Translate -TRANSLATE -

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009

Μανόλης Τριανταφυλλίδης,ο πατέρας της νεοελληνικής γλώσσας



Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς παρουσιάζουμε μια προσωπικότητα που υπήρξε ο πατέρας της νεοελληνικής γλώσσας.

Μιλάμε φυσικά για τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη.


Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης ( 1883 Αθήνα – 1959 Αθήνα) υπήρξε έλληνας γλωσσολόγος και ένας εκ των ιδρυτών του Εκπαιδευτικού Ομίλου, οργάνου του εκπαιδευτικού δημοτικισμού με μεγάλη συμβολή στα εκπαιδευτικά προγράμματα των κυβερνήσεων υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο .

Η ζωή του

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, υπό το κράτος της οικογενειακής πίεσης, γράφτηκε αρχικά στη φυσικομαθηματική σχολή, για να αλλάξει εντελώς κατεύθυνση μετά από ένα χρόνο και να στραφεί στη φιλοσοφική σχολή και τις συναφείς θεωρητικές σπουδές. Κατόπιν μετέβη στη Γερμανία, προκειμένου να ακολουθήσει παιδαγωγικές σπουδές. Εντέλει τον έλκυσε η Γλωσσολογία, για την οποία εκπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του Καρλ Κρουμπάχερ.

Πριν ακόμη επιστρέψει στην Ελλάδα, καταπιάστηκε με τη δημιουργία του Εκπαιδευτικού Ομίλου, που κατόρθωσε να προβάλλει τη δημοτική γλώσσα ως σύμβολο μιας γλωσσικής επανάστασης με πολιτικές προεκτάσεις. Το 1917 ο Τριανταφυλλίδης μαζί με τον Δελμούζο καλούνται από την κυβέρνηση Βενιζέλου να εκδώσουν τα πρώτα σχολικά βιβλία στη δημοτική, μια μεταρρύθμιση που θα διακοπεί βίαια το 1920, μετά την πτώση της κυβέρνησης Βενιζέλου με προτροπή μάλιστα της σχετικής Επιτροπείας της κυβέρνησης Γούναρη στην έκθεσή της «να πεταχτούν τα βιβλία έξω από τα σχολεία και να καούν στην πυρά».

Ο Τριανταφυλλίδης μετέβη και πάλι στη Γερμανία το 1920, για να επιστρέψει το 1923, επί Πλαστήρα, προκειμένου να διδάξει στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Αργότερα έγινε ένας από τους πρώτους καθηγητές του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μαζί με καθηγητές όπως ο Γιάννης Αποστολάκης, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης και ο Αλέξανδρος Δελμούζος.

Αυτή την ιδεολογική ελευθερία που απλόχερα του πρόσφερε το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, την αρνήθηκε τρις το πανεπιστήμιο Αθηνών και η Ακαδημία Αθηνών, υπό το κράτος του γλωσσολογικού συντηρητισμού της αθηναϊκής φιλοσοφικής σχολής και ιδιαίτερα του τμήματος κλασικής φιλολογίας, που εκείνη την εποχή δεχόταν την ιδεολογική επίδραση του καθηγητή και αργότερα ακαδημαϊκού Ιωάννη Σταματάκου. Ο Σταματάκος στη σχετική του εισήγηση λίγο-πολύ περιγράφει τον Μ. Τριανταφυλλίδη ως εγκληματία.

Το 1934 παραιτήθηκε από την καθηγητική του ιδιότητα και επέστρεψε στην Αθήνα, ασχολούμενος αποκλειστικά με τη συγγραφή του έργου του Ιστορική Εισαγωγή, του θεμέλιου πάνω στο οποίο συντάχθηκε αργότερα η Νεοελληνική Γραμματική. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης πέθανε το 1959 στην Αθήνα. Η περιουσία του βάσει διαθήκης κληροδοτήθηκε στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και με αυτήν δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών - Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη.

Η ιδεολογική του τοποθέτηση

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης διαμόρφωσε νωρίς τη δική του ιδιότυπη γλωσσική ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία, προκειμένου να επιτευχθεί η πνευματική επανάσταση στην ελληνική πραγματικότητα, χρειάζεται να απαλλαγεί ο λαός από την καθαρεύουσα, τη γλώσσα της αρχαιομανίας, όπως την οριοθετεί και να διδαχθεί τη δημοτική ως ζωντανή, αληθινή γλώσσα της προόδου.

Ανάμεσα στις συγκρουόμενες σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες ιδεολογίες, η πρότασή του υπήρξε η αποσύνδεση της εκπαίδευσης από το Γλωσσικό ζήτημα, προβλέποντας ότι οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις του γλωσσικού ζητήματος θα επισκίαζαν τις ανάγκες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Παίρνοντας αποστάσεις από την ορμητική μερίδα των δημοτικιστών με τις ακραίες ψυχαρικές θέσεις, πρότεινε μια γλώσσα μεικτή, για την οποία κατηγορήθηκε σφοδρά από τον Ψυχάρη και χαρακτηρίστηκε συντηρητικός από τον Δελμούζο.

Ο Τριανταφυλλίδης θεωρείται πως αποτίμησε θετικά την προσπάθεια του Κοραή για τη δημιουργίας μιας κοινής Νεοελληνικής, παρά την αντίθεση του Ψυχάρη και άλλων δημοτικιστών της εποχής του. Αντίθετα από τον Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης «αντιλήφθηκε τη δυναμική παράδοση του δημοτικισμού ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γλωσσικές επιλογές [...] Προσεγγίζοντας τον κοραϊσμό έξω από το αυστηρό σχήμα του Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης κατέστησε δυνατή την ένταξη του Κοραή στο στρατόπεδο του δημοτικισμού».

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, εισάγοντας ουσιαστικά νεοτερισμό στην εποχή του, ενδιαφέρθηκε επίσης για τη συστηματική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε οµογενείς και ξενόγλωσσους, τη μετάβαση δηλαδή από τη διδασκαλία της Ελληνικής ως μητρικής γλώσσας στη διδασκαλία της Ελληνικής ως δεύτερης ή ξένης γλώσσας.

Εργογραφία

  • Ξενηλασία ή ισοτέλεια. Μελέτη περί των ξένων λέξεων της Νέας Ελληνικής, 1905.
  • Ένα βιβλίο για τη γλώσσα μας, 1912.
  • Τα Ευαγγέλια και ο Αττικισμός, 1913.
  • Το λήμμα, 1915.
  • Δημοτικισμός, 1926.
  • Ο Ψυχάρης και το γλωσσικό ζήτημα, 1929 .
  • Ιστορική Εισαγωγή, 1938.
  • Νεοελληνική Γραμματική, 1941.

Πηγή : el.wikipedia.org

Παρακάτω παραθέτουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο για την «εποχή Τριανταφυλλίδη» από την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 30ης Αυγούστου 2009-09-05.

Του Σπύρου Α. Μοσχονά

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης (1883 - 1959) θεωρείται ο πατέρας της γλώσσας που συνήθως ονομάζεται «κοινή νέα ελληνική» ή «νεοελληνική κοινή». Πρόκειται, κατά τον Τριανταφυλλίδη, για την τρίτη κοινή μετά την ελληνιστική και τη μεσαιωνική.

Έχουν όμως γεννήτορες οι γλώσσες; Μια κοινή γλώσσα είναι και γλώσσα και πρότυπο. Ο Τριανταφυλλίδης, λοιπόν, είναι πατέρας της νεοελληνικής κοινής κατά τούτο: είναι ο ιδρυτής του γλωσσικού προτύπου που ισχύει ως τις μέρες μας. Είναι ο γλωσσολόγος που κωδικοποίησε την πρότυπη γλώσσα. Ρύθμισε, όπως λέγεται, τη νόρμα της. Έδειξε ότι η νόρμα αυτή ανταποκρίνεται πιστότερα από άλλες σε γλώσσα πραγματική, ζωντανή, «τεχνική αλλά όχι τεχνητή», κατάλληλη για τις γραπτές ανάγκες του κράτους, της εκπαίδευσης, της δημόσιας επικοινωνίας. Οι ρίζες της κοινής αυτής γλώσσας απλώνονται και στις μεσαιωνικές δημώδεις ποικιλίες και στη λόγια, αρχαϊστική ή καθαρεύουσα παράδοση.

Ειδικά για την καθαρεύουσα, ο Τριανταφυλλίδης θα δεχτεί ότι οι επιδράσεις της είναι αδύνατον πλέον (ήδη στις αρχές του 20ού αι.) να αντιστραφούν. Η δημοτική του Τριανταφυλλίδη, όπως η δική μας, είναι μια δημοτική με μπόλικη καθαρεύουσα και κάμποσες «εστίες έντασης». Η «μιχτή» αυτή γλώσσα, προϊόν «γλωσσικού συμβιβασμού», κατακρίθηκε από τους ορθόδοξους δημοτικιστές. Την καταδίκασε ο Ψυχάρης, που βιάστηκε να περιγελάσει τον Τριανταφυλλίδη. Όμως τη γλώσσα του Ψυχάρη καταλαβαίνουμε σήμερα ως απόκλιση από την κοινή γλώσσα, όχι του Τριανταφυλλίδη, που την αισθανόμαστε πιο οικεία και κανονική. Διότι αυτή κυριάρχησε. Ενώ του Ψυχάρη, αν και «καθαρότερη», την ακούμε πια σαν ένα συνονθύλευμα από παραξενιές και ακρότητες.

Το έργο με το οποίο επιχειρήθηκε η κωδικοποίηση της νεοελληνικής κοινής είναι η «Νεοελληνική Γραμματική (της Δημοτικής)». Η Γραμματική αυτή, γνωστή και ως «μεγάλη Γραμματική Τριανταφυλλίδη» (ο ίδιος προτιμούσε να την αποκαλεί «κρατική γραμματική») εκδόθηκε το 1941. Συντάχθηκε από επιτροπή, υπό τη διεύθυνσή του, απ’ όλους όμως αναγνωρίστηκε ως έργο δικό του. Αυτής της μεγάλης Γραμματικής εξακολουθούν να γίνονται προσαρμογές ακόμη και στις μέρες μας. Οι περισσότεροι ξέρουν τη σχολική Γραμματική Τριανταφυλλίδη. Αγνοούν μάλλον ότι αυτή είναι η προσαρμογή μιας προσαρμογής, καθώς βασίστηκε σε επιτομή του ίδιου του Τριανταφυλλίδη: τη λεγόμενη «μικρή Γραμματική». Αυτό κάνει μια Γραμματική: λειτουργεί σαν μήτρα που γεννάει άλλες γραμματικές.

Στις 20 του περασμένου Απρίλη συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Η επέτειος μάλλον πέρασε απαρατήρητη. Στο Τύπο παρουσιάστηκε ως επέτειος του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών, που ιδρύθηκε και συντηρείται από κληροδότημα του Τριανταφυλλίδη, μετά τον θάνατό του.

Είναι φυσικό να περνάει απαρατήρητος ο Τριανταφυλλίδης. Το έργο του έγινε «κοινό κτήμα». Ζούμε στην εποχή Τριανταφυλλίδη. Μιλάμε και γράφουμε τη γλώσσα που ρύθμισε εκείνος. Συμμεριζόμαστε την ιδεολογία του. Την «κοινή γλώσσα» την αντιλαμβανόμαστε πλέον ως «κοινό τόπο». Θεωρούμε ότι επηρεάζεται από το «κοινό γλωσσικό αίσθημα», ότι ρυθμίζεται σύμφωνα με τον «κοινό νου».

Να περνάει απαρατήρητη: αυτή είναι η ικανότητα της ιδεολογίας του κοινού νου, της πιο δυσδιάκριτης ιδεολογίας απ’ όλες. Μαζί με αυτήν, απαρατήρητος περνάει και ο δημιουργός της.

Πηγή:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_30/08/2009_327091


Η αρχαιολογία της φωτιάς



Πώς ο άνθρωπος ανακάλυψε τα μυστικά της και την έθεσε στην υπηρεσία του

Του Χρ. Γ. Ντουμα*

Η φωτιά δεν αποτελεί ανθρώπινη ανακάλυψη, αφού τα ηφαίστεια έχουν διαδραματίσει βασικό ρόλο στην ιστορία της Γης. Ο άνθρωπος απλώς, παρατηρώντας με δέος τις καταστρεπτικές της ιδιότητες και όντας ανίκανος να τις ελέγξει, της απέδωσε θεϊκές ιδιότητες, καθώς βεβαιώνουν οι σχετικές αναφορές σε όλες σχεδόν τις μυθολογίες του κόσμου.

Στην ελληνική μυθολογία η φωτιά ήταν αποκλειστικό κτήμα των θεών, ώσπου ο Προμηθέας την παρέδωσε μυστικά στους ανθρώπους, πράξη για την οποία τιμωρήθηκε από τον Δία να παραμείνει δεμένος στις πλαγιές του Καυκάσου, όπου ένας γύπας του έτρωγε καθημερινά το συκώτι.

Ανακαλύπτοντας σταδιακά τα μυστικά της φωτιάς, άρχισε να τη θέτει στην υπηρεσία του και από στοιχείο καταστρεπτικό να την μετατρέπει σε μέσον για την επίλυση πολλών και ποικίλων καθημερινών προβλημάτων του. Από το απλό στράβωμα ή ίσιωμα του ξύλου με τη βοήθεια της φωτιάς ώς την παραγωγή και την κατεργασία των μετάλλων χρειάστηκε να περάσουν εκατομμύρια χρόνια. Στο διάστημα αυτό, η ανθρωπότητα πέρασε από τη μια πολιτισμική βαθμίδα στην άλλη κυρίως εφαρμόζοντας τεχνολογία που βασίζεται στις χρήσεις της φωτιάς.

Οι πρώτες ανακαλύψεις

Πρώτη μεγάλη ανακάλυψη του ανθρώπου ήταν η τεχνική να παραγάγει ο ίδιος φωτιά περιστρέφοντας με ταχύτητα ένα ραβδί μέσα σε μια σφιχτοδεμένη δέσμη ξερών χόρτων. Η ανακάλυψη αυτή χάνεται στα βάθη της Παλαιολιθικής Εποχής και δείχνει από πόσο νωρίς ο άνθρωπος ανακάλυψε και χρησιμοποίησε τη θεμελιώδη αρχή της Φυσικής ότι η τριβή παράγει θερμότητα.

Αργότερα, ανακάλυψε ότι ο σπινθήρας που παράγεται με την κρούση πυριτόλιθων μπορεί να προκαλέσει φωτιά πέφτοντας επάνω σε εύφλεκτη ύλη, όπως π.χ. είναι η ίσκα των δέντρων.

Οι αρχαιότερες χρήσεις της φωτιάς ήταν για φωτισμό (με δάδες), για θέρμανση και για παρασκευή τροφής. Στα δάπεδα σπηλαίων σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης -και στην Ελλάδα- έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα εστιών και καμένα οστά που τεκμηριώνουν τη χρήση της φωτιάς για παρασκευή τροφής τουλάχιστον μισό εκατομμύριο χρόνια πριν.

Χρειάστηκε να περάσουν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ώσπου, μετά την μόνιμη εγκατάσταση, ο άνθρωπος ανακάλυψε, γύρω στο 7000 π.Χ., την τέχνη να ψήνει τον πηλό και να κατασκευάζει χρήσιμα σκεύη και ομοιώματα (ειδώλια) πραγμάτων, ζώων και ανθρώπων.

Σταδιακά ανακάλυψε και τρόπους ελέγχου των θερμοκρασιών στους κλιβάνους ανάλογα με το είδος του πηλού ή του σκεύους που επιθυμούσε να κατασκευάσει. Ετσι, γύρω στο 4000 π.Χ. στη Μεσοποταμία, κατόρθωσε να παραγάγει γυαλί που ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για την κάλυψη πολλών αναγκών.

Την περίπου ίδια εποχή ή λίγο νωρίτερα οι εφαρμογές της φωτιάς έφεραν κυριολεκτικά πολιτισμική επανάσταση με την ανακάλυψη της κατεργασίας μετάλλων, σηματοδοτώντας το πέρασμα της ανθρωπότητας από την Εποχή του Λίθου στην Εποχή των Μετάλλων.

Η μεγάλη συμβολή της φωτιάς στην ανάπτυξη του πολιτισμού γίνεται πιο κατανοητή αν αναλογιστεί κανείς ότι μέχρι την ανακάλυψη του κεραμικού κλιβάνου χρειάστηκε να περάσουν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρόνια. Από τη στιγμή εκείνη και μετά όμως ο ρυθμός ανάπτυξης έγινε επιταχυνόμενος: η Νεολιθική Εποχή κράτησε μόλις 4 - 5 χιλιάδες χρόνια, η Εποχή του Χαλκού μόνο δύο χιλιετίες. Από δε την Εποχή του Σιδήρου, στην οποία το Αιγαίο εισήλθε γύρω στα 1000 π.Χ., η ανάπτυξη έγινε τόσο αλματώδης που σήμερα είναι αδύνατο να χρονομετρηθεί.

Ποικίλες χρήσεις

Οι μαρτυρίες για τις ποικίλες χρήσεις της φωτιάς στην περιοχή του Αιγαίου από τη Νεολιθική Εποχή και μετά είναι άφθονες και καλύπτουν βασικά τρεις περιοχές. Μια περιοχή είναι η κατοικία, όπου η παρασκευή τροφής, ο φωτισμός, η θέρμανση, ο αρωματισμός/θυμίαση των χώρων διαμονής, η σωματική καθαριότητα τεκμηριώνεται από την εύρεση ειδικών εγκαταστάσεων (π.χ. εστιών, λουτρών) ή σκευών (π.χ. χυτρών, φορητών φούρνων, λύχνων, πυραύνων, θυμιατηρίων).

Σε μια δεύτερη περιοχή ανήκουν δραστηριότητες που ασκούνται εκτός κατοικίας και που την ύπαρξή τους βεβαιώνουν αντίστοιχες εγκαταστάσεις, όπως οι κλίβανοι (κεραμουργία, μεταλλουργία), εργαστήρια κατεργασίας πορφύρας για το βάψιμο υφασμάτων ή σκεύη, όπως είναι τα καπνιστήρια για την μελισσοκομία.

Η τρίτη περιοχή αφορά στην ιδεολογία και ανιχνεύεται πιο δύσκολα. Ωστόσο, ορισμένοι τομείς καλλιτεχνικής δημιουργίας δεν θα είχαν αναπτυχθεί χωρίς τη χρήση της φωτιάς. Ισως κάποια μορφή εγκαυστικής εφαρμόστηκε για τον χρωματισμό των μαρμάρινων Πρωτοκυκλαδικών ειδωλίων της 3ης χιλιετίας π.Χ. Οπωσδήποτε όμως η ανάπτυξη της μεγάλης ζωγραφικής, αργότερα, θα ήταν αδύνατη χωρίς τον ασβέστη που χρειαζόταν για την τοιχογράφηση σπιτιών και δημόσιων κτιρίων.

Δέος και θαυμασμός

Το τεράστιο φάσμα χρήσεων και τις εντυπωσιακές δυνατότητες της φωτιάς είχαν από πολύ νωρίς εκτιμήσει οι αρχαίοι Ελληνες. Το γεγονός ότι ο Ηράκλειτος θεώρησε τη φωτιά ως την πρωτογενή ουσία που μετασχηματιζόμενη σε άπειρες καταστάσεις συνέβαλε στη δημιουργία της μεγάλης ποικιλίας των όντων, είναι αποκαλυπτικό. Ακόμη και η παγκόσμια αρμονία και τάξη, κατά τον φιλόσοφο, δεν είναι παρά η αιώνια ζωντανή φωτιά που ανάβει και σβήνει ακολουθώντας ορισμένους κανόνες. Δέος αλλά και θαυμασμός για τη φωτιά ποτέ δεν έπαψαν να συνέχουν τον κόσμο, καθώς δείχνει η αναφορά του Πλίνιου του Πρεσβύτερου, επτά περίπου αιώνες μετά τον Ηράκλειτο, όταν τον πρώτον αιώνα μ.Χ. έγραφε στο 36ο βιβλίο της Φυσικής Ιστορίας του (κεφ. 38-39):

«...δεν μπορούμε να μη θαυμάζουμε ότι δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε που να μην τελειοποιείται με τη βοήθεια της φωτιάς. Η φωτιά παραλαμβάνει τη μια ή την άλλη άμμο και λειώνοντάς την μετατρέπει άλλοτε σε γυαλί, άλλοτε σε άργυρο, άλλοτε σε κιννάβαρι, άλλοτε σε διάφορα είδη μολύβδου, άλλοτε σε χρώματα, άλλοτε σε φάρμακα. Με τη φωτιά οι πέτρες μετατρέπονται σε χαλκό, με τη φωτιά γεννιέται και δαμάζεται ο σίδηρος, με τη φωτιά τελειοποιείται ο χρυσός, με τη φωτιά ασβεστοποιείται η πέτρα που συνέχει τους δόμους στα σπίτια. Αλλες ύλες συμφέρει να τις κάψει κανείς περισσότερες φορές: από αυτή την ίδια ύλη γίνεται άλλο πράγμα με την πρώτη καύση, κάτι άλλο με τη δεύτερη, κάτι άλλο με την τρίτη. Ακόμη και αυτός ο άνθρακας αρχίζει να αποκτά δυνάμεις αφού σβηστεί: και, όταν πια θεωρείται ότι έχει αναλωθεί, τότε είναι που μεγαλώνουν οι αρετές του. Απέραντο, ανεξέλεγκτο στοιχείο της Φύσης, η φωτιά γεννάει αμφιβολία, αν καταστρέφει μάλλον ή δημιουργεί.»

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή : Εφημερίδα "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_24/05/2009_315510

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ 4ο



Κάπως καθυστερημένα σας παρουσιάζω το άρθρο με τις αναμνήσεις από τον Μεγάλο Δάσκαλο Ευγένιο Σπαθάρη της ιστορικού τέχνης κας Βάσιας Καραγιάννη που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» την Κυριακή 24ης Μαΐου 2009.

Το άρθρο αυτό αποτελεί το καλύτερο συμπλήρωμα στις αναρτήσεις μου της 12ης Μαΐου 2009.


http://boraeinai.blogspot.com/2009/05/1_12.html

http://boraeinai.blogspot.com/2009/05/2.html

http://boraeinai.blogspot.com/2009/05/3.html




Ο δικός μου Σπαθάρης - Τελευταία παράσταση
Η γνωριμία με τον μεγάλο καλλιτέχνη από τα φυλλάδια
μέχρι τις παραστάσεις στη Γαλλία

Της Βασιας Καρκαγιαννη - Καραμπελια*

Τον Σπαθάρη, όπως και κάποιους άλλους καραγκιοζοπαίχτες, τον γνώριζα από πολύ μικρή, ούτε πέντε χρονώ, από τα φυλλάδια κυρίως που αγοράζαμε στα περίπτερα, για να παίξουμε μ’ αυτά τον “δικό μας” Καραγκιόζη – στην αυλή του σπιτιού μας, στον Βόλο, εκεί δίπλα στο γωνιακό του Καταρόπουλου, απέναντι από την Πλατεία Ελευθερίας. Ηταν του Ευγένιου άραγε ή του Σωτήρη τα φυλλάδια; Μάλλον του Σωτήρη σκέφτομαι. Ισως και του Μόλλα. Μα ποιος νοιαζότανε να ξέρει, τότε.. Καραγκιόζης να ’τανε... Παίρναμε και κόβαμε τις χαρτονένιες φιγούρες που συνόδευαν τα “παραμύθια”, δέναμε τα κομμάτια τους με σπάγκο και τέλος κολλάγαμε τα ξυλάκια που μ’ αυτά τις χορεύαμε πάνω στο πανί...

Βασικά, έπαιζαν ο αδελφός μου και οι φίλοι του, πίσω από ένα άσπρο μεγάλο σεντόνι που μας δάνειζε η μάνα μας και που το στήναμε δεν θυμάμαι με τι σανίδες στο πίσω μέρος της αυλής, ανάμεσα στον φοίνικα και στο κοτέτσι. Εγώ, σαν πιο μικρή, εισέπραττα τις δεκαρίτσες στην καγκελόπορτα της εισόδου. Πολύς κόσμος, πιτσιρίκια δηλαδή, μαζεύονταν... Ούτε τα έργα θυμάμαι καλά. Μόνο τον Καραγκιόζη γιατρό, τον Γάμο του Καραγκιόζη, τον Αθανάσιο Διάκο και τον Μεγαλέξανδρο με το καταραμένο φίδι. Μεγάλος ενθουσιασμός και γέλιο στο ακροατήριο! Μα δεν ήτανε μόνον αστεία, τα έργα, ήταν και ηρωικά και δραματικά!. Κάποτε μάλιστα η παράσταση τελείωνε σαν... πραγματικό δράμα, όταν το σεντόνι έπαιρνε φωτιά από τα κεριά που μας χρησίμευαν για λάμπες, κι η καημένη η Πόπη, η μάνα μας, μας ξυλοφόρτωνε. Αλλά ξαναρχίζαμε...

Χρόνια πέρασαν και –γύρω στο ’64 ή ’65 νομίζω– μου μήνυσε μια μέρα ο περίφημος λαογράφος Κίτσος ο Μακρής, φίλος του πατέρα μου και δικός μου φίλος και δάσκαλος αγαπητός, ότι θα με πάει να γνωρίσω τον Ευγένιο Σπαθάρη που έπαιζε στο Βόλο. Χαρά εγώ! Κινήσαμε, λοιπόν, για τα Πευκάκια – γιατί εκεί είχε ορίσει την μεσημεριάτικη συνάντηση ο Ευγένιος, που δεν άφηνε να περάσει καμιά ευκαιρία για μπάνιο! Εκεί λοιπόν συνάντησα για πρώτη φορά τον περίφημο καραγκιοζοπαίχτη, πάνω σε κάτι βραχάκια, με ένα απίθανο μαγιό με πλατιές ριγες – όπως αυτά που φορούσαν οι Freres Jacques στη Γαλλία. Δίπλα του, ο βοηθός του ο Κώστας με παρόμοιο μαγιό... Βουτούσανε κι οι δυο τα πόδια τους στη θάλασσα, και τα κατάμαυρα μάτια και φρύδια τους, όπως και τα κάτασπρα δόντια τους, γελούσαν όπως γελούν μερικές φιγούρες στους πίνακες του Θεόφιλου. Τον συνάντησα αρκετές φορές, έκτοτε.

Ομως αυτή η εικόνα αναδυόταν πάντα μέσα μου σαν τον σκεφτόμουν, τον καλό μου φίλο τον Ευγένιο. Ωσπου, το 1970, στο Παρίσι πια, μετά το πτυχίο στην Ιστορία Τέχνης και Αρχαιολογία, αποφάσισα να κάνω μιά maitrise για το “Θέατρο Σκιών στην Ελλάδα” στο τμήμα αισθητικής και φιλοσοφίας της Σορβόννης, όπου δίδασκε ο εξαίρετος φιλέλλην καθηγητής –εγγονός του Ψυχάρη– Olivier Revault d’ Allonnes (τον οποίο επίσης χάσαμε πρόσφατα). Του έγραψα και δέχτηκε μετά χαράς –όπως μου είπε αργότερα– όντας ο ίδιος λάτρης του θεάματος, που είχε συχνά παρακολουθήσει στην Ελλάδα, συχνά δε αναφερόταν σ’ αυτό στα μαθήματά του. Ηταν τα μαύρα χρόνια της δικτατορίας.

Τι «εκπροσωπούσε»

Ο Καραγκιόζης μας φαινόταν, εμάς που λόγω “πολιτικών φρονημάτων” δεν μπορούσαμε να κατεβούμε στον τόπο μας, ν’ αντιπροσωπεύει κάπως τον δύστυχο λαό μας, τα πάθη και το κουράγιο του, την αστείρευτη αισιοδοξία του, το θράσος και τα πολυμήχανα τεχνάσματά του απέναντι στις όποιες αντιξοότητες της ζωής.

Τις όποιες εξουσίες... Για μένα, είχε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Ευγένιου Σπαθάρη... Πέρασα έτσι μια θαυμάσια χρονιά να ψάχνω Καραγκιόζη στις βιβλιοθήκες, κυρίως δε σ’ αυτήν του Νεοελληνικού Ινστιτούτου της (παλιάς) Σορβόννης – όπου μ’ αυτή την ευκαιρία πρωτοσυνάντησα τον καλό μας βιβλιοθηκάριο Κώστα Κωνσταντινίδη, τον μεγάλο μας δάσκαλο Κ. Θ. Δημαρά κι όλα τα τότε εξόριστα “δημαράκια”, τον Ηλιού, τον Σπάθη, τον Ασδραχά, την Δρίτσα, τον Μουλά, τον Φ. Αποστολόπουλο κ.ά. Εκείνοι διαφωτισμό, εγώ Καραγκιόζη.

Εκείνοι “σοβαροί”, εγώ να διαβάζω τα (θαυμάσια, κλασικά στο είδος τους) απομνημονεύματα του Σωτήρη Σπαθάρη, τα Καραγκιόζικα του Ρώτα, τον Καΐμη, τον Roussel, τον Μπίρη, τη Βακαλό, τον Παπαδιαμάντη και να σκάω στα γέλια σκυμμένη σ’ έναν μεγάλο τόμο με τα “άπαντα” του Μόλλα (συλλογή φυλλαδίων), έχοντας δε πάντα μέσα μου την εικόνα του Ευγένιου να ζωγραφίζει, να παίζει, να τραγουδά, να πίνει στην ταβέρνα και να γελάει με κείνο το απαστράπτον τρανταχτό γέλιο του. Του Ευγένιου, που ποιος ξέρει πώς τα κατάφερνε τότε με τα δικά του “φρονήματα” και τα “καραγκιοζιλίκια” του... Η maitrise υποστηρίχτηκε τον Ιούνιο του 1971.

Το καλοκαίρι του ’73, με την “φιλελευθεροποίηση” Μαρκεζίνη, καταφέραμε να κατεβούμε στην Ελλάδα όσοι ώς τότε δεν μπορούσαμε λόγω “αντιδικτατορικής δράσης”, κι έτσι ένα πρωί χτύπαγα στην πόρτα του Ευγένιου, στο Μαρούσι. Με δέχτηκαν μ’ ανοιχτές αγκαλιές, κι αυτός και η γυναίκα του, μου έδειξαν τις συλλογές τους και άνοιξαν τα αρχεία τους (γράμματα του Σικελιανού, του Τσαρούχη, πολλών άλλων), κράτησα σημειώσεις, θαύμασα τα σκηνικά και τις πολυάριθμες φιγούρες –όλα όσα τώρα περιλαμβάνονται, υποθέτω, στο Μουσείο του Σπαθάρη– και τράβηξα φωτογραφίες.

Γνώρισα και τον παππού, τον μεγάλο καλλιτέχνη Σωτήρη Σπαθάρη. Είχα σκοπό τότε να συμπληρώσω την εργασία μου και να την εκδώσω – μα έμεινε κι αυτή, όπως πολλά άλλα, στα συρτάρια μου. Τον Ευγένιο, πάντως, τον ξαναείδα πολλές φορές. Φρόντισα μάλιστα και τον κάλεσε o εξαίρετος Ελληνογαλλικός σύλλογος του Μπορντώ Entre Deux Mers/ Regions d’ Europe, τον Νοέμβρη του 1995, οπότε οργανώθηκαν στην περιοχή πολλές εκδηλώσεις για τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Ηρθε, λοιπόν, ο Ευγένιος, παρ’ όλο που υπέφερε τον καιρό εκείνο απ’ την καρδιά του, μαζί με την γυναίκα του.

Την μέρα της παράστασης, η αίθουσα κατάμεστη. Ο Σπαθάρης, στα κέφια του, έπαιξε τον Μεγαλέξανδρο και τον Κατηραμένον Οφι, στα ελληνικά βέβαια, αλλά με μικρές διαλεγμένες λεξούλες γαλλιστί –αναφορικά με την επίκαιρότητα ή με κάποιες ιδιαίτερες παρουσίες στην αίθουσα– που διευκόλυναν τη συμμετοχή του κοινού. Ηταν σαφές ότι έπαιζε μόνος πίσω από τον μπερντέ, κι ότι όλες τις φωνές, όλες τις λαλιές, τις έκανε, αριστουργηματικά, μόνος. Στο τέλος, μετά τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα, βγήκε ο Ευγένιος (με μπονζούρ, κομάν σα βα και τέτοια) κρατώντας στα χέρια τα κουτσούνια του κι ένα μαγνητόφωνο, και απίθωσε κάτω έναν μεγάλο τενεκέ (σαν αυτούς του λαδιού) που είχε μέσα μια κοτρώνα. Παίρνει λοιπόν φόρα και του δίνει μια κλωτσιά του τενεκέ και πέφτει ο τενεκές με το κοτρώνι με κρότο φοβερό, σαν του κεραυνού!

Αυτοσχεδιασμοί

Αυτό ήθελε! Να καταλάβει ο κόσμος πώς είχανε πέσει οι κεραυνοί κατά τη διάρκεια του έργου, πόσο απλά, αυτοσχέδια μέσα χρησιμοποιεί ένας καραγκιοζοπαίχτης για την παράστασή του. Αποθέωση! Μέχρι σήμερα μου μιλούν μερικοί για την εντύπωση που τους έκανε τότε ο Καραγκιόζης του Ευγένιου Σπαθάρη... Ηρθε και στο Παρίσι, μιαν άλλη χρονιά, καλεσμένος από τον σύλλογο Amis de la Grece et de Chypre, και είχα ακόμα μια φορά την ευτυχία να τον παρουσιάσω και να τον απολαύσω. Μετά χαθήκαμε.

Τον έβλεπα να παίζει στην τηλεόραση, εβλεπα τα ντοκιμαντέρ, τα δημοσιεύματα για τον Σπαθάρη, ώσπου, το περασμένο Σάββατο, έμαθα για την τελευταία του παράσταση. Και τον φαντάζομαι τώρα να παίζει τον Θάνατο και την ταφή τού Ευγένιου Σπαθάρη και μετά να σηκώνεται από το μνήμα –όπως σε κάποια έργα του καραγκιόζικου ρεπερτόριου– και να γυρνάει σπίτι του. Και ένα κολλητήρι να τον ρωτά: Γιατί γύρισες μπαμπάκο, τους έκανες τίποτα και σε διώξανε απ’ το νεκροταφείο; Κι όλοι όσοι τον αγαπήσανε να φωνάζουν, σαν τα ναυτάκια στις πλώρες των καραβιών του Νικόλαου Χριστόπουλου όταν τους ρωτάει η γοργόνα αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος: Ζει, Ζει, Ζει!

*Η Βάσια Καρκαγιάννη - Καραμπελιά είναι ιστορικός τέχνης

Πηγή:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_24/05/2009_315524

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Βεργίνα : Νέα Ευρήματα

Σας παρουσιάζουμε μια σημαντική ειδήση από την ιστοσελίδα ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΖΩΗ της εφημερίδας Ναυτεμπορική (http://www.naftemporiki.gr ).


Νέα ευρήματα στη Βεργίνα
Από τον τάφο του πρίγκιπα της Μεγάλης Τούμπας

Δύο ασημένια αγγεία έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη
στη Βεργίνα

Τα φετινά ευρήματα της ανασκαφής.


Νέα και εντυπωσιακά στοιχεία στα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής του βασιλιά Φιλίππου, του γιου του, Μεγάλου Αλεξάνδρου και των επιγόνων τους προσθέτουν τα δύο νέα ευρήματα, που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στη Βεργίνα.

Δύο μεγάλων διαστάσεων μετάλλινα αγγεία: μια μοναδική για το υλικό της ασημένια, όπως φαίνεται, λήκυθος με πώμα και μια ασημένια, επίσης, υδρία, πολύ συγγενική, ως προς το σχήμα και την ποιότητά της με την εντυπωσιακή ασημένια υδρία από τον τάφο του Πρίγκιπα της Μεγάλης Τούμπας αποκαλύφθηκαν στη διάρκεια της φετινής ανασκαφής.

Τα νέα ευρήματα αποκαλύφθηκαν λίγα μόλις μέτρα κοντά στη θέση όπου είχε εντοπιστεί πέρσι την ίδια ακριβώς μέρα το πολύτιμο σύνολο (χάλκινο αγγείο με πολύτιμο χρυσό στεφάνι, τοποθετημένο πάνω στα καμένα οστά νεκρού) κάτω από την ίδια επίχωση που γέμιζε το ίδιο όρυγμα.

«Στο γεμάτο με χώμα εσωτερικό της ασημένιας ληκύθου (;) δεν είναι φανερά κάποια υπολείμματα ταφής. Δεν είμαστε, επομένως, προς το παρόν σε θέση να συμπεράνουμε άμεσα αν πρόκειται για τεφροδόχο αγγείο ή πολύτιμο κτέρισμα.

Αντίθετα, στο εσωτερικό της ασημένιας υδρίας διακρίνουμε οστά και είναι βέβαιο πως η μικρανασκαφή που θα ακολουθήσει στο εργαστήριο θα παράσχει (όπως και η περυσινή) ενδιαφέροντα στοιχεία για το φύλο και την ηλικία του νεκρού/ής που θα βοηθήσουν ενδεχομένως στην ιστορική αποτίμηση του ευρήματος», δήλωσε η επικεφαλής της πανεπιστημιακής ανασκαφής καθηγήτρια αρχαιολογίας του ΑΠΘ (και ευρωβουλευτής από τον Ιούνιο) Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη.

Το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς που είχε βρεθεί πέρσι, τοποθετημένο στα καμένα οστά ενός νεκρού.
Πέρυσι, στις 25 Αυγούστου σ' ένα μεγάλο ορθογώνιο όρυγμα στην Αγορά των Αιγών είχε αποκαλυφθεί στην ίδια θέση μέσα στο χώρο της αγοράς των Αιγών, ένα χάλκινο αγγείο που περιείχε μια μοναδική για το μέγεθός της χρυσή πυξίδα, με ένα πολύτιμο χρυσό, επίσης, στεφάνι βελανιδιάς, τοποθετημένο πάνω στα καμένα οστά ενός νεκρού.

Το σύνολο παρέπεμπε άμεσα σε βασιλικό νεκρό και η οστεοαρχαιολογική εξέταση των οστών που ακολούθησε, έδειξε πως επρόκειτο για ένα νεαρό άτομο.

«Τα αποτελέσματα της διεπιστημονικής αξιολόγησης του ευρήματος - τόνισε η κ. Σαατσόγλου-Παλιαδέλη - μας οδήγησαν στη γοητευτική υπόθεση για την πιθανή ταύτιση του νεκρού με έναν από τους δυο γιούς του Αλεξάνδρου, πιθανότερα του Ηρακλή της Βαρσίνης, που κατατέθηκε στην κρίση της επιστημονικής κοινότητας τον περασμένο Απρίλη, στο πλαίσιο του 22ου Διεθνούς Συνεδρίου για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και Θράκη».

Επιβεβαίωση

«Είμαστε ευτυχείς -υπογράμμισε η κα. Παλιαδέλη - ότι το νέο εύρημα συμπληρώνει τα δεδομένα της περασμένης χρονιάς και επιβεβαιώνει με νέα στοιχεία τις παρατηρήσεις και τις πρώτες ερμηνείες μας.

Σε πρακτικό επίπεδο είμαστε σίγουροι ότι οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ, τις οποίες ευχαριστούμε για τη συμπαράστασή τους, θα συνεχίζουν να στηρίζουν υλικά και ηθικά τις μακρόχρονες προσπάθειες της πανεπιστημιακής ανασκαφής στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας».



http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1707718






Δήλωση των Αρχαιολόγων

«Για την ώρα, η Δρ. Αθανασία Κυριάκου, η υποψ. διδ. Ελένη Μητσοπούλου, οι προπτυχιακοί φοιτητές που μετείχαν στη φετινή ανασκαφική περίοδο, οι μεταπτυχακοί φοιτητές Αναστάσιος Κακαμανούδης, Μαριάνθη Κοπέλλου, Μαριτίνα Σαλτέα-Καλογερά και Αλέξανδρος Τούρτας, οι συντηρητές Ελπίδα Ανδρέου, Παναγιώτης Καματάκης και Βανέσσα Παπαγεωργίου,είμαστε ευτυχείς ότι το νέο εύρημα συμπληρώνει τα δεδομένα της περασμένης χρονιάς και επιβεβαιώνει με νέα στοιχεία τις παρατηρήσεις και τις πρώτες ερμηνείες μας. Σε πρακτικό επίπεδο είμαστε σίγουροι ότι οι πρυτανικές αρχές του Α.Π.Θ., τις οποίες ευχαριστούμε για τη συμπαράστασή τους, θα συνεχίζουν να στηρίζουν υλικά και ηθικά τις μακρόχρονες προσπάθειες της πανεπιστημιακής ανασκαφής στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας», αναφέρει η καθηγήτρια Αρχαιολογίας Χρυσούλα Σαάτσογλου-Παλιαδέλη.

http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1707530

ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ




Ευχαριστώ Τίτο

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

ΚΡΗΤΗ : ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



ΜΑΛΙΑ : ΤΑ ΑΠΟΔΗΜΙΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ ΦΕΥΓΟΥΝ

Όπως τα αποδημητικά πουλιά αποχαιρετήσαμε και εμείς την αγαπημένη μας Κρήτη και την ζεστασιά των αγαπημένων μας φίλων.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΑΛΙΩΝ

Φέτος μέσα στις βαλίτσες μας κουβαλάμε τις αναμνήσεις μας από την συγκλονιστική επίσκεψή μας στην Αρχαία Δρήρο και την αναβάπτιση μας στην Κρητοσύνη με την επίσκεψή μας στη μαρτυρική αλλά ηρωική Μονή Αρκαδίου και στο Σπήλαιο Μελιδόνι.

ΑΡΧΑΙΑ ΔΡΗΡΟΣ

ΒΩΜΟΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ

ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΝΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ

ΣΠΗΛΑΙΟ ΜΕΛΙΔΟΝΙ

Κουβαλάμε επίσης την ομορφιά από την Λίμνη Ζαρού, το άγριο αλλά καταπληκτικό τοπίο του Ψηλορείτη με τα όμορφα και γραφικά χωριά του, την πρόοδο της Ιεράπετρας με την τεχνητή Λίμνη Μπραμιανών, και την πάντα γραφική λίμνη του Αγίου Νικολάου. Επίσης κουβαλάμε την γευστική πανδαισία της κρητικής κουζίνας και τα γραφικά Κρητικά ταβερνάκια.

ΛΙΜΝΗ ΖΑΡΟΥ

ΤΑ ΒΟΥΝΑ

ΤΕΧΝΗΤΗ ΛΙΜΝΗ ΜΠΡΑΜΙΑΝΩΝ

ΛΙΜΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Κοντά όμως σε αυτά κουβαλάμε την βαθιά απογοήτευσή μας από την κατάπτωση και την κατάντια του Δήμου Μαλίων κάτω από το βάρος του κακού τουρισμού και την ανικανότητα των υπευθύνων να διαχειρισθούν την κρίση και να αναβαθμίσουν τον τόπο τους. Και για του λόγου το αληθές σας παραπέμπουμε στις αναρτήσεις μας στο blog http://malia-crete-kgrek.blogspot.com/.

Καλή αντάμωση λοιπόν φίλοι μας

στην Κρήτη

και καλό Χειμώνα σε όλους.


Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009

Το Google Chrome κερδίζει τη στήριξη της Sony, το Opera φτάνει στην έκδοση 10

Κινητικότητα στους browser

Το Chrome παρουσιάστηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο


ΤΌΚΙΟ
Η Sony ανακοίνωσε ότι οι υπολογιστές Vaio θα πωλούνται στην αμερικανική αγορά με το Google Chrome προεγκατεστημένο, ενώ η νορβηγική Opera Software παρουσίασε την έκδοση 10 του δικού της προγράμματος πλοήγησης στο Διαδίκτυο.

Το Chrome παρουσιάστηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο και σήμερα βρίσκεται στην τέταρτη θεση της αγοράς των browser, θα μπορούσε όμως να αυξήσει το μερίδιο του στην αγορά έπειτα από την πρώτη σχετική συμφωνία της Google με κατασκευαστή υπολογιστών.

Η Sony ανακοίνωσε την Τρίτη ότι η απόφασή της βασίζεται στην «ποιότητα και τις λειτουργίες» του Google Chrome.

Ο εκπρόσωπος της Google Έιταν Μπενκούγια αρνήθηκε να αποκαλύψει στο Reuters τους οικονομικούς όρους της συμφωνίας και λεπτομέρειες όπως ποια μοντέλα Vaio θα πωλούνται με το Chrome ως προεπιλεγμένο λογισμικό πλοήγησης. Ανέφερε πάντως ότι η εταιρεία του θα μπορούσε να συνάψει συμφωνίες και με άλλους κατασκευαστές.

Opera Turbo

To Οpera 10 λανσάρεται την Τρίτη με νέα εμφάνιση και λειτουργίες και καλύτερες ταχύτητες στο κατέβασμα αρχείων και την προβολή ιστοσελίδων σε αργές διαδικτυακές συνδέσεις.

Η Opera Software υποστηρίζει ότι η λειτουργία Turbo κάνει το λογισμικό έως και οκτώ φορές ταχύτερο σε αργές συνδέσεις σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό.

«Εργαστήκαμε πολύ για την τεχνολογία Opera Turbo και προχωρήσαμε σε σημαντικές βελτιώσεις στη συνολική σταθερότητα του προϊόντος» αναφέρει ανακοίνωση η εταιρεία.

Το Opera βρίσκεται στην πέμπτη θέση όσον αφορά το μερίδιό του στην παγκόσμια αγορά, είναι όμως ο δημοφιλέστερος browser σε ορισμένες χώρες όπως η Ρωσία και η Ουκρανία.

Η «ελαφρύτερη» έκδοση του λογισμικού παραμένει το δημοφιλέστερο πρόγραμμα πλοήγησης για κινητά τηλέφωνα.

Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείες μετρήσεων Net Applications, τα οποία αναμεταδίδει το Reuters, ο Internet Explorer της Microsoft κυριαρχούσε και τον Ιούλιο στην αγορά των browser με μερίδιο 67,7%. Στη δεύτερη θέση ο Mozilla Firefox με 22,5%, στην τρίτη το Safari της Apple με 4, και στην τέταρτη το Google Chrome με 2,59%.

Newsroom ΔΟΛ

Πηγή:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1048047&lngDtrID=252