Όταν η σωτηρία των τραπεζών υπόσκαπτε τα θεμέλια της κοινωνικής Ε.Ε.

Όταν η σωτηρία των τραπεζών υπόσκαπτε τα θεμέλια της κοινωνικής Ε.Ε.

Καθώς οι νεοφιλελεύθεροι επανακάμπτουν δριμύτεροι σε πολλές χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου που γράφτηκε το 2012 όταν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έφερναν την ΕΕ στα πρόθυρα της διάλυσης προκειμένου να διασώσουν τις τράπεζες. Μια πρακτική όμως που όπως προκύπτει και από δηλώσεις των νεοκυβερνητών συνεχίζεται σε όλο της το μεγαλείο.Αυτά γιατί τα περασμένα δεν πρέπει να είναι και ξεχασμένα.

Διασώζουν τις τράπεζες, διαλύουν την Ε.Ε.

Η περιπέτεια της Ισπανίας αναδεικνύει την αποτυχία του γερμανικού «σαδιστικού μονεταρισμού», που απειλεί με κατάρρευση την Ευρωζώνη

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Η όλη ιστορία αρχίζει να μοιάζει με κω­μωδία επαναλήψεων: άλλη μια φορά η οικονομία διολισθαίνει, η ανεργία διο­γκώνεται, οι τράπεζες κινδυνεύουν, οι κυβερνήσεις σπεύδουν στο έργο της διάσωσης - αλλά είναι μόνο οι τράπεζες που διασώζονται, όχι και οι άνερ­γοι... Είναι εκπληκτικό ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ακόμη και τη στιγμή που συναινούσαν στο σχέδιο διάσωσης, διαμήνυαν κατηγορηματικά ότι δεν είχαν πρόθεση να αλλάξουν τις πολιτικές που έστειλαν το ένα τέταρτο των Ισπανών εργατών -και περισσότερους από τους μισούς νέους- στην ανεργία».

Με αυτές τις διαπιστώσεις υποδέ­χθηκε ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν . στους New York Times την απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών να δανείσουν 100 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ισπα­νία για να διασώσει τις τράπεζες της, που βρίσκονταν στο χείλος της κατάρρευσης, λόγω της διάρρηξης της πελώριας «φούσκας» στην αγορά ακινή­των, την οποία οι ίδιες είχαν προκα­λέσει. Ο διάσημος οικονομολόγος καυ­τηριάζει αυτόν τον προκλητικό για το κοινό περί δικαίου αίσθημα συνδυασμό ακραίου νεοφιλελευθερισμού για τους πολλούς και γενναιόδωρου Κεϊνσιανισμού για τις αυτοκρατορίες του χρήματος. «Πως εξηγείται αυτή η παρά­λυση, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, μπροστά στην υπό εξέλιξη ανθρωπι­στική και οικονομική καταστροφή», διε­ρωτάται, για να δώσει την εξής απάντηση: «Είναι η νοοτροπία που θεωρεί ότι ο οικονομικός πόνος τελικά αντα­μείβεται, η νοοτροπία την οποία ένας Βρετανός δημοσιογράφος αποκάλεσε σαδιστικό μονεταρισμό».

Διδάγματα

Η περιπέτεια της Ισπανίας έχει πολ­λά να διδάξει πολλούς. Επί τρία χρόνια, η Γερμανία και οι σύμμαχοι της στοχοποιούσαν τη μικρή Ελλάδα, η οικο­νομία της οποίας αντιστοιχεί μόλις στο 2% της Ευρωζώνης, ως τον βασικό πα­ράγοντα «μόλυνσης». Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση της χώρας μας έ­παιρνε κυρίως τη μορφή της δίδυμης δημοσιονομικής κρίσης (χρέος της κεντρικής κυβέρνησης και έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού) βοηθούσε τους κήρυκες της νεοφιλελεύθερης Ορθοδοξίας να ενοχοποιήσουν το «υ­περτροφικό και σπάταλο κράτος» και να προωθήσουν τη μνημονιακή ατζέ­ντα των ιδιωτικοποιήσεων και της εσωτερικής υποτίμησης σε όλο τον ευ­ρωπαϊκό Νότο.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Ισπανία είχε μέχρι την περασμένη Κυ­ριακή (12.07.2012) μικρότερο δημόσιο χρέος και α­πό την πρωθιερέα της δημοσιονομικής αρετής Γερμανία. Όταν άρχισε η κρίση δεν είχε δημοσιονομικό έλ­λειμμα, αλλά πλεόνασμα. Επιπλέον, τό­σο ο σοσιαλιστής Θαπατέρο όσο και ο συντηρητικός Ραχόι εφάρμοσαν το δικό τους «μνημόνιο» πριν καν τους το επιβάλουν οι Βρυξέλλες, εκτοξεύοντας την ανεργία στο 25%, διαλύοντας τις συλλογικές συμβάσεις και πά­ει λέγοντας. Παρ' όλα αυτά -και εν μέ­ρει εξαιτίας όλων αυτών- η τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης φτάνει στο όριο της κατάρρευσης εξαιτίας της ιδιωτικής κραιπάλης και του ιδιωτικού χρέους, των μεγάλων τραπεζών της, που επί χρόνια κερδοσκοπούσαν ασύστολα στην υπερτιμημένη αγορά α­κινήτων.

Στον καθρέφτη της Ισπανίας και ό­χι της Ελλάδας είναι που ο παγκόσμιος καπιταλισμός βλέπει το αντιπροσω­πευτικό του είδωλο. Γιατί βέβαια η μεγάλη κρίση, που ταλαιπωρεί εδώ και τέσσερα χρόνια ολόκληρη την ανθρωπότητα, ξεκίνησε το 2008 από τους τραπεζικούς κολοσσούς της Γουόλ Στριτ και του Σίτι, που είχαν κερ­δοσκοπήσει κι αυτοί χωρίς κανένα ό­ριο στην αγορά ακινήτων. Στη συνέ­χεια, η κρίση του ιδιωτικού, κυρίως του τραπεζικού τομέα, μεταμορφώθηκε σε κρίση δημοσίου χρέους γιατί τα κρά­τη -πρώτα οι ΗΠΑ και μετά οι «27» της Ε.Ε.-χάρισαν αστρονομικά ποσά στις τράπεζες (της τάξης του ενός τρισ. δο­λαρίων σε κάθε περίπτωση) για να τις σώσουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων την ίδια τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία τους, που λέει ότι το κράτος δεν πρέπει να επεμβαίνει στην αγορά και ότι όποιος χρεοκοπεί πρέπει να βάζει λουκέτο.

Μάλιστα, η διάσωση των τραπεζών έγινε με εντελώς προκλητικούς όρους - σε αντίθεση, για παράδειγμα, με ό,τι είχε συμβεί στη Σουηδία, που αντιμετώπισε παρόμοιο πρόβλημα στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Ενώ το κράτος διέθεσε ζεστό χρήμα για να σώσει τις τράπεζές, δεν ανέλαβε καν τον έλεγχο τους, ώστε να τις χρησιμοποιήσει σαν αναπτυξιακό εργαλείο και να ενισχύσει την ρευστότητα σε μια παγωμένη οικονομία. Οι πολίτικοί, με άλλα λόγια, λειτούργησαν ως νοσοκόμοι των τραπεζιτών, επιβάλλοντας μάλιστα στους λαούς τους υποχρεωτική αιμοδοσία, με τη δρακόντεια λιτότητα και τα μνημόνια που δεν είχαν άλλο στόχο από το να διασώσουν τίς εθνικές ή τις ξένες τράπεζές.

Το ελληνικό «κούρεμα»

Κραυγαλέο παράδειγμα υπήρξε το περίφημο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με το πρόσφατο ΡSΙ. Ενώ οι τράπεζες αποζημιώθηκαν για τις απώλειες τους με την ανακεφαλαιοποίηση, τα αποθεματικά των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων «κουρεύτηκαν» με την ψιλή μηχανή, χωρίς βέβαια να υπάρξει κάποια ανακεφαλαιοποίηση. Από τα 120 εκατ. ευρώ που είχαν 17 πανεπιστήμια της χώρας σε καταθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, τους έμειναν μόλις τα 33, ενώ ανάλογες απώλειες κατέγραψαν μεγάλα νοσοκομεία - ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στη σημερινή, τριτοκοσμική κατάσταση.

Το μέγα πρόβλημα για τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές ελίτ είναι ότι η γραμμή του «σαδιστικού μονεταρισμού» οδηγεί όχι μόνο σε κοινωνική διάλυση και πολιτική έκρηξη τις περιφερειακές χώρες -με πρώτη την Ελλάδα- αλλά και σε ζοφερό οικονομικό αδιέξοδο ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Η ευφορία των αγορών για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών κράτησε μόλις τρεις ώρες. Στη συνέχεια, τα spreads εκτινάχθηκαν και πάλι στα ουράνια, αφού όλοι οι σοβαροί αναλυτές προεξοφλούν ότι η Ισπανία κέρδισε μόνο λίγο χρόνο και ότι σύντομα θα συρθεί σε ένα «κανονικό» μνημόνιο, για τη διάσωση αυτή τη φορά του ίδιου του κράτους, που επωμίζεται τα δάνεια των τραπεζών του, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να εκτιναχθεί στο 90%. Ακόμη χειρότερα, οι γύπες των διεθνών αγορών άρχισαν να κόβουν βόλτες πάνω από την Ιταλία, που θα αποτελέσει πιθανότατα το επόμενο θύμα τους. Όλα δείχνουν ότι η ώρα της αλήθειας για την ίδια την ύπαρξη του ευρώ θα έρθει πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι φαντάζονταν και οι πιο απαισιόδοξοι.  

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17.6.2012

Ο ΛΙΝΚΟΛΝ, Ο ΚΕΝΕΝΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Ο ΛΙΝΚΟΛΝ, Ο ΚΕΝΕΝΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Δολοφονήθηκαν γιατί τα έβαλαν με τις τράπεζες;

Ο Αβραάμ Λίνκολν έκανε την παρακάτω δήλωση κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου: “Έχω δυο μεγάλους εχθρούς. Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου.”

Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν;

Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. (!!)

Τι έκανε ο Λίνκολν; Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.

Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο.

Ή για να ακριβολογούμε, ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε 100 χρόνια μετά τον Λίνκολν να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανειστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει χρήμα χωρίς τόκο, και αυτός όμως είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν. Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι.

Για να καταλάβουν όμως οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα (ΝΑΙ – ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ) αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα.

Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο ‘Federal Reserve’ το οποίο δεν είναι κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του. Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο ‘Federal Reserve’ δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο Federal Reserve το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο(!!!)

Έτσι για να καταλάβετε: Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του Federal Reserve για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια !!!

Προσέξτε: Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο) (!!!) Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφάσισε το 1963 με το νόμο Νο:11110 (Executive Order 11110)* να πάρει πίσω τις εξουσίες του ‘Federal Reserve’ και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες.

Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE που γράφεται πάντα. Αυτά τα UNITED STATES NOTE χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε.

Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρ’ ότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.(!!) Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο (!!!!)

Και για όσους είναι ακόμα δύσπιστοι ας μάθουν τι έλεγε ένας άλλος μεγάλος Αμερικανός Πρόεδρος, ο Τόμας Τζέφερσον (από τους δημιουργούς του Αμερικανικού θαύματος – του τότε, του αληθινού): “Εάν ποτέ στο μέλλον ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει στους τραπεζίτες να ελέγξουν την έκδοση του χρήματος, οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί που θα γιγαντωθούν, πρώτα με πληθωρισμό και μετά με ύφεση, θα στερήσουν από τους ανθρώπους την ιδιοκτησία τους έως ότου τα παιδιά τους ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες τους κατέκτησαν».

Και για την ιστορία: Οι δολοφόνοι και του Λίνκολν (John Wilkes Booth) και του Κένεντι (Lee Harvey Oswald) δολοφονήθηκαν και οι δυο πριν προλάβουν να δικαστούν.

Απίστευτο;;;; Ακριβώς ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!

* https://en.wikipedia.org/wiki/Executive_Order_11110

https://olympia.gr/2013/02/27/λινκολν-και-κενεντι-δολοφονήθηκαν-γι/

Πώς εκβίασαν την Κύπρο για να ξεπουλήσει τις τράπεζες

Πώς εκβίασαν την Κύπρο για να ξεπουλήσει τις τράπεζες

Υπό την απειλή εξόδου από την ευρωζώνη, αναγκάστηκε να δώσει στην Τράπεζα Πειραιώς περιουσία 4 δισ. € αντί 524.000.000 €

Στο τρίγωνο Αθήνα - Φρανκφούρτη - Βρυξέλλες η Κύπρος έχασε 3,6 δισ. ευρώ, τα οποία πήγαν στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας Πειραιώς. Οσο κι αν προσπάθησε να αντισταθεί η κυπριακή κυβέρνηση, της είχαν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο με το αμείλικτο τελεσίγραφο: Ή πουλάτε τις τράπεζες που έχετε στην Ελλάδα αντί πινακίου φακής ή σας πετάμε έξω από την ευρωζώνη. Εν τέλει αναγκάστηκε να συμβιβαστεί και να πουλήσει περιουσιακά στοιχεία 4 δισ. ευρώ στην τιμή των 524.000.000 ευρώ. Βλέπετε, οι Κύπριοι ιθύνοντες υπέστησαν διπλό εκβιασμό: έναν από τους Ευρωπαίους δανειστές με επικεφαλής τον Γερμανό Γιεργκ Ασμουσεν, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), και τον δεύτερο από Ελληνες πολιτικούς και τραπεζίτες, όταν ξεκίνησε η διαπραγμάτευση για την παραχώρηση των καταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, στην Τράπεζα Πειραιώς.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Κύπρος δεν ήταν καθόλου έτοιμη, αφού μόλις είχε σχηματιστεί η κυβέρνηση του νεοεκλεγμένου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη και ο υπουργός Οικονομικών Μιχάλης Σαρρής ήταν στο πόστο του μόλις πέντε ημέρες, όταν πήγε στο Eurogroup για να συζητήσει το θέμα. Επίσης, λίγο καιρό πριν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είχαν μπει σε μνημόνια και είχαν πάρει δάνεια. Το ίδιο αναγκάστηκε να κάνει και η Κύπρος, αλλά, δυστυχώς, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε κανέναν φίλο. Επιπλέον, απέναντί της βρισκόταν η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία είχε αποφασίσει αυτήν τη φορά να πληρώσουν οι καταθέτες, να εφαρμοστεί, δηλαδή, το bail in που είχε επιβάλει η ίδια σε όλους τους Ευρωπαίους εταίρους.

Πόσο εχθρικό ήταν το κλίμα το διαπίστωσε ο Μιχάλης Σαρρής όταν στις 3 Μαρτίου 2013, μόλις πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, πήγε στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτεί το επείγον δάνειο. Από την πρώτη κιόλας συνάντηση με τον Γερμανό εταίρο του, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και τους επικεφαλής της τρόικας συνειδητοποίησε ότι δεν είχε απομείνει τίποτα προς διαπραγμάτευση. «Όλα είχαν αποφασιστεί από καιρό» είχε πει ο Σαρρής σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Γερμανό δημοσιογράφο Χάραλντ Σούμαν. Συμφωνήθηκε η Κύπρος να πάρει δάνεια για να εξυπηρετήσει τα χρέη της, αλλά απαγορεύτηκε να δοθεί έστω και ένα σεντ από τα χρήματα αυτά για να καλυφθούν οι τραπεζικές απώλειες. Ο εκβιασμός ήταν ωμός και ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου κατάλαβε αμέσως ότι, χωρίς κρατική ενίσχυση, οι απώλειες των τραπεζών θα επιβάρυναν τους μετόχους, τους πιστωτές τους και τους πελάτες τους. Όπως ο ίδιος ο κ. Σαρρής είχε εξομολογηθεί, από το Εurogroup έλαβε ένα τελεσίγραφο, σύμφωνα με το οποίο η Κύπρος δεν θα έπαιρνε τα δάνεια, αν δεν πωλούνταν τα υποκαταστήματα στην Ελλάδα.

Το επόμενο δεκαπενθήμερο ο Νίκος Αναστασιάδης αλλά και ο Μιχάλης Σαρρής προσπάθησαν να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι η επιλογή αυτή θα έπληττε καίρια τις κυπριακές τράπεζες και πως το bail in συνιστά «οικονομική αυτοκτονία» για την Κύπρο, αλλά δυστυχώς η διαμαρτυρία απέβη μάταιη. Βλέπετε, όπως αποκαλύψαμε την προηγούμενη Κυριακή (κυριακατικη δημοκρατια 8.10.2017), η λύση για παραχώρηση των κυπριακών τραπεζών αντί πινακίου φακής είχε δρομολογηθεί, σύμφωνα με το εμπιστευτικό έγγραφο της ΕΚΤ, αρκετούς μήνες πριν, και εκεί τα νήματα κινούσε ο Γερμανός Γιεργκ Ασμουσεν. Για να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις των Κύπριων τραπεζιτών που δεν υπέγραφαν, τροποποιήθηκε η νομοθεσία. Τη σύνταξη της απαραίτητης νομοθεσίας ανέλαβε αμέσως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπό την καθοδήγηση του τότε μέλους του Δ.Σ. της Γιεργκ Ασμουσεν, το νομικό τμήμα συνέγραψε έναν νόμο που επιτρέπει στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να αναλαμβάνει τη διαχείριση τραπεζών σε περίπτωση κρίσης και έτσι να τις υποχρεώνει να πωλούν τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό. Ο νόμος παρουσιάστηκε στη Βουλή από τον Έλληνα νομικό της ΕΚΤ.

Στις 9 Μαρτίου 2013 ήρθαν στην Αθήνα οι Κύπριοι για να διαπραγματευτούν την πώληση των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα σε ελληνική τράπεζα. Στην ομάδα δεν συμμετείχαν διοικητές τραπεζών (βλέπετε, αυτοί, όπως σας αποκαλύψαμε την περασμένη Κυριακή, διαφωνούσαν και δεν υπέγραφαν), αλλά υπάλληλοι του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών και της Κεντρικής Τράπεζας.

Το ίδιο διάστημα, όπως έχει αναφερθεί στην κυπριακή Βουλή, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με απανωτά τηλεφωνήματα ασκούσαν τεράστιες πιέσεις στον Μιχάλη Σαρρή και τον Νίκο Αναστασιάδη να κλείσει η συμφωνία και να γίνει η πώληση των δραστηριοτήτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα στα περίπου 500.000.000 ευρώ (τελικά πουλήθηκαν στα 524.000.000 ευρώ).

Στις διαπραγματεύσεις που έκανε «η ελληνική πλευρά υπό την αιγίδα του Γιώργου Προβόπουλου εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη μας», είπε ένας από τους Κύπριους συμμετέχοντες. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή η καθαρή αξία των τραπεζών (net asset value) υπολογίστηκε από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου σε σχεδόν 8 δισ. ευρώ, αλλά οι Ελληνες πρόσφεραν μόνο 500.000.000 ευρώ.

Ο Σαρρής λέει ότι, όταν οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν, το Εurogroup ανέθεσε τον ρόλο του μεσολαβητή στον πρώην επίτροπο Χοακίν Αλμούνια και στη Διεύθυνση Ανταγωνισμού. Οι μεσολαβητές δεν αναζήτησαν κανέναν συμβιβασμό, αλλά πήραν το μέρος της Ελλάδας, σύμφωνα με όσα κατέθεσαν αργότερα στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Και τόνισαν ότι η πρόταση των μεσολαβητών υποτίμησε συστηματικά την αξία των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα.

Όταν τα πληροφορήθηκαν αυτά οι επικεφαλής των τριών κυπριακών τραπεζών απέρριψαν κατευθείαν την πρόταση. «Στην Ελλάδα βρισκόταν η καρδιά των δραστηριοτήτων μας» διηγείται ο Ανδρέας Αρτέμης, που τότε ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου, και αναρωτιέται: «Γιατί να τα δώσουμε για ένα κλάσμα της αξίας τους;» Ακόμη και ο Σαρρής στην αρχή δεν ήθελε να βάλει την υπογραφή του.

Όμως, όταν τη νύχτα της 15ης προς τη 16η Μαρτίου 2013 ελήφθησαν αποφάσεις στις Βρυξέλλες, η Κύπρος υποχρεώθηκε να αποδεχτεί όχι μόνο το bail in σε βάρος των καταθετών, αλλά και την πώληση των ελληνικών υποκαταστημάτων κοψοχρονιά.

Στη διάρκεια της συνόδου ο Ασμουσεν απείλησε, επίσης, ότι θα σταματήσει η χορήγηση ρευστότητας από την ΕΚΤ και η Κύπρος θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Και τι σημαίνει να κλείσει η στρόφιγγα της ρευστότητας το γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ελλάδα.

Χρειάστηκαν ακόμα μία εβδομάδα και ακόμα μία Σύνοδος του Eurogroup για να τσακιστεί η αντίσταση των Κυπρίων. Και τότε οι κυπριακές τράπεζες υποχρεώθηκαν πράγματι να δώσουν τα ελληνικά υποκαταστήματά τους αντί μόλις 524.000.000 ευρώ. Αγοραστής ήταν η Τράπεζα Πειραιώς. Σε μια στιγμή η Τράπεζα Κύπρου έχασε πάνω από 2 δισ. ευρώ, το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων της, ενώ η Λαϊκή Τράπεζα έχασε κι αυτή περίπου 1 δισ. ευρώ.

Τα κέρδη μετά την εξαγορά και ο ρόλος Έλληνα νομικού

Μεγάλη κερδισμένη, η Τράπεζα Πειραιώς, όπως αποκαλύπτεται με τον πλέον επίσημο τρόπο από ανακοίνωση των οικονομικών στοιχείων της.

Σε ανακοίνωση που είχε εκδώσει το επόμενο της απόκτησης των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών τρίμηνο ανέφερε μεταξύ άλλων:

■ Τα προ φόρων αποτελέσματα του 1ου 3μήνου 2013 διαμορφώθηκαν σε 336.000.000 ευρώ.

■ Για τον καθορισμό της εύλογης αξίας των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού των εγχώριων δραστηριοτήτων των κυπριακών τραπεζών που απέκτησε η Τράπεζα στα τέλη Μαρτίου 2013, καθώς και των ενδεχόμενων υποχρεώσεων των εξαγοραζόμενων στοιχείων, χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος επιμερισμού του κόστους αγοράς (Purchase Price Allocation), εφαρμόζοντας τις προβλεπόμενες διατάξεις του ΔΠΧΑ3 «Συνενώσεις Επιχειρήσεων». Η αρνητική υπεραξία (negative goodwill) ανήλθε σε € 3.414.000 ευρώ.

■ Συμπεριλαμβανομένης της αρνητικής υπεραξίας, τα προ φόρων κέρδη διαμορφώθηκαν σε 3.077.000 ευρώ, ενώ τα καθαρά αποτελέσματα από συνεχιζόμενες δραστηριότητες τα αναλογούντα στους μετόχους για το 1ο 3μηνο 2013, τα οποία ενσωματώνουν θετικό αναβαλλόμενο φόρο 540.000.000 ευρώ (κυρίως από την αύξηση του φορολογικού συντελεστή από το 20% στο 26%), διαμορφώθηκαν σε 3.617.000 ευρώ.

Και ένα τελευταίο παρασκήνιο, το οποίο μπορεί να έχει τεράστια σημασία, μπορεί και όχι. Η Ιστορία και ενδεχομένως οι δικαστές (Κύπριοι έχουν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) θα το κρίνουν. Στη σύνταξη του υπομνήματος της ΕΚΤ για τις κυπριακές τράπεζες, που διαβαθμίστηκε ως «confidential» (εμπιστευτικό) και «restricted» (περιορισμένης κυκλοφορίας) και κοινοποιήθηκε σε στενό κύκλο, συμμετείχε και ένας Έλληνας νομικός, ο οποίος είχε στενές σχέσεις με ένα δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε την Τράπεζα Πειραιώς.

http://www.dimokratianews.gr/content/79258/pos-ekviasan-tin-kypro-gia-na-xepoylisei-tis-trapezes