Translate -TRANSLATE -

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ : ΜΟΝΟ ΝΙΚΗ


Για να μείνει ζωντανό το όνειρο της πρόκρισης στο Μουντιάλ

Μονόδρομος η νίκη απόψε για την Εθνική μας στη Μολδαβία


Με αλλαγές στο σύστημα αλλά και στην ενδεκάδα αναμένεται να παίξει σήμερα η Εθνική μας κόντρα στους Μολδαβούς.

Με μοναδικό στόχο τη νίκη που θα διατηρήσει ζωντανό το όνειρο του Μουντιάλ έστω και μέσω της διαδικασίας των μπαράζ, θα παίξει η Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου απόψε στη Μολδαβία (21:30 Mega).

Την ίδια ώρα η Λετονία θα υποδεχθεί την Ελβετία σ' ένα παιχνίδι που το αποτέλεσμά του ίσως δημιουργήσει νέα δεδομένα στον όμιλο, αλλά αυτό που ενδιαφέρει άμεσα την Ελλάδα είναι να κερδίσει το αποψινό ματς στο Κισινάου...

Ο Οτο Ρεχάγκελ, που ξέρει ότι κάθε άλλο αποτέλεσμα πλην της νίκης θα σημαίνει αυτοκτονία για την Εθνική μας, σκοπεύει να γυρίσει το σύστημα σε 4-3-3 και να παρατάξει πιο επιθετικά την ομάδα.

Οι Μολδαβοί, άλλωστε, δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο και πρόσφατα έμειναν στο 0-0 σε εντός έδρας παιχνίδι με το Λουξεμβούργο. Στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάς τον αντίπαλο, βέβαια, αλλά αν δεν νικήσουμε αυτή τη Μολδαβία είναι προτιμότερο να μην πάμε στο Μουντιάλ...

Όσον αφορά στην ενδεκάδα, ο ομοσπονδιακός τεχνικός σκέφτεται να χρησιμοποιήσει ως δεξί μπακ τον Πατσατζόγλου, αντί του τιμωρημένου Βύντρα.

Ο Χαλκιάς θα είναι και πάλι κάτω από τα δοκάρια, με τον Σπυρόπουλο στο αριστερό άκρο της άμυνας, ενώ το κεντρικό δίδυμο θα συνθέσουν ο Κυργιάκος μ' έναν εκ των Μόρα, Παπασταθόπουλο.

Στη μεσαία γραμμή η τριάδα θα αποτελείται πιθανότατα από τους Καραγκούνη, Κατσουράνη και Τζιόλη, ενώ στην επίθεση θα παίξουν ο Χαριστέας, ο Αμανατίδης και ένας εκ των Σαμαρά ή Γκέκα, με επικρατέστερο τον φορ της Σέλτικ.

Η FIFA για τα μπαράζ

Αν τελικά η Εθνική Ομάδα πάρει τη δεύτερη θέση στον όμιλο ενδέχεται να έχει σχετικά βατό αντίπαλο στη διαδικασία των μπαράζ.

Σύμφωνα με πληροφορίες η FIFA, η οποία θα ασχοληθεί με τα μπαράζ στις 29 του μήνα σε συνεδρίαση που θα γίνει στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σχεδιάζει να χωρίσει τις ομάδες σε ισχυρές και αδύναμες, βάσει της βαθμολογίας τους στην παγκόσμια κατάταξη.

Η εθνική μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 16η θέση της παγκόσμιας κατάταξης και δύσκολα θα τη χάσει. Αν, λοιπόν, επαληθευθούν οι πληροφορίες που θέλουν την FIFA να χωρίζει σε ισχυρές και αδύναμες τις οκτώ ομάδες που θα μπουν στα μπαράζ από τους προκριματικούς ομίλους της Ευρώπης, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πιθανώς θα τεθεί αντιμέτωπο με μία εκ των ΕΪΡΕ, Σκωτίας, Βοσνίας και Β. Ιρλανδίας.

Όλα αυτά, βέβαια, με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στους προκριματικούς ομίλους, καθώς υπάρχουν ακόμα τρεις αγωνιστικές που ενδέχεται να διαφοροποιήσουν τα πράγματα…

Βαθμολογία

(Σε 7 αγώνες)

Ελβετία 13-6 16

Ελλάδα 12-6 13

Λετονία 11-6 13

Ισραήλ 10-9 9

Λουξεμβούργο 3-13 5

Μολδαβία 2-11 2

Με μεγάλο ενδιαφέρον

Εκτός από το παιχνίδι της Εθνικής μας στη Μολδαβία σήμερα διεξάγονται άλλες συναντήσεις στην Ευρώπη για την προκριματική φάση του Μουντιάλ. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παιχνίδια της Ουγγαρίας με την Πορτογαλία, της Σερβίας με τη Γαλλία, της Αλβανίας με τη Δανία (21:30 Novasports 4), της Σλοβενίας με την Πολωνία, της Βόρειας Ιρλανδίας με τη Σλοβακία, της Βοσνίας με την Τουρκία και της Σκωτίας με την Ολλανδία.

Το σημερινό πρόγραμμα αναλυτικά:

1ος ΟΜΙΛΟΣ: Ουγγαρία-Πορτογαλία, Αλβανία-Δανία, Μάλτα-Σουηδία.

2ος ΟΜΙΛΟΣ: Μολδαβία-Ελλάδα (21:30 MEGA), Λετονία-Ελβετία, Ισραήλ-Λουξεμβούργο.

3ος ΟΜΙΛΟΣ: Σλοβενία-Πολωνία, Βόρεια Ιρλανδία-Σλοβακία, Τσεχία-Σαν Μαρίνο.

4ος ΟΜΙΛΟΣ: Γερμανία-Αζερμπαϊτζάν (22:45 Novasports 2), Λιχτενστάιν-Φινλανδία, Ουαλία-Ρωσία.

5ος ΟΜΙΛΟΣ: Ισπανία-Εσθονία, Αρμενία-Βέλγιο, Βοσνία/Ερζεγοβίνη-Τουρκία.

6ος ΟΜΙΛΟΣ: Ανδόρα-Καζακστάν, Λευκορωσία-Ουκρανία, Αγγλία-Κροατία.

7ος ΟΜΙΛΟΣ: Ρουμανία-Αυστρία, Νήσοι Φαρόε-Λιθουανία, Σερβία-Γαλλία.

8ος ΟΜΙΛΟΣ: Ιταλία-Βουλγαρία (21:50 Novasport 1), Μαυροβούνιο-Κύπρος.

9ος ΟΜΙΛΟΣ: Νορβηγία-ΠΓΔΜ, Σκωτία-Ολλανδία.


ΠΗΓΗ :
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009 07:00
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/09/1712274.htm

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΟ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ

Ένας κρητικός παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια επιστρέφει κουρασμένος στο σπίτι του. Προσπαθεί να ανοίξει την εξώπορτα αλλά η κλειδαριά είναι χαλασμένη. Κτυπάει το κουδούνι …αλλά αυτό ούτε που ακούγεται.

Βάζει τις φωνές , τον ακούει η γυναίκα του, του ανοίγει την πόρτα και τον ακούει θυμωμένο να την ρωτά.

-Βρε κουζουλή γυναίκα δεν είδες ότι η κλειδαριά είναι χαλασμένη;

- Ναι άνδρα μου, απαντά η γυναίκα, κατέχω το, όμως περίμενα εσένα να την φτιάξεις.

- Καλά βρε γυναίκα, της απαντάει ο άνδρας της, τόσα χρόνια παντρεμένοι δεν κατέχεις ότι ποτέ δεν έμαθα να φτιάχνω κλειδαριές.

- Ναι άνδρα μου απαντάει αυτή, το κατέχω.

- Και καλά, συνεχίζει ό άνδρας, δεν παρατήρησες ότι το κουδούνι μας δεν χτυπά;

- Ναι άνδρα μου, απαντά η γυναίκα, όμως περίμενα εσένα να το φτιάξεις.

- Καλά βρε γυναίκα, της απαντάει ο άνδρας της, τόσα χρόνια παντρεμένοι δεν κατέχεις ότι δεν κατέχω τίποτα από ηλεκτρικά;.

- Ναι άνδρα μου απαντάει αυτή, κατέχωτο

Ο άνδρας ανοίγει την βρύση του μπάνιου να πλύνει τα χέρια του αλλά και αυτή είναι χαλασμένη. Όλος θυμό φωνάζει στην γυναίκα του.

- Γυναίκα η βρύση είναι χαλασμένη.

- Κατέχωτο άνδρα μου κατέχωτο απαντά εκείνη .

- Και γιάντα δεν φώναξες τον υδραυλικό, την ρωτά εκείνος. Γιατί περίμενα εσένα να το φτιάξεις, του απαντά η σύζυγος.

- Καλά βρε γυναίκα, της απαντάει ο άνδρας της, τόσα χρόνια παντρεμένοι δεν κατέχεις ότι ποτέ δεν έμαθα να φτιάχνω βρύσες.

- Ναι άνδρα μου απαντάει αυτή, το κατέχω.

-Αύριο κιόλας να καλέσεις κλειδαρά, υδραυλικό και ηλεκτρολόγο την διατάζει ο σύζυγος.

Εντάξει άνδρα μου απαντά εκείνη.

Την επομένη μέρα επιστρέφοντας σπίτι τα βρίσκει όλα να είναι φτιαγμένα οπότε φωνάζει την γυναίκα του για να πληροφορηθεί το κόστος των επισκευών.

- Τίποτα του απαντά εκείνη και συμπληρώνει. Μας τα έφτιαξε ο γείτονας.

-Και καλά την ξαναρωτά εκείνος. Ο άνθρωπος μας έβαλε καινούργια κλειδαριά, καινούργιο κουδούνι, καινούργια βρύση και δεν τον πλήρωσες; Πως έγινε αυτό;

-Να του απαντά η σύζυγος. Όταν προσφέρθηκε να τα φτιάξει μου ζήτησε αντί αμοιβής είτε να κάνουμε έρωτα είτε να του μαγειρέψω παστίτσιο.

- Και ήταν ωραίο το παστίτσιο; ρωτά ο άνδρας

Και η γυναίκα:

- Καλά βρε άνδρα μου, τόσα χρόνια παντρεμένοι δεν κατέχεις ότι δεν κατέχω να φτιάχνω παστίτσιο;.

PODCAST


Για κάποιο φίλο που με ρώτησε σχετικά με το Podcast βρήκα τις παρακάτω πληροφορίες και σκέφθηκα ότι μπορεί να ενδιαφέρουν και κάποιους φίλους αναγνώστες:


Τι είναι podcast:

Το Podcast δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα είδος ηχογραφημένης ραδιοφωνικής εκπομπής ποικίλου περιεχομένου και θεματολογίας ή ένα είδος αφηγηματικού άρθρου. Το αν θα περιέχει, μουσική, αφήγηση, εξιστόρηση κτλ εξαρτάται μόνο από εσάς.

Δημιουργία:

Η δημιουργία τους είναι πολύ απλή και χωρίζεται σε δύο μέρη:

1). Ηχογραφείτε με την βοήθεια ενός μικροφώνου και ενός προγράμματος ηχογράφησης ότι επιθυμείτε να περιέχεται στο podcast σας
2). Επεξεργαζεστε το voice clip που ηχογραφήσατε. Προσθέτετε εφέ, μουσική και ότι άλλο επιθυμείτε με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας ήχου


Κανόνες:
Το περιεχόμενο του podcast εξαρτάται μόνο από σας. Καλό είναι να χρησιμοποιείτε μόνο podsafe μουσικά κομμάτια.


Προτεινόμενο πρόγραμμα επεξεργασίας, ηχογράφησης:

Audacity

Προτεινόμενες ιστοσελίδες podsafe μουσικής:

Podsafe Music Network
dmusic
Magnatune
Archive
GarageBand

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΣΚΙΕΣ





SUMMER IN THE CITY


Ευχαριστώ Γωγούλα

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009

2012



Ο κόσμος θα τελειώσει το 2012;



Εσχατολογικές και μεταφυσικές θεωρίες και άφθονη καταστροφολογία με φόντο μία ταινία κι ένα βιβλίο

Του Ηλια Mαγκλινη

«Ετσι τελειώνει ο κόσμος/ Ετσι τελειώνει ο κόσμος/ Ετσι τελειώνει ο κόσμος/ Οχι μ’ ένα βρόντο μα μ’ ένα λυγμό». Οι στίχοι του Τ. Σ. Ελιοτ, που απηχούν τη γνωστή φράση του Παύλου ότι η συντέλεια θα έρθει αθόρυβα, «σα τον κλέφτη μέσα στη νύχτα», φαίνεται πως δεν έχουν θέση σήμερα: οι σύγχρονοι πιστοί της εσχατολογίας θέλουν ο κόσμος να τελειώσει εντυπωσιακά, χολιγουντιανά, με θηριώδεις κόκκινους πλανήτες που θα μετατρέψουν τη Γη σε μια πύρινη κόλαση – και μάλιστα πολύ σύντομα: στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Η σχετική φημολογία κοντεύει να ξεπεράσει κι εκείνη σχετικά με τις καταστροφές που υποτίθεται ότι θα έφερνε το 2000.

Ωστόσο, οι δοξασίες γύρω από το 2012 δεν σχετίζονται αποκλειστικά με την παραφιλολογία γύρω από τη συντέλεια: μόλις κυκλοφόρησε στη χώρα μας ένας συλλογικός τόμος με τίτλο «Το μυστήριο του 2012» (εκδ. Κέδρος), στο οποίο ξένοι επιστήμονες, στοχαστές και μελετητές προσπαθούν να αναλύσουν το θέμα του 2012, ως προς το ότι η χρονιά αυτή, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, ενδεχομένως να σηματοδοτήσει το κλείσιμο ενός κοσμικού κύκλου και την αυγή μιας εποχής αφύπνισης, την απαρχή ενός μεγάλου «άλματος» στην ανθρώπινη εξέλιξη.

Και ταινία

Πάντως, η εσχατολογική πλευρά έχει τον πρώτο λόγο: Αν πληκτρολογήσετε «2012» στο YouTube, θα παρακολουθήσετε το τρέιλερ της νέας ταινίας «2012» του Ρόλαντ Εμεριχ (ο σκηνοθέτης των επίσης καταστροφολογικών «Ημέρα ανεξαρτησίας» και «Μετά την επόμενη μέρα»), στο οποίο ένα κολοσσιαίο τσουνάμι καταπίνει τα Ιμαλάια. Το YouTube είναι γεμάτο με τέτοια βίντεο όμως το πιο ανατριχιαστικό είναι τα σχόλια που τα συνοδεύουν: πολλοί έχουν πειστεί ότι το τέλος θα έρθει το 2012, ότι οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου είναι ενήμερες αλλά αποκρύπτουν την αλήθεια (κάτι που αναφέρεται και στο τρέιλερ της ταινίας του Εμεριχ). Κάποιοι έχουν ήδη ετοιμάσει καταφύγια ή προετοιμάζουν τη ψυχή τους για την Αποκάλυψη.

Εννοείται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μια χρονολογία γίνεται τέτοιο ορόσημο. Σύμφωνα με τον Νίκο Καραπιδάκη, καθηγητή Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, «οι δοξασίες αυτές έχουν μακρά παράδοση. Ηδη από την αρχαιότητα, οι χρησμοί της Σίβυλλας είχαν χαρακτήρα αποκαλυπτικό. Η κυριότερη αποκαλυπτική παράδοση όμως είναι αυτή του χριστιανισμού. Ο σημαντικότερος ιστορικός αυτών των ρευμάτων, ο Νόρμαν Κον, βλέπει μια ακόμα σημαντική πηγή στην αρχαία περσική θρησκεία. Η μήτρα όμως αυτής της παράδοσης, όπως την ξέρουμε σήμερα, είναι η Αποκάλυψη, ενώ ήδη από τον 7ο αιώνα ψευδοπροφήτες ή ψευδομεσσίες, όπως τους λέει η εκκλησία, ανακοίνωναν το επικείμενο τέλος του κόσμου».

Το έτος 1000

Οι δοξασίες αυτές έφτασαν σε ένα αποκορύφωμα όταν πλησίαζε το έτος 1000. «Τότε», μας λέει ο Ν. Καραπιδάκης, «το φαινόμενο πήρε διάσταση μαζικής ψυχολογίας. Το έτος 1000, όπως και το “δικό μας” 2000, θεωρούνταν ιδανική χρονολογία για το κλείσιμο ενός κύκλου, αν και δεν επικράτησε η μαζική υστερία που νομίζουμε σήμερα. Σε κείμενα κορυφαίων στοχαστών της εποχής δεν βρίσκει κανείς σχεδόν καμία σχετική αναφορά, παρά μόνον σε εκκλησιαστικά χρονικά. Πάντως, το έτος 1000 συνοδεύθηκε όντως από συνταρακτικά γεγονότα. Ο πρώτος φεουδαλισμός, ο παλιός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, άρχισε να αποδιαρθρώνεται σταδιακά. Τότε είχαμε, με τους δικούς μας όρους σήμερα, τα πρώτα φαινόμενα ανεργίας. Η διατάραξη του ιστού σε μια οικονομία ή κοινωνία προκαλεί πάντα τέτοιες εσχατολογικές υστερίες. Προσοχή: η οικονομία δεν κατέρρευσε αλλά άρχισε να μπαίνει σε νέες βάσεις. Υπήρξε λοιπόν κρίση αλλά υπό τη μορφή της αναδόμησης ενός οικονομικού συστήματος. Κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει και σήμερα».

Οι Σταυροφορίες

Οπως λέει ο Ν. Καραπιδάκης, το έτος 1000 παρατηρήθηκε και μια κρίση βίας στους κόλπους των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. «Βεντέτες, πόλεμοι μεταξύ αρχόντων, αυτό που οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν “ιδιωτική βία”. Η εκκλησία αντιμετώπισε την κρίση παραπέμποντας σε σωτηριολογικές συμπεριφορές. Δηλαδή: Αν θες να κερδίσεις την επουράνια σωτηρία, κάνε έναν δίκαιο πόλεμο – άρα κάνε σταυροφορίες. Το 1000 ήρθε και δεν έγινε τίποτα, αλλά το μεγαλύτερο εσχατολογικό κίνημα της Ιστορίας ήταν οι Σταυροφορίες, και ως τέτοιες πρέπει να γίνουν κατανοητές. Βλέπετε πάλι τις σημερινές αναλογίες: ως μία σταυροφορία εναντίον του “Αξονα του Κακού» ξεκίνησε η κυβέρνηση Μπους τον πόλεμο στο Ιράκ. Γενικά, ζούμε σε μια εποχή όπου παρατηρείται εξαγωγή φονταμενταλισμών, γι’ αυτό και θεωρίες περί της συντέλειας βρίσκουν πρόσφορο έδαφος».

Κοινόβια εσχατολόγων

Το 1000 δεν ήταν η μοναδική φορά που αναπτύχθηκαν εσχατολογικά οράματα. «Οι Σταυροφορίες έφεραν ένα δεύτερο εσχατολογικό κύμα κατά τον 13ο αιώνα», λέει ο Ν. Καραπιδάκης, «όταν οι Σταυροφόροι ήρθαν σε επαφή με εβραϊκές και περσικές δοξασίες. Αυτοί έφεραν στη Δύση την ιδέα ενός βασιλέα (όπως με τον εβραϊκό Μεσσία), ο οποίος θα υλοποιούσε τη συντέλεια και θα έφερνε μια νέα εποχή». Ο Ν. Καραπιδάκης μας θυμίζει κινήματα του 15ου αιώνα, όπως τους Αμορίτες, που προσπάθησαν να ξαναερμηνεύσουν εσχατολογικά την Ιστορία, ή τους Φλαγγελάντι, οι οποίοι «πήγαιναν από πόλη σε πόλη και καθώς αυτομαστιγώνονταν, ανακοίνωναν το τέλος του κόσμου. Συγκλονιστικά τους παρουσιάζει ο Μπέργκμαν σε μια σκηνή της “Εβδομης Σφραγίδας”».

Σε πολλές περιπτώσεις, τα μέλη τέτοιων κινημάτων ζούσαν σε κοινόβια, αναμένοντας όλα μαζί το τέλος («μοιράζονταν τα πάντα, ακόμα και το σεξ, ήταν οι ελευθεριάζοντες της εποχής»), όπως στην Αγγλία του 17ου αιώνα, της εποχής του Κρόμγουελ. Ο τελευταίος ναύλωσε πλοία και τους έστειλε στο Νέο Κόσμο, «γι’ αυτό και στην Αμερική τα κινήματα αυτά έχουν τόσο μεγάλη παράδοση και ισχύ σήμερα».

Ταινίες καταστροφής

Σύμφωνα με τον Γιώργο Ιωαννίδη, ψυχολόγο και αρχισυντάκτη του περιοδικού «Mystery», οι δοξασίες γύρω από το 2012 έχουν τις ρίζες τους στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. «Τότε αναπτύχθηκαν οι θεωρίες περί της “νοόσφαιρας”, ότι κάποτε ο άνθρωπος θα φτάσει σε τέτοιο στάδιο εξέλιξης, σε ανώτερη συνειδησιακή κατάσταση, που δεν θα χρειάζεται καν το σώμα του. Αυτή τη θεωρία υιοθέτησαν διάφοροι εσωτεριστές και εναλλακτικοί αρχαιολόγοι και κάπου εκεί εμφανίστηκαν οι πρώτες αναφορές στο περίφημο ημερολόγιο των Μάγια, το οποίο υποτίθεται ότι τοποθετεί το τέλος του κόσμου την 21η Δεκεμβρίου του 2012. Ενας αρχαιολόγος θα σας διαβεβαιώσει ότι αυτό δεν είναι ακριβές. Είναι κάτι που δημιουργήσαμε εμείς μέσα από το πάντρεμα διαφόρων θεωριών.

Περί τη δεκαετία του ’80 και του ’90, με τις θεωρίες περί Νέας Εποχής του Υδροχόου, αναπτύχθηκε έντονη φημολογία ότι κάτι θα αλλάξει στη ζωή του ανθρώπου το 2000. Ηρθε το 2000, δεν έγινε κάποια κοσμική καταστροφή, ωστόσο, το 2001 είχαμε την πτώση των δίδυμων πύργων. Με άλλα λόγια, κάτι άλλαξε τότε παγκοσμίως. Ολο αυτό λοιπόν έχει να κάνει με την ψυχολογία της μάζας: Οταν μια μάζα ανθρώπων ασχολείται με κάτι τόσο πολύ, τότε, πολύ πιθανώς ένα τμήμα του να γίνει πραγματικότητα. Κάτι που σκεφτόμαστε εδώ και δεκαετίες, το προετοιμάζουμε με έναν τρόπο για να συμβεί».

Για τον Γ. Ιωαννίδη, οι δοξασίες γύρω από το 2012 έχουν δύο πτυχές: την εσχατολογική και τη μεταφυσική. Στην Ελλάδα ξέρουμε κυρίως την εσχατολογική, ότι δηλαδή το 2012 θα γίνει μια μεγάλη καταστροφή. Ο Εμεριχ ετοιμάζει σχετική ταινία, ενώ πρόσφατα είδαμε κάτι ανάλογο, την ταινία «Σκοτεινός κώδικας» με θρησκευτικές μάλιστα αναφορές. Ολ’ αυτά εκφράζουν απλώς το υπάρχον ρεύμα και πνεύμα – το ίδιο και η «Ολέθρια σύγκρουση» και ο «Αρμαγεδδών». Οσοι όμως προσεγγίζουν το 2012 στη μεταφυσική του διάσταση, δεν πιστεύουν ότι ο κόσμος θα καταστραφεί αλλά ότι θα εξελιχθεί, όχι βέβαια μέσα σε μια νύχτα ή μια μέρα.

Ο παλμός της εποχής

Κρίνοντας από τις αντιδράσεις των αναγνωστών του περιοδικού «Mystery», ο Γ. Ιωαννίδης πιστεύει ότι το 2012 θα είναι αντικείμενο συζήτησης τα επόμενα 2 χρόνια. «Ολη αυτή η ιστορία με το 2012 έχει να κάνει και με την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει σημαντικός, ότι δεν είναι μια ασημαντότητα μέσα στο Σύμπαν αλλά ότι αποτελεί μέρος ενός κοσμικού σχεδίου. Επίσης, ζούμε σε μια περίοδο επαναπροσδιορισμού, οπότε όλα τα θέματα μπαίνουν στο τραπέζι. Πάντως, ας μη φανεί αστείο αλλά μια τηλεοπτική σειρά όπως τα “Χ Files” έβαλε το παράδοξο για τα καλά μέσα σε κάθε σπίτι τη δεκαετία του ’90. Είναι το ίδιο που κάνουν και οι ταινίες που αναφέραμε: πιάνουν τον παλμό της εποχής».

Σε κάθε περίπτωση, ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας κι ας γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα του 2012 ακούγοντας και πάλι το τραγούδι των REM «It’s the end of the world as we know it (and I feel good)». Οπως τονίζει ο Ν. Καραπιδάκης: «Σε περιόδους μεγάλων αλλαγών, οι κοινωνίες αισθάνονται ότι ο παλιός κόσμος τελειώνει. Ζούμε σε μια τέτοια εποχή αλλά δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ακόμα τι ακριβώς μας συμβαίνει. Ο απλός άνθρωπος ερμηνεύει τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές μέσα από την εσχατολογία. Αν μη τι άλλο, ο φόβος είναι κάτι συναρπαστικό».

Ο μυθικός Νιμπίρου και η επιστήμη

Μπορεί να μην είναι όλοι βέβαιοι ότι το τέλος του κόσμου θα έρθει το 2012, για ένα πράγμα όμως είναι σίγουροι: ότι αν ισχύει, οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου το γνωρίζουν αλλά δεν μας λένε την αλήθεια. Η άποψη αυτή σχετίζεται με την επικρατέστερη θεωρία σχετικά με το πώς θα έρθει το τέλος το 2012: εξαιτίας της έλευσης του πλανήτη Χ ή Νιμπίρου.

Τι απαντάει η επιστήμη; Οπως μας λέει ο Μάνος Δανέζης, καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, «ο φόβος ότι ο μυθικός Νιμπίρου έρχεται, διαδόθηκε το 1976 με το βιβλίο του Zechariah Sitchin, “Δωδέκατος Πλανήτης”. Υποτίθεται ότι είναι ένας άγνωστος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματός. Το όνομα “Nibiru” προέρχεται από τους Σουμέριους και σημαίνει “Ο πλανήτης της μετάβασης”. Οι Σουμέριοι αποκαλούσαν με το όνομα αυτό έναν δέκατο πλανήτη του ηλιακού συστήματος και θεωρούσαν πως κάνει μία πλήρη περιστροφή γύρω από τον Ηλιο σε 3.600 χρόνια. Ας δούμε όμως ποια είναι η επιστημονική αλήθεια: Aμέσως μετά την ανακάλυψη του Πλούτωνα, έγινε φανερό ότι η μάζα του νέου πλανήτη δεν ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να μπορέσει να δικαιολογήσει το σύνολο των διαταραχών που παρατηρούνταν στις τροχιές του Oυρανού και του Πλούτωνα.

H διαπίστωση αυτή οδήγησε τους αστρονόμους να υιοθετήσουν την άποψη πως ο Πλούτωνας δεν ήταν ο τελευταίος πλανήτης του ηλιακού συστήματος, αλλά υπήρχε κάποιος άλλος, άγνωστος, δέκατος πλανήτης, που ήταν το αίτιο των παρατηρούμενων τροχιακών διαταραχών.

»Αν υπάρχει αυτός ο πλανήτης, όπως υπολογίστηκε, θα έκανε μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ηλιο σε 495 χρόνια και η πιο κοντινή απόσταση από εμάς θα έπρεπε να είναι 30 φορές την απόσταση που χωρίζει τη Γη από τον Ηλιο. Η μάζα του έπρεπε να είναι 5 με 6 φορές τη μάζα της Γης ενώ θα έφτανε στο πιο κοντινό προς τον Ηλιο σημείο το 2290. Ο υποθετικός αυτός πλανήτης ονομάστηκε πλανήτης Χ, στη συνέχεια όμως, οι ανωμαλίες στις τροχιές των μεγάλων πλανητών εξηγήθηκαν από τη Θεωρία της Σχετικότητας και ο άγνωστος πλανήτης Χ ξεχάστηκε. Επανήλθε στο προσκήνιο όταν το 2003 ανακαλύφθηκε ο πλανήτης Σέντνα.

Η τροχιά του είναι “περίεργα” ελλειπτική και πλησιάζει το ηλιακό μας σύστημα κάθε 10.500 χρόνια. Ομως, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Νιμπίρου, διότι είναι ένας μικρός πλανήτης και δεν πλησιάζει τη Γη τόσο κοντά ώστε να προκαλέσει τον παραμικρό κίνδυνο».

Καταλήγοντας, ο Μ. Δανέζης τονίζει: «Ολες αυτές οι θεωρίες καταστροφής της Γης στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, αποκρύπτοντας όμως τις απαντήσεις που δίνει η επιστήμη. Μια τέτοια μεθόδευση δίνει την εντύπωση ότι η επιστήμη συμφωνεί με τα σενάρια της καταστροφής, γεγονός που τρομοκρατεί το κόσμο. Ομως, η μισή αλήθεια είναι πιο καταστροφική και από το ίδιο το ψέμα. Η εξάπλωση της μυθολογίας του 2012 παραλύει τη λογική των ανθρώπων, οδηγώντας τους σε μια εσωτερική παραίτηση από όσα δικαιούνται να διεκδικήσουν. Σε αυτό το κατευθυνόμενο κύμα εκφοβισμού, ο άνθρωπος πρέπει να προτάξει τη γνώση, πρέπει να αποδείξει ότι μέσα του έχει πεθάνει ο σοφός πίθηκος του φόβου και της άγνοιας κι έχει αναστηθεί ο συμπαντικός άνθρωπος του κοντινού μέλλοντός μας».

Πηγή: "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_24/05/2009_315537

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ



«Οταν ο Θεός διαιρεί με το μηδέν»




Ο Aμερικανός βιοφυσικός Κλιφ Πίκοβερ

μιλάει για τις Μαύρες Τρύπες, τους μύθους και τα παράδοξά τους


Συμβαίνει στις πιο απίθανες στιγμές και στα πιο απίθανα μέρη. Μια δροσερή, καλοκαιρινή νύχτα, για παράδειγμα, ψηλά στην Παχειά Ράχη της Αίγινας, στρέφεις ανέμελος το βλέμμα στον νυχτερινό ουρανό και το δέος σε κατακλύζει: η αδιανόητη μαγεία που σου στερούν τα φώτα της πόλης. «Ω Θεέ μου... είναι γεμάτο άστρα!», όπως είχε φωνάξει ο αστροναύτης Μπόουμαν στο «Οδύσσεια 2001» του Αρθουρ Κλαρκ. Χαζεύεις, λοιπόν, τον διάστικτο με μυριάδες άστρα και γαλακτώδη νήματα καλοκαιρινό ουράνιο θόλο και θυμάσαι ένα από τα πιο δημοφιλή –και πιο τρομακτικά συνάμα– θέματα της εκλαϊκευμένης επιστήμης. Είναι κάπου εκεί έξω, αόρατες δίνες στον χώρο και τον χρόνο, οι πιο εξωπραγματικές, οι πιο καταστροφικές δυνάμεις σε ολόκληρο το Σύμπαν: οι Μαύρες Τρύπες.

Μετά τους Στίβεν Χόκινγκ, Μάρτιν Ρίις, Τζον Γκρίμπιν, Τζιμ Αλ-Καλίλι, Πολ Ντέιβις και άλλους ερευνητές που έχουν ασχοληθεί μαζί τους, ήρθε να προστεθεί και ο Αμερικανός επιστήμονας Κλίφορντ Πίκοβερ με το βιβλίο του «Μαύρες Τρύπες. Οδηγός για ταξιδιώτες» (εκδ. Κέδρος, μτφρ. Π. Παπασπύρου, σελ. 272). Ενα παιχνιδιάρικο βιβλίο μα πολύ σοβαρό στις προθέσεις του. Εξάλλου, στόχος του Πίκοβερ στη συγγραφή -αλλά και εικονογράφηση- του «Οδηγού» ήταν να επιτρέψει στους αναγνώστες να «“ταξιδέψουν” μέσα στο χρόνο και το χώρο χωρίς να χρειάζεται να είναι ειδικοί στην αστρονομία ή τη φυσική», όπως μας είπε.

Ούτε το φως

Το κεντρικό θέμα του βιβλίου του, οι Μαύρες Τρύπες, είναι ένα αντικείμενο στο οποίο οι λάτρεις της εκλαϊκευμένης κοσμολογίας και αστροφυσικής έχουν ιδιαίτερη αδυναμία. Γιατί; «Οι άνθρωποι γοητεύονται από το άγνωστο, από ιδέες και αντικείμενα που μοιάζουν να υπάρχουν σχεδόν στις παρυφές της επιστήμης», αποκρίνεται ο Κλίφορντ Πίκοβερ. Και συνεχίζει: «Οι Μαύρες Τρύπες είναι τέτοιου είδους αντικείμενα δεδομένου ότι οι επιστήμονες έχουν ακόμα πολλά να μάθουν για την βαθύτερη φύση τους. Ακόμα και σοβαροί αστρονόμοι ιντριγκάρονται από αυτές τις περιοχές του Διαστήματος στις οποίες το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο ισχυρό που τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να γλιτώσει από την έλξη που ασκούν».

Ο όρος «μαύρη τρύπα» είναι πρόσφατος. Πρώτος τον χρησιμοποίησε ο Τζον Ουίλερ το 1967 αν και η βασική σύλληψη της έννοιας αυτής έγινε για πρώτη φορά από έναν Αγγλο... κληρικό, τον Τζον Μίτσελ, το 1783. Εως το 1968, ονομαζόταν «παγωμένος αστέρας» και «καταρρέον άστρο». Η τελευταία ονομασία είναι ενδεικτική: κατά κανόνα, μια Μαύρη Τρύπα είναι το απομεινάρι ενός τεράστιου άστρου που καταρρέει εσωτερικά και όλη του η μάζα συμπιέζεται σε μια ελάχιστη «κουκκίδα», γνωστή ως «ανωμαλία» ή «μοναδικότητα» (singularity), ίσως όχι πολύ διαφορετική από την «μοναδικότητα» από την οποία προήλθε το Σύμπαν μας με την Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang).

Το αποτέλεσμα της κατάρρευσης ενός αστέρα μεγάλης μάζας είναι λοιπόν μια σκοτεινή, αόρατη οπή στον χώρο που περιβάλλεται από τον «ορίζοντα γεγονότων»: από τη στιγμή που κάποιο αντικείμενο διαβεί αυτό το όριο, τα γεγονότα όπως τα ξέρουμε στο Σύμπαν παύουν να ισχύουν. Τι γίνεται μετά; Ουδείς γνωρίζει και, κατά κάποιον τρόπο, μέσα στην «μοναδικότητα» δεν υπάρχει «πριν» ούτε «μετά». Γι’ αυτό και κάποιοι επιστήμονες έχουν εκφράσει την άποψη ότι μπορεί να είναι πύλες σε κοσμικές σήραγγες («σκουληκότρυπες»).

«Μολονότι οι επιστήμονες δεν μπορούν να κρυφοκοιτάξουν πέρα από τον ορίζοντα γεγονότων», μας εξηγεί ο κ. Πίκοβερ, «έχουν πολλές θεωρίες για τη φύση των Μαύρων Τρυπών. Φανταστείτε ότι βυθίζεστε σε μια Μαύρη Τρύπα και ότι ταξιδεύετε κοντά στο κέντρο της. Στο σημείο της μοναδικότητας όλη η μάζα της Μαύρης Τρύπας συμπιέζεται σε μια περιοχή του χώρου που είναι δισεκατομμύρια φορές μικρότερη από αυτήν ενός ατομικού πυρήνα. Ο χρόνος ως έννοια καταργείται και καταστρέφεται η σαφής υπόσταση του χώρου. Ακόμα κι αν υπήρχε “σκουληκότρυπα” στο κέντρο μιας Μαύρης Τρύπας, θα ήταν πολύ δύσκολο να την χρησιμοποιήσουμε.

»Καθώς κάποιος προσεγγίζει το κέντρο μιας Μαύρης Τρύπας, το σώμα του παραμορφώνεται σταδιακά από την τεράστια βαρύτητα εντός της τρύπας. Καθώς πλησιάζει, σύμφωνα με πολλά σενάρια, γίνεται ένα με τον κβαντικό αφρό (σ.σ.: αυτό που ίσως υπήρχε στιγμές μετά τη Μεγάλη Εκρηξη και από μία του «φυσαλίδα» να προήλθε το Σύμπαν μας). Οι σοβαροί επιστήμονες εξετάζουν την πιθανότητα να υπάρχουν “σκουληκότρυπες” οι οποίες συνδέουν διαφορετικές περιοχές του Σύμπαντός μας ή ακόμα και το Σύμπαν μας με κάποιο άλλο. Ωστόσο, εξαιτίας των βαρυτικών και άλλων επιδράσεων που συνδέονται με τις Μαύρες Τρύπες, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να χρησιμοποιήσει κανείς μια Μαύρη Τρύπα για τέτοια ταξίδια στο χωροχρόνο».

Το τέλος του Σύμπαντος

Στο βιβλίο του ο Πίκοβερ παραθέτει τον ορισμό μιας Μαύρης Τρύπας που δίνει κάποιος ανώνυμος: «Οι μαύρες τρύπες είναι τόποι όπου ο Θεός διαιρεί με το μηδέν». Εχει τη σημασία του, διότι η ύπαρξή τους σχετίζεται με τις απαρχές αλλά και την τελική μοίρα του Σύμπαντος. Πέρα από το ότι υπάρχουν διάφορες θεωρίες που θέλουν ολόκληρο το Σύμπαν μας μια κολοσσιαία Μαύρη Τρύπα, φαίνεται ότι λίγο πριν καταρρεύσει το Σύμπαν μας θα αποτελείται κυρίως από Μαύρες Τρύπες. «Σε μία από τις τελευταίες εποχές του Σύμπαντος», μας εξηγεί ο κ. Πίκοβερ, «δηλαδή, 1040 - 10100 χρόνια μετά τη Μεγάλη Εκρηξη, ολόκληροι γαλαξίες θα μετατραπούν σε αόρατες, κολοσσιαίες Μαύρες Τρύπες. Αλλά τελικά, και οι Μαύρες Τρύπες θα εξατμιστούν κι αυτές». Αν ισχύει η Μεγάλη Σύνθλιψη, τα πάντα θα επιστρέψουν στην αρχέγονη Μοναδικότητα – και μετά ίσως «ξεπηδήσει» ένα νέο Σύμπαν μέσα από μία ακόμα Μεγάλη Εκρηξη.

Το κακό όμως για τη Γη, μας υπενθυμίζει ο κ. Πίκοβερ, θα έχει συμβεί πολύ πριν το Σύμπαν καταρρεύσει. «Σε περίπου επτά δισεκατομμύρια χρόνια, η εξωτερική “ατμόσφαιρα” του ετοιμοθάνατου Ηλιου μας, ίσως αγγίξει τη Γη. Αυτό θα είναι και το τέλος της. Ομως, ας μη θρηνούμε για την ανθρωπότητα. Σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι πιθανώς να έχουν “κατεβάσει” τους εγκεφάλους τους σε υπολογιστές, να έχουν εγκαταλείψει το Ηλιακό Σύστημα στο πλαίσιο μιας μεγάλης διαστρικής διασποράς, αναζητώντας σωτηρία σε άλλους πλανήτες ή άλλα σύμπαντα, άλλες διαστάσεις».

Δαντική Κόλαση

»Οι αστρονόμοι μπορεί να μην πιστεύουν στην Κόλαση, οι περισσότεροι όμως πιστεύουν στις αδηφάγους εκείνες περιοχές του Διαστήματος μπροστά από τις οποίες καλό θα ήταν να μπει η επιγραφή “Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα όσοι περνάτε”. Αυτή ήταν η περίφημη επιγραφή στην είσοδο της δαντικής κόλασης και όπως έχει πει ο Στίβεν Χόκινγκ, αυτό το μήνυμα θα έπρεπε να δίδεται και όσους ταξιδιώτες προσπαθήσουν να πλησιάσουν μια μαύρη τρύπα.

»Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά τα είδη κοσμολογικής Κόλασης υπάρχουν στα κέντρα μερικών γαλαξιών. Αυτές οι γαλαξιακές Μαύρες Τρύπες είναι αντικείμενα που έχουν καταρρεύσει βαρυτικά και έχουν μάζα ίση με εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές τη μάζα του Ηλιου μας, ασφυκτικά συμπιεσμένη ένα χώρο όχι μεγαλύτερο από το δικό μας Ηλιακό Σύστημα. Οποιοσδήποτε πέσει σε μια Μαύρη Τρύπα θα βρεθεί σε μια μικροσκοπική κεντρική περιοχή άπειρης πυκνότητας και μηδενικού όγκου, στην οποία παύει κάθε έννοια του χώρου και του χρόνου όπως την ξέρουμε».

Συνέντευξη στον Ηλια Μαγκλινη

Πηγή: "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_30/08/2009_327102