Είχα σκοπό να διαβάσω τον παρακάτω αποχαιρετισμό μου στον Στέργιο Μανουρά κατά την διάρκεια της πολιτικής κηδείας του. Δυστυχώς η δυνατή συναισθηματική μου φόρτιση και η ηλικία μου δεν με βοήθησαν.
Αντί για αυτό παρουσιάζω σήμερα αυτόν τον αποχαιρετισμό μέσα από τις σελίδες του blog μου.
ΣΤΟΝ ΣΤΕΡΓΙΟ
Δύσκολες αυτές οι στιγμές γι όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για εμένα που έρχομαι να αποχαιρετήσω σήμερα, με βαθιά συγκίνηση, τον αγαπημένο μου σύγαμπρο. Έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιραστήκαμε όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές, έναν συγγενή που στάθηκε δίπλα στην οικογένειά μου με αγάπη, φροντίδα και σταθερή παρουσία, χωρίς ποτέ να ζητήσει ανταλλάγματα.
Αποχαιρετώ έναν υποδειγματικό οικογενειάρχη, που είδε τα υπέροχα παιδιά του να μεγαλώνουν, να γίνονται σωστοί άνθρωποι και επιστήμονες, και να δημιουργούν —τουλάχιστον το ένα από αυτά— τη δική του οικογένεια. Ευτυχώς ο Σπύρος και η Σοφία πρόλαβαν και του έδωσαν έγκαιρα την χαρά να κρατήσει έστω και για λίγο στα χέρια του το πρώτο του εγγονάκι, την Όλγα μας, κάτι που τον γέμισε με ιδιαίτερη χαρά , συγκίνηση και περηφάνια σαν μια μικρή συνέχεια ζωής.
Τώρα, ως άνθρωπος, αποχαιρετώ τον συνάνθρωπο μου που έζησε όπως το επέλεξε: με διαύγεια, ανοιχτό πνεύμα και ορθολογισμό, πάντα με σεβασμό στα πιστεύω του και στις αρχές του.
Ο Στέργιος πίστευε στον Θεό των αδύναμων, των φτωχών, των καταφρονημένων και των καταπιεσμένων.
Πίστευε στη δύναμη των ανθρώπων και αναγνώριζε τα «θαύματα» που μπορούν να επιτύχουν αυτοί με πίστη και αγώνα. Συμπονούσε βαθιά τον πόνο των άλλων και ήταν πάντα έτοιμος να σταθεί δίπλα τους, με κάθε τρόπο.
Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετώ αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, έναν διανοούμενο, έναν αληθινό δάσκαλο και εμπνευσμένο καθηγητή. Προσέγγιζε τους νέους με έναν ιδιαίτερο και ουσιαστικό τρόπο.
Πάντα παρών, με καλοσύνη, ευγένεια και αληθινό ενδιαφέρον, άφηνε το αποτύπωμά του σε κάθε μαθητή και σπουδαστή που είχε μπροστά του. Ήξερε να εμπνέει, να καθοδηγεί και να αγγίζει τις ψυχές με έναν σπάνιο τρόπο.
Ξεχωριστός τόσο σαν άνθρωπος όσο και σαν προοδευτικό πνεύμα, αγαπούσε βαθιά τη λογοτεχνία και δημιουργούσε όμορφα κείμενα και ποιήματα, μέσα από τα οποία φανερωνόταν η ευαισθησία και το βάθος της ψυχής του.
Θα ήταν παράλειψη μου να μην αναφερθώ και στην αγάπη του για τα ζώα. Ιδιαίτερα για αυτά που ήταν αδέσποτα, εγκαταλελειμμένα ταλαιπωρημένα και τραυματισμένα και που δεν δίσταζε ακόμα και να υιοθετήσει -κάποια από αυτά- και να τα περιθάλψει με ιδιαίτερη φροντίδα.
Η αποδημία του μας αφήνει ένα μεγάλο κενό…
Όμως η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές μας και η αγάπη μας θα τον συνοδεύει όπου κι αν βρίσκεται η ψυχή του.
Καλό ταξίδι, Στέργιε.
Καλό ταξίδι στο φως, αγαπημένε μου μπατζανάκη.
Θα μας λείψεις.
