Τάμι Γκεκτσιάν : Αγάπα με δίχως όρους

Αγάπα με δίχως όρους

Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν

Σταμάτα να διαβάζεις, να συμβουλεύεσαι, να ρωτάς, να ψάχνεις, να βρίσκεις τρόπους, μεθόδους για να σε αγαπήσω, για να μη σου φύγω. Αγάπα με, με τον τρόπο σου, δίχως τακτικές, υπεκφυγές, παιχνίδια.

Πλημμυρισμένο το διαδίκτυο με συμβουλές, για το πότε πρέπει να χωρίσεις, για το πότε πρέπει συναισθήματα να κρύψεις, για το πότε πρέπει να τα δείξεις, για το ποιον θα κρατήσεις, για το πότε πρέπει να πολεμήσεις, για το τι αξίζει, τι δεν αξίζει, τι να πετάς, τι να κρατάς… και εσύ; Που είσαι μέσα σε όλο αυτό; Που είμαι εγώ; Που είμαστε εμείς;

Η κάθε σχέση είναι ξεχωριστή, η σχέση μας είναι ξεχωριστή, εσύ είσαι ξεχωριστός, εγώ είμαι ξεχωριστή. Πώς καταλήξαμε να τα πετάμε όλα στο ίδιο τσουβάλι; Πώς καταλήξαμε να γενικεύουμε τη μοναδικότητα μας, το εγώ μου, το εγώ σου, το εμείς; Πετάμε ό,τι κρίνεται από τους ηθικολόγους πως θα πρέπει να πεταχτεί και απομένουμε με το δικό τους «καλά έκανες» και το δικό μας «γιατί». Φεύγουμε με γεμάτες βαλίτσες. Όχι μη γελιέσαι, δεν έχουν αισθήματα, δεν έχουν αναμνήσεις. Είναι για τους αδύναμους αυτά. Βάφτισαν επιτακτικό χωρισμό ό, τι δεν υπηρετεί τη φυσική νόρμα των σχέσεων που επιτάσσουν οι καιροί.

Σπεύδουμε να καταστρέψουμε σχέσεις, γιατί πια δεν πετάγονται πεταλούδες, γιατί δεν ακούμε πυροτεχνήματα, γιατί δε δεχόμαστε ολημερίς κλήσεις, γιατί δεν τρέμουμε όταν συναντιόμαστε, γιατί δεν αναζητιόμαστε κάθε στιγμή. Αυτά μας δίδαξαν οι «κάποιοι», αυτά ακολουθούμε και εμείς. Δύσκολα θα βρεις γραμμένο, μα κι αν βρεις δε θα έχει υποστηριχτές, για το πόσο υπέροχη είναι η γλυκιά μας ρουτίνα, πόσο τέλεια είναι η μαγική μας οικειότητα, πόσο ρομαντική είναι η δική μας σιωπή.

Αγάπα με, δίχως όρους και αν έρθουν ώρες που θα ξεχνάμε γιατί είμαστε μαζί, θα στο θυμίζω, θα μου το θυμίζεις, με τρόπους που ξέρουμε μονάχα εγώ και εσύ. Στον κόσμο μας το μαυρόασπρο, τη σκακιέρα μονάχα κοσμεί ∙ η σχέση μας πολύχρωμη, οι νόμοι μας προσωπικοί. Δε θέλω φανταχτερό περιτύλιγμα, δεν είναι στα γούστα μου, δεν είναι για το «εμείς». Μπορώ να πω πως ίσως με τρομάζει και λίγο. Οτιδήποτε πομπώδες με τρόμαζε ανέκαθεν. Οι ταμπέλες, οι περιορισμοί, οι κανονισμοί, για τη «σωστή σχέση», το «σωστό σύντροφο», «τη σωστή αγάπη», περιορίζουν τη φαντασία μου, περιορίζουν το «εμείς».

Δε θέλω το απόλυτο, το υπερβολικό, μονάχα αγάπα με δίχως όρους, αγάπα με όπως ξέρεις εσύ. Η κάθε αγάπη έχει τη δική της γλώσσα, τη δική μας θα τη φτιάξουμε μαζί.

facebook/Στυλιανή Προφυλλίδου

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε

ΣΧΕΣΕΙΣ

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε

Όταν ολόγυρα τα πάντα καταρρέουν, μόνο οι ουσιώδεις απολαύσεις μπορούν να μας κάνουν ΕΥΤΥΧΕΙΣ. Σε αυτές περιλαμβάνεται βεβαίως και ο έρωτας. Όμως πρέπει να είναι αληθινός και όχι ντεμέκ - όπως επέβαλλε η μόδα στα χρόνια της φούσκας

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΤΕΝΕΛΗ (kxteneli@hol.gr)

Τα τελευταία 20 χρόνια μάθαμε να βιώνουμε τον έρωτα αυτάρεσκα, ναρκισσιστικά, ακόμη και αυτιστικά. Υπήρξαμε ωραίοι και αυτάρκεις. Ο ερωτισμός μας εξέπεμπε επαγγελματική επιτυχία, οικονομική ευμάρεια, κύκλο γνωριμιών, επιδεικτική κοινωνικότητα, πεντάστερες διακοπές. Τα 4X4 και οι it bags λειτουργούσαν ως μονάδες μέτρησης της σεξουαλικότητας. Ζούσαμε στιγμές μεγάλου ερωτικού πάθους αυξάνοντας τις καταθέσεις των κατακτήσεων μας, χωρίζοντας πολιτισμένα και περιμένοντας τα καλύτερα. Και υστέρα ήρθε η κρίση. Κοπήκανε τα πολλά πολλά. Καταληφθήκαμε από άγχος, κατάθλιψη, ανασφάλεια, φόβο. Όμως ο έρωτας κάνει τη Γη να γυρίζει και οι άνθρωποι πάντα θα ερωτευόμαστε. Βέβαια το 1 μεγάλο ζητούμενο σήμερα είναι η σχέση. Δηλαδή δεν αρκεί απλώς να ερωτευτούμε  πρέπει επίσης να καταφέρουμε να δεθούμε ουσιαστικά μέσα σε μια ερωτική σχέση.

Για όλα αυτά μιλήσαμε με τον ψυχοθεραπευτή και διδάκτορα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου κ. Δημήτρη Καραγιάννη*. Προσπαθήσαμε να δούμε με καθαρότητα την κρίση του έρωτα και των σχέσεων που βιώνει η ελληνική κοινωνία, καθώς και τη νέα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας.

Η ΡΗΞΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟY

«Η πρώτη κρίση στις σχέσεις καταγράφεται στην Ελλάδα με τη μεταπολίτευση», πιστεύει ο δρ Καραγιάννης. «Με καθυστέρηση τουλάχιστον μιας δεκαπενταετίας σε σχέση με την Ευρώπη και την Αμερική, η Ελληνίδα της δεκαετίας του 1980 κοιτά με καχυποψία οτιδήποτε λέγεται ή καταγράφεται ως παραδοσιακή αξία. Αμφισβητεί τον ρόλο της, τη θέση της και τις αξίες του συντηρητισμού που η χούντα προώθησε.

»Παράλληλα με τις κατακτήσεις πολιτικών και προσωπικών ελευθεριών, την ίδια εποχή αμφισβητείται η παραδοσιακή δομή της οικογένειας. Αμφισβητείται ο γάμος, επειδή "σκοτώνει τον έρωτα". Αμφισβητούνται οι παραδοσιακοί ρόλοι των φυλών Αμφισβητείται και η μητρότητα. Η γυναίκα έξω πια, στην αγορά εργασίας, διεκδικεί οικονομική αυτονομία και σεξουαλική ελευθερία, χωρίς δεσμεύσεις από την αναπαραγωγή. Βασικό ζητούμενο στις σχέσεις είναι πια ο έρωτας, καθώς οι γυναίκες κουβαλούν την οργή για τις χαμένες και καταπιεσμένες ζωές των μανάδων και των γιαγιάδων τους.

»O νέος ιδανικός σύντροφος στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα δεν ορίζεται θετικά, αλλά ως κάτι αντίθετο ή ως κάτι διαφορετικό σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο άντρα. Έτσι οι γυναίκες οι οποίες μπαίνουν σε σχέση γάμου διαπραγματεύονται εντέλει με τους ίδιους όρους που ίσχυαν και για τις μητέρες τους: πικραίνονται, βουλιάζουν και ζουν σε νεκρούς γάμους ή αντιδρούν και ζητούν διαζύγιο. Τότε έχουμε την πρώτη μεγάλη έξαρση των διαζυγίων και τη νέα οικογενειακή χάρτα, στην οποία τίθεται και το θέμα της ίσης μέριμνας των γονιών για τα παιδιά, το οποίο όμως δεν γίνεται ποτέ πράξη στην καθημερινότητα».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΤΡΑΣ

Τελικά η ελευθερία δεν βοήθησε εμάς τις γυναίκες να επιλέξουμε σύντροφο με ωριμότερα κριτήρια. Αντίθετα, υιοθετήσαμε την απορριπτέα μέχρι χτες αντρική στάση. Πήραμε τον ρόλο του κατακτητή, διαχωρίσαμε το σεξ από τους συναισθηματισμούς, οχυρώσαμε τον εαυτό μας απέναντι στον έρωτα. Από την άλλη, συμφωνά με τον δρ Καραγιάννη, «η δεκαετία του 1990 βρίσκει και τον άντρα σε σύγχυση. Άλλοτε προσπαθεί να αμυνθεί για να διατηρήσει τα κεκτημένα του και άλλοτε αμφισβητεί την ταυτότητα και τον ρόλο του δηλώνοντας "δεν είμαι σαν τον πατέρα μου"».

Εκείνη την περίοδο γεννιέται το αντρικό lifestyle. Στα αντρικά περιοδικά εμφανίζονται αφιερώματα -ίδια με αυτά των γυναικείων- με επώνυμα ρολόγια, καλλυντικά, αρώματα. Τότε αρχίζει να διαμορφώνεται ένα νέο πρότυπο αρσενικού, ο λεγόμενος μετροσέξουαλ, ένα μείγμα εφήβου και άντρα. Ο μετροσέξουαλ δεν δείχνει απειλητικός για τις γυναίκες και γίνεται αποδεκτός.

«Οι γυναίκες αισθάνονται ότι ο καινούργιος άντρας είναι ανοιχτός και ελαστικός απέναντι στη σχέση», μου εξήγησε ο δρ Καραγιάννης. «Οτι είναι καλοπροαίρετος, ότι βοηθά στις δουλειές του σπιτιού και στο μεγαλωμά των παιδιών. Από την άλλη όμως, δεν παίρνει πρωτοβουλίες, δεν προτείνει, δεν αναλαμβάνει ευθύνες. Διότι ο άντρας νιώθει πλέον ευνουχισμένος, κρύβει τις ανασφάλειες του πίσω από μια εικόνα ξεγνοιασιάς και κοινωνικότητας, νιώθει υποτιμημένος μέσα στην ίδια του τη σχέση. Η γνωστή ρητορική ερώτηση μιας ολόκληρης γενιάς νέων γυναικών "μα που πήγαν οι άντρες;" καταγράφει λοιπόν με ακρίβεια την απουσία του αντρικού ρόλου».

Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΗΣΣΟΝΟΣ. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ

«Τη δεκαετία του 2000 η Ελλάδα ζει ημέρες οικονομικής ευφορίας», συνέχισε ο δρ Καραγιάννης. «Άλλωστε η προηγουμένη γενιά είχε αναδειχθεί σε γενιά του καθήκοντος και της προσφοράς - τα μέλη της αποταμίευαν χρήματα, έχτιζαν σπίτια, επένδυαν στους τίτλους σπουδών των παιδιών, στερούνταν συχνά πολλές απολαύσεις. Ανέθρεψαν λοιπόν τα παιδιά της απόλαυσης, της ήσσονος προσπάθειας, της αυτονομημένης ευχαρίστησης και συγχρόνως στέρησαν από αυτά το δικαίωμα στην ενηλικίωση».

Τη δεκαετία αυτή ζήσαμε μόνοι μας, φιλάρεσκα και αυτάρεσκα. Όποιος μιλούσε για δέσμευση και προσπάθεια στη σχέση ήταν γραφικός. Τότε σχηματοποιήθηκε πλήρως η γενιά της εικόνας, η γενιά της ατομικής ευχαρίστησης. Άλλωστε δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι έγιναν σημαντικοί οι άνθρωποι της τηλεόρασης και ότι αποκλήθηκαν επώνυμοι όσοι έκαναν την προσωπική τους ζωή δημόσια. Μοιραία, κατά τη δεκαετία του 2000 κυριάρχησαν οι σχέσεις χωρίς συγκατοίκηση και οι συμφωνημένες συναντήσεις - ο καθένας πορευόταν με τα δικά του ζόρια.

«Στην πραγματικότητα βέβαια, παρ' ότι υπήρχε η εξωτερική εικόνα του λαμπερού, επιτυχημένου, άνετου και ελευθέρου ανθρώπου, κάτω από το περιτύλιγμα υπέβοσκαν η ανασφάλεια, η μοναξιά και ο φόβος», μου τόνισε ο δρ Καραγιάννης. «Έτσι εξηγείται και η καταναλωτική μανία. Όσα περισσότερα υλικά αγαθά έχουμε, τόσο πιο προφυλαγμένοι νιώθουμε, αγοράζω, ξοδεύω, βγαίνω και έτσι αποφεύγω να βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου. Μέσα λοιπόν σε αυτή τη γενικότερη καταναλωτική μανία, καταναλώναμε και ερωτικές σχέσεις. Η τέχνη αυτής της εποχής δεν ήταν πώς να καταφέρεις να κάνεις σχέση, αλλά πώς να καταφέρνεις "να την κάνεις" ανώδυνα όταν οι σχέσεις άρχιζαν να έχουν απαιτήσεις. Όμως οι ψευδείς εικόνες αργά ή γρήγορα διαλύονται και μένουμε με έναν εαυτό που δεν αντέχουμε».

ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ;

Τα τελευταία δυο χρόνια η μία φούσκα σκάει μετά την άλλη. Τελικά έσκασε και η μεγάλη φούσκα της κοινωνίας μας. Τα σπίτια μας είναι μεν μεγαλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά ταυτίζονται με το άγχος αποπληρωμής και όχι με την ευχαρίστηση της διαβίωσης. Η επαγγελματική ασφάλεια δεν είναι πλέον δεδομένη. Λίγο παλιότερα θέλαμε μια σχέση για «να περνάμε καλά μαζί» και τώρα δεν έχουμε καν όρεξη για σχέση. Η χρυσόσκονη τινάχτηκε στον αέρα και τώρα επικρατεί πανικός για τη μιζέρια που μπορεί να κρύβεται από κάτω.

«Τούτη τη στιγμή υπάρχουν δυο αντίθετα ρεύματα», μου είπε ο δρ Καραγιάννης. «Στο ένα υπάρχουν οι άνθρωποι που βουλιάζουν λέγοντας: "Δεν έχω πια δουλειά, έχασα τις σιγουριές μου μαζί με κάθε ευχαρίστηση, δεν ξέρω που να ελπίσω, μαυρίζω και παραδίνομαι". Στο άλλο ρεύμα βρίσκονται εκείνοι που ψάχνουν την ουσία και ρωτούν: "Υπάρχουν στοιχεία στη ζωή μου στα οποία μπορώ να στηριχτώ για να προχωρήσω;". Αυτή λοιπόν η αναζήτηση αυθεντικών στοιχείων είναι που κάνει ενδιαφέρουσα τη σημερινή εποχή, γιατί απαιτεί από εμάς συναισθηματική ωρίμανση».

Με άλλα λόγια, στη σημερινή μεταφαλλοκρατική και μεταφεμινιστική εποχή ψάχνουμε από την αρχή τους κανόνες για το πώς να είμαστε μαζί. Μολονότι η ερωτική σχέση παραμένει ζητούμενο, και τα δυο φύλα θέλουν πια να δουν τα δικαιώματα τους να αναπτύσσονται σε μια συντροφική σχέση με προοπτική.

Όλο και λιγότερο αντέχουμε δηλαδή τους δήθεν και ψάχνουμε για ουσιαστικές σχέσεις που βοηθούν να πάμε λίγο παραπέρα. Αναζητούμε την αυθεντικότητα, τη δημιουργία, τις πραγματικές αξίες ζωής. Ξέρουμε ότι πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα   "ποιος θέλω να είμαι και πού θέλω να πάω", ότι μόνο τότε θα συνυπάρξουμε με ανθρώπους που έχουν αντίστοιχες αναζητήσεις στη ζωή τους. «Δεν θα συνυπάρχω απλώς για τη διασκέδαση», λέμε, «αλλά θα αναζητώ ανθρώπους με αντίστοιχη στόχευση και θα προσπαθώ να δείχνω πραγματική συντροφικότητα». Ωστόσο πόσο ερωτικά μπορείς να νιώσεις με τον εαυτό σου σήμερα, ώστε να τον μοιραστείς και με κάποιον άλλον;

«Εκεί είναι το θέμα», λέει και ο δρ Καραγιάννης. «Κανείς δεν μπορεί να νιώθει ερωτικός αν ορίζεται μόνο από τα προβλήματα του. Γιατί ακόμα κι αν ο άλλος τον βλέπει ερωτικά, ο ίδιος δεν νιώθει έτσι για τον εαυτό του. Για παράδειγμα, αν κάποιος αναπροσδιοριστεί ως άνεργος, παύει να ζει. Βιώνει μια κατάσταση αγωνιώδους αναμονής, σαν να βρίσκεται έξω από ιατρείο όπου κάποιος τρίτος θα αποφανθεί για τις προοπτικές του. Και σε μια τέτοια κατάσταση κανείς δεν μπορεί να νιώσει ερωτικός. Ο ερωτικός άνθρωπος δεν ορίζεται όμως από την πραγματικότητα γύρω του, ούτε από συγκεκριμένα στοιχεία της εμφάνισης και του χαρακτήρα του. Ορίζεται από τη δυνατότητα που έχει να βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του ερωτικά. Και ερωτικά μάς κάνει να νιώθουμε η οπτική μας για τη ζωή, ακόμα κι αν δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα μας. Ερωτικός είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται να ζει. Έτσι μια γυναίκα που αυτή τη στιγμή είναι άνεργη αλλά και ορεξάτη, που αντιμετωπίζει προβλήματα αλλά και έχει διάθεση για δημιουργία, που είναι σίγουρη ότι θα τα καταφέρει μολονότι δεν ξέρει τον τρόπο, είναι φοβερά ερωτεύσιμη διότι αποπνέει επιθυμίες. Γενικότερα, το μέλλον μας είναι οι αποφάσεις ζωής που παίρνουμε. Και αυτές δεν είναι κομμάτια μιας φαντασίωσης αλλά μιας επιδιωκόμενης πραγματικότητας».

*Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι παιδοψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής και διευθυντής του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής. Έχει ιδρύσει μαζί με τη σύζυγο του Ελένη Καραγιάννη το θεραπευτικό και εκπαιδευτικό ινστιτούτο Αντίστιξη, το οποίο ειδικεύεται στην οικογενειακή και ομαδική ψυχοθεραπεία με βάση την υπαρξιακή-συστημική θεώρηση. Ασχολείται με τα προβλήματα του γάμου και τη λειτουργικότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

«H ΓΥΝΑΙΚΑ/2012»

Τα 10 σημεία κλειδιά για τη γυναικεία απιστία

Τα 10 σημεία κλειδιά για τη γυναικεία απιστία

Οκτώ στις δέκα Ελληνίδες απατούν τον σύντροφό τους

Επιμέλεια: AΡΗΣ ΜΠΕΡΖΟΒΙΤΗΣ

Τους λόγους που τις «έσπρωξαν» να αναζητήσουν ξένες αγκαλιές εξομολογήθηκαν άπιστες Ελληνίδες σε πανελλαδική επιστημονική έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, αντίθετα από την κοινή πεποίθηση ότι οι άνδρες ξενοκοιτάνε περισσότερο, οι γυναίκες αναδεικνύονται σε εξίσου «άτακτες».

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το ποσοστό των μοιχαλίδων, που αγγίζει το 78% (8 στις 10 δηλαδή), έναντι του 84% των ανδρών που απιστεί επίσης…

«Η άπιστη γυναίκα είναι μια Μαντάμ Μποβαρύ στη ρομαντική αλήθεια της, όταν η βιολογική αλήθεια της είναι πως γεννιέται άπιστη, για να φέρει στον κόσμο υγιείς απογόνους», εξηγεί ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Δρ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης.

«Η γυναίκα, δηλαδή, γεννιέται άπιστη, ενώ ο άνδρας γίνεται, για να υπερασπίσει τον εύθραυστο ανδρισμό του...

Άρα η γυναίκα έχει πολύ περισσότερο το «χάρισμα» της απιστίας, ως φυσική κληρονομιά τρόπον τινά, ενώ ο άνδρας το αποκτά για κοινωνικούς κυρίως λόγους, για να… φανεί άνδρας αλλά και να το αποδεικνύει συνεχώς έχοντας «χαρέμι».

Η φύση έχει προβλέψει η γυναίκα να επιλέγει τον πατέρα - εραστή για την οικογένεια που θέλει να κάνει».

10 σημεία κλειδιά για τη γυναικεία απιστία

1. Παρά την επικρατούσα άποψη ότι ο άνδρας είναι ο κυνηγός και η γυναίκα το θήραμα, συνήθως γίνεται το αντίθετο. Η γυναίκα επιλέγει ποιον θα βάλει στο κρεβάτι της, γιατί ελέγχει τόσο τη δική της επιθυμία όσο και την επιθυμία του άνδρα με απίστευτη ευκολία. «Ας ξαναδούν οι άνδρες κυνηγοί πότε τους αποδέχτηκε η γυναίκα που κυνηγούσαν και θα καταλάβουν», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Κωνσταντινίδης.

2. Προσέξτε τη γυναίκα σας στην ωορρηξία. Είναι βιολογικά έτοιμη για απιστία, γιατί σε κείνη τη φάση το σεξ και η αναπαραγωγή συνδυάζονται, θέλει δηλαδή να είναι και ερωμένη και μητέρα. Αν δεν είστε εσείς ο σύντροφος που ψάχνει, τότε είναι σίγουρο ότι θα ξενοκοιτάξει με την «ευλογία» της φυσικής της ορμής.

3. Η γυναίκα δεν απιστεί, απλά φεύγει και δεν ξαναγυρνά, γιατί το προετοιμάζει καιρό. Ενώ ο άνδρας είναι πάντα έτοιμος να γυρίσει στην ασφάλεια της μαμάς-ερωμένης–συντρόφου, ειδικά στις μέρες μας που οι γυναίκες αποδεικνύονται περισσότερο χρήσιμες και παίρνουν σωστές αποφάσεις. «Δείτε πόσες γυναίκες σήμερα συντηρούν τις οικογένειές τους, ενώ οι άνδρες τους κλαίνε στα καφενεία με τους φίλους για τις αδικίες της ζωής και την άδικη κοινωνία, που δεν αναγνώρισε την αξία τους», λέει ο κ. Κωνσταντινίδης.

4. Η γυναικεία απιστία δεν είναι ποτέ επιπόλαιη, ακόμη κι όταν γίνεται για λάθος λόγους. Είναι μια σοφή απιστία, γιατί είναι μελετημένη στρατηγικά. Η γυναίκα σκέφτεται μόνο με το κεφάλι της, γι’αυτό οι άνδρες καταρρακώνονται μόλις μάθουν ότι η γυναίκα τους έκανε σεξ με κάποιον άλλον και θέλουν να τη σκοτώσουν, όταν οι γυναίκες, στην αντίστοιχη περίπτωση, απλά γυρίζουν την πλάτη κι εγκαταλείπουν.

5. Οι άνδρες ευνουχίζονται με την απιστία της γυναίκας, γιατί τη θεωρούν σοβαρή υπόθεση, όχι σαν τη δική τους απιστία, που θεωρείται αθώα και μηχανιστική. Ξέρουν πως η γυναίκα που έφυγε δεν πήγε με το καλύτερο αρσενικό, αλλά έφυγε γιατί είδε στους ίδιους μια αναπηρία της ανδρικής τους ιδιότητας.

6. Η απιστία στη γυναίκα είναι μια τιμωρία στον επιπόλαιο εραστή, που αμφισβήτησε τη θεϊκή της φύση. Η Μήδεια δεν ήταν απλά μια κερατωμένη γυναίκα, αλλά μια θεϊκή μορφή, που τιμωρεί τον άπληστο Θησέα, που την άφησε, όταν του χάρισε το χρυσόμαλλο δέρας, την εξουσία, τα παιδιά και όλα τα καλά…

7. Η απιστία της γυναίκας είναι μια πράξη με διπλό μήνυμα. Σε τιμωρώ γιατί ήσουν κακό παιδί, αλλά γύρνα πίσω γιατί είσαι χρήσιμος σε άλλα, πιο απλά πράγματα.

8. Η απιστία στη γυναίκα έχει «μητέρα» τη σεξουαλική της ευφυΐα και «πατέρα» τον ερωτισμό, ενώ στον άνδρα είναι μια “ορφανή” απιστία με πολλούς δήθεν “γονείς”, που είναι οι αντίζηλοι του αρσενικού στις επιδόσεις που αρέσκονται να συζητάνε στις ανδρικές παρέες ...όπως οι ψαράδες και οι κυνηγοί...

9. Η γυναικεία απιστία είναι συνήθως παθιασμένη και αδιαμεσολάβητη, ενώ στον άνδρα είναι ένα φτωχό αντίγραφο της ματαιόδοξης φύσης του ανδρισμού του - μια διαμεσολαβημένη από τη σεξουαλική ζήλεια για τα άλλα αρσενικά.

10. Αν η απιστία των φύλων είχε βαθμολογία επιδόσεων, η γυναίκα θα έπαιρνε άριστα, ενώ ο άνδρας θα έμενε μετεξεταστέος. Γιατί ο άνδρας, όσες φορές και να την κάνει την απιστία, πάντα θα συλλαμβάνεται επ΄αυτοφώρω, ενώ η γυναίκα μόνο αν το πει η ίδια επειδή απλά το θέλει ή για να τον τιμωρήσει, με την προσφιλή φράση «Υπάρχουν και καλύτεροι από σένα».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Αν κάνεις εξωσυζυγική σχέση έτσι θα γίνει η ζωή σου

Τον συνάντησες στην παιδική χαρά. Eίχε καστανοκόκκινη γενειάδα και ήταν λεπτός. Τα παιδιά σας τα πήγαιναν πολύ καλά και τους άρεσε να παίζουν μαζί. Αρχίσατε να μιλάτε, όπως πολλοί άλλοι γονείς. Το όνομα του ήταν Παύλος. Είχε μετακομίσει πρόσφατα στην γειτονιά με την οικογένεια του και τα γενέθλια του θα ήταν την επόμενη εβδομάδα. Θα πήγαινε για σκι με τους φίλους του. Σου είπε ότι της γυναίκας του δεν της άρεσε το σκι.

«Λατρεύω το σκι,» του είπες, αν και δεν είχες κάνει σκι από τότε που ήσουν στο Λύκειο.

Τα μάτια του έλαμψαν ακούγοντας την απάντηση σου, «Το σκι είναι καταπληκτικό».

«Και σε ποιόν δεν αρέσει το σκι;» είπες. Ξαφνικά μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου, να γλιστρά στην πλαγιά του βουνού με τον Παύλο στο πλάι σου. Οι γενειάδες γενικά δεν σου άρεσαν, αλλά η δική του ήταν ωραία.

Όταν το ένα από τα παιδιά σου έβαλε τα κλάματα, έτρεξες κοντά του, μέσα στη γλύκα. Τον τελευταίο καιρό δεν έδειχνες τέτοια συμπεριφορά σε κανέναν. Ο σύζυγος σου μάλιστα, σου το είχε αναφέρει στον τελευταίο σας καυγά. Όχι ότι εκείνος ήταν μες το μέλι. Είχε πάρει και μερικά κιλάκια, αλλά δεν φαινόταν να τον νοιάζει. Είχατε να κάνει σεξ εδώ και δυο μήνες, αν και δεν σε απασχολούσε ιδιαίτερα πια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, που ήρθε στο μυαλό σου το τζακούζι μετά το σκι. «Να είναι τόσο ωραίο όσο φαίνεται στις ταινίες;» αναρωτήθηκες. Ο Παύλος είχε πολύ όμορφα μάτια. Ίσως έπρεπε να χάσεις μερικά κιλά.

Συνήθως ανυπομονούσες να έρθει η ώρα να φύγεις από την παιδική χαρά, αλλά όχι εκείνη την ημέρα. Ήθελες να μείνεις και να συνεχίσεις να του μιλάς αλλά ο Παύλος πήρε ένα μήνυμα στο κινητό του και άρχισε να μαζεύει τα πράγματα του. «Είναι ώρα για φαγητό» σου είπε, «ίσως σε δω την Τρίτη».

«Ναι, ίσως,» του απάντησες.

Ήσουν σίγουρη ότι θα τον ξαναέβλεπες. Ξαναβρεθήκατε την Τρίτη, αν και ψιχάλιζε. Και την επόμενη Τρίτη. Και το Σάββατο. Όσο περισσότερο χρόνο περνούσατε μαζί, τόσο περισσότερα πράγματα είχατε να συζητήσετε. Με τον σύζυγο σου δεν συνέβαινε πια αυτό. Μετά από μια δεκαετία γάμου δεν είχατε πλέον πράγματα να πείτε. Του φώναζες μόνο μερικές φορές να κάνει τα ψώνια και να μάθει να μαγειρεύει.

Επί μήνες συναντιόσασταν με τον Παύλο στην παιδική χαρά. Ο γιος του ήταν αξιολάτρευτος. Η σύζυγος του φαινόταν κάπως ψυχρή. Ο Παύλος, σου είχε πει ότι ήταν απλά αγχωμένη εξαιτίας της δουλειάς της. Κάποια στιγμή σου είπε ότι είχες ωραία μάτια.

Μια μέρα τον κάλεσες σπίτι σου για καφέ, δέχτηκε αμέσως. Περπατήσατε μαζί μέχρι το σπίτι σου, παρέα με τον γιο του. Οι τρεις σας φαινόσασταν σαν μια ευτυχισμένη οικογένεια.

Του είπες ότι ο σύζυγος σου έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι. Σου απάντησε ότι η γυναίκα του θα έλειπε όλη την ημέρα. Έβαλες στα παιδιά να δουν ταινία και πήγες στην κουζίνα να φτιάξεις καφέ. Σε ρώτησε αν ήταν νωρίς για να πιει μια μπύρα.

«Φυσικά και όχι,» του απάντησες.

Αφού την τελείωσε, την άφησε στο τραπέζι και έσκυψε προς το μέρος σου.

Είχες ξεχάσει πως ήταν το πρώτο φιλί με κάποιον, τη νευρικότητα που το συνοδεύει, τη διαφορετική αίσθηση. Παρά τις τύψεις, η αίσθηση που σε πλημμύρισε ήταν τόσο όμορφη. Κοίταξες να δεις αν τα παιδιά είχαν ότι χρειάζονταν και μετά μπήκες στο γραφείο με τον Παύλο και κλείδωσες την πόρτα.

Έγινε μια φορά. Ο σύζυγος σου δεν θα το μάθαινε ποτέ. Στο κάτω-κάτω, ήσουν, κατά κάποιο τρόπο, ευτυχισμένα παντρεμένη ή τουλάχιστον ο γάμος σου ήταν σε καλύτερη κατάσταση από άλλων γνωστών και φίλων σου. Με τον σύζυγο σου είχατε δυο μικρά παιδιά και σκόπευες να γιορτάσετε την 25η επέτειο σας μαζί.

Βέβαια η ιδέα αυτή φάνταζε πλέον λιγότερο ρομαντική. Και λιγότερο εφικτή. Σχεδόν μακρινή.

Τον σκεφτόσουν συνέχεια. Στην δουλειά. Την νύχτα. Άρχισες και πάλι να κάνεις σεξ με τον άντρα σου αλλά δεν σκεφτόσουν εκείνον κατά τη διάρκεια. Ζούσες για τα μηνύματα του Παύλου. Σε αποκαλούσε με το υποκοριστικό που είχες στο σχολείο, εκείνο που του είχες αναφέρει γελώντας μια μέρα. Κάθε φορά που έβλεπες μήνυμα από εκείνον χαμογελούσες.

Ο σύζυγος σου απλά ήθελε να δει γιατί χαμογελούσες. Για αυτό κοίταξε τα μηνύματα σου. Καβγαδίσατε. Τα παιδιά σας έβαλαν τα κλάματα ακούγοντας τις φωνές.

«Όχι, δεν έκανα σεξ μαζί του!» του είπες (ψέματα). Έφτιαξες την βαλίτσα σου για να πας σε ξενοδοχείο.

«Και ποιος θα πάει τα παιδιά στον παιδικό σταθμό το πρωί; » σε ρώτησε. «Πρέπει να πάω από νωρίς στο γραφείο».

Κατέληξες να κοιμάσαι στον καναπέ – για αρκετές εβδομάδες.

Δεν είχες χρήματα να πληρώνεις δυο ενοίκια. Η σύμβουλος γάμου δεν σας βοήθησε και ήταν και ακριβή. Ο σύζυγος σου δεν σου είχε πια εμπιστοσύνη. Το μικρότερο σας παιδί άρχισε να έχει ξεσπάσματα θυμού στο σχολείο. Ο Παυλος φοβόταν ότι η γυναίκα του θα μάθαινε τι έκανε. Δεν είχες φανταστεί ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ήταν μόνο λίγο φλερτ και μερικά φιλιά. Η ζωή σου όμως άλλαξε ριζικά.

Το σεξ δεν ήταν καν τόσο καλό, απλά ήταν διαφορετικό. Αλλά πάει και αυτό. Είχες χάσει την οικογένεια σου και δεν σου άρεσε. Σου έλειπε αυτό που είχες αλλά δεν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω. Το είχες χάσει για πάντα!

Πηγή: http://mom.me/

http://singleparent.gr/gynaika/apopseis/an-kaneis-exosyzygiki-sxesi-afti-tha-einai-i-zoy-soy/#at_pco=smlwn-1.0&at_si=57406496da41f51e&at_ab=per-2&at_pos=0&at_tot=1