά είχε ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Η  πλειοψηφία των μελών της επιτροπής που αποφασίζει για το πως θα είναι η ζωή μας στο μέλλον, είχαν σχέση με το Δικαστικό ή Νομικό σώμα της χώρας μας. Πολλοί αναρωτήθηκαν τι θέλουν τόσοι δικαστικοί σε μια επιτροπή που ασχολείται με την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού, η οποία θα έπρεπε λογικά να απαρτίζεται από περισσότεροι αναλογιστές και οικονομολόγους. Η απάντηση είναι ότι οι προτάσεις των εμπειρογνωμόνων δεν έπρεπε να προσκρούουν στις διατάξει του Συντάγματος για να μην επαναληφθεί η ιστορία με το ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές συντάξεων.

Η Επιτροπή συστάθηκε με τη μορφή του «κατεπείγοντος», ώστε να μελετήσει μία πρόταση του υπουργού, Γιώργου Κατρούγκαλου για το νέο ασφαλιστικό και να καταλήξει σε ένα σχέδιο με βάση το οποίο η δαπάνη για τις συντάξει το 2016, θα είναι μειωμένη κατά 2,5 δισ. ευρώ! Αυτό το σχέδιο έπρεπε πάση θυσία να φανεί πως δε συμβαδίζει με τις επιταγές του νέου Μνημονίου και να φανεί ως ανεξάρτητη πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ειδικά του Υπουργού.

Ένα μέλος της επιτροπής ήταν άνθρωπος με ισχυρή τεχνογνωσία στην ιδιωτική ασφάλιση και με εμπειρία για τα πεπραγμένα του μεγαλύτερου δημόσιου ασφαλιστικού φορέα της χώρας, όπως το Ι ΚΑ.

Μετά τα δύο πορίσματα της επιτροπής των Σοφών ερχόμαστε το Μάιο του 2016 στην ψήφιση του νόμου 4387/16, που άρχισε να εφαρμόζεται τον Σεπ/16 με αναδρομικότητα από την 1 Ιουνίου του 2016 και επηρέασε και μείωσε σοβαρά τις καταβαλλόμενες επικουρικές, για αρχή, συντάξεις μας.

Μάλιστα ο τρόπος που επιβλήθηκαν οι μειώσει αυτές είναι ουσιαστικά άδικος και απαράδεκτος αλλά και από την πλευρά εφαρμογής του ακατανόητος.

Είναι γεγονός ότι δημιούργησε καταφανείς ανισότητες ανάμεσα στους Συνταξιούχους, αφού συνταξιούχοι με μεγαλύτερες συνταξιοδοτικές προϋποθέσεις, με την εφαρμογή του συγκεκριμένου νόμου, λαμβάνουν ήδη μικρότερη συγκριτικά επικουρική σύνταξη έναντι άλλων συνταξιούχων με μικρότερες προϋποθέσεις σύνταξης.

Αυτός είναι ο επαναϋπολογισμός των συντάξεων μας που τόσο πολύ υπερηφανευόταν ο Υπουργός. Με αυτό τον τρόπο "εξαφάνισε" τις περικοπές των νόμων του μνημονίου του 2012 που βγήκαν αντισυνταγματικές από το ΣτΕ τον Ιούνιο του 2015 και έβαλε τα θεμέλια της προσωπικής διαφοράς, για την οποία μας έλεγε ότι δεν θα πειραχτεί γιατί θα έχουμε ανάπτυξη με αποτέλεσμα μείωση της ανεργίας. Για τους σημερινούς εργαζόμενους, οι οποίοι θα βγουν σε σύνταξη μετά τα 68 τους χρόνια θα πάρουν την βασική σύνταξη, δηλαδή τα 360, και θα υπολογιστεί μετά, βάσει των εισφορών τους το υπόλοιπο της σύνταξης του. Μάλιστα αυτός που έχει δουλέψει 25 χρόνια με αυτόν που έχει δουλέψει 35 χρόνια, η διαφορά του θα είναι ελάχιστη.

Μην ξεχνάμε ότι οι συντάξεις μας χρηματοδοτούνται από τις εισφορές των εργαζομένων. Όταν λέμε εισφορές λέμε του εργαζόμενου με οκτάωρο και συλλογική σύμβαση. Κάτι που σήμερα έχει καταλυθεί, ανθίζει η ανεργία και η μαύρη εργασία.

Επίσης ο Υπουργός μας είπε ότι με τον 4387 εξαλείφει την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος γιατί δεν ήταν καλή και μας έφερε τον επαναϋπολογισμό που από ότι φαίνεται είναι χειρότερος.

Το ΔΣ του συνδέσμου μας, ενόψει της δημιουργηθείσας αυτής πραγματικής κατάστασης, προσέφυγε με πιλοτική αγωγή των μελών του, μετά από ομόφωνη απόφαση του, στα Διοικητικά Δικαστήρια.

Με την αγωγή του αυτή προσβάλει το νόμο Κατρούγκαλου για κατάδηλη αντισυνταγματικότητα και αντίθεση του προς θεμελιώδεις κανόνες τόσο του Συντάγματος, όσο και του πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Κάτι που δεν αναφέρετε ρητά στον νόμο, αλλά υπάρχει, είναι η προτροπή θα έλεγα προς την ιδιωτική ασφάλιση. Όλοι μέχρι σήμερα ξέρουμε την κοινωνική ασφάλιση και σε αυτή έχουμε καταφύγει για μας ή για τους δικούς μας ανθρώπους. Όσοι από εμάς ή στο στενό μας περιβάλλον αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας έχουμε καταλάβει καλά την σταδιακή εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους. Οι υπόλοιποι θα το καταλάβουν αργότερα μιας και τα προβλήματα υγείας δεν κάνουν διακρίσεις. Να σας θυμίσω ότι στην επιτροπή σοφών, υπήρχαν στελέχη μεγάλων ασφαλιστικών εταιρειών.

Ξέρουμε ή έχουμε ακούσει για την αποδιοργάνωση των νοσοκομείων, έχουμε ζήσει την ουσιαστική κατάργηση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και με ότι αυτό συνεπάγεται. Πληρώνουμε ακριβότερα το φάρμακο, μας μειώνουν τις εξετάσεις τις οποίες πληρώνουμε και ακριβότερα.

Με όλα αυτά τι κάνουν, μας στρέφουν στην ιδιωτική ασφάλιση για την υγεία, την οποία θα χρυσοπληρώνουμε, αλλά και για την σύνταξη μας, όπου τα χρήματα που θα δίνει ο εργαζόμενος θα τα νέμεται η ασφαλιστική εταιρεία και όχι το κοινωνικό κράτος, δηλαδή εμείς. Με αυτό τον τρόπο έχουμε την κατάλυση του Κοινωνικού Κράτους, οι βάσεις του οποίου μπήκαν τον Ιούνιο του 1951 με τον Αναγκαστικό Νόμο 1846/51. (Πρόεδρος της Κυβέρνησης Σοφοκλής Βενιζέλος και Αντιπρόεδρος Γεώργιος Παπανδρέου).

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΦΤΕΡΑ

Δικαστικό μπλόκο στις εταιρείες που... φουσκώνουν τα ασφάλιστρα

Τα δικαστήρια ακύρωσαν αυξήσεις που επέβαλλαν διάφορες εταιρείες σε ασφάλιστρα νοσοκομειακής περίθαλψης τουλάχιστον για μια 5ετία.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ - ΣΤΑΘΜΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΚΟ

Δικαστικό μπλόκο στις εταιρείες που... φουσκώνουν τα ασφάλιστρα

«Μπλόκο» στις αυθαίρετες και μονομερείς αυξήσεις των ασφαλιστικών εταιρειών, που επί χρόνια χρεώνουν με υπερβολικά ποσά τους πελάτες - ασφαλισμένους τους, βάζει με αλλεπάλληλες αποφάσεις η Δικαιοσύνη, ενώ ταυτόχρονα τις υποχρεώνει να τους επιστρέψουν σημαντικά ποσά, κρίνοντας ότι τα εισέπραξαν αδικαιολόγητα και αχρεωστήτως

Με αποφάσεις-σταθμό για την προστασία των καταναλωτών ακυρώνονται ως καταχρηστικοί διάφοροι Γενικοί Όροι Συναλλαγών (ΓΟΣ) που οι εταιρείες έχουν συχνά προδιατυπωμένους στα ασφαλιστήρια και οι οποίοι τους επιτρέπουν να «φουσκώνουν» τα ασφάλιστρα ετησίως, χωρίς να το αντιλαμβάνεται αμέσως ο πολίτης, παρά μόνο όταν βρεθεί αντιμέτωπος με ποσά που αδυνατεί πλέον να καταβάλει.

Πρωτοποριακές αποφάσεις Πολυμελών Πρωτοδικείων και Ειρηνοδικείων ανοίγουν τον δρόμο σε μεγάλες ανατροπές και «μπαράζ» αγωγών για επιστροφή χρημάτων, καθώς ακυρώνουν αυξήσεις που επέβαλλαν διάφορες εταιρείες σε ασφάλιστρα νοσοκομειακής περίθαλψης τουλάχιστον για μια 5ετία, ενώ σε κάποια περίπτωση διατάσσουν επιστροφή διογκωμένων ασφαλίστρων για ολόκληρη 10ετία. Επικρίνοντας μεθόδους αυξήσεων που χρησιμοποιούν οι εταιρείες, ως αντίθετες στις αρχές της διαφάνειας και της καλής πίστης, οι δικαστικές αποφάσεις «εξαφανίζουν» τους καταχρηστικούς ΓΟΣ, συμπληρώνουν τους σχετικούς όρους, με βάση την εντιμότητα και τα συναλλακτικά ήθη που πρέπει να διέπουν τις συναλλαγές και «χρεώνουν» ξανά από την αρχή τα ποσά που κανονικά έπρεπε να πληρώνει ο ασφαλισμένος, αντί εκείνων που εκτόξευσαν τα ασφάλιστρά του στα ύψη.

Για τον επανυπολογισμό των φυσιολογικών αυξήσεων-χρεώσεων η δικαιοσύνη αξιοποιεί ως «μπούσουλα» τους υποδείκτες υγείας όπως καταγράφονται ετησίως από τη Στατιστική Αρχή (μέσω του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή) δείχνοντας τις μεταβολές στο κόστος των ιατρικών υπηρεσιών. Με τρεις δικαστικές αποφάσεις γίνονται δεκτές αγωγές που υπέβαλαν καταναλωτές διά του συνηγόρου τους Δημ. Σπυράκου και υποχρεώνονται ασφαλιστικές εταιρείες να τους επιστρέψουν ποσά από 1.100 έως και 12.000 ευρώ στον καθένα, με τους νόμιμους τόκους 2-3 ετών και επιπλέον να τους αποζημιώσουν με ποσά 500 έως 2.000 ευρώ λόγω ηθικής βλάβης, συν τα δικαστικά τους έξοδα που προσδιορίζονται σε άλλα 500 ευρώ.

Χωρίς εξηγήσεις

Στην πράξη, η Δικαιοσύνη επιχειρεί να τερματίσει μία απαράδεκτη κατάσταση ετών. Συγκεκριμένα, μολονότι μισθοί και συντάξεις έχουν συρρικνωθεί και ο ΔΤΚ (και οι υποδείκτες υγείας) κινούνται την τελευταία δεκαετία σε ιδιαίτερα χαμηλά ή και αρνητικά επίπεδα, οι ασφαλιστικές εταιρείες αυξάνουν ετησίως τα ασφάλιστρα σε ποσοστά από 8 έως 11%, οδηγώντάς τα συχνά σε δυσθεώρητα ύψη. Στις υποθέσεις που απασχόλησαν τα δικαστήρια, οι χρεώσεις υπερτριπλασιάστηκαν μέσα σε μία 10ετία, προκαλώντας αδιέξοδο στους ασφαλισμένους. Οσοι ζήτησαν πίνακες για τη μεθοδολογία των αυξήσεων συνάντησαν πλήρη αδιαφορία ή την άρνηση χορήγησής τους, με τον εξωπραγματικό ισχυρισμό ότι αφορούν απόρρητα στοιχεία των εταιρειών και τυχόν δημοσιοποίησή τους μπορεί να τις εκθέσει στον κίνδυνο αθέμιτου ανταγωνισμού!

Οι δικαστικές αποφάσεις διαπιστώνουν έλλειψη αντικειμενικών κριτηρίων, που να είναι αντιληπτά στον μέσο καταναλωτή, ώστε να καταλαβαίνει αμέσως πώς προσδιορίζεται το μέτρο των αυξήσεων στα ασφάλιστρα και ποια οικονομική επιβάρυνση επωμίζεται σε βάθος χρόνου, για να μπορεί να συγκρίνει τιμές και να επιλέγει ό,τι τον συμφέρει. Αντίθετα, στην πράξη, μέσα από ένα νεφελώδες καθεστώς αναπροσαρμογής τιμών με ρήτρες ασαφείς και ακατανόητες για τον μέσο καταναλωτή, εκείνος «παγιδεύεται» στο αρχικά χαμηλό ασφάλιστρο, γιατί καθιστά το πρόγραμμα ελκυστικό, χωρίς να μπορεί να κάνει συγκρίσεις ή να αντιληφθεί έγκαιρα, τις μετέπειτα ραγδαίες αυξήσεις.

Το φαινόμενο αυτό υποχρέωσε πολλούς ασφαλισμένους, ενώ πλήρωναν κανονικά το κόστος ασφάλισής τους επί χρόνια αποβλέποντας στη σχετική κάλυψη σε μεγαλύτερες ηλικίες, να την εγκαταλείψουν εκ των υστέρων, εξαιτίας των υπερβολικών αυξήσεων. Μάλιστα, συχνά οι εταιρείες, εκμεταλλευόμενες τους καταχρηστικούς αυτούς όρους, «σπρώχνουν» τους ασφαλισμένους στα ετησίως ανανεούμενα συμβόλαια, που ωστόσο επιτρέπουν σε αυτές όχι μόνο να αυξάνουν κάθε χρόνο τα ασφάλιστρα, χωρίς καμία δέσμευση, αλλά και να τροποποιούν και να μειώνουν τις παροχές τους, φθάνοντας μέχρι κατάργηση συγκεκριμένων ασφαλιστικών καλύψεων.

Οι δικαστικές αποφάσεις καταλογίζουν στις εταιρείες ότι «κρύβονται» πίσω από την επίκληση της εμπειρίας τους, παραμέτρους της αναλογιστικής επιστήμης που απαιτούν ειδικές γνώσεις κ.λπ. Αποκρούοντας την τακτική αυτή, τα δικαστήρια υπογραμμίζουν ότι οι εταιρείες δεν ακολουθούν αντικειμενικά μέτρα καθορισμού των αυξήσεων, τις θεωρούν δική τους αποκλειστικά υπόθεση, ενώ το επικαλούμενο δικαίωμα καθορισμού τιμολογιακής πολιτικής δεν αποτελεί αυτοσκοπό.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

Αντιστρόφως... ανάλογα

Ενώ με τους υποδείκτες υγείας, τα ασφάλιστρα του 2007 έπρεπε να αναπροσαρμοστούν κατά 2,98% το 2008, κατά 3,62% το 2009, κατά 3,02% το 2010, κατά 1,49% το 2011, κατά -0,56% το 2012, κ.ο.κ., οι εταιρείες τα αύξησαν κάθε χρονιά κατά 8%, 8%, 11%, 9%, 8%, αντιστοίχως, με συνέπεια να εισπράξουν αδικαιολόγητα και μεγαλύτερα ποσά που οφείλουν να επιστρέψουν.

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/dikastiko_mploko_stis_etaireies_pou_fouskonoun_ta_asfalistra-64391327/