Η άγνωστη ιστορία οριοθέτησης ΑΟΖ με τη Λιβύη

Ως υφυπουργός Εξωτερικών, ο Δημήτρης Δόλλης είχε επισκεφτεί την Τρίπολη τον Ιανουάριο του 2011. Στο περιθώριο των επαφών του επέβλεψε την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας.

Λέγεται ότι τα πάντα στη ζωή είναι θέμα timing. Αυτό στην περίπτωση του πολιτικού σχεδιασμού και μάλιστα σε επίπεδο διεθνών σχέσεων έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Όμως αν το αγνοήσεις σε τιμωρεί και τότε τρέχεις και δεν φτάνεις. Κάπως έτσι βρέθηκε σήμερα η Ελλ΄δα να τρέχει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη για να πετύχει την κατάργηση του MOU μεταξύ Τουρκίας – Λιβύης για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Η άγνωστη ιστορία οριοθέτησης ΑΟΖ με τη Λιβύη

Γράφει η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ

Ο Δημήτρης Δόλλης ταξίδεψε στη Λιβύη τον Ιανουάριο του 2011. Ήταν το δεύτερο ταξίδι του στη βορειοαφρικανική χώρα ως υφυπουργού Εξωτερικών και το πιο κρίσιμο μέχρι τότε, γιατί η χώρα ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση και εκείνος έπρεπε να οργανώσει μια δύσκολη αποστολή. Μια αυτοκινητοπομπή με τις θρυλικές Harley-Davidson του Καντάφι τον είχαν παραλάβει από το αεροδρόμιο και τον είχαν συνοδεύσει σε έναν άγνωστο προορισμό. Με τον γιο του Καντάφι και κάποιους στενούς συνεργάτες του, σχεδίασαν τότε τη μεταφορά χιλιάδων Κινέζων σε διάφορα λιμάνια της Λιβύης και από εκεί στην Κρήτη. Φεύγοντας, του έδωσαν ένα χαρτάκι με ένα νούμερο τηλεφώνου. Χωρίς επίσημο δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ των υπουργείων, η συνεννόηση θα γινόταν τελείως άτυπα, μέσω μεσάζοντος. Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, είχε συναντήσει και τους εκπροσώπους των εξεγερμένων στην Τρίπολη.

Ο «δύσκολος» Καντάφι

Προετοιμάζοντας εκείνο το ταξίδι, ο Δόλλης είχε ενημερωθεί για μια σειρά θεμάτων σχετικά με τη Λιβύη και τότε έμαθε από τους συνεργάτες του για την ύπαρξη ενός σημειώματος που θα έπρεπε οπωσδήποτε να συμβουλευτεί. Ηταν μια απόρρητη εισήγηση του πρέσβη ε.τ. Γεωργίου Σαββαΐδη, από το 2006, όταν εκείνος είχε αναλάβει σύμβουλος της τότε υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη. Ο Δόλλης το αναζήτησε στα αρχεία του υπουργείου, το μελέτησε, και έκανε μια σειρά επαφών με την προηγούμενη ηγεσία του ΥΠΕΞ για να δει το κατά πόσον είχαν ακολουθηθεί οι συμβουλές. «Το σημείωμα ουσιαστικά μιλούσε για την κυβερνητική αδράνεια στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με όμορες χώρες και έλεγε “κάντε πέντε πράγματα”. Κάποια από αυτά αφορούσαν τη Λιβύη. Η Ντόρα Μπακογιάννη είχε τότε αναθέσει στον υφυπουργό της κ. Βαληνάκη σε συνεργασία με τον κ. Σαββαΐδη να διαπραγματευθούν με Αλβανία, Αίγυπτο και Λιβύη». Με την Αλβανία ήλθαν ύστερα από δυόμισι χρόνια σε συμφωνία (η οποία όμως ακόμα εκκρεμεί λόγω μιας προσφυγής), παράλληλα προσπάθησαν να «κλείσουν» την ΑΟΖ της Λιβύης, ώστε να αποκλειστεί η Τουρκία. «Οι διαπραγματεύσεις προχώρησαν αλλά δεν ολοκληρώθηκαν. Ο Καντάφι ήταν δύσκολος πελάτης», εξηγεί ο Δόλλης.

Οταν το 2011 έπεσε ο Καντάφι, η Ελλάδα ήταν το πρώτο κράτος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που ξεκίνησε συζητήσεις με την ηγεσία του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου. Ο Δόλλης έκανε τότε δύο ταξίδια στη Βεγγάζη και στην Τρίπολη, και στα δελτία Τύπου της εποχής ο πρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης εξέφραζε την ικανοποίησή του για τη βοήθεια της χώρας μας και τη μελλοντική συνεργασία σε πολλούς τομείς, επισημαίνοντας «τους στενούς ιστορικούς δεσμούς και τις σχέσεις καλής γειτονίας που πάντα συνέδεαν τις δύο χώρες». Τότε, ο Δόλλης είδε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πιάσει ξανά το νήμα της διαπραγμάτευσης για την ΑΟΖ.

«Ήμασταν εκείνη την κρίσιμη εποχή, ουσιαστικά, κοντά τους. Είχαμε προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, είχαμε κάνει όλες τις νομικές διαδικασίες ώστε να μεταφερθούν εκατοντάδες τραυματίες σε ελληνικά ιδιωτικά νοσοκομεία. Ήταν ευγνώμονες και έτσι όταν ξεκινήσαμε να συζητάμε, υπήρχε ένα εξαιρετικά θετικό κλίμα». Όταν όμως εκείνος αποχώρησε από το υπουργείο το 2012, η συμφωνία δεν είχε ολοκληρωθεί.

Έκτοτε, από προσωπικό ενδιαφέρον συνέχιζε να παρακολουθεί στενά το συγκεκριμένο ζήτημα. Η πρεσβεία μας στην Τρίπολη παρέμενε κλειστή και όταν αργότερα γνωρίζαμε πως οι Τούρκοι παραβίαζαν συστηματικά το εμπάργκο μεταφέροντας όπλα στη Λιβύη, ουδέποτε η ελληνική πλευρά διαμαρτυρήθηκε για την καταπάτησή του».

Με κάθε αλλαγή της ηγεσίας του ΥΠΕΞ, ο Δόλλης υποστηρίζει ότι προσπαθούσε να ενημερώσει για τη σημαντική εκκρεμότητα που υπήρχε, μια ευκαιρία για συμφωνία που όσο περνούσε ο καιρός τόσο απομακρυνόταν. Το ίδιο προσπάθησε να κάνει, λέει, και στη Λιβύη – στην τελευταία επίσκεψη που έκανε στην Τρίπολη πριν από δύο χρόνια, ως ιδιώτης πλέον, κατάλαβε πως η χώρα έμπαινε σε νέες περιπέτειες: «Φτάνοντας στο παλιό ιδιωτικό αεροδρόμιο του Καντάφι, το οποίο ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, φαινόταν πως είχε έρθει η αρχή της σύγκρουσης μεταξύ των επίσημων καθεστωτικών και του Χαφτάρ και του στρατού. Υπήρχαν οι αφίσες του Χαφτάρ, όπου οι καθεστωτικοί της κυβέρνησης της Τρίπολης είχαν ζωγραφίσει τα μάτια του και του τα είχαν βγάλει», θυμάται.

Σε εκείνο το ταξίδι επεδίωξε να συναντήσει και την ομάδα του Χαφτάρ. Ο στρατάρχης είχε μόλις ξεκινήσει επαφές με τους Ρώσους και ο κ. Δόλλης θεωρούσε πως ήταν μια λάθος κίνηση.

Τα εμπόδια

Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις, συμφωνεί πως προοπτική συμφωνίας με την επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης δεν υπάρχει. Τόσο λόγω του χαμένου χρόνου όσο και της τουρκικής διεκδικητικής και αποσταθεροποιητικής παρέμβασης. «Δεν αξίζει τον κόπο να επενδύουμε σε μια σχέση που έχουμε ήδη χάσει», θεωρεί. Ως εκ τούτου συμφωνεί πως η ελληνική πλευρά καλά κάνει και συνομιλεί με τον Χαφτάρ. Προειδοποιεί βέβαια πως ακόμη και εάν εκείνος καταφέρει να μπει και να πάρει την Τρίπολη, δεν γίνεται αυτομάτως νόμιμος κυρίαρχος της Λιβύης, υπάρχει μια διαδικασία μέχρι να νομιμοποιηθεί και να παραγάγει ενέργειες με νόμιμα αποτελέσματα. «Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα περίπλοκη. Παρ’ όλα αυτά, η υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας για τον ενεργειακό αγωγό East Med με το Ισραήλ και την Κύπρο είναι ίσως η κίνηση ματ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Είναι η βασικότερη συμμαχική συμφωνία που στέλνει ένα εξαιρετικά θετικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: πως έχουμε δυνατούς συμμάχους στο δίκαιο για τις θαλάσσιες ζώνες», καταλήγει.

Καθημερινή 31.12.2019

Π. Νεάρχου: Επιχείρηση υφαρπαγής του ενεργειακού πλούτου της ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος από την Άγκυρα

Επιχείρηση υφαρπαγής του ενεργειακού πλούτου της ΑΟΖ από την Άγκυρα

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ. 

Η Άγκυρα έχει διακηρύξει επανειλημμένα ότι η «συμμετοχή» της στον ενεργειακό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου είναι ύψιστος εθνικός στόχος και ότι το μέγεθος των διακυβευομένων συμφερόντων αξίζει ακόμη και πόλεμο. Η διεκδικούμενη «συμμετοχή» αναφέρεται, προφανώς, στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος. Η Τουρκία, με βάση τις δικές της θεωρίες, που εκφράζουν τις αρπακτικές βλέψεις και την επεκτατική πολιτική της, αγνοεί πλήρως το διεθνές δίκαιο και προβάλλει διεκδικήσεις, που προεκτείνονται μέχρι την Αίγυπτο και την Λιβύη.

Οι ισχυρισμοί της ότι δήθεν η δική της υφαλοκρηπίδα φτάνει μέχρι τα όρια της ΑΟΖ της Αιγύπτου είναι παλαιοί. Προβάλλονται με βάση τα γνωστά τουρκικά επιχειρήματα ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ πέραν των χωρικών τους υδάτων ή ότι, σε κάθε περίπτωση, έχουν πολύ μικρή επήρεια στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδος και της ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι η Άγκυρα, στις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο, έχει μεγάλη αλλεργία στην έννοια της ΑΟΖ. Προτιμά να αναφέρεται στην υφαλοκρηπίδα, που πιστεύει ότι είναι πολύ πιο συμφέρουσα γι’ αυτήν. Σε ό,τι αφορά το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, η Άγκυρα το αγνοεί πλήρως και αρνείται ότι έχει οποιαδήποτε επήρεια στην οριοθέτηση της Ελληνικής υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ. Η εμμονή της καταφαίνεται από τις συνεχείς προκλήσεις κοντά σ’ αυτό και στις αεροναυτικές ασκήσεις αποκοπής του από τη Ρόδο και γενικότερα από τον Ελληνικό κορμό.

Η Τουρκική στάση εξηγείται από την ιδιαίτερη σημασία που έχει το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου τόσο στην επαφή της Ελληνικής ΑΟΖ με εκείνης της Κύπρου όσο και με εκείνη της Αιγύπτου.

 Δεν είναι τυχαία γι’ αυτό η επιλογή του τριγώνου στο οποίο συναντώνται οι ΑΟΖ των τριών χωρών για τις προκλητικές έρευνες του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros». Η Άγκυρα θέλει να διεμβολίσει, με τετελεσμένα γεγονότα, την επαφή μεταξύ της ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου και κατ’ επέκταση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Τις απροκάλυπτες παραβιάσεις της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου η Άγκυρα τις παρουσιάζει ως δήθεν προστασία «Τουρκικών δικαιωμάτων»! Προβάλλει, συγκεκριμένα, τη θεωρία ότι η Κύπρος, ως νησί, δεν έχει ΑΟΖ πέραν των χωρικών της υδάτων και ότι η θαλάσσια περιοχή 12 μίλια δυτικά της Πάφου είναι Τουρκική υφαλοκρηπίδα. Το ίδιο υποστηρίζει και για την Ανατολική πλευρά, που είναι απέναντι από τη Συρία και τον Λίβανο μέχρι τα όρια του Ισραήλ. Για την υπόλοιπη Κυπριακή ΑΟΖ οι Τουρκοκύπριοι έχουν, κατά την Τουρκική άποψη, ισότιμα δικαιώματα. Με τον Τουρκικό αυτό λογαριασμό, η Άγκυρα διεκδικεί για τον εαυτό της το 50% της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και 25% για τους Τουρκοκυπρίους. Σύνολο 75%!

Παρόμοιο λογαριασμό προβάλλει η Άγκυρα και προς την πλευρά της Λιβύης, προσπαθώντας αφ’ ενός να υποδαυλίσει τη Λιβύη κατά της Ελλάδος και αφ’ ετέρου να υποστηρίξει ότι δήθεν η δική της υφαλοκρηπίδα προεκτείνεται και Νότια της Κρήτης και ότι συναντά την ΑΟΖ της Λιβύης. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Ακάρ έκανε, δύο εβδομάδες πριν, επίσκεψη στη Λιβύη, με στόχο να προωθήσει τις σχέσεις της Άγκυρας με φιλο-Ισλαμιστικές και άλλες πολιτικές δυνάμεις της Λιβύης και να προβάλει τις Τουρκικές θέσεις, ότι δήθεν η Τουρκία έχει «δικαιώματα» και Νότια της Κρήτης και ότι η υφαλοκρηπίδα της συναντά εκείνη της Λιβύης.

Η επίσκεψη Ακάρ είναι μια σαφής ένδειξη του νέου Τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού, που επιδιώκει να αποκτήσει ερείσματα και στον Βορειο-Αφρικανικό χώρο, σε συνδυασμό με τις Τουρκικές ηγεμονικές φιλοδοξίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι απορίας άξιο που το Ισραήλ και η Αίγυπτος αντιμετωπίζουν με μεγάλη εχθρότητα τις Τουρκικές αυτές φιλοδοξίες, που στρέφονται και εναντίον των δικών τους συμφερόντων.

Το Ισραήλ δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση να παρεμβληθεί η Άγκυρα στις σχέσεις του με την Ελλάδα, την Κύπρο και γενικότερα τους Δυτικούς συμμάχους του και στην εξαγωγή προς την Ευρώπη των υδρογονανθράκων του. Με την ίδια λογική, η Αίγυπτος του Στρατάρχη Αλ Σίσι, που αντιμετωπίζει την εσωτερική Ισλαμιστική αντιπολίτευση των Αδελφών Μουσουλμάνων, δεν θα ήθελε, σε καμιά περίπτωση, γειτνίαση με την Άγκυρα, που υποστηρίζει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και Τουρκική παρουσία στη γειτονική Λιβύη. Δεν είναι η μόνη άλλωστε που βλέπει με ανησυχία την επιδιωκόμενη αυτή παρουσία. Η αποχώρηση της Τουρκικής αντιπροσωπείας από τη Διάσκεψη για τη Λιβύη, που συνεκάλεσε η Ιταλία στο Παλέρμο, με στόχο την εξομάλυνση της καταστάσεως στη χώρα αυτή, που είναι ακόμη χαώδης, δείχνει σαφώς τις αντιδράσεις και άλλων χωρών και Λιβυκών πολιτικών δυνάμεων στις υπερφίαλες τουρκικές επιδιώξεις στη Λιβύη και στην περιοχή.

Το πλαίσιο αυτό είναι ευνοϊκό για την Ελληνική πλευρά, που αντιμετωπίζει σήμερα κορύφωση των Τουρκικών προκλήσεων και απειλών, είτε αυτές αφορούν το δικαίωμα της Ελλάδος για επέκταση των χωρικών της υδάτων σε 12 μίλια είτε τις προγραμματισμένες γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η Άγκυρα δεν έχει πολλά περιθώρια να παρενοχλήσει πρακτικά τη γεώτρηση της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10. Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι στο παρελθόν η Άγκυρα υπεστήριζε ότι το οικόπεδο 10 ανήκει στην Αίγυπτο και ότι περιελήφθη στην Κυπριακή ΑΟΖ από λάθος οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Κύπρου. Η Τουρκική αυτή προπαγάνδα είχε ως στόχο να υποκινήσει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους του Μόρσι σε καταγγελία και ακύρωση της συμφωνίας οριοθετήσεως της ΑΟΖ μεταξύ Αιγύπτου και Κύπρου.

Η δυσκολία που έχει η Άγκυρα να παρέμβει στο οικόπεδο 10 δεν είναι ικανό εμπόδιο για προκλήσεις σε άλλα οικόπεδα, με πρώτο το 7, το οποίο η Άγκυρα διεκδικεί ως δήθεν Τουρκική υφαλοκρηπίδα. Αναμένεται επομένως ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει την ένταση στην Κυπριακή ΑΟΖ και στην περιοχή γύρω από το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Πιστεύει ότι τώρα είναι η στιγμή να ασκήσει τη μέγιστη δυνατή πίεση για να σύρει σε διαπραγματεύσεις την Ελλάδα για την ΑΟΖ και το Κυπριακό, εκβιάζοντας με απειλές για στρατιωτική δράση και δημιουργία, διά της ισχύος, τετελεσμένων γεγονότων. Το ελάχιστο που επιδιώκει η Άγκυρα είναι η παρεμπόδιση της Ελλάδος και της Κύπρου να προχωρήσουν απρόσκοπτα το ενεργειακό τους πρόγραμμα.

Στη συγκυρία αυτή φαίνεται πόσο μειονεκτική είναι για την Ελλάδα η καθυστέρηση στην ανακήρυξη της ΑΟΖ, υπό τον φόβο των αναμενομένων Τουρκικών αντιδράσεων. Η καθυστέρηση αυτή επιτρέπει σήμερα στην Άγκυρα να επισπεύδει για να προκαταλάβει την Ελλάδα με τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Φαίνεται επίσης πόσο στοιχίζει στην Ελλάδα η πρωτοφανής οικονομική κρίση, στην οποία έχει περιέλθει.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη να ενισχύσει άμεσα την άμυνά της, παραλλήλως προς τη στερέωση και ενίσχυση των στρατηγικών αμυντικών της συμμαχιών. Δημιουργεί μεγάλο προβληματισμό η συνεχιζόμενη στην Κύπρο, από τις ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, αδιέξοδη και αυτοκαταστροφική πολιτική. Η τελευταία αντιφάσκει με τις στρατηγικές συμμαχίες τις οποίες αναπτύσσει η Ελληνική πλευρά στην περιοχή. Οι πολιτικές Τσάμπερλεν στο Κυπριακό δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αποδεκτή λύση, γιατί η Άγκυρα είναι πλήρως αδιάλλακτη και το διακηρύσσει με τον πιο ωμό τρόπο. Θέλει δύο ίσα κράτη στην Κύπρο, στρατιωτική παρουσία στο διηνεκές, ρόλο εγγυήτριας δυνάμεως και το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού αερίου της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Οι ηγεσίες των δύο κομμάτων στην Κύπρο και ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης έχουν τεράστιες ευθύνες και δεν έχουν καμιά εξουσιοδότηση από τον Κυπριακό λαό να οδηγήσουν την Κύπρο στην αυτοκαταστροφή με μια ανεδαφική και ανερμάτιστη κατευναστική πολιτική.

Πηγή:

https://www.paron.gr/2018/11/22/p-nearchoy-epicheirisi-yfarpagis-toy-energeiakoy-ploytoy-tis-aoz-tis-kyproy-kai-tis-ellados-apo-tin-agkyra/

Ι. Μάζης: Τα Σκόπια πρέπει να ονομαστούν «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία»

Ι. Μάζης: Τα Σκόπια πρέπει να ονομαστούν «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία»

Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης μιλά στην «κυριακάτικη δημοκρατία» για το εθνικό θέμα, τονίζοντας ότι η χρήση του όρου «Μακεδονία» θα αποβεί σε βάρος της χώρας μας

Από τον Νίκο Ελευθερόγλου

Τα Σκόπια πρέπει να ονομαστούν “Κεντροβαλκανική Δημοκρατία”. Οποιαδήποτε άλλη λύση εμπεριέχει όρο ή παράγωγα της λέξης “Μακεδονία” θα καταλήξει σε βάρος της χώρας μας, αλλά και, σε βάθος χρόνου, κατά των ίδιων των Σκοπίων».

Αυτό τονίζει σε συνέντευξή του στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών - Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιωάννης Μάζης. Ο κ. Μάζης υποστηρίζει επίσης ότι το Βερολίνο στήνει ένα παιχνίδι μειονοτήτων στα Βαλκάνια, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα, με στόχο τη διάλυση των εθνικών κρατών και την επαναχάραξη του χάρτη της Ευρώπης με γνώμονα τις μειονότητες, κάτι που συγκεντρώνει άφθονη «πυρίτιδα» στην περιοχή μας. Τέλος, τάσσεται υπέρ της δημιουργίας Εθνικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στη χώρα μας, ενώ προσθέτει ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ανακηρύξει την ΑΟΖ σε συντονισμό με Κύπρο και Αίγυπτο.

Η κατάσταση στα Σκόπια επιτρέπει λύση;

Ας εξετάσομε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασίαν σύνθετη, εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους:

1 Ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ' εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», της ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και, φυσικά, της ανυπάρκτου νομοκανονολογικώς «ορθοδόξου μακεδονικής εκκλησίας».

2 Τα ζητήματα της απαλοιφής από το Σύνταγμα των Σκοπίων των δήθεν «αλυτρωτικών» επιταγών του, διά της απαλοιφής των αντιστοίχων άρθρων, δεν αποτελούν, κατά κανέναν τρόπο, εξασφάλιση για την ελληνική πλευρά. Ασφαλώς, ένα κράτος έχει το απόλυτον δικαίωμα να δημιουργεί, αλλά και να αναθεωρεί τον συνταγματικό του χάρτη κατά: i) τα εθνικά του συμφέροντα, ii) τα ιδεολογικά του ζητούμενα και iii) τα πολιτικά και iv) τα γεωστρατηγικά του προτάγματα, όπως αυτό τα αξιολογεί. Εάν, συνεπώς, το σκοπιανό πολυεθνοτικό (αλβανο-σλαβο-ρομανικό) μόρφωμα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. με σύνθετη ονομασία εμπεριέχουσα τον όρο «Μακεδονία», δεν θα έχει κανέναν λόγο να μην τροποποιήσει εκ νέου το Σύνταγμά του προς την προϋπάρξασα δήθεν «αλυτρωτική» κατεύθυνση. Είναι, λοιπόν, φενάκη η διατυμπανιζομένη, από τους υποστηρικτές της υπάρξεως του όρου «Μακεδονία» στη «λύση» του ονοματολογικού, «διασφάλιση του αποκλεισμού των αλυτρωτικών διατάξεων από το νέο Σύνταγμα των Σκοπίων».

Έχει εισέτι υποστηριχθεί ότι, εάν δεν καταλήξομε σε «σύνθετη ονομασία» (με τον όρο «-μακεδονία», άραγε, εννοούν οι υποστηρίζοντες «λύσιν»;), τότε δεν θα υπάρξει «λύσις». Μα, αυτό ποιον απειλεί; Την Ελλάδα ή τα Σκόπια, τα οποία επείγονται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.; Ας λάβουμε επίσης υπόψη την προ εβδομάδος προειδοποίηση του γ.γ. του ΝΑΤΟ κ. Στόλτενμπεργκ προς τη σκοπιανή κυβέρνηση, η οποία αποκλείει την εισδοχή του κρατιδίου εις το ΝΑΤΟ με τη συνταγματική των ονομασία. Και αυτά συμβαίνουν ενώ τα Σκόπια απαιτούν τον σφετερισμό της εθνικής ελληνικής ταυτότητος, της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και της ελληνικής Ιστορίας, και μάλιστα με την επίσημη συναίνεση της... Ελλάδος; Και μας προτείνουν... «καθρεφτάκια και χάντρες για ιθαγενείς», προσφέροντάς μας την αλλαγή της ονομασίας του... αεροδρομίου των και κάποιων... οδών της πρωτευούσης των; Ο κ. Μητσοτάκης είχε απόλυτο δίκαιο όταν ανέφερε προχθές ότι «δεν θα διακινδυνεύσω τον διχασμό των Ελλήνων για να διαφυλάξω την ενότητα των Σκοπιανών». Μόνο που θα πρέπει να προχωρήσει θαρραλέα και στην αποκήρυξη του όρου «Μακεδονία» από την προερχομένη εκ του -επικινδύνως συγχροτιζομένου μετά του κ. Σόρος και παταγωδώς αποτυχόντος επί 25ετίαν- «διαμεσολαβητού» του ΟΗΕ και να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση και αντικατάστασή του. Τότε θα ευεργετούσε, πρωτίστως, το έθνος μας και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του πολυεθνοτικού κρατιδίου των Σκοπίων και, δευτερευόντως, τη μεγάλη παράταξη της οποίας ηγείται. Υπό το κράτος της εκφράσεως της λαϊκής βουλήσεως από το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. αλλά και του επομένου των Αθηνών, εις το Σύνταγμα, στις 4 Φεβρουαρίου, είναι αδύνατον η «μυστική διπλωματία» των Αθηνών να επιτρέψει εις τα πολιτικά κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου να «αυτοκτονήσουν» πολιτικώς. Αρα, «λύσις» του προαναφερθέντος τύπου δεν νομίζω ότι θα υπάρξει.

Είστε από εκείνους που χρόνια τώρα λένε ότι τα Σκόπια πρέπει να ονομαστούν «Κεντρική Δημοκρατία των Βαλκανίων». Γιατί;

Επιμένω, εδώ και πολύ καιρό, στη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και erga omnes «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία», διότι όλες οι άλλες δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα, πράγμα που θα καταλήξει, προϊόντος του χρόνου, όχι μόνον εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, αλλά και εις βάρος των κρατικών συμφερόντων και του ιδίου του κρατιδίου των Σκοπίων! Και αυτό, διότι οι ισορροπίες στη Βαλκανική, από τούδε και εις το εξής, θα είναι άκρως επισφαλείς, με πρώτα θύματα εκείνα τα πολυεθνικά μορφώματα τα οποία δεν έχουν και δεν μπορούν να αποδείξουν βαθύτατες εθνικές ταυτότητες, που να αποτελούν κοινή εθνική συνείδηση και πεποίθηση του μωσαϊκού των λαών οι οποίοι τα συνιστούν. Επίσης, η ονομασία «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» δεν διαγράφει ούτε καταπνίγει κάποια εθνοπολιτισμική ή γλωσσική ταυτότητα των συνιστωσών εθνοτήτων του κρατιδίου. Εις τα ταξιδιωτικά έγγραφα των Κεντροβαλκανίων πολιτών κάθε εθνότης θα μπορεί να αναφέρει την ταυτότητά της: π.χ. ο εθνοτικώς αλβανογενής θα μπορεί να αναφέρει «εθνικότης αλβανική», ο εθνοτικώς Σλάβος αντιστοίχως «εθνικότης σλαβική», ο εθνοτικώς Ελλην «εθνικότης ελληνική» κ.λπ. Επίσης, το ίδιο το ΝΑΤΟ θα ήτο απολύτως ικανοποιημένο, όταν εις τον κατάλογον των μελών του εγένετο εμφανές διά της ονομασίας αυτής ότι ασκεί επιρροήν εις την κεντρική Βαλκανική! Άρα, όλοι θα ήσαν ικανοποιημένοι!

Το γερμανικό σχέδιο για αναδιάταξη συνόρων μέσω των μειονοτήτων

Επτά ημέρες μετά το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ποιο πιστεύετε ότι είναι το μήνυμα που έστειλαν οι συγκεντρωμένοι και πού;

Το συλλαλητήριο αυτό έκαμε σαφές ότι ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται πως σε καμιά περίπτωση δεν παγιδεύεται ούτε θυσιάζει τη συνολική εθνική μνήμη, ενότητα και ταυτότητά του στον βωμό των ανωτέρω συμφερόντων. Διότι είναι διαυγέστατος ο μηχανισμός της μοριοποιήσεως και κατόπιν πολτοποιήσεως των εθνικών ταυτοτήτων, που χρησιμοποιείται από τα κέντρα αυτά. Όπου το εθνικό συναίσθημα έχει υποχωρήσει, βαλλόμενο τόσον από τον διεθνιστικό κεφαλαιοκρατικό κοσμοπολιτισμό όσον και από έναν διεστραφέντα «νεοφιλελεύθερο διεθνισμό» μιας εξίσου νεοφιλελεύθερης υποτιθέμενης «Αριστεράς», οι άνθρωποι καταφεύγουν στο άμεσο και εγγύτερον: στην τοπική κοινότητα ή περιφέρεια, όπου διασώζονται ακόμη κάποια στοιχεία -ας είναι και μια διάλεκτος- που θα μπορούσαν να διακρίνουν «εμάς» από τους «άλλους». Οπότε, η τοπική ιδιαιτερότητα ανακηρύσσεται σε «εθνοτική/μειονοτική ταυτότητα» και ανάγεται από τους απελπισμένους στον ωκεανό της Νέας Τάξεως και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας σε σανίδα σωτηρίας. Απώτερος στόχος, όμως, αυτών των κέντρων είναι η επαναχάραξη του χάρτη της Ευρώπης με γνώμονα τις «μειονότητες».

Φοβάστε ότι στα Βαλκάνια οι «εθνοτικοί» εθνικισμοί μπορεί να ανάψουν και πάλι «φωτιά»;

Η απάντησή μου είναι καταφατική. Ο απώτερος στόχος των γερμανικής εμπνεύσεως αποσταθεροποιήσεων είναι και δεδομένος και ομολογημένος. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Γαλλία και τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, διαβιούν 101.412.000 «μειονοτικών» ατόμων, κατά την επίσημη εκτίμηση της «μετωπικής» νεοφασιστικής Φεντεραλιστικής Ενώσεως Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων. Αυτοί οι «καταπιεζόμενοι μειονοτικοί» έχουν «ιερό δικαίωμα» να προστατεύσουν την «εθνοτική/γλωσσική ταυτότητά τους», όπερ μεθερμηνεύεται από τους Γερμανούς «ειδήμονες» σε χορήγηση εκτεταμένης αυτονομίας. Τότε και μόνον τότε τους επιτρέπεται να παραμένουν, π.χ., Γάλλοι πολίτες (ενώ είναι, κατά βάθος, Βουργουνδοί, Νορμανδοί, Οξιτανοί κ.λπ.) ή παραμένουν, π.χ., Ελληνες (ενώ είναι, υποτίθεται, «Μακεδόνες», Βλάχοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Γιουρούκοι, Σαρακατσάνοι κ.λπ.). Αν όμως υπάρξει κρίση στη σχέση της «εθνοτικής μειονότητος» με το κυρίαρχο έθνος-κράτος, τότε η «μειονότητα» έχει το «δικαίωμα αυτοδιαθέσεως» και αποσχίσεως, και διά της βίας ακόμη, σύμφωνα με τους «έγκυρους» Γερμανούς εμπειρογνώμονες.

Η θέση αυτή αναγορεύτηκε σε αρχή από τον τότε γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Χ. Σολάνα, έναν «φωτισθέντα» πρώην μαρξιστή. Εφεξής, είπε, η προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων θα προηγείται του σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Αρα, πυρίτιδα διατίθεται άφθονη, δοθέντος του ότι οι αυτόκλητοι «προστάτες» των μειονοτήτων αναβιβάζουν σε… 282 τις «εθνοτικές ομάδες» που δήθεν… ασφυκτιούν στα στενά σύνορα των 36 ευρωπαϊκών εθνών-κρατών.

Αναγκαία η δημιουργία στη χώρα Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας

Βλέποντας τις εξελίξεις στην περιοχή, πιστεύετε ότι είναι ώρα να υλοποιηθεί η πρότασή σας για τη δημιουργία στην Ελλάδα Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας;

Για διάστημα άνω της δεκαετίας προτείνω, γράφω και διδάσκω σχετικώς με τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, το οποίο θα δύναται να προβαίνει σε συμβουλευτικό, προς το ΚΥΣΕΑ και τον πρωθυπουργό, εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό σε βάθος -τουλάχιστον- 25ετίας. Επίσης, τη θέσπιση θέσεως γραμματέως του συμβουλίου αυτού, επιλεγομένου από τον πρωθυπουργό ή από έναν Πρόεδρο με αυξημένες αρμοδιότητες, που πιθανόν, όσο και απαραίτητο, να προκύψει από μιαν αναθεώρηση του παρόντος Συντάγματος. Ενα συμβούλιο το οποίο θα στελεχώνετο σε υπηρεσιακό και ερευνητικό επίπεδο από νέους επιστήμονες (γεωγράφοι, χαρτογράφοι, ιστορικοί, εθνολόγοι, θρησκειολόγοι, μαθηματικοί, πληροφορικάριοι, νομικοί κ.λπ.) και από υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη του Δημοσίου, ήδη υπηρετούντα και κατέχοντα τα ανάλογα ακαδημαϊκά προσόντα, αλλά και τη δέουσα εμπειρία (π.χ. στελέχη του ΥΠΕΞ, του ΥΠΕΘΑ, του υπ. Προστασίας του Πολίτη, του υπ. Οικονομίας, κ.λπ.). Εκτός του ότι ένα τέτοιο όργανο θα αξιοποιούσε τα εξαιρετικά νέα και φρέσκα μυαλά των Ελληνόπουλων, που σήμερα μεταναστεύουν, θα μπορούσε να αξιοποιήσει και την πολύτιμη εμπειρία αρίστων δημοσίων λειτουργών, η οποία σήμερα παραμένει περιθωριοποιημένη και ανεκμετάλλευτη. Σκεφτείτε επίσης το κίνητρο για δημιουργία νέων ιδεών, που θα αποτελούσε η πιθανότητα αξιοκρατικής -και όχι κομματικώς επιβαλλομένης- συμμετοχής όλων των ανωτέρων ειδών στελεχών στο θεσμικό αυτό όργανο υψίστης εθνικής και κρατικής σημασίας.

Εμβάθυνση στις σχέσεις με Ισραήλ και άμεση ανακήρυξη της ΑΟΖ!

Είστε από εκείνους που πρώτοι είχαν ρίξει τα «ταμπού» στις σχέσεις Ελλάδας - Ισραήλ, πιστεύοντας ότι πρέπει να χτίσουμε μια συμμαχία. Πώς βλέπετε σήμερα την προσέγγισή μας στο τρίγωνο Ισραήλ - Ελλάδα - Κύπρος;

Ναι, το έκαμα, και με τεράστιο προσωπικό κόστος, με δεδομένο το επικρατούν αντισημιτικό κλίμα στην Ελλάδα, το οποίο ευτυχώς πλέον έχει περιορισθεί τα μέγιστα. Χαίρομαι για το ότι κατάφερα να συμβάλω κι εγώ στην ανάσχεση ενός βλακώδους και αδικαιολογήτου φυλετιστικού αρνητισμού, που ετύφλωνε όχι μόνο τις συνειδήσεις πολλών Ελλήνων πολιτών, αλλά και τη διορατικότητα των Ελλήνων πολιτικών, πλην ελαχίστων αλλά σημαντικών εξαιρέσεων, όπως αυτή του αειμνήστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του οποίου η κυβέρνησις ανεγνώρισε το κράτος του Ισραήλ και αναβάθμισε σε πρεσβεία τη μέχρι τότε υπάρχουσα απλή διπλωματική αντιπροσωπία των Αθηνών.

Τη σημερινή προσέγγισή μας στην τριγωνική αυτή σχέση τη χαιρετίζω, αλλά θεωρώ ότι επιδέχεται ακόμη μεγάλης εμβαθύνσεως και -κυρίως- αξιοποιήσεως σε πολλούς τομείς συνεργασίας, όπως ο τεχνολογικός, ο ιατρικός, ο γεωπονικός, ο αμυντικός, ο τομέας της εθνικής ασφαλείας και ο πολιτιστικός. Χρειάζεται, επίσης, μεγαλύτερη τόλμη στον διπλωματικό τομέα, την οποία δυστυχώς δεν διεπίστωσα στην τελευταία ψηφοφορία της Ελλάδος και της Κύπρου στον ΟΗΕ, όπου οι χώρες μας θα μπορούσαν να είχαν μιμηθεί την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία ή τη Λετονία και να μη λάβουν μίαν απολύτως αρνητική θέση, αλλά να αρκεσθούν σε μία λευκή ψήφο ή στην αποχή. Ηταν λάθος η αρνητική ψήφος και δεν αποστέλλει τα ορθά μηνύματα σε τόσο ισχυρούς και γεωστρατηγικώς απαραίτητους συμμάχους στην αποσταθεροποιημένη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και ιδιαιτέρως στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Τουρκία δεν διάγει την καλύτερη περίοδο των σχέσεών της με τις ΗΠΑ. Αυτό αποτελεί ευκαιρία για εμάς; Και, αν ναι, πώς πρέπει να την αξιοποιήσουμε εθνικά; Πρέπει η χώρα μας να προχωρήσει την ΑΟΖ;

Η άποψίς μου είναι γνωστή και καταγεγραμμένη επί του θέματος της ΑΟΖ: Σαφώς και ναι. Αποστέλλοντες τις δέουσες συντεταγμένες στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ, σε συντονισμό με την Αίγυπτο και την Κυπριακή Δημοκρατία, που θα έχει έναν Πρόεδρο ο οποίος θα έχει κατανοήσει τη σημασία ενός αναλόγου κοινού διαβήματος.

Πηγή:

Κυριακάτικη Δημοκρατία 28.01.2018