Ελληνική συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία

 

Ελληνική συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία

Τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 19 Μαρτίου 2026, η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) προχώρησε στην αναχαίτιση δύο βαλλιστικών πυραύλων, στο πλαίσιο της συμμετοχής της στη διεθνή πρωτοβουλία «Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept». Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, εκτοξεύθηκαν δύο βλήματα και καταρρίφθηκαν ισάριθμοι στόχοι, βάσει των ισχυόντων Κανόνων Εμπλοκής.

Η τοποθέτηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας

Σε δήλωσή του, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας ανέφερε ότι η ελληνική συστοιχία Patriot που είναι ανεπτυγμένη στη Σαουδική Αραβία «κατέρριψε δύο βαλλιστικούς πυραύλους προερχόμενους από το Ιράν, οι οποίοι κατευθύνονταν προς ενεργειακές εγκαταστάσεις του βασιλείου».

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η επιχειρησιακή αυτή επιτυχία καταδεικνύει το επίπεδο ετοιμότητας και εμπειρίας του προσωπικού, προσθέτοντας ότι η συγκεκριμένη αποστολή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας που επηρεάζει έμμεσα τη σταθερότητα και την ενεργειακή ασφάλεια.

Η δήλωση αυτή προκάλεσε ενδιαφέρον στο ελληνικό κοινό, καθώς για πολλούς πολίτες δεν ήταν ευρέως γνωστή η παρουσία ελληνικής στρατιωτικής δύναμης με συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Η συμφωνία Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας: Ιστορικό και εξέλιξη

Η ανάπτυξη της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί πρόσφατη εξέλιξη, αλλά εντάσσεται σε μια συμφωνία που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια, στο πλαίσιο ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

2019–2020: Προεργασία

Κατά την περίοδο αυτή, η Σαουδική Αραβία βρέθηκε αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενες επιθέσεις με drones και πυραύλους, κυρίως εναντίον ενεργειακών υποδομών. Παράλληλα, ξεκίνησαν επαφές μεταξύ Αθήνας και Ριάντ για ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας.

Απρίλιος 2021: Υπογραφή συμφωνίας

Υπογράφηκε η συμφωνία για την αποστολή ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot, με την Ελλάδα να αναλαμβάνει τη διάθεση του συστήματος και προσωπικού περίπου 120 στελεχών.

Σεπτέμβριος 2021: Ανάπτυξη

Η ελληνική δύναμη εγκαταστάθηκε στην περιοχή Γιανμπού, εντασσόμενη στο δίκτυο αεράμυνας της χώρας.

2022–2024: Επιχειρησιακή δράση

Τα ελληνικά συστήματα Patriot συμμετείχαν σε αποστολές αναχαίτισης απειλών, ενώ η Σαουδική Αραβία ζήτησε επανειλημμένα την παράταση της παρουσίας τους, αναγνωρίζοντας την επιχειρησιακή τους συμβολή.

 

Τα γεωπολιτικά κίνητρα της συνεργασίας

 

Η συμφωνία Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας εντάσσεται σε ένα πολυεπίπεδο στρατηγικό πλαίσιο, με διαφορετικές αλλά συγκλίνουσες επιδιώξεις για τις δύο πλευρές.

 

Για την Ελλάδα

Ενίσχυση διεθνών συμμαχιών

Η εμβάθυνση των σχέσεων με χώρες της Μέσης Ανατολής εντάσσεται στη στρατηγική της Αθήνας για διεύρυνση των συνεργασιών της και ενίσχυση της περιφερειακής της παρουσίας.

Ενεργειακή διάσταση

Η Σαουδική Αραβία αποτελεί βασικό παράγοντα στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η συνεργασία δημιουργεί προοπτικές για οικονομικές και επενδυτικές συνέργειες.

Διεθνής ρόλος και αξιοπιστία

Η συμμετοχή σε σχήματα όπως το IAMD ενισχύει το προφίλ της Ελλάδας ως εταίρου σε ζητήματα ασφάλειας.

Σχέσεις με δυτικούς εταίρους

Η αξιοποίηση συστημάτων αμερικανικής τεχνολογίας, όπως οι Patriot, εντάσσεται στο πλαίσιο των σχέσεων της χώρας με το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Για τη Σαουδική Αραβία

Ενίσχυση αεράμυνας

Η χώρα επιδιώκει την ενίσχυση της αμυντικής της θωράκισης απέναντι σε πυραυλικές και μη επανδρωμένες απειλές.

Διεύρυνση διεθνών συνεργασιών

Η ανάπτυξη συνεργασιών με ευρωπαϊκές χώρες συμβάλλει στη διαφοροποίηση των στρατηγικών της επιλογών.

Σύνδεση με ευρωπαϊκά δίκτυα

Η συνεργασία με την Ελλάδα λειτουργεί και ως δίαυλος επαφής με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Συνολική αποτίμηση

 

Η παρουσία της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής συνεργασίας που υπερβαίνει το στενό στρατιωτικό επίπεδο. Συνδέεται με ζητήματα ασφάλειας, ενέργειας και διεθνών ισορροπιών, σε μια περιοχή με αυξημένη γεωπολιτική σημασία.

Η πρόσφατη αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων επαναφέρει στο προσκήνιο τον ρόλο της ελληνικής συμμετοχής σε διεθνείς αποστολές, αναδεικνύοντας τόσο την επιχειρησιακή διάσταση όσο και τις ευρύτερες πολιτικές και στρατηγικές προεκτάσεις της.

 κγ

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: Η γυναίκα που έκανε την Ιστορία προσωπική υπόθεση

 

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: Η γυναίκα που έκανε την Ιστορία προσωπική υπόθεση

Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν μικροί στο σώμα αλλά τεράστιοι στο αποτύπωμά τους. Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είναι μια από αυτούς. Μια μορφή που κουβαλούσε μέσα της το πάθος της ελληνικής Ιστορίας, την αγωνία για την ταυτότητα του τόπου και την ακατάβλητη επιμονή να επιστρέφει, να παρεμβαίνει και να υπενθυμίζει τι σημαίνει να είσαι Έλληνας.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (γαλλικά: Hélène Ahrweiler‎‎, Αθήνα, 29 Αυγούστου 1926 - Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2026) ήταν Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός μικρασιατικής καταγωγής. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και η πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 χρόνων ιστορία του, το 1976. Ακόμη, ήταν Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF.

Το 2014 έδωσε μια 10ώρη συνέντευξη για να ετοιμαστεί μια μονογραφία της που το υλικό της έγινε τόμος εικονογραφημένος. («Portrait Documentaries/τεύχος 5/Αφιέρωμα/Αρβελέρ»). Από την συνέντευξη αυτή, ένα απόσπασμα της δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ τον Μάη του 2014. Είναι ένα απόσπασμα που  αποκαλύπτει μια ζωή που χτίστηκε πάνω σε μνήμες, αξίες, αντιφάσεις, χιούμορ και βαθιά πολιτική σκέψη. Μια ζωή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και φτάνει μέχρι τις κορυφές της ακαδημαϊκής και πνευματικής καταξίωσης της.

Εδώ, με αφορμή την πρόσφατη αποδημία της, θα προσπαθήσουμε να σας παρουσιάσουμε μια μικρή περίληψη.

Η παιδική ηλικία που καθόρισε τα πάντα

Για την Αρβελέρ, η παιδική ηλικία δεν ήταν απλώς μια περίοδος ζωής, ήταν το θεμέλιο της ύπαρξης της. «Γεννιέσαι ένα τίποτα και σιγά σιγά γίνεσαι κάτι», λέει. Μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο χαρτοπαίκτες, έγινε «δεινή στο πόκερ και την πόκα», αλλά κυρίως απέκτησε πείσμα, αυτοπεποίθηση και την ανάγκη να αποδεικνύει ότι μπορεί να φέρει εις πέρας ό,τι αναλαμβάνει.

Οι γονείς της υπήρξαν ο άξονας της ζωής της.

Ο πατέρας της τής έμαθε ότι «το πρόσωπο είναι σπαθί» και ότι δεν πρέπει να ζητά από άλλους να κάνουν ό,τι οφείλει να κάνει η ίδια.

Η μητέρα της τής υπενθύμιζε: «Μην ξεχνάς ποια είναι η θέση σου. Ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω».

Αυτές οι δύο φράσεις έγιναν ο ηθικός της κώδικας.

 

Από την Αρχαιολογία δίπλα στη Βασίλισσα Φρειδερίκη

Παρότι είχε «μαθηματικό μυαλό», η ζωή την οδήγησε στην Αρχαιολογία. Εκεί συνάντησε την αριστοκρατία της Αθήνας, αλλά δεν δίστασε να δηλώσει πως, αν χρειαστεί, «θα πουλούσε λεμόνια στους δρόμους» για να ζήσει.

Και το χρειάστηκε. Με δύο ηλικιωμένους γονείς και μια αδελφή να στηρίξει, έκανε κάθε δουλειά που μπορούσε. Έτσι ξαφνικά βρέθηκε, αν και  ΕΠΟΝίτισσα, να εργάζεται για τον «Έρανο της Βασίλισσας» δίπλα στη Φρειδερίκη. Αυτή υπήρξε μια από τις πιο παράδοξες στιγμές της ζωής της.

Οι ιστορίες της από εκείνη την περίοδο είναι σχεδόν κινηματογραφικές:

•          Η συμφοιτήτρια που την κατήγγειλε ως «τη μεγαλύτερη κομμουνίστρια», με τη Φρειδερίκη να απαντά: «Εγώ αποφασίζω ποιος είναι κομμουνιστής σε αυτή τη χώρα».

•          Το επεισόδιο όπου η βασίλισσα έδωσε τέσσερα σκαμπίλια στον μικρό Κωνσταντίνο, ο οποίος έτρεξε πίσω από έναν θάμνο φωνάζοντας κοροϊδευτικά: «Κάπα Κάπα Ε!».

•          Η στιγμή που η Αρβελέρ παραιτήθηκε επειδή η Φρειδερίκη απαγόρευσε το κάπνισμα μπροστά της: «Μεγαλειοτάτη, αντίο σας».

 

 

Πολιτική σκέψη με καθαρότητα και θάρρος

Η Αρβελέρ μίλαγε για τον φασισμό με απόλυτη διαύγεια:

Ο φασισμός γοητεύει επειδή δίνει στον καθένα την ψευδαίσθηση ότι είναι ίσος με όλους, επειδή «θεοποιεί τη μάζα» και εξαφανίζει τη μονάδα.

Αρνιόταν κατηγορηματικά να συνομιλήσει με ανθρώπους που δίνουν διαταγές, «ιδίως όταν τις εκστομίζουν σε λάθος ελληνικά».

Για την ηγεσία, φοβόταν περισσότερο όσους υπέκυπταν σε πιέσεις και εκβιασμούς. Στην συνέντευξη που έδωσε φέρνει ως παράδειγμα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ιστορική του σύγκρουση με τον καγκελάριο Σμιτ για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Η αποφασιστικότητα του Καραμανλή ανάγκασε τον Γερμανό ηγέτη να αλλάξει δημόσια θέση μέσα σε λίγα λεπτά.

Η Αριστερά και τα τέσσερα Δ

Για την Αρβελέρ, Αριστερά σημαίνει ένα πολίτευμα που ενδιαφέρεται για δίκαιη —όχι ίση— κατανομή του πλούτου.

Τη συνόψιζε σε τέσσερα Δ:

•          Δημοκρατία

•          Δικαιοσύνη

•          Διανομή πλούτου

•          Διάλογος

Αυτά είναι, όπως έλεγε, η ουσία της Αριστεράς και ποτέ της Δεξιάς.

Η ευτυχία, τα λάθη και ο «μονόδρομος»

Η ευτυχία, για εκείνη, ήταν οι στιγμές που δεν ξεχνιούνται.

Η αλησμόνητη ζωή είναι η αληθινή ζωή.

Τα λάθη τα κάνουμε από φιλοδοξία, ματαιοδοξία, υπερεκτίμηση του εαυτού και λανθασμένη ανάλυση των δεδομένων.

Και όταν κάποιος παρουσιάζει μια απόφαση ως «μονόδρομο»; Τότε ας σκεφτούμε πως:

«Κάποιο λάκκο έχει η φάβα», έλεγε γελώντας.

 

 

Ένα πορτρέτο που μένει

Η συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ δεν ήταν απλώς μια αφήγηση ζωής. Ήταν μια κατάθεση ψυχής, μια πολιτική πράξη, μια φιλοσοφική τοποθέτηση και μια υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο στα βιβλία — γράφεται και μέσα μας.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ακαδημαϊκός· υπήρξε μια συνείδηση σε διαρκή εγρήγορση. Δεν φοβήθηκε τις αντιφάσεις της εποχής της ούτε τις προσωπικές της διαδρομές. Έζησε μέσα στις συγκρούσεις, αλλά δεν άφησε ποτέ να της αφαιρέσουν την ανεξαρτησία της σκέψης της.

Από το σπίτι των παιδικών της χρόνων μέχρι τα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της Ευρώπης, διατήρησε έναν εσωτερικό άξονα: αξιοπρέπεια, μέτρο και ευθύνη. Δεν αναζήτησε τη βολή· αναζήτησε τη στάση. Και αυτό είναι ίσως το πιο σπάνιο γνώρισμα.

Σε μια εποχή όπου οι λέξεις συχνά αδειάζουν από νόημα, εκείνη επέμενε να τις χρησιμοποιεί με ακρίβεια. Να ξεχωρίζει τη δικαιοσύνη από την ισοπέδωση, τη δημοκρατία από τη δημαγωγία, την ηγεσία από τον εκβιασμό.

Η Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ υπήρξε μια γυναίκα που έζησε την Ελλάδα από όλες τις πλευρές: την οικογένεια, την ανάγκη, την πολιτική, την εξουσία, την ακαδημαϊκή κορυφή και για αυτό τον λόγο συνέχιζε να μιλά με την ίδια καθαρότητα, το ίδιο θάρρος και το ίδιο πάθος μέχρι το τέλος της ζωής της.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημά της:

Η Ιστορία δεν είναι αφήγηση του παρελθόντος — είναι ευθύνη του παρόντος.

Πηγή:

https://boraeinai.blogspot.com/2014/05/blog-post_5933.html

https://el.wikipedia.org/wiki/Ελένη_Γλύκατζη-Αρβελέρ

30 χρόνια πριν στην Μεσόγειο το Μονακό, τις Κάνες και την Μύκονο

 

                                                       Ο Ωνάσης προτιμούσε να κάνει τις διακοπές του στο Μονακό, 

αλλά περνούσε πάντα από το Αιγαίο και τη Μύκονο, συντροφιά με δεκάδες επώνυμους

 30 χρόνια πριν στην Μεσόγειο το Μονακό, τις Κάνες και την Μύκονο

Καλοκαίρια της τέχνης και του χρήματος! Εδώ και δεκαετίες, η Μεσόγειος γίνεται τόπος συνάντησης των αστεριών της δημιουργίας και της ισχύος. Από τον Ωνάση και τον Ανιέλι στην  Μπριζίτ Μπαρντό και τους Πινκ Φλόιντ. Και από τις Κάνες, στη Μύκονο, στη Ρόδο και στην Υδρα.

Η εικόνα που συνήθως έχουμε για τους διανοουμένους, τους ανθρώπους της τέχνης γενικότερα, είναι πως πρόκειται για κάποια απόκοσμα, μοναχικά άτομα που κρυμμένα στο σκοτάδι σκέπτονται ακατάπαυστα και είναι απορροφημένα μόνο από τις δημιουργίες τους. Όμως, όταν αυτοί οι μεγάλοι αποφασίσουν να... παίξουν στην κοινωνική ζωή, τότε δημιουργούν φημισμένες πόλεις, στέκια κι ευφορία στους κτηματομεσίτες, αφού οι τιμές στα μέρη που αγαπούν και συχνάζουν ανεβαίνουν κατακόρυφα.

Ο νότος της Γαλλίας, με τα μικρά παραθαλάσσια χωριά, τα πνιγμένα στο πράσινο και τα λουλούδια τράβηξε την προσοχή τους, αμέσως μετά τον πόλεμο.

Οι Κάνες πήραν το χρίσμα ως τόπος συνάντησης ανθρώπων της τέχνης, της κοσμικής ζωής του πλούτου... ακολούθησαν το γειτονικό Μονακό, η Ιταλία με το Κάπρι, τη Βενετία, το Πόρτο Φίνο, η Ισπανία με την Ίμπιζα και τα Κανάρια Νησιά και πολύ γρήγορα η Ελλάδα με την Κέρκυρα, τη Ρόδο, την Ύδρα και φυσικά την απαράμιλλη, ως σήμερα Μύκονο!

Οι Κάνες του '50

 

Ας θυμηθούμε, όμως, τις Κάνες των αρχών της δεκαετίας του '50 μέσα από τις διηγήσεις του κομμωτή των διασημοτήτων Κάρολου Καμπελόπουλου, που, δουλεύοντας για μισό σχεδόν αιώνα στα σαλόνια της Καριτά, απέκτησε μία πιστή πελατεία, η οποία εκτιμώντας και τις καλλιτεχνικές του τάσεις στη γλυπτική, τον έκανε φίλο της και τον καλεί πάντα κοντά της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

•Από τους πρώτους, λοιπόν, που έφτασαν στις Κάνες, από το 1936, ήταν ο φυγάς από την πατρίδα του την Ισπανία, Πάμπλο Πικάσο και η παρέα του με διανοουμένους πρώτης γραμμής όπως ο Πολ Έλιάρ, ο Ζαν Πολ Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Γκιγιόμ Απολινέρ, ο Αντρέ Μπρετόν. Φυσικά και οι χιλιάδες γυναίκες που συνδέθηκαν με τη ζωή του ζωγράφου και τον γέμισαν παιδιά.

 

 

Όμως, επέπρωτο να μείνει ιστορική η σχέση του με τη Φρανσουάζ Ζιλό, τη μητέρα της Παλόμα, που την κατέβαζε στην πλαζ και αυτός την ακολουθούσε κρατώντας μία τεράστια ομπρέλα για να μην κάψει ο ήλιος την αγαπημένη του. Βλέπετε τότε δεν ήταν της μόδας το μαύρισμα! Η σκηνή αυτή αποτυπώθηκε φωτογραφικά και σήμερα αποτελεί μέρος σε όλες τις βιογραφίες του μεγάλου Ισπανού. Το 1955, εγκαθίσταται στην περίφημη βίλα «Λα Καλιφορνί» που «είδε» πολύ μεγάλες συναντήσεις.

• Μια άλλη παρέα ήταν αυτή του Ζαν Κοκτό και του Ζαν Μαρέ που είχαν μαζί τους την κοντέσα Βεσβελέρ και τη Λουίζ Κοντ, η μόνη γυναίκα αρτίστα που κυκλοφορούσε εκείνο τον καιρό στις Κάνες. Ακόμη η Μαρι Μαρκέ με το συγγραφέα του Συρανό Εντμόν Ροστάν, που αποτέλεσε και μεγάλο έρωτα της Σάρας Μπερνάρ. Εκεί και ο συγγραφέας Λερίς, η γυναίκα του οποίου διατηρούσε γκαλερί που έβγαλε καλλιτέχνες του διαμετρήματος του Πικάσο.

• Παρέα ο Απολινέρ, ο Βαλτέρ, που εκεί βρήκε και την ωραία γυναίκα του, της οποίας το πορτρέτο έκανε ο Ντερέν και όταν πέθανε προσέφερε στο Μουσείο Ορανζερί της Πλας ντε Λα Κονκόρντ στο Παρίσι.

Η Ζοξεφίνα Μπέκερ, ο Αραγκόν με τη γυναίκα του Ελίζα επίσης στις Κάνες. Εκεί και ο πανέμορφος και χαρισματικός σούπερ σταρ της εποχής, ο Ζεράρ Φιλίπ που καταγόταν από την περιοχή των Κανών και που θάφτηκε στο χωριό Ραματιέλ, δίπλα στις Κάνες, όταν πέθανε, μόλις στα 37 του χρόνια, βυθίζοντας στο πένθος τις γυναίκες απανταχού της γης!

Μέχρι που οι Κάνες... παίρνουν φωτιά! 

 

 

•Εμφανίζεται συνοδευόμενο από το σύζυγο του, το πιο παράξενα ωραίο πλάσμα που είχε δει ο κόσμος! Είναι, βέβαια, η Μπριζίτ Μπαρντό με τον Ροζέ Βαντίμ, που επέπρωτο να διαλέξει το γειτονικό Σεν Τροπέ για μόνιμη σχεδόν κατοικία.

• Το τρομερό παιδί της γαλλικής διανόησης, η Φρανσουάζ Σαγκάν, συχνάζει κι αυτή εκεί, ενώ ο αμερικανός πολυεκατομμυριούχος Γκουλντ, που έκανε και το αμερικανικό νοσοκομείο στο Παρίσι, δημιουργεί ντόρο με τις μεγάλες δεξιώσεις στη βίλα του. Άλλη περίφημη βίλα είναι του Αγά Χαν και της συζύγου του Μπεγκούμ κι όπου γίνεται ο πιο πολυσυζητημένος γάμος, ως τότε. Αυτός του Αλή Χαν με τη σούπερ σταρ Ρίτα Χέιγουορθ.

Κάπρι και Βενετία

 

Στην Ιταλία, μεταξύ της γοητείας της Βενετίας και της πολυκοσμίας του Κάπρι ή του Πορτοφίνο, κινούνται διάφοροι άνθρωποι που γεννούν το νεορεαλισμό του ιταλικού κινηματογράφου.

• Ο Φελίνι, ο Αντονιόνι, ο Ντε Σίκα και τα αστέρια τους, μεταξύ των οποίων και ο λατίνος εραστής Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, δημιουργούν ιδέες.

• Ο άρχοντας Βισκόντι, ακολουθούμενος από μεγάλες παρέες, προτιμά τη μελαγχολία της Βενετίας και χαρίζει στο παγκόσμιο κοινό αστέρια όπως ο Αλεν Ντελόν και ανεπανάληπτες οπερετικές εκδοχές με ντίβες σαν τη Μαρία Κάλας.

 

 

• Ο Ανιέλι, πρόεδρος της Φίατ και ο Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν συχνάζουν στις ιταλικές κοσμοπόλεις, συνοδεύοντας κάποιες από τις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου.

Το Μονακό παίρνει φωτιά στα τέλη της 10ετίας του '50, όταν ο πιο περιζήτητος εργένης παντρεύεται το χαϊδεμένο παιδί του Χόλιγουντ. Είναι ο γάμος του Ρενιέ με την Γκρέις Κέλι.

 

Το Μονακό όμως γίνεται το βασίλειο του Αριστοτέλη Ωνάση, που γνωρίζει τις μεγαλύτερες δόξες του, αφού ο φοβερός Έλληνας κατεβάζει εκεί με τη θαλαμηγό του «Χριστίνα» αστέρια πρώτου διαμετρήματος, Τσόρτσιλ, Λιζ Τέιλορ και Γκρέτα Γκάρμπο και φυσικά το Μονακό ζει όλες τις πτυχές του πολύκροτου ειδυλλίου της μεγαλύτερης σοπράνο όλων των εποχών, της Μαρίας Κάλας, με τον Άρη.

 

Εδώ Αιγαίο

 

 

Οι θαλαμηγοί των μεγιστάνων με τους διανοουμένους και τους σταρ, έτσι όπως ανεβοκατεβαίνουν τη Μεσόγειο, φτάνουν και στις ελληνικές θάλασσες. Η αιγαιοπελαγίτικη σοφή λαϊκή αρχιτεκτονική, οι απίθανες παραλίες, η πολιτιστική παράδοση, η απλότητα των κατοίκων, η ζεστή τους φιλοξενία, η γοητεία των βράχων που φυτρώνουν στη θάλασσα, τους συνεπαίρνουν. Το Αιγαίο τους έχει κατακτήσει και καθώς όλοι περνούν να προσκυνήσουν στη Δήλο, ανακαλύπτουν ένα νησί απέναντι που επέπρωτο να γίνει διεθνές.

Είναι φυσικά η Μύκονος, που περνά στο διεθνή τύπο ως το Κάπρι του Αιγαίου. Από τους πρώτους ανθρώπους που αγάπησαν τη Μύκονο και συνέβαλαν στη φήμη της είναι η Ελένη Βλάχου, που ανακάλυψε εκεί τη Σοφία Θανοπούλου και τον Γιάννη Γαλάτη.

 

Η πρώτη με τα κοσμήματα και ο δεύτερος με τα υφαντά φορέματα του δίνουν και μυκονιάτικο στίγμα στο διεθνές ντιζάιν. Η Σοφία Θανοπούλου γίνεται η περίφημη Μαρουλίνα και ο Γαλάτης αναφέρεται στο διεθνή τύπο σαν ο Ντιορ του Αιγαίου.

• Από τους πρώτους Έλληνες που αγκαλιάζουν το νησί, ο Τάκης Χορν, ο Γιάννης; Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νίκος Γκάτσος, ο Γ. Α. Μαγκάκης, η Μελίνα Μερκούρη με τον Ντασέν. Ο Ωνάσης και ο Νιάρχος με τα κότερα τους γρήγορα φέρνουν και τους σταρ. Τα σοκάκια του νησιού έχουν δει από τον Μπεζάρ και τη Λιζ Τέιλορ, ως τη Τζούλι Κρίστι και την Κλαούντια Καρντινάλε, από τη Τζάκι Κένεντι ως τη Σοράγια και τη Φαράχ Ντιμπά, από τον Γκοτιέ και τον Φερέ ως το Βερσάτζε και το Ντιορ παλαιότερα. Η Μύκονος φιλοξένησε ακόμη τη Γκρέις Κέλι, το μεγάλο Δημήτρη Μητρόπουλο, την Αννα Συνοδινού, ενώ κάποιοι αγάπησαν το νησί κι απόκτησαν και σπίτια, όπως ο Γενούντι Μενουχίν και η Φιόνα Φον Τίσεν.

 

 

Από τότε, η Ελλάδα είδε πολλούς ανθρώπους της τέχνης να τη λατρεύουν, κυρίως για το πολιτιστικό της παρελθόν, αλλά και πολλούς να φεύγουν και να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους, κυρίως για το πολιτιστικό της παρόν!

Εδώ πολιτισμός

Ο Ελύτης έφερε στους διεθνείς πολιτιστικούς κύκλους το Αιγαίο, ο Καζαντζάκης την Κρήτη, η Μελίνα με το Χατζιδάκι τον Πειραιά, ο Ωνάσης το Ιόνιο, ο Ανδρόνικος τη Μακεδονία, ο Θεοδωράκης τη λεβεντιά της Ρωμιοσύνης, ο Ροντήρης διέδωσε τον αρχαίο λόγο ως τη Γη του Πυρός και δημιούργησε ελληνολάτρεις που τους έφερε προσκυνητές στην Επίδαυρο, η Μαρία Κάλλας, όσο κι αν θέλησαν να την οικειοποιηθούν οι Ιταλοί, δήλωνε πάντα Ελληνίδα, οι Άγγλοι μέσα από τους στίχους του Σεφέρη γνώριζαν μια πάσχουσα ελληνική ψυχή, ο Ξενοφών Ζολώτας έδωσε διεθνείς μάχες για την ελληνική γλώσσα.

 

 

Ίσως και γιατί δεν υπάρχουν πια ο Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν που έφτασε ως την Κοζάνη για ν' ανακαλύψει τις ελληνικές του ρίζες, ο Νουρέγιεφ με τις εκκεντρικότητες του, η Γκάρμπο με τα τεράστια μαύρα γυαλιά της, η Τζάκι που ακόμη και με το θάνατο της έκανε μπεστ σέλερ στην Αμερική τα ποιήματα του Καβάφη, αφού η ίδια είχε επιλέξει να μπουν στον τάφο της στίχοι του μεγάλου Αλεξανδρινού από την «Ιθάκη».

• Η Ελλάδα ενέπνευσε διεθνή μπεστ σέλερ όπως το «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» στο Λόρενς Ντάρελ ή τον «Κολοσσό του Αμαρουσίου» στο Χένρι Μίλερ.

 

• Την κερκυραϊκή ζωή διηγείται στο βιβλίο του «Εγώ, η οικογένεια μου και άλλα ζώα» ο αδελφός του Λ. Ντάρελ, Τζέραλντ Ντάρελ.

•Από τον Σαρτρ και τη Σιμόν ντε Μπουβουάρ ως τον Ντεριντά και τον Β. Χάβελ έχουν περάσει διασημότητες τις διακοπές τους στη χώρα μας.

Λατρεύτηκε από κορυφαίους του άλλοτε σοβιετικού πνεύματος η χωρά μας, αλλά και από ρώσους φυγάδες. Ο Ερενμπουργκ, ο Ροστροπόβιτς, ο Ρίχτερ, ο Χατσατουριάν, η Πλιτσέσκαγια, ο Βασίλιεφ θεωρούσαν τιμή τους μια εμφάνιση κάτω από τον Παρθενώνα και λίγες μέρες παραμονής στην Ελλάδα.

 

 

• Ο Γκίντερ Γκρας, ο πνευματικός μέντορας του Βίλι Μπραντ, όπως και ο ίδιος ο δημιουργός της οστ πολιτίκ, ήταν τακτικοί επισκέπτες της χώρας μας.

• Πολλά έργα του Τζόρτζιο Ντε Κίρικο είναι εμπνευσμένα από τη χώρα μας, ο Μπερνστάιν, ο Πίτερ Χολ, η Βανέσσα Ρεγκντρέιβ, ο Πέτερ Στάιν, ο Ιονέσκο, ο Τένεσι Ουίλιαμς συνδέθηκαν κι αγάπησαν μέσα από Έλληνες φίλους τους όπως η Μελίνα, ο Κουν, οι Φωτόπουλοι, ο Κακογιάννης την πατρίδα μας.

• Ο Αντονι Κουίν θέλησε να πολιτογραφηθεί Έλληνας μετά το Ζορμπά, οι Πινκ Φλόιντ και Λεονάρ Κοέν απέκτησαν σπίτια στη Ρόδο και την Ύδρα, η Ντενέβ περνά διακοπές στη Σύρο, ο Γκι Λαρός είχε υπέροχο σπίτι στα Σίβοτα, οι Χαν στην Πάτμο.

 

 

Ποιους όμως να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Τους σταρ σαν το Ζεράρ Φιλίπ, τον Αλεν Ντελόν και τη Ρόμι Σνάιντερ, τον Μπελμοντό και την Ούρσουλα Αντρες, τη Λιζ Τέιλορ και τη Σοφία Λόρεν που άναβαν φωτιές ή τους μεγάλους δημιουργούς σαν τον Μίλερ και τον Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν που ερωτεύονταν την Ελλάδα είτε ακούγοντας το δίμετρο Κατσίμπαλη να λαλάει στην Ακρόπολη με τη βροντερή φωνή του ο πρώτος, είτε διαβαίνοντας τα δρομάκια της Κοζάνης για να γνωρίσει την πόλη που γεννήθηκε ο παππούς του, ο δεύτερος;

Η Μεσόγειος δεν ήταν μόνο σκηνικό καλοκαιρινής ανεμελιάς, αλλά και τόπος έμπνευσης, συνάντησης, δημιουργίας. Εκεί όπου η τέχνη, η ισχύς και το φως του Νότου έπλασαν στιγμές που ακόμη μιλούν στη φαντασία μας. Μια εποχή που ίσως να μην υπάρχει πια — αλλά που άφησε το στίγμα της ανεξίτηλο στις μνήμες και στους τόπους.

Πηγή:

Διασκευή από άρθρο της Τίνας Πολίτη στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 9^ης Ιουλίου 1995