H σημαία της νοσταλγίας...

H μεγάλη ημέρα της Aπελευθέρωσης της Aθήνας, 1944. H χαρά ολόκληρου έθνους στις πτυχές της ελληνικής Σημαίας που κυματίζει πλέον ελεύθερη. H Mητέρα, το παιδί πρόσωπα κι αυτά της Iστορίας. Φωτογραφία Δημήτρη Παπαδήμου (τόμος MIET).

H σημαία της νοσταλγίας...

Tης Eλένης Mπίστικα

Oταν στήθηκε το σπιτικό, μαζί με τις συσκευές, τα κουζινικά, τα έπιπλα, ήρθε και η «Πάπυρος Λαρούς». Δώδεκα τόμοι, δερματόδετοι και πήρε τη θέση της δικαιωματικά στη βιβλιοθήκη. Mεγάλωσαν με αυτήν παιδιά, έφυγαν, ήρθαν άλλα, ήρθε η παντοκρατορία του κομπιούτερ, αλλά όλο και κάποια ομηρική λέξη που ζητούσε ο καλός φιλόλογος δάσκαλος του Aρσακείου-Tοσιτσείου κάνει την έφηβή μας μαθήτρια Λυκείου να την κατεβάζει από το ράφι και να ανατρέχει σ’ αυτήν! Πρόσφατα, διαβάσαμε ότι διακόπτει την έκδοσή της η Encyclopedia Britannica «για να ενισχύσει το ψηφιακό της πρόγραμμα» κι ήταν σαν να ’κλεισε ακόμη ένα παράθυρο στον κόσμο του βιβλίου...

Mε την εθνική επέτειο της 25ης Mαρτίου, με παρέλαση και εξέδρα επισήμων και τους γελοιογράφους να καραδοκούν για έναν πενταδάκτυλο χαιρετισμό, με ολοένα λιγότερες σημαίες να τιμούν το σύμβολο του έθνους, είπαμε ν’ ανοίξουμε να δούμε τι λέει για τη Σημαία η πιστή μας «Πάπυρος Λαρούς», που δεν θέλει ούτε ρεύμα ούτε μπαταρίες, μόνο ένα ξεσκόνισμα πού και πού, πρόθυμη ανά πάσα στιγμή να ξεσκονίσει τις γνώσεις μας, χωρίς Wikepedia και πλήκτρα.

Tόμος Eνδέκατος, σελίς 868, δεύτερη στήλη, διαβάζουμε: Σημαία, η, AN (αρχαία – νεοελληνική γλώσσα) (σήμα): τεμάχιον υφάσματος με τα εμβλήματα και τα διακριτικά χρώματα έθνους τινός, συλλόγου, κόμματος (κοινώς μπαϊράκι, παντιέρα, φλάμπουρο, σαντάρδο, σαντζάκι), (φρ) «καλούμαι υπό τας σημαίας» επιστρατεύομαι, «υπηρετώ υπό τας σημαίας» είμαι στρατιώτης, «εντάσσομαι υπό την σημαίαν» (κόμματος κ.λπ.) προσχωρώ εις... «υψώ σημαίαν επαναστάσεως» επαναστατώ. (Συμβολ.) «η Γαλανόλευκη σημαία» η ελληνική σημαία, «Mαύρη σημαία» έμβλημα του πολέμου μέχρις εσχάτων, έμβλημα των πειρατών (τελευταία φορά που είδα μαύρες σημαίες ήταν στο Γραμματικό Aττικής, που δεν θέλει να λειτουργήσει εκεί χωματερή), έμβλημα εξεγέρσεων απελπισμένων και πεινασμένων ανθρώπων, σύμβολον αναρχικών. «Eρυθρά σημαία» σύμβολον κοινωνικών επαναστάσεων, από του 1918 σύμβολον της Σοβιετικής Pωσίας. «Λευκή σημαία» σύμβολον ανακωχής...

Aυτά μας λέει για τη σημαία, και τη σημασία της, η καλή εγκυκλοπαίδεια. Παρακάτω, στο εγκυκλοπαιδικό τμήμα, μαθαίνουμε ότι για πρώτη φορά ο Mέγας Aλέξανδρος για τον στρατό του χρησιμοποίησε σημαίες από ύφασμα. Στο ναυτικό οι σημαίες από ύφασμα χρησιμοποιούνταν από παλαιότερη εποχή, ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Mετά τους Eλληνες οι Pωμαίοι χρησιμοποίησαν τα «σίγνα» και οι Bυζαντινοί τα λάβαρα. Λάβαρον ήταν η λευκή μετά κυανού σταυρού σημαία των Παλαιολόγων. Eπί Tουρκοκρατίας στην Eλλάδα χρησιμοποιήθηκαν σημαίες με εμβλήματα, τα μπαϊράκια, παντιέρες ή φλάμπουρα των αρματολών - κλεφτών. Eκτός του Σταυρού έφεραν εικόνας αγίων ή και φράσεις, όπως «Eλευθερία ή Θάνατος». H ύψωσις της σημαίας το 1821 συμβόλιζε την έκρηξη της Eπαναστάσεως, ως πρώτη σημαία πρέπει να ληφθεί το παραπέτασμα της Ωραίας Πύλης της Mονής Aγίας Λαύρας που ύψωσεν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Πρώτη σήκωσε σημαία από τις νήσους οι Σπέτσες – λευκή με κυανούν σταυρόν και το έμβλημα «Eλευθερία ή Θάνατος», το ίδιο στη σημαία και των Ψαρών, η σημαία της Yδρας ήταν κυανή με λευκό σταυρό, ερυθρό πλαίσιο και το έμβλημα «Ή τάν ή επί τάς».

Λέει κι άλλα πολλά η καλή εγκυκλοπαίδεια και ενδιαφέρει ιδίως το σημείο για την προσβολή σημαίας. Ως σύμβολον του έθνους τα εναντίον της αδικήματα τιμωρούνται βαρύτατα από τον Ποινικό Kώδικα και από τον Στρατιωτικό Ποινικό Kώδικα. Yστερα από τα τελευταία κρούσματα των Iωαννίνων, ίσως πρέπει να προβλεφθεί και τιμωρία από τον Σχολικό Ποινικό Kώδικα, για να μη νομίζουν τα παιδιά, οι μαθητές, το μέλλον της χώρας, ότι με χειρονομίες αήθεις τιμωρούν τους πολιτικούς σε μία εξέδρα με την ελληνική σημαία. Oι πολιτικοί τιμωρούνται με την ψήφο μόνον. H σημαία απαιτεί τον σεβασμό μας και τον ανάλογο χαιρετισμό, είναι το δικό τους σύμβολο να το υπερασπίσουν... Iσως αυτή η αναδρομή στην ιστορία της σημαίας, που είναι σε όλους μας γνωστή από τα σχολικά χρόνια, όταν υπήρχαν γιορτές, πατριωτικά ποιήματα και σημαιοστολισμός, με σημαιάκια γαλανόλευκα και το αίσθημα της περηφάνιας της νέας γενιάς στις παρελάσεις, που βούρκωνε τα μάτια των δικών τους, καθώς περνούσαν καμαρωτά τα παιδιά με τη Σημαία, να μην είναι παρά μία ακόμη χρήση της σημαίας, που, όμως, δεν την γράφει η εγκυκλοπαίδεια. Kι αυτή είναι «η σημαία της Nοσταλγίας», με όλα όσα έκλειναν οι γαλανόλευκες πτυχές της καθώς κυμάτιζε. Tότε που βγαίναμε από τη σκλαβιά, στην εθνική επέτειο, ή που αποτινάζαμε τον κλοιό της Kατοχής στην Aπελευθέρωση του 1944. Kι αυτή ας είναι η μόνη φωτογραφία που θα κοσμήσει το σημερινό επετειακό «Σημειωματάριο». Tο κοριτσάκι, γεννημένο περίπου το 1940, κρατά ευλαβικά τη μικρή του σημαία, δίπλα στη Mητέρα που πανηγυρίζει, δύο σύμβολα κι αυτές της ιστορίας μας, ας τις τιμήσουμε...

της ΕΛΕΝΗΣ ΜΠΙΣΤΙΚΑ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/03/2012_476917

Και Γραικός και Ελληνας και Ρωμιός

   

Και Γραικός και Ελληνας και Ρωμιός

Tου Παντελή Μπουκάλα

Tι ακριβώς εννοούσε προ εβδομάδων ο κ. Ευ. Βενιζέλος, όταν δήλωνε πως «ο τρόπος λειτουργίας της κυβέρνησης Παπαδήμου συνδέεται με την υπόσταση της χώρας αλλά και με τη διεθνή της επωνυμία, με τους συμβολισμούς της», το γνωρίζει ο ίδιος· αυτό όμως δεν είναι βέβαιο, αφού συχνά ο νέος ηγεμών του ΠΑΣΟΚ μοιάζει με βότσαλο που το παρασύρει ο χειμαρρώδης λόγος του.

 Ο Ελληνογερμανός βουλευτής Γιώργος Χατζημαρκάκης πάντως ήξερε τι εννοούσε όταν πρότεινε διά της «Bild» να αλλάξει η διεθνής ονομασία της χώρας και να καθιερωθεί το Hellas αντί του «καμένου» Greece. Προδότη τον χαρακτήρισαν ωστόσο και γκεσταπίτη οι πατριδοφύλακες του Ιντερνετ, που μάλλον δεν ξέρουν ότι χρόνια τώρα υπάρχει ένα οιονεί κίνημα με αυτό ακριβώς το αίτημα. Εν πάση περιπτώσει, μέρα που είναι, ας θυμηθούμε κάποιες πτυχές του ονοματολογικού μας ζητήματος.

Είναι λοιπόν σημαδιακό το γεγονός ότι στα τραγούδια για τον θάνατο του Διάκου και του Καραϊσκάκη, ο λαϊκός ποιητής θέτει στα χείλη των δύο ηρώων την ίδια εντολή: Πρώτα ο Διάκος, στο ποίημα που δημοσίευσε ο Κλωντ Φωριέλ το 1824-25: «“Καρδιά, παιδιά μου”, φώναξε, «παιδιά μη φοβηθείτε./ Ανδρεία ωσάν Ελληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε”». Κι έπειτα από έξι χρόνια: «Ο Καραΐσκος φώναξε, ψιλή φωνίτσα βάζει: “Ελληνες μην κιοτέψετε, παιδιά μη φοβηθείτε, / και πάρ’ τό γιούχα η Τουρκιά κι ερθεί και μας χαλάσει. / Σαν Ελληνες βαστάξετε κι ωσάν Γραικοί σταθείτε”» (το δημοσίευσε το 1860 ο Αρνολντ Πάσοβ).

Αθέλητα ίσως, ο λαϊκός τραγουδιστής, αδερφώνοντας αχώριστα το όνομα Ελληνας με το όνομα Γραικός, λύνει με τον δικό του τρόπο ένα πρόβλημα που είχε φέρει σε έριδα όσους λογίους πρέσβευαν ότι πρέπει να αποκληθούμε Ελληνες ή Ρωμαίοι/Ρωμιοί με όσους επέλεγαν το εθνικό όνομα Γραικοί, όπως ο Κοραής, που γράφει και τα εξής, το 1805, στον «Διάλογο δύο Γραικών», του Κλεάνθη και του Αριστοκλή: «ΑΡ. Οι πρόγονοί μας ωνομάζοντο το παλαιόν Γραικοί· έπειτα έλαβον το όνομα Ελληνες, όχι από ξένον έθνος, αλλ’ από Γραικόν πάλιν, όστις είχεν κύριον όνομα το Ελλην, καθώς ημείς ονομαζόμεθα, συ Κλεάνθης, Αριστοκλής εγώ. Εν από τα δύο λοιπόν ταύτα ονόματα είναι το αληθινόν του έθνους όνομα. Επρόκρινα το Γραικοί, επειδή ούτω μας ονομάζουσι και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης. Αν προκρίνης το Ελληνες, ονομάσου, φίλε μου, Ελλην, αλλά μη, διά τους οικτιρμούς του θεού, Ρωμαίος. -ΚΛ. Διά τι τούτο; -ΑΡ. Διότι δεν είσαι Ρωμαίος. Οι Ρωμαίοι πρώτοι μάς εστέρησαν από την ολίγην ελευθερίαν, την οποίαν είχαν μας αφήσει της Ελλάδος αι διχόνοιαι· και το να φέρωμεν τ’ όνομά των είναι το αυτό και να φέρωμεν τυπωμένα εις το μέτωπον τα στίγματα της δουλείας, και να ομολογώμεν εκουσίως ότι χαίρομεν εις την δουλείαν».

Την «τρισβάρβαρον Ρωμαϊκήν πολιτικήν» μνημονεύει και ο Αθαν. Ιατρίδης, που το 1859 εξέδωσε «Συλλογή δημοτικών ασμάτων παλαιών και νέων». Για να οβελίσει λοιπόν το όνομα Ρωμαίος, υποσημειώνει στο «τραγώδιον του παρελθόντος αιώνος» «Λεηλασία χωρίων τινών έξωθεν του Πελοποννησιακού Ισθμού υπό Τουρκαλβανών ζουρμπάδων»: «[Ρωμιοπούλα]: Η όλως ετεροεθνής αύτη επωνυμία, Ρωμαίος ή Ρωμιός, Ρωμιά, Ρωμιοπούλα, η υπό το κράτος τρισβαρβάρου Ρωμαϊκής πολιτικής, ως φόρτος βαρύς επιτεθείσα επί του Ελληνικού τραχήλου, και δυσχερώς από πολλών αιώνων παρ’ αυτού φερομένη, απεσκορακίσθη ευτυχώς, από της αρχής του κατά του μισητού τυράννου αγώνος ημών, ήτοι τω 1821. Εκτοτε το Ελληνικόν Εθνος, κληρονομήσαν και πάλιν την πάτριον αυτού και εθνικήν ονομασίαν, προσηκόντως καλείται Ελλην».

Κι ωστόσο, ακόμα και με την είσοδο στον εικοστό αιώνα, η λογιοσύνη δεν φαίνεται να συμφωνεί στη λύση ενός προβλήματος που κρατούσε από παλιά, και βεβαίως πριν από τον 15ο αιώνα, οπότε, όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο ιστορικός Δούκας «ταλαντεύεται έτι μεταξύ Ρωμαίων, Γραικών και Ελλήνων, μεταχειριζόμενος νυν μεν το πρώτον, νυν δε το δεύτερον, νυν δε το τρίτον των ονομάτων τούτων». Κι αν ο Κοραής είχε προκρίνει το εθνικό όνομα Γραικός, ο Κωστής Παλαμάς υπερασπίζει το Ρωμιός, ο δε Νικόλαος Πολίτης τάσσεται υπέρ του ονόματος Ελλην. Ο έντυπος διάλογος του ποιητή και του λαογράφου έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1901. Σε άρθρο του στο «Αστυ», στις 12 του μηνός, υπό τον τίτλο «Ρωμιός και Ρωμιοσύνη», ο Παλαμάς υποστηρίζει ότι «τα δυο τούτα λόγια», Ρωμιός και Ρωμιοσύνη, «επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόισια, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια αγάλια από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Ελληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου· πραγματικά, Ρωμιοί».

Την επομένη, στην εφημερίδα «Αγών», ο Πολίτης αντιλέγει διατεινόμενος ότι «η σημερινή χρήσις του ονόματος Ελληνες ως εθνικού ημών ονόματος, δεν είναι [...] τεχνητή και βεβιασμένη αναζωογόνησις νεκρού τύπου· τοιαύται απόπειραι ουδέποτε ευδοκιμούσιν, ουδ’ επηρεάζουσιν τον λαόν [...] του ονόματος τούτου η χρήσις ουδέποτε είχεν ολοσχερώς εκλίπη· ουδέποτε ελησμόνησεν ο λαός την καταγωγή του, τας παραδόσεις του, τους δεσμούς τούς συνδέοντας αυτόν προς το παρελθόν». Ο Πολίτης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «ο εμπνευσμένος ποιητής βλέπει εναργέστερον και κρίνει ορθότερον του γλωσσολογούντος λογογράφου», υπενθυμίζει μάλιστα τους παλαμικούς στίχους: «Κρυμμένη στην πολύπαθη τη Ρωμιοσύνη / σα να ξανοίγω τη βασίλισσα Ελλάδα». Στην απάντησή του ο Παλαμάς σημειώνει: «Μου φαίνεται πως το ζήτημα τελειωτικά το σφραγίζουν τα λόγια τούτα του Ψυχάρη: “Ο αγαπητός μου ο Ν. Γ. Πολίτης έδειξε στον “Αγώνα” του Λαμπρίδη πως το όνομα “Ελλην” έχει και στον μεσαίωνα, έχει και στο Βυζάντιο τα περγαμηνά του. Ο Παλαμάς έδειξε στο “Αστυ” πως ο Ρωμιός ήτανε, και στης Επανάστασης τα χρόνια, όνομα άγιο και τιμημένο. Τόσο το καλύτερο λοιπόν αν έχουμε δυο δόξες αντί μια... Δεν είπε κανένας να ξεβαφτίσουμε την Ελλάδα και να την κάνουμε βασίλειο Ρωμαίικο». Κι αν προστεθεί το κοραϊκό Γραικός, οι δόξες γίνονται τρεις. Κι ας πρόκειται για περασμένα μεγαλεία.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/03/2012_434488

ΕΝΑ ΑΚΡΑΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟ

Διάβασα σήμερα σε δύο ιστολόγια ένα ακραίο σενάριο σχετικά με το τι σκοπό εξυπηρετούσε η παρουσία ακροβολισμένων ελεύθερων σκοπευτών γύρω από τον χώρο της ιδιωτικής παρέλασης της 25ης Μαρτίου. Αν και πολύ ακραίο είναι λογικοφανές και για αυτό σας το μεταφέρω όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε. Αλήθεια ή ψέμματα ο χρόνος θα το δείξει!!!

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: 

ΤΕΛΙΚΑ, ΠΟΙΟΥΣ ΣΤΟΧΕΥΑΝ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΣΚΟΠΕΥΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 

ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ;;;

Όταν ανακοινώθηκε πως στις ταράτσες των πολυκατοικιών γύρω από το Σύνταγμα θα τοποθετηθούν ελεύθεροι σκοπευτές, όλοι αναρίγησαν. Η εικόνα αυτή έφερε στο μυαλό όλων την επιβολή καθεστώτος που βρίσκεται εκτός πολιτεύματος, εκτός Συντάγματος, εκτός νόμου. Κάποιοι μειδίασαν, επειδή...διέκριναν τον φόβο του λαού από τους εγκάθετους κυβερνώντες…
Κάποιοι άλλοι θύμωσαν επειδή ξεδιάντροπα το καθεστώς της κατοχικής κυβέρνησης αποφάσισε να στοχοποιήσει πολίτες, ενώ την προηγούμενη ημέρα τουρκικά πλοία (ένα ερευνητικό κι ένα πολεμικό) έκοβαν βόλτες στο Αιγαίο και παραβίασαν τα εθνικά χωρικά ύδατα αλλά και κάθε έννοια φιλικής γειτονίας…

Η αλήθεια είναι πως το καθεστώς Παπαδήμου, όπως εξάλλου ομολόγησε, έτρεμε την ημέρα της παρέλασης αλλά οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν τοποθετήθηκαν για να βάλουν στο στόχαστρό τους διαμαρτυρόμενους πολίτες.
Και αφού οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν θα στόχευσαν στους πολίτες, τότε πού θα έστρεφαν τα όπλα τους; Μήπως στους με πρόσκληρη παριστάμενους στην πλατεία Συντάγματος; Μήπως σε αστυνομικούς που είχαν αναλάβει την φύλαξη των "υψηλών προσώπων"; Ή μήπως προς στους άνδρες των υπηρεσιών ασφαλείας που έλεγχαν τους πάντες και τα πάντα; Όχι, κανένας από αυτούς δεν μπήκε στο στόχαστρο των ελεύθερων σκοπευτών. Κανένας από αυτούς δεν πληρούσε τα κριτήρια επικινδυνότητας έναντι του κατοχικού καθεστώτος. Η χούντα Παπαδήμου έτρεμε και συνεχίζει να τρέμει στην ιδέα πως θα βρεθεί αίφνης αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της.

Και αυτός ο εφιάλτης δεν είναι ο Ελληνικός λαός, αφού ακόμη μπορεί και χειρίζεται τις αντιδράσεις του μέσω των ΜΜΕ που είναι φίλα προσκείμενα στην μνημονιακή – κατοχική κυβέρνηση.Ο μεγάλος αντίπαλος, για τους εγκάθετους κυβερνώντες είναι ο Ελληνικός Στρατός, στον οποίο επεχείρησαν πολλά, συνεχή και πολύ ισχυρά πλήγματα, προκειμένου να πλήξουν το ηθικό του, να τον τιθασεύσουν ή να τον διαλύσουν, προκειμένου να αισθάνονται ήρεμοι καθώς δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, καθώς διαλύουν μία ολόκληρη χώρα.

Φοβούνταν (και συνεχίζουν να βιώνουν έναν καθημερινό εφιάλτη) οι υπάλληλοι των τραπεζών και οι λακέδες της Μέρκελ, οι ανθυπο-πράκτορες που κατέλαβαν θέσεις εξουσίας, πως υπάρχει πιθανότητα να επαναληφθεί ένα «περιστατικό», παρόμοιο της δολοφονίας του Σαντάτ, διαδόχου του Νάσερ στην Αίγυπτο (δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης). Αυτός είναι ο πρώτος σε διαβάθμιση φόβος των τρεμάμενων εφιαλτών. Γι αυτό καρατόμησαν –χωρίς καν αιτιολόγηση- πριν μερικούς μήνες την ηγεσία του στρατεύματος, γι αυτό προσπαθούν να διαλύσουν το ηθικό των ηγετών (μικρών και μεγάλων, υπάρχουν πολλοί στις τάξεις του στρατού) μέσα από πολιτικές αποφάσεις που τους έδεσαν τα χέρια ή και απείλησαν ευθέως την ικανότητα άμυνας της χώρας.

 Όμως, γνωρίζουν πως στο στράτευμα υπάρχει υψηλό το αίσθημα της εθνικοφροσύνης (της αγάπης προς την πατρίδα και της έως θανάτου υποχρέωσης υπεράσπισής της).Αυτό ακριβώς είναι και το ανυπέρβλητο σημείο των εθνομηδενιστών που σήμερα μας κυβερνούν. Γι αυτό τον λόγο οι ελεύθεροι σκοπευτές στόχευαν προς το στράτευμα, όταν αυτό παρήλαυνε. Ο φόβος πως κάποιος ή κάποιοι στρατιωτικοί θα κινηθούν κατά της εξέδρας των επισήμων, εξανάγκασε στο άδειασμα της πλατείας Συντάγματος από τους πολίτες και στην τοποθέτηση έγκριτων και πιστών στο καθεστώς «θεατών» (αστυνομικών, στρατιωτικών), αλλά και υπαλλήλων υπηρεσιών ασφαλείας.

Ήθελαν τον πλήρη έλεγχο, αλλά και την πλήρη κάλυψη σε οτιδήποτε συνέβαινε κατά τη διάρκεια της παρέλασης.Στόχος του Παπαδήμου και του Χρυσοχοΐδη δεν ήταν κανένας άλλος πλην εκείνων των στρατευσίμων και των στελεχών του Ελληνικού Στρατού, που έκαναν παρέλαση τιμώντας τους νεκρούς και τους αγωνιστές για την απελευθέρωση της χώρας από την Οθωμανική κατοχή.
Οι διόπτρες των ελεύθερων σκοπευτών ήταν στραμμένες προς τους καλύτερους της χώρας, επειδή οι παρανόμως κυβερνώντες ένιωσαν να απειλούνται… Μόνο, που ίσως θα πρέπει να πει κάποιος στους ελεύθερους σκοπευτές και σε αυτούς που τους διέταξαν, πως οι «στόχοι» γνώριζαν πως τους σημάδευαν σαπρόμυαλοι που θα εκτελούσαν για την μάνα τους για το μηνιάτικο των 800 ευρώ…

greeknation.blogspot

Οι «κρυφές» δεσμεύσεις για «τσάκισμα» μισθών-συντάξεων

ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ;;;;

Καλοκαίρι έκρηξης φοβάται η «τρόικα»

Οι «κρυφές» δεσμεύσεις για «τσάκισμα» μισθών-συντάξεων

Του ΝΩΝΤΑ ΧΑΛΔΟΥΠΗ

• Ανέλαβαν υποχρέωση για νέα σκληρή επιδρομή σε συνταξιούχους και μισθωτούς, αλλά δεν... το διαφημίζουν, λόγω εκλογών!
• «Εφιάλτης» για τον επόμενο υπουργό Οικονομικών οι περικοπές 11 δισ. ευρώ που θα αποφασισθούν τον Ιούνιο

Την ώρα που ο Γ. Κουτρουμάνης επιχειρεί στις δημόσιες παρεμβάσεις του να «θολώσει» την εικόνα των επερχόμενων μέτρων κατά μισθωτών του ιδιωτικού τομέα και συνταξιούχων, ώστε να ψηφίσουν οι Έλληνες χωρίς να γνωρίζουν καλά τι τους περιμένει την επομένη των εκλογών, μια προσεκτική ανάγνωση της επιστολής Παπαδήμου-Βενιζέλου-Προβόπουλου προς το ΔΝΤ αποκαλύπτει ότι έχουν ήδη αναληφθεί σαφείς δεσμεύσεις για «τσάκισμα» μισθωτών και συνταξιούχων μέσα στο 2012!

Στην αγορά εργασίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η μεγάλη... σφαγή των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, με βάση την πρόσφατη μεταρρύθμιση για το «τσεκούρωμα» βασικών μισθών και κλαδικών συμβάσεων. Όπως αποκάλυψε η Λ. Κατσέλη, μόνο τον τελευταίο μήνα υπογράφηκαν ατομικές συμβάσεις σε πάνω από 3.000 μικρές επιχειρήσεις, με μειώσεις μισθών που ξεπερνούν το 20%. Αυτή είναι μόνο η αρχή, όμως, αφού το Μνημόνιο ορίζει με σαφήνεια την υποχρέωση της νέας κυβέρνησης για νέο «πετσόκομμα» μισθών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και των συντάξεων στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής:

• Για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, η επιστολή Παπαδήμου-Βενιζέλου-Προβόπουλου ξεκαθαρίζει ότι η πρόσφατη επώδυνη μεταρρύθμιση είναι μόνο η αρχή. Μέσα στο 2012 θα καταγραφούν όλες οι συνέπειες της μεταρρύθμισης, θα μετρηθεί αν και σε ποιο βαθμό βελτίωσε την ανταγωνιστικότητα και, αν κριθεί ότι δεν επιτυγχάνεται το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, η επόμενη ελληνική κυβέρνηση θα έχει τη δέσμευση να προχωρήσει σε νέο γύρο περικοπών με νομοθετική ρύθμιση. «Αν πριν από το τέλος του 2012 η επίπτωση (σ.σ.: των τελευταίων μεταρρυθμίσεων) στην αγορά εργασίας παραμείνει απατηλή (σ.σ.: «elusive» στο αγγλικό κείμενο) θα εξετάσουμε περισσότερες άμεσες παρεμβάσεις», αναφέρει η επιστολή, αποσαφηνίζοντας τη δέσμευση για νέα νομοθετική ρύθμιση για τη μείωση των μισθών.

• Όσον αφορά τα «ήξεις αφήξεις» Κουτρουμάνη για τις συντάξεις («δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, εκτός αν...»), μια προσεκτική ανάγνωση της επιστολής Παπαδήμου-Βενιζέλου-Προβόπουλου στην Κ. Λαγκάρντ αποκαλύπτει ότι αποτελούν πολιτικό «προπέτασμα καπνού», για να μη γίνει αντιληπτό πού ακριβώς οδηγεί το νέο σχέδιο «σωτηρίας» της χώρας: «Με δεδομένη», αναφέρει η επιστολή, «τη μεγάλη συμμετοχή των συνταξιοδοτικών δαπανών στις δημόσιες δαπάνες, η μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή που απομένει θα πρέπει να περιλάβει πρόσθετες προσαρμογές στις συντάξεις. Αυτό θα γίνει με τρόπο που θα προστατεύει τους συνταξιούχους με τα χαμηλότερα εισοδήματα». Σε άλλο σημείο τονίζεται ότι: «μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου 2012, θα προσαρμόσουμε τις συντάξεις (με προστασία των χαμηλότερων εισοδημάτων) και θα διευρύνουμε τη βάση των εισφορών. Ως πρόσθετο μέτρο, μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου θα ετοιμάσουμε μαζί με τους κοινωνικούς εταίρους αναλογιστική μελέτη για τον πρώτο πυλώνα των επαγγελματικών ταμείων σε εταιρείες με υπερβολικά κόστη κοινωνικής ασφάλισης (συγκριτικά με εταιρείες και κλάδους που καλύπτονται από το ΙΚΑ) και θα ολοκληρώσουμε μια λίστα σαφών προτάσεων για την εξάλειψη αυτών των διαφορών με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο (σ.σ.: δηλαδή, με περικοπή παροχών, ώστε να μην επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός)».

Κατά τα λοιπά, η εξεύρεση περικοπών δαπανών ύψους άνω των 11 δισ. ευρώ, για την οποία δεσμεύθηκε η κυβέρνηση έναντι της «τρόικας», και θα πρέπει να συμφωνηθεί μέσα στον Ιούνιο με την έγκριση του Μεσοπρόθεσμου, θα αποτελέσει πραγματικό πολιτικό «εφιάλτη» για την επόμενη κυβέρνηση - αρκεί να σκεφθεί κανείς με πόση δυσκολία βρέθηκαν πρόσφατα περικοπές δαπανών 325 εκατ. ευρώ, για να αντιληφθεί τη δυσκολία περικοπής 34πλάσιου ποσού! Η «τρόικα» και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκφράζουν φόβους, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι ακόμη και αν μετά τις εκλογές σχηματισθεί μια ισχυρή «μνημονιακή» κυβέρνηση, το καλοκαίρι θα φθάσει η Ελλάδα στα όρια της κοινωνικής έκρηξης, μόλις γίνει αντιληπτό πού οδηγούν τα νέα μέτρα, σε ένα περιβάλλον μάλιστα ολοένα επιταχυνόμενης κατάρρευσης της πραγματικής οικονομίας.

Η επιστολή Παπαδήμου-Βενιζέλου-Προβόπουλου καθιστά σαφές ότι η μείωση της μισθολογικής δαπάνης στο Δημόσιο θα φέρει πρόσθετη εξοικονόμηση 500 εκατ. ευρώ, πέραν των 2,5 δισ. ευρώ συνολικής εξοικονόμησης μέχρι το τέλος του 2014, που θα φέρουν τα μέτρα που ήδη περιλαμβάνονται στο προηγούμενο Μεσοπρόθεσμο και δεν έχουν εφαρμοσθεί ακόμη στο σύνολό τους. Ο στόχος θα επιτευχθεί με μειώσεις μισθών και προσωπικού, πέραν των 15.000 απολύσεων που θα πρέπει να γίνουν φέτος με τον μηχανισμό της εφεδρείας, υπογραμμίζεται στην επιστολή.

Η επιστολή «φωτογραφίζει» τον μηχανισμό που θα οδηγήσει στο μεγάλο «τσεκούρωμα» φορέων και προσωπικού και θέτει υψηλό στόχο εξοικονόμησης, δηλαδή τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ τη διετία 2013-14: μέσα στον Ιούνιο θα είναι έτοιμη η μεγάλη μελέτη, που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, με συμμετοχή και ξένων ειδικών, για τον δημόσιο τομέα, η οποία θα αποκαλύψει (μετά τις εκλογές...) ποιοι οργανισμοί και υπηρεσίες πρέπει να κλείσουν, συμπαρασύροντας στην εφεδρεία (απόλυση) το προσωπικό τους.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=75357&colid=&catid=27&dt=2012-03-25%200:0:0

«Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις…»

«Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις…»

Ελάχιστη προσφορά στους πρωτολάτες της Λευτεριάς μας 

και Εθνική Αρά στους εγχώριους συνεργάτες των νεοκατακτητών αυτού του Τόπου

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

«Ένας μαντατοφόρος φτάνει από τη Μεγάλη Λαγκαδιά κάθε πρωινό
στο πρόσωπό του λάμπει ο ιδρωμένος ήλιος
κάτου από τη μασκάλη του κρατεί σφιχτά
τη Ρωμιοσύνη
όπως κρατάει ο εργάτης την τραγιάσκα του
μέσα στην εκκλησία.
Ήρθε η ώρα, λέει. Νάμαστε έτοιμοι.
Κάθε ώρα είναι η δικιά μας ώρα…»

(Γιάννης Ρίτσος: «Ρωμιοσύνη»)

Ο καημός της Ρωμιοσύνης εδώ και 191 χρόνια… Το μοιρολόι της προδομένης Επανάστασης: «Ν' αποτινάξουμε τον ζυγό των τε Οθωμανών και Κοτζαμπάσηδων…». Ήταν ο Μάρτης του 1821… Ήταν ο Αύγουστος του 1909… Ήταν ο Νοέμβρης του 1922 στον τόπο της Εθνικής Εξιλέωσης, το Γουδί… Ήταν ο Σεπτέμβρης του 1941, όταν η Μαύρη Σκιά των Νιμπελούγκεν σκοτείνιαζε τον γαλανό ουρανό της Ελλάδας… Ήταν ο Ιούλης του 1974, του ανεκπλήρωτου Κοινωνικού ονείρου… Ήταν ο Οκτώβρης του 1981, «με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…». Ήταν ο θλιβερός Απρίλης του 2010, των «Ετεροχθόνων» Νεοδωσιλόγων… Ήταν το ηλιοκαμένο καλοκαίρι του 2011, της Πλατείας Συντάγματος… Είναι το 2012, το έτος των Μνημονίων, της ολοκλήρωσης της Οικονομικής Υποτέλειας και της εκποίησης της Εθνικής Κυριαρχίας… Όμως,

«Αχ, θα φυσήξει τρεις και θα
τρελλάνει τα ελατόδασα στη Λιάκουρα
Θα δώσει μια με τη γροθιά του να
τινάξει την τυράγνια στον αγέρα
και θα τραβήξει της αρκούδας νύχτας το χαλκά να μας χορέψει τσάμικο
καταμεσίς στην τάπια
και ντέφι το φεγγάρι θα χτυπάει που να γεμίσουν τα νησιώτικα μπαλκόνια
αγουροξυπνημένο παιδολόι και
Σουλιώτισσες μανάδες…».

Αλλά,
Λαέ μου, καλέ και ηγαπημένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»,
«Κάθε ώρα είναι η δικιά μας ώρα»…
Εγερτήριο συνειδήσεων…
Είναι το εγερτήριο «ψυχών και συνειδήσεων»… Η ώρα του καθήκοντος πλησιάζει. Η εκδίκηση της καταπατημένης Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της λεηλατημένης Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας και της εξουθενωμένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας ορμά ακάθεκτη Τιμωρός…
«Τούτο το χώμα είναι δικό τους και
δικό μας - δε μπορεί κανείς να μας
το πάρει.
Κάτσανε κάτου απ' τις ελιές το
απομεσήμερο
κοσκινίζοντας το σταχτί φως με τα
χοντρά τους δάχτυλα
βγάλανε τις μπαλάσκες τους και
λογαριάζαν πόσος μόχτος χώρεσε στο
μονοπάτι της νύχτας
πόση πίκρα στον κόμπο της
αγριομολόχας
πόσο κουράγιο μες στα μάτια του
ξυπόλυτου παιδιού που κρατάει τη
σημαία…».


Η Ιστορία αυτού του Λαού γράφεται εδώ και χιλιάδες χρόνια με την πένα του λογιότατου και το αστροπελέκι του Ξωμάχου. Πνεύμα και Πράξη.

Η «Κατεστημένη πνευματική ηγεσία»

Η σημερινή συγκυρία ναι μεν καταγράφει την αλλοτρίωση, την απουσία της κατεστημένης «πνευματικής» ηγεσίας από το Πάθος του Λαού, αλλά οι αστείρευτες πηγές των Λαϊκών Δυνάμεων θα αναδείξουν από τα σπλάχνα τους τους Πνευματικούς Οδηγητές. Η «Κατεστημένη πνευματική Ελίτ» εκπνέει τον επιθανάτιο ρόγχο.

Μάλιστα, αυτή η Πνευματική Ελίτ» ουδέποτε επισκόπησε ότι η ζωή του ανθρώπου ξετυλίγεται στο πλαίσιο ενός πολιτισμού, που ανοίγει τους δρόμους των συναντήσεων, προμηθεύει τα μέσα της επικοινωνίας, επιτρέπει την ανάπτυξη της δραστηριότητας. Αν ένας άνθρωπος ξεριζωθεί από τον πολιτισμό του, από το πολιτισμικό περιβάλλον του, ξεριζώνεται από τη ζωή, γίνεται μια ανώνυμη, απρόσωπη ύπαρξη, χαμένη ανάμεσα σε ένα πλήθος εξίσου ανώνυμων και απρόσωπων ανθρώπων, βρίσκεται στη διάθεση ανθρώπων που δεν γνωρίζει, γεγονότων που δεν ελέγχει, αποφάσεων στις οποίες δεν συμμετέχει.

Το να καταστρέψεις ή να μολύνεις έναν πολιτισμό, παρατηρεί ένας σημαντικός κοινωνικός και πολιτικός φιλόσοφος του προηγούμενου αιώνα, ο ιταλός Lelio Basso, σημαίνει να καταστρέψεις τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην ατομική και στην κοινωνική ύπαρξη, δηλαδή τον ρυθμό της ζωής του ανθρώπου, σημαίνει να αποπροσωποποιήσεις, να βυθίσεις στην ανωνυμία, στο κενό μιας ύπαρξης καθαρά υλικής, που δεν έχει πια τη ζεστασιά της ζωής, που δεν έχει πια ανθρώπινη διάσταση. Αν λείψει ο πολιτισμός, δηλαδή η ατμόσφαιρα στην οποία αναπνέει η πολιτισμική ζωή του ανθρώπου, δηλαδή η ζωή του στην κοινότητα και στην κοινωνία, ακόμη και η προσωπική ζωή χάνει τη λέμφο της και αποξηραίνεται μέχρις ότου γίνει ένα απλό ανδρείκελο.

Από αυτό το καίριο καθήκον του πνευματικού οδηγητή απέχει επιμελώς η «Κατεστημένη πνευματική Ελίτ» της χώρας, η οποία «ιερουργεί» στο τέμενος της καθεστηκυίας τάξης και επομένως απολαμβάνει τα εξ αυτής της σχέσης ιδιοτελή ωφελήματα!

Η Οικονομική Ολιγαρχία…

Η οικονομική ολιγαρχία των Μεταπρατών - αντιπροσώπων των ξενικών συμφερόντων - πρωταγωνιστών της Κινδυνολογίας «Ευρώπη ή Χάος», Ραντιέρης στην ψυχολογία και στην πρακτική, παραμένει επιλήσμων ακόμη και των διδαχών του Πατριάρχη της Ελληνικής βιομηχανίας, του Μποδοσάκη, που συμβούλευε όταν προσέτρεχαν στη γνώμη του με τη χαρακτηριστική Μικρασιάτικη φρασεολογία του:

- «Μα, είπαμε, Τζάνεμ, στις κρίσεις απαντάμε με επενδύσεις, επενδύσεις, επενδύσεις…».

«Ιδεολογία» των ραντιέρηδων του τύπου του νυν προέδρου του ΣΕΒ, η ξένη Προστασία. Το εύκολο κέρδος, η «αρπαχτή», και όχι η πίστη και η επιμονή στην αξιοποίηση των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.

Παραμένουν αμετακίνητοι στην ψυχολογία του Μεταπράτη. Ουδέποτε μετεξελίχθηκαν σε Εθνική Αστική Τάξη. Και σήμερα παραμένουν ο απόηχος του Μαυραγορίτη της Γερμανικής Κατοχής (1941-1944)!

Ο Ελληνικός Λαός διαπορεί ομού με τον Ποιητή του:

• «Τι θα γίνουν τώρα όταν θάρθει
η βροχή μες στο χώμα με τα σάπια
πλατανόφυλλα
τι θα γίνουν όταν ο ήλιος στεγνώσει το χράμι της συγνεφιάς σα σπασμένος κοριός στο χωριάτικο κρεβάτι
όταν σταθεί στην καμινάδα του
απόβραδου μπαλσαμωμένο το λελέκι του χιονιού;».

Ματαιοπονία να αναζητεί κανείς ορθοφροσύνη και εναρμόνιση με το Εθνικό Συμφέρον από τον Μεταπράτη…

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=75303&colid=28&dt=2012-03-25

Θα δώσετε λόγον εις τον Θεόν και εις την αδέκαστον Ιστορίαν...

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΦΕΥΓΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

«Θα δώσετε λόγον εις τον Θεόν 

και εις την αδέκαστον Ιστορίαν...»

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Η στρατιά του διοικητού των δυνάμεων κατοχής, του Ράιχενμπαχ, έρχεται στην Ελλάδα. Ο ύπατος αρμοστής της Ελλάδος, που μεταβάλλει τη χώρα μας σε γερμανική αποικία, θα έχει λόγο για τα πάντα και τίποτε δεν θα γίνεται εν αγνοία του. Η «Λεγεώνα των Ξένων» (Γερμανοί-Γάλλοι) που καταφθάνουν θα καταλάβουν όλα τα υπουργεία και τις υπηρεσίες και ουσιαστικά αυτοί θα κυβερνούν. Βούλησή τους είναι να υπάρχει μια αχυρένια «ελληνική κυβέρνηση» –για τους τύπους– η οποία θα έχει τόση ανεξαρτησία, όση είχαν κατά την πρώτη κατοχή οι δωσιλογικές κυβερνήσεις των Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη.

Προειδοποίησε μάλιστα ο φύρερ Ράιχενμπαχ ότι όποια κυβέρνηση και αν προκύψει κατά τις προσεχείς εκλογές της ανοίξεως, να μην τολμήσει να αλλάξει τίποτε από τα βάρβαρα μέτρα που ήδη εφαρμόζονται. Ο ταπεινός θεράπων των κατακτητών, ο Λουκάς Παπαδήμος, και οι μνημονιακοί ολετήρες σπεύδουν να περάσουν ταχύτατα πληθώρα νομοσχεδίων για να μας αλυσοδέσουν. Η νέα γερμανική κατοχή αποτελεί πλέον γεγονός. Τέτοιον εθνικό ξεπεσμό ουδέποτε κατά το παρελθόν γνωρίσαμε. Μένει να μάθουμε αν θα υψώσουν τον αγκυλωτό σταυρό στην Ακρόπολη...

Έχετε δει σε παλαιά ντοκιμαντέρ την εικόνα του γερμανού στρατιώτη, που τον Οκτώβρη του 1944 κατεβάζει από την Ακρόπολη τη ναζιστική σημαία, τη βάζει υπό μάλης, και αποχωρεί βιαστικά. Εκείνη τη στιγμή μπορεί ο στρατιώτης του Γ΄ Ράιχ να σκέφτηκε ότι πάλι με χρόνια με καιρούς το καινούργιο Ράιχ θα επιστρέψει στον Ιερό Βράχο και θα πάρει εκδίκηση για την ήττα της Γερμανίας. Με την υπομονή και μέθοδο-ρομπότ που τους διακρίνει οι Γερμανοί επέστρεψαν με τις ίδιες αντιλήψεις περί αφανισμού των Ελλήνων. Απλώς τη μέθοδο ετροποποίησαν. Όταν το 1941 έμπαιναν τα σιδηρόφρακτα στρατεύματα στην Αθήνα ο εκφωνητής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, ο Κώστας Σταυρόπουλος στην τελευταία ελεύθερη εκπομπή έλεγε με τη χαρακτηριστική ολοκάθαρη καμπανιστή του φωνή: «Οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα με τα κατάκλειστα σπίτια...».

Τώρα οι Γερμανοί του Ράιχενμπαχ εισέρχονται στην Αθήνα με τα κατάκλειστα μαγαζιά... Δεν τα λέμε μόνον εμείς. Τα λέει και ο ξένος Τύπος. Η γαλλική «Monde» ανακοίνωσε ότι «Η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο και κυβερνήσεις γίνονται τα διοικητικά συμβούλια των αγορών». Ετόνισε ακόμη ότι Ελλάς και Ιταλία «έχουν δικτατορικές κυβερνήσεις», ενώ η «Tribune» αποκαλύπτει ότι: «Η Μέρκελ θέλει να υποθηκεύσει όλο τον πλούτο της Ελλάδος προς το συμφέρον της Γερμανίας...». Πλήρης γερμανική επικυριαρχία στην πολιτική και οικονομική ζωή της πατρίδος μας.

Δυστυχώς, επί πολλά χρόνια φανήκαμε πολύ ανεκτικοί απέναντι της Γερμανίας, μετά τα όσα υπέστημεν από τα χιτλερικά στρατεύματα κατά τον πόλεμο. Και δεν εννοούμε μόνον το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της «Δυτικής Συμμαχίας» κλείναμε τα μάτια για πολλά θέματα, κατά τη δεκαετία του 1960. Από τότε οι Γερμανοί επεσκέπτοντο τη χώρα μας με ύποπτες διαθέσεις.

Στρατηγοί, έμποροι, βιομήχανοι, πρώην αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ έφταναν στην Αθήνα για να «εξετάσουν τις δυνατότητες της εθνικής μας οικονομίας». Η αντιπολίτευση έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή επί ΕΡΕ επρόσεχε πολύ τις «συμμαχίες». Ήταν και ο «ψυχρός πόλεμος», με την Αμερική να μη μας επιτρέπει κινήσεις ουδετερότητας, για τις οποίες επέμεναν πολλά αντιπολιτευτικά κόμματα.

Η γερμανική παρουσία στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια έπαιρνε περίεργες διαστάσεις. Στην αρχή ήλθε ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για να επισφραγίσει την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων. Μετά ακολούθησε το ταξίδι του αντικαγκελαρίου Έρχατ, του «αρχιτέκτονος του γερμανικού θαύματος» για να θέσει τις βάσεις των περαιτέρω οικονομικών συμφωνιών, μεταξύ των δύο χωρών. Και στη συνέχεια έφτασε ένας παλιός χιτλερικός, ο υπουργός Αμύνης της Γερμανίας, ο Στράους, τον οποίο παρουσίαζαν ως «δυναμική προσωπικότητα». Τα αποτελέσματα των ταξιδίων περιεβλήθησαν ηθελημένα από σύγχυση. Αυτά τα ταξίδια του Στράους τα συνέδεε ο διεθνής Τύπος με ταξίδια που επραγματοποίησε ο γερμανός υπουργός σε άλλες χώρες και κυρίως στην Ισπανία, που ακόμα είχε τον δικτάτορα Φράνκο.

Ενδιαφερόταν τότε η Γερμανία για τοποθέτηση έξω του εδάφους της στρατιωτικών εγκαταστάσεων και βάσεων. Και είχαν ψυχρανθεί οι σχέσεις της Ελλάδος με το ανατολικό μπλοκ, χάριν της Γερμανίας. Διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής: «Η ελληνική κοινή γνώμη ανησυχεί από πάντα ταύτα δικαίως. Επειδή έχει δίκαιον να μην εμπιστεύεται γενικώς τον τρόπον κατά τον οποίον αντιλαμβάνεται και χειρίζεται τα ζητήματα των σχέσεων με τας ξένας χώρας η ελληνική κυβέρνησις. Και έχει δίκαιον να είναι ιδιαιτέρως ανήσυχος τώρα, οπότε πρόκειται περί της Γερμανίας...». Σχόλιο του 1960, που λες και εγράφη μόλις χθες! Επεσήμαινε και κάτι άλλο ο τότε αντιπολιτευόμενος Τύπος, που αποκτά σήμερα επικαιρότητα: «Θα είναι υπερβολή να λεχθεί ότι η Γερμανία είναι αδιάβροχος εις ναζιστικάς επιρροάς.

Δεν πρόκειται μόνον περί των προσώπων –και είναι δυστυχώς πολλά– που από την υπηρεσίαν του Χιτλερισμού επέρασαν εις την υπηρεσίαν της σημερινής “αντιχιτλερικής” Γερμανίας και κατέχουν θέσεις σπουδαίας. Πρόκειται περί της βαθείας διαβρώσεως που είχεν επιτύχει από το 1932 μέχρι της πτώσεώς του ο Χιτλερισμός. Και πρόκειται περί του γονίμου εδάφους που ευρίσκει προς καλλιέργειαν εις έναν λαόν ευεπίφορον προς αναλόγους ιδέας, και βαρέως φέροντα μίαν ήτταν που είναι φυσικόν να σύρει όπισθέν της το πνεύμα της “ρεβάνς”. Παραλλήλως –και όχι ασχέτως προς τα ανωτέρω– η αναβίωσις του γερμανικού στρατού δεν είναι δυνατόν να μην εμπνέει τον φόβον της αναβιώσεως του γερμανικού μιλιταρισμού, όχι μόνον εις τας χώρας του ανατολικού μπλοκ, αλλά ακόμη και εις χώρας των οποίων είναι σήμερον σύμμαχος η Γερμανία...».

Αυτό το πνεύμα της «ρεβάνς» πληρώνουμε τώρα και δεν χρειάστηκε η αναβίωση του γερμανικού στρατού για να υποδουλώσει ξανά την Ελλάδα. Φτάνουν οι τράπεζες, οι τοκογλύφοι, οι σκοτεινές στοές της «λέσχης Μπίλντεμπεργκ» και η «τρόικα». Να θυμίσουμε κι εκείνη την περιβόητη «υπόθεση Μέρτεν»;

Για τους νεώτερους να εξηγήσουμε ότι ήταν ο εγκληματίας πολέμου που είχε διαπράξει ανήκουστα εγκλήματα στη χώρα μας, είχε συλληφθεί και για χάρη του η κυβέρνησις της ΕΡΕ εψήφισε δύο νόμους, ήλθε σε αντίθεση προς το μέγιστον μέρος της κοινής γνώμης και τέλος τον απελευθέρωσε λίγους μήνες μετά την καταδίκη του. Η κυβέρνηση της ΕΡΕ είχε πει τότε ότι η απελευθέρωση του ναζί εγκληματία έγινε στα πλαίσια της πολιτικής που είχε στόχο τη «βελτίωσιν των ελληνογερμανικών σχέσεων...».

Στις 6 Νοεμβρίου 1959 οι εφημερίδες έγραφαν: «Από χθες το πρωί ο χιτλερικός δήμιος Μαξ Μέρτεν είναι ελεύθερος. Απελύθη στις 5.50 π.μ. από τις φυλακές Αβέρωφ και το απόγευμα ανεχώρησε με αεροπλάνο της “Λουφτχάνσα” για την πατρίδα του τη Δυτική Γερμανία»... Έγινε θύελλα τότε στη Βουλή. Η αντιπολίτευση εχαρακτήρισε το νομοσχέδιο της αμνηστεύσεως των γερμανών δημίων, ως εθνικώς απαράδεκτο. Ο βουλευτής της ΕΔΑ Σταύρος Ηλιόπουλος ανέφερε ότι «το θέμα των εγκληματιών πολέμου εβασίσθη σε διεθνείς διακηρύξεις και πράξεις, στις οποίες συνέπραξαν όλα τα σύμμαχα κράτη. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον παρετηρήθη κάτι το οποίο δεν είχε μέχρι τότε παρατηρηθεί στην ιστορία της ανθρωπότητος.

Δεν είχαν παρατηρηθεί οι θηριωδίες και τα ομαδικά εγκλήματα, τα οποία απετέλεσαν τη βάση του ναζισμού και ακριβώς αυτό το πνεύμα του ναζισμού ηθέλησαν τα σύμμαχα κράτη να τιμωρήσουν διά της διώξεως των εγκληματιών πολέμου...» Και ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως, ο Ηλίας Τσιριμώκος, ετόνισε: «Όταν τίθεται ως όρος ή ως συντελεστής της ελληνογερμανικής φιλίας πρώτα η παραχώρησις του δικαιώματος του να δικάσει πάντα εγκληματίαν πολέμου η Γερμανία, έπειτα, το κυριότερον, τον μοναδικόν που εδίκασεν η ελληνική Δικαιοσύνη, μετά τον νόμον ο οποίος έγινε διά να ρυθμίσει τας σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας, εξ αφορμής των εγκληματιών πολέμου, ερχόμεθα μετά εξ μήνας και λέγομεν ότι χάριν της ελληνογερμανικής φιλίας, πρέπει αυτός να απολυθεί, εν τοιαύτη περιπτώσει, τινάσσομεν εις τον αέρα την βάσιν επί της οποίας στηρίζεται η ελληνογερμανική φιλία...».

Και δεν ήταν μόνον ο Μέρτεν. Υπήρχαν κι άλλοι, όπως ο έτερος γερμανός εγκληματίας πολέμου, ο Γκούντερ Κόλβες, τον οποίον πάλι η κυβέρνησις της ΕΡΕ τον Αύγουστον του 1959 εφυγάδευσε. Θέλουν να αγνοούν η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Ράιχενμπαχ και η μαφία τους πόσα κάναμε για χάρη τους και πόσα μας χρωστούν. Εάν όμως το 1960 το νομοσχέδιο για την αμνήστευση των γερμανών δημίων εχαρακτηρίσθη ως εθνικώς απαράδεκτον, η ψήφιση σήμερα των επαίσχυντων μνημονίων, με τα οποία –πέραν όλων των άλλων– εκχωρούν στη Γερμανία την εθνική κυριαρχία μας, είναι πράξη εθνικής προδοσίας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σε επιστολή του προς την προσωρινή κυβέρνηση που είχε εκλεγεί στην Τροιζήνα, για να ασκήσει εξουσία, μέχρις ότου έλθει ο Καποδίστριας, θέλησε να θέσει τους βουλευτές ενώπιον των ευθυνών τους.

Και ετόνιζε: «Χάνεται ο λαός τον οποίον αντιπροσωπεύετε, ο λαός του οποίου την σωτηρίαν πρέπει να έχετε πρώτον ως ουσιώδες αντικείμενον. Χάνεται ατίμως κάτω από τα ερείπια της ελευθερίας του, όχι από έλλειψιν προθυμίας του, αλλά από το ότι η κυβέρνησις εξέλαβεν ως πάρεργον τον χαμόν του... Κύριοι αντιπρόσωποι του λαού! Διά τον Θεόν, διά την αγάπην της πατρίδος, λάβετε μέτρα σωστικά δι’ αυτήν...».

Και ο Γέρος του Μοριά κατέληγε την επιστολή του προς τους βουλευτές με αυτά τα λόγια: «Θα δώσετε λόγον εις τον Θεόν και στην αδέκαστον Ιστορίαν...». Η φωνή του Κολοκοτρώνη έρχεται από τα βάθη των αιώνων, σαν προειδοποίηση προς τους μνημονιακούς προσκυνημένους των χαλεπών ημερών μας... 

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=75335&colid=&catid=34&dt=2012-03-25%200:0:0

VIDEO-Δελαστίκ: Έχουμε κυβέρνηση κλεφτών, ληστών και απατεώνων!

Καταιγιστικός ο λόγος του δημοσιογράφου Γ. Δελαστίκ, στη σημερινή πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, έκανε τον κυβερνητικό αξιωματούχο που ήταν παρών να προσπαθεί να τον διακόψει διαρκώς, όχι αντικρούοντας τα λεγόμενα του, αλλά επαναλαμβάνοντας μονότονα «είναι βαριές οι κουβέντες που λέτε».

http://www.prionokordela.gr/ellada/video-delastik-exoume-kubernhsh-kleftwn-lhstwn-kai-apatewnwn/