Germany, Greece and the Necessity for Seisachtheia

Germany, Greece and the Necessity for Seisachtheia .

Germany ran up the largest debts of any nation during the 20th century in pursuit of its ambitions and was forgiven almost all of them.

Two post-war deals, one in 1948 and another in 1953 wrote off most of Germany's debts from the two world wars and 1930s depression and delayed the remainder for almost 40 years.

In 1990, when war loans were onthe agenda again, the newly reconstituted German nation refused the payment.. An agreement with the US and UK allowed Germany to wriggle free with a near 100% haircut on the last debts.

In other words, Germany, more than one time, implemented the principle of Sesachtheia ( state of necessity). They refused the repayment of their debt, claiming that the political and social existence of their State was in danger.  The necessity for the survival of the State was prioritized.

That is how, in few words, the German economic miracle has been achieved in the coming years.

It is a strong paradox that the German Government is now at the forefront of the political forces, who obstinately refuse to consent to a plan of alleviation for the weak countries which will prevent them from being ruined.

In essence, the German Government , with Mrs Merkel as their leader, proceed towards harsh and usurious lending to their European partners, who are suffering the consequences.

They are heading towards the usurpation of the sovereignty of the suffering states by imposing conditions of impoverishment and misery on their people and thus aiming at their “economic colonization”. Seisachtheia principle is conveniently and completely forgotten. It is time for the European Citizens to make sure that Europe will remember their roots. With the collection of 1 million signatures the principle of Seisachtheia becomes again the Law.

Establish Now the Principle of the “state of necessity ”. When the financial and the political existence of a State is in danger because of the serving of the abhorrent debt (galloping unemployment; the collapse of wages and pensions; the closure of hospitals and schools, as well as of social services; individual wretchedness; etc.) the refusal of its payment is necessary and justifiable.

It should be noted that most of the Greek debt consists of the capitalization of the interest, which goes back many decades. The capital of the loans themselves has been paid. In other words, write off this COMPOUND INTEREST.
We are the real Europe. Sign our Cause, Share the Action, Be the Change

www.seisachtheia.gr
www.1millionsignatures.eu

Νέο φορο-σοκ στα ακίνητα! 3 δισ. φόροι ακόμη και στα …χωράφια!

Μάθετε για τον νέο φόρο που μας περιμένει το 2013

ΑΦΟΥ ΑΚΟΜΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ

Τα σπασμένα δύο και τριών ετών για τους απλήρωτους φόρους λόγω αδυναμίας του κράτους θα τα πληρώσουν ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι πολίτες που έχουν στην ιδιοκτησία τους ακόμη και ένα χωράφι.

Μπορεί το διαβόητο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ να φεύγει από τη ζωή μας, όμως έρχεται ο νέος ενιαίος φόρος στον οποίο θα ενταχθεί και ο ΦΑΠ και έτσι από τα 2,5 εκατομμύρια που ήταν τα έσοδα του κράτους θα ανέλθουν στα 3 δισ.

Ουσιαστικά όμως θα μπουν στο στόχαστρο οι πάντες! 5,6 εκατομμύρια πολίτες που έχουν στο όνομά τους οποιοδήποτε ακίνητο (ηλεκτροδοτούμενο ή μη) αλλά και 1 εκατομμύριο νομικά πρόσωπα.

Το νέο σχέδιο προβλέπει να μπουν στον φόρο όλες οι εκτάσεις και τα ακίνητα, πλην των εκτάσεων εκείνων που ανήκουν στους ΚΑΤ’ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΑΓΡΟΤΕΣ.

Προσοχή όμως και οι αγρότες θα πληρώσουν για τα ακίνητά τους, θα εξαιρεθούν μόνο οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Ουσιαστικά, σύμφωνα και με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» ο νέος φόρος θα συμπεριλάβει ακόμη και τα ακίνητα που σήμερα φοροαπαλλάσσονται.

Δηλαδή μιλάμε για αγρούς, αγροτεμάχια, εκτός σχεδίου εκτάσεις, ακόμη και τις εκτάσεις στις οποίες έχουν εγκατασταθεί φωτοβολταϊκά.

Πως θα γίνει αυτό;

Με την επέκταση των αντικειμενικών αξιών παντού οι οποίες θα υπολογιστούν από τις εφορίες με βάση την αγοραία αξία στην περιοχή ή με βάση τις τιμές ζώνης που ήδη υπάρχουν.

 http://www.tsantiri.gr/oikonomia/neo-foro-sok-sta-akinita-3-dis-fori-akomi-ke-sta-chorafia.html

ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΟΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

To υπουργείο Εθνικής Άμυνας σχεδιάζει να επανασυστήσει τη ΜΟΜΑ

Την επανασύσταση της ΜΟΜΑ ανακοίνωσε ο Υπουργός Εθνικής, Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, στην πρόταση που κατέθεσε στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Τέρενς Κουίκ.

 

Ο κ. Κουίκ είχε διατυπώσει τη σχετική πρόταση μιλώντας στην Real News και την κατέθεσε στην Επιτροπή στα πλαίσια της συνεδρίασης για την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που αφορά στις κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας.

Ο κ. Παναγιωτόπουλος συμφώνησε με τη θέση του κ. Κουίκ ότι «η ΜΟΜΑ έχει αφήσει στην περιφέρεια, ακόμα και στους πιο ορεινούς όγκους αλλά και στα νησιά, μικρά και μεσαία έργα που ακόμα αντέχουν στο χρόνο, χωρίς κανείς να κλέβει τσιμέντο, χωρίς εκ των υστέρων υπερκοστολογήσεις και εξαιρετικά χρήσιμα για την εξυπηρέτηση των τοπικών κοινωνιών».

«Είναι μία από τις διαδικασίες των Ενόπλων Δυνάμεων που μπαίνουν σύντομα μπροστά εν καιρώ ειρήνης», τόνισε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ο οποίος αποδέχθκηε και τη δεύτερη πρόταση του κ. Κουίκ να αναλάβουν με συχνότερες περιπολίες τους οι Ένοπλες Δυνάμεις στα Βόρεια Σύνορα της χώρας, την αποτροπή της λαθρομετανάστευσης, βοηθώντας το έργο και της Συνοριοφυλακής της Ελληνικής Αστυνομίας.

Επίσης στην τοποθέτησή του στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, κατέθεσε την προεκλογική δέσμευση του κόμματος που αποτελεί και βασικό κεφάλαιο στην Εθνική Αντιπρότασή του, για τη δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας και Ασφάλειας με εκλογή του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ απευθείας από το στράτευμα, χωρίς την παρεμβολή πολιτικών, ώστε από κει και πέρα όλες οι κρίσεις του Στρατού να γίνονται εκ των έσω χωρίς τις γνωστές κομματικές επιταγές ή παρεμβολές που ισχύουν μέχρι και σήμερα.

Ο Τέρενς Κουίκ έθεσε και το θέμα των Εθελοντών Μακράς Θητείας που αριθμούν τους 18.000 και οι οποίοι δεν αντέχουν την απαξιωτική μεταχείρισή τους εντός υπηρεσίας αλλά και ζητούν λύσεις στα πρακτικά προβλήματα που ανακύπτουν στην κοινωνική τους ζωή, όπως η αδυναμία λήψης δανείου λόγω μη μονιμότητας στην εργασία.

Τέλος, ο Τέρενς Κουίκ έθεσε και το ζήτημα της παραχώρησης των αεροδρομίων και λιμένων σε ιδιώτες, ιδίως στην «ευαίσθητη» όπως είπε περιοχή του Αιγαίου.

«Δεν μπορώ να φανταστώ να καταπλέει σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού σε ένα ελληνικό λιμάνι, να πρέπει να πάρει άδεια από ιδιώτη για την είσοδο, καταβάλλοντας και το σχετικό τέλος με... τιμολόγιο και Φ.Π.Α.» ανέφερε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Για το θέμα των αεροδρομίων και των λιμένων ο Υπουργός απάντησε ότι επειδή παντός άλλου προέχουν τα εθνικά μας συμφέροντα, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει ζητήσει να παραβρίσκεται σε όλες τις συζητήσεις των Αρμόδιων Υπουργείων, κυρίως αυτό του Κωστή Χατζηδάκη ή και των κυβερνητικών επιτροπών, που αφορούν στις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις.

Πηγή:Skai.gr

Μας "κλέβουν" και την Γη και το Νερό.

ΠΑΙΡΝΟΥΝ και την Γη και το Νερό.

Του Ανδρέα Αναγνωστάκη

Ι. Οι Τροϊκανοί και οι ντόπιοι προσκυνημένοι, συστήνουν, ξένη εταιρεία, για την πώληση, της δημόσιας Περιουσίας. Σ’ αυτήν, θα μεταβιβάζονται αμετάκλητα, τα Ελληνικά φιλέτα. Με τίμημα, πολύ χαμηλό, σχετικά με την πραγματική τους αξία.
Πρόκειται δηλαδή, περί αρπαχτής, στο όνομα, «της μείωσης του χρέους».

Στην συνέχεια, η εταιρεία αυτή, θα μεταπωλεί, σε ξένες επιχειρήσεις, που «καραδοκούν», για να καρπωθούν τις υπεραξίες. Συντελείται, δηλαδή, πραγματικό πλιάτσικο. Η έδρα της εταιρείας, θα είναι στο Λουξεμβούργο. Στην χώρα του Κλώντ Γιούνκερ. Μακρυά, από την Ελλάδα και τους Έλληνες.

ΙΙ. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπου πάει, περνά το νερό, στα χέρια των Ιδιωτών. Το ίδιο μεθοδεύεται και στην Ελλάδα, «για ελάφρυνση του χρέους». Ιδιωτικοποιούνται, οι Πηγές νερού, στην Περιφέρεια και τα Δίκτυα Υδρευσης, στις μεγάλες πόλεις.

Η προμήθεια του πόσιμου νερού, πιστεύαμε όλοι, πως, αποτελούσε «αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα». Η Ευρώπη, το είχε χαρακτηρίσει «κοινωνικό αγαθό».
Σήμερα, το νερό, γίνεται αντικείμενο κέρδους. Και θα το διαχειρίζονται οι Πολυεθνικές. Έτσι, ανάλογα με την εκάστοτε κατάσταση της αγοράς και τις μεθοδεύσεις του ιδιοκτήτη, η τιμή του νερού, θ’ αυξάνεται.Η ποιότητά του, θα υποβαθμίζεται. Και ενδεχόμενα, «θα εξαντλούνται οι υδάτινοι πόροι».

ΙΙΙ. Στην Αρχαία Σπάρτη, οι Πρέσβεις του Ξέρξη, ζήτησαν «γη και ύδωρ», ως δείγμα, έσχατης υποταγής. Οι Σπαρτιάτες, τους έριξαν σφαγμένους, σε ένα πηγάδι, για να βρουν, εκεί και τα δύο. Αυτό το γεγονός, συνιστά, έστω και ακραία υπόμνηση, Ελληνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας.

IV. Εμείς, για τους δικούς μας «Πρέσβεις», δεν έχουμε Σπαρτιάτικα Πηγάδια.
Έχουμε όμως την «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ», που, αποτελεί την καταβύθισή τους.

Υπόγραψε και σύ. 

www.seisachtheia.gr
www.1millionsignatures.eu

ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ ΚΛΠ.: Τι οφείλει η σημερινή Γερμανία προς την Ελλάδα.

Δόλια η δήθεν έρευνα για οφειλές από τις “Γερμανικές αποζημιώσεις”. Αποσιωπούν το “κατοχικό δάνειο” που ανέρχεται σε 510 δις Ευρώ (συμφωνα με αναλυτή της BnP)!

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 4, 2012

 

 

Τι οφείλει η σημερινή Γερμανία προς την Ελλάδα. Οφειλές που αποδέχονται γερμανοί αναλυτές και το Spiegel, αποτιμούν Γάλλοι οικονομολόγοι, προσπαθούν να τα αποσιωπήσουν οι “ντόπιοι” την ίδια στιγμή που εξοντώνουν τον Ελληνικό λαό και εκποιούν την χώρα.

Μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί η απότομη αφύπνιση του πολιτικού κόσμου σχετικά με τις Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις (η είδηση εδώ) η οποία έχει απασχολήσει πολλάκις στο παρελθόν, ενώ ακόμα και αν υπάρξει δικαίωση τα όποια ποσά θα είναι απείρως μικρότερα, από την πραγματική οφειλή, την τεκμηριωμένη οφειλή της Γερμανίας που προκάλεσε την οικονομική καταστροφή της χώρας σε βάθος δεκαετιών. Το περιβόητο “κατοχικό δάνειο” που ουδείς τολμά να φέρει ως θέμα, διότι απλούστατα δεν είναι ούτε “ηθικό”, ούτε “πολιτικό” αλλά καθαρά οικονομικό. Με συγκεκριμένη εκτίμηση, αποτίμηση και διαδικασία διεκδίκησης.

Οι “πολεμικές αποζημιώσεις” βλέπετε, προσπαθούν να αποτιμήσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές σε σημερινούς χρηματοοικονομικούς όρους, με άθλια δεδικασμένα διεθνώς που συνοδεύονται από “συγγνώμη”, χτύπημα στην πλάτη και “για όλα έφταιγαν οι ναζί”. Σκληρή η αλήθεια, αλλά μόνον το χρήμα έχει διαχρονική αξία και νόμους υπεράνω “ηθικής”. Ας επιστρατεύσουν λοιπόν οι κυβερνώντες την ηθική τους γιατί είναι το μόνο όπλο που θα τους οδηγήσει στο να κάνουν σωστά την δουλειά τους.

ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ “ΔΑΝΕΙΩΝ”

Υπερβαίνει τα 510 δις € για τη Γερμανία

(υπολογίζεται με 2,5% επιτόκιο από το 1946, οπότε κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά τη Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι το 1946)

 

Του Δημοσθένη Κούκουνα

 

 

Επειδή κατά περιόδους έχουν λεχθεί πολλά για τα κατοχικά δάνεια και ιδιαίτερα για το ύψος που αντιπροσωπεύουν, θα ήταν πολύ χρήσιμο να γίνει ένας αντικειμενικός – επιστημονικός θα έλεγα – υπολογισμός, ώστε να γνωρίζουμε το πραγματικό ποσόν, φυσικά υπό την προϋπόθεση ότι το ζήτημα αυτό είναι υπαρκτό και η ελληνική αξίωση για την αποπληρωμή τους ρεαλιστική. Το καθήκον αυτό επαφίεται σε πιο ειδικούς οικονομολόγους και είναι όλως ατυχές που μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε ένας αρμόδιος οιασδήποτε βαθμίδας να το πράξει ή ένας υπεύθυνος πολιτικός να αναθέσει σε μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων μια εμπεριστατωμένη μελέτη.

 

Μετά την Απελευθέρωση ο αρμόδιος θεσμικός φορέας, η Τράπεζα της Ελλάδος, βάσει των σχετικών λογαριασμών που τηρούσε, προσδιόρισε το σύνολο των καταβολών που δόθηκαν από την αρχή στους κατακτητές σε όλο το διάστημα της Κατοχής. Το συνολικό ποσόν που αφορά τη Γερμανία ανέρχεται σε 1.617.781.093.648.819 δρχ. και στην Ιταλία σε 220.479.188.480 δρχ. Μετά την αφαίρεση των κατά τα διεθνή νόμιμα εξόδων κατοχής, όπως αυτά συμφωνήθηκαν με τους κατακτητές, η μεν Γερμανία έλαβε πέραν αυτών ως προκαταβολές 1.530.033.302.528.819 δρχ. και η Ιταλία αντίστοιχα 157.053.637.000 δρχ.[1]

 

Αυτά τα τελευταία ποσά είναι ακριβώς τα λεγόμενα κατοχικά δάνεια, που θα έπρεπε – κατά τις συμφωνίες Μαρτίου 1942 και Δεκεμβρίου 1942 – να επιστραφούν με τη λήξη του πολέμου. Αυτό είναι το κεφάλαιο του κατοχικού δανείου σε ονομαστική αξία και αυτή ήταν η βάση για να υπολογισθεί η οφειλή όταν θα γινόταν η εξόφληση, διότι το ακριβές ποσόν πρέπει να εξαχθεί με το μέτρο της τιμαριθμικής δραχμής. Εδώ τώρα τίθεται το ζήτημα ποιος είναι ο κανόνας του προσδιορισμού της.

 

 

 

Η Τράπεζα της Ελλάδος, προκειμένου να έχει την εποχή εκείνη μια αρχική εκτίμηση, χρησιμοποίησε τη μέθοδο της αντιστοίχισης στην τιμή της χρυσής λίρας. Προσδιορίστηκε έτσι ότι η συνολική οφειλή της Γερμανίας ως προς τα κατοχικά δάνεια ανερχόταν σε 3.670.610 χρυσές λίρες, της δε Ιταλίας σε 835.616 χρυσές λίρες[2].

 

Εκ πρώτης όψεως η μέθοδος αυτή φαίνεται λογική, πλην όμως δεν είναι αντιπροσωπευτική, διότι η επίσημη τιμή της χρυσής λίρας ήταν διαφορετική από την ανεπίσημη – και φυσικά ήταν χαμηλότερη. Πέραν αυτού, η συμφωνία που επέβαλαν οι κατακτητές δεν όριζε συγκεκριμένη μέθοδο αποτιμαριθμοποίησης, πολύ δε περισσότερο όταν η μελετώμενη κατοχική περίοδος ήταν εξαιρετικά περίπλοκη. Συνεπώς, η αναζήτηση της δίκαιης αποτίμησης του χρέους θα πρέπει να ακολουθήσει ασφαλέστερο υπολογισμό.

 

Την άποψη ότι ο υπολογισμός του κατοχικού δανείου δεν είναι ορθός αν γίνει με τη βάση της χρυσής λίρας, πρώτος υποστήριξε ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος, επιμένοντας ότι πιο ορθολογική και αντιπροσωπευτική είναι εκείνη του δολαρίου. Στην περίπτωση αυτή, πρόσθετε, κατά την εκτίμησή του το κεφάλαιο οριζόταν για τη Γερμανία σε 151 εκατ. δολάρια και μέχρι το 1964[3] θα έπρεπε να προστεθούν 177 εκατ. δολάρια για τόκους από 1ης Ιανουαρίου 1942, δηλαδή συνολικά 328 εκατ. δολάρια.

 

Ωστόσο, αν στηριζόμαστε στη συμφωνία του Μαρτίου 1942, που συνήφθη μεταξύ Γερμανών και Ιταλών στη Ρώμη, δεν πρέπει να αρχίσει η χρέωση από την ημερομηνία εκείνη, διότι σαφώς αναφερόταν ότι επρόκειτο περί ατόκου επιστροφής των καταβολών. Και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη συμφωνία εκείνη, διότι επ’ αυτής εδράζεται η ελληνική αξίωση. Διαφορετικά αν αγνοηθούν επιλεκτικά ορισμένοι όροι της, υπάρχει ο κίνδυνος να αδυνατίσει η θέση μας και να δοθούν επιχειρήματα για τη μη τήρησή της.

 

Από την άλλη μεριά δεν είναι ορθολογική η εκτίμηση του καθηγητή Αγγελόπουλου, διότι χρησιμοποιεί μεθοδολογία που στην πραγματικότητα μειώνει το σύνολο της οφειλής με το να λαμβάνει εσφαλμένη εκκίνηση της οφειλής στα 151 εκατ. δολάρια, που τον Απρίλιο 1964 αντιστοιχούσαν σε 15.100.000 χρυσές λίρες ή κατ’ επέκταση το 2012 σε 4.530.000.000 ευρώ. 

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με τον Αγγελόπουλο, τον Απρίλιο 1964 το κεφάλαιο έφθανε έντοκα, ως προς τη Γερμανία πάντα, στις 32.800.000 χρυσές λίρες, οπότε με τις ίδιες αναλογίες (δηλαδή με επιτόκιο 4% και ετήσιο ανατοκισμό) το 2012 η συνολική οφειλή θα ήταν 215.513.819 χρυσές λίρες ή σε ευρώ 64.654.145.587 ευρώ. Αυτή είναι η εκτίμηση Αγγελόπουλου για τα κατοχικά δάνεια της Γερμανίας που οφείλονται στην Ελλάδα[4].

 

Ωστόσο ο υπολογισμός αυτός έχει δύο βασικά μειονεκτήματα. Όπως προελέχθη, α) αγνοεί τον όρο της άτοκης επιστροφής κατά τη λήξη του πολέμου, και β) υπολογίζει επιτόκιο 4%. Ενδεχομένως το 1964, όταν έκανε τους υπολογισμούς του, το επιτόκιο να ήταν φυσιολογικό, πλην όμως προκειμένου για κρατικά δάνεια το ορθό θα ήταν 2,5% και όχι περισσότερο.

 

Επιλέγοντας αυτό το χαμηλό επιτόκιο του 2,5% και εκκινώντας τον ανατοκισμό από το 1946, χρονολογία που ανυπερθέτως, δηλαδή με τη λήξη του πολέμου που νοείται κατά τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, θα έπρεπε το γερμανικό κράτος να επιστρέψει τις καταβολές που είχε λάβει καθ’ υπέρβαση των εξόδων κατοχής υπό σαφώς δανειακή μορφή και με την ανεπιφύλακτη δέσμευση επιστροφής των χρημάτων, καταλήγουμε σε άλλο ποσόν.

 

Πλην όμως η εκτίμηση του καθηγητή Αγγελόπουλου το 1964, όσο και εκείνη του κατοχικού υπουργού Γκοτζαμάνη το 1952 (περί 240 εκατ. δολαρίων), είναι εσφαλμένες. Αγνοούν την ορθή αποτίμηση της αναγκαίας τιμαριθμικής βάσης, η οποία όντως είναι αρκετά περίπλοκη. Αρκεί μόνο να υπομνησθεί πόσο ακραίες και αιφνίδιες ανατιμήσεις βασικών ειδών γίνονταν τότε, ιδίως αν λάβουμε υπόψη ότι οι πραγματικές τιμές αγαθών απείχαν εξαιρετικά από τις επίσημες και πόσο δύσκολο είναι να αναπαρασταθούν ώστε να ληφθούν για να χρησιμοποιηθούν ως βάση υπολογισμών. Γι’ αυτόν τον λόγο αναζητήσαμε μια άλλη μεθοδολογία.

 

Η έρευνά μας προσανατολίστηκε διαφορετικά λοιπόν και με έναν συνδυασμό επίσημων και πραγματικών τιμών στα τρόφιμα και στα είδη καθημερινής χρήσης, της πραγματικής τιμής της χρυσής λίρας στην ελεύθερη αγορά, λαμβάνοντας υπόψη και τις αξίες των πωλουμένων ακινήτων, καθώς και άλλων δεικτών, περιλαμβανομένης και της γερμανικής οφειλής από τις ελληνικές εξαγωγές προς τη Γερμανία διαρκούσης της Κατοχής[5], καταλήξαμε σε διαφορετικό ποσόν. Έτσι, η πραγματική αποτίμηση του κατοχικού χρέους έφθασε την ημέρα που αποχώρησαν τα γερμανικά στρατεύματα στο συνολικό ύψος των εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις.

 

Αυτό είναι το ακριβές ποσόν και είναι βέβαιο ότι αν κάποτε η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να ασχοληθεί με το ζήτημα και αναθέσει σε μια επιτροπή ειδικών να το ερευνήσει σε βάθος, τότε θα επαληθευθεί πλήρως η δική μας εκτίμηση.

 

Επί πλέον, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο όρος περί άτοκης σύντομης επιστροφής των κατοχικών δανείων ξεπεράστηκε όταν η οιονεί δανειακή σύμβαση κατέστη ληξιπρόθεσμη. Αυτό συνέβη με τη Διάσκεψη Ειρήνης του 1946 και από τότε τα δάνεια είναι έντοκα, ώστε το αρχικό κεφάλαιο των 100 δισεκατομμυρίων να ανέρχεται σήμερα, με χαμηλό επιτόκιο 2,5%, στα 510.033.165.000 ευρώ.

 

Επομένως αυτό το ποσόν όφειλε να έχει καταβάλει το μεταπολεμικό γερμανικό κράτος και αδιαφόρησε να το πράξει. Υπό το πρόσχημα του διαμελισμού επλέχθη μια σειρά επιχειρημάτων για να αποφύγει την αποπληρωμή των κατοχικών δανείων με την ανοχή ή συνενοχή των συμμαχικών κυβερνήσεων. Αρκετά χρόνια μετά τη Διάσκεψη Ειρήνης εφευρέθηκε το επιχείρημα ότι η Γερμανία δεν ήταν σε θέση να υπογράψει την τελική συνθήκη ειρήνης ενόσω ήταν διαμελισμένη. Αν ήταν καλόπιστος οφειλέτης η Δυτική Γερμανία, στο διάστημα των 44 χρόνων που μεσολάβησαν μέχρι να ενοποιηθεί θα μπορούσε να είχε καταβάλει το μερίδιο που της αναλογούσε, έστω και σταδιακά. Απέφυγε όμως να το πράξει, όπως απέφυγε και στα επόμενα χρόνια, αφού πλέον ήταν ενοποιημένη και δεν μπορούσε να επικαλεσθεί παρόμοιες αιτιάσεις.

(Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια”, σελ. 459-463 που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ερωδιός)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

---

[1]. Η Ιταλία υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την οφειλή της, ανερχόμενη κατά τον χρόνο της αποδοχής, στο ποσόν των 105 εκατ. δολαρίων, ποσόν όμως κατώτερο του πραγματικού, διότι επρόκειτο περί συμβιβασμού με την τότε ιταλική κυβέρνηση.

 

[2]. Μεταπολεμικά η Ιταλία, η οποία αναγνώρισε την εν προκειμένω οφειλή της και δεν αρνήθηκε να την εξοφλήσει, φέρθηκε πολύ εντιμότερα από τη Γερμανία και τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις ως προς το ακριβές ύψος της οφειλής της, το αποπλήρωσε. Η Γερμανία, παρά το γεγονός ότι δεν αρνείται την ύπαρξη της υποχρέωσης με τη λήξη του πολέμου, πεισματικά και συστηματικά δεν δέχεται να την τακτοποιήσει.

 

[3]. Η χρονολογία 1964 χρησιμοποιείται διότι τη χρονιά εκείνη έκανε τους υπολογισμούς και τις εκτιμήσεις του ο Α. Αγγελόπουλος, δημοσιεύοντας σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα Το Βήμα (17.4.1964), που αναδημοσιεύθηκε στη συνέχεια στο περιοδικό Νέα Οικονομία, που εξέδιδε ο ίδιος (Μάιος 1964).

 

[4]. Στα τέλη Μαΐου 2012 η δημοσιογράφος Βίκυ Βουλβουκέλη δημιούργησε αίσθηση στη γερμανική κοινή γνώμη (Bild 23.5.2012), προβάλλοντας το αίτημα για την επιστροφή των κατοχικών δανείων, στηριζόμενη στην εκτίμηση που είχε παρουσιασθεί από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης τον Σεπτέμβριο 2011 περί 70 δισεκ. ευρώ. Το ποσόν, όπως αναλύουμε, είναι κατά πολύ χαμηλότερο της πραγματικότητας.

 

[5]. Το ισοζύγιο του ανανεωμένου ελληνογερμανικού κλήριγκ, όπως εξελίχθηκε με τη δραστηριότητα της Degriges από τον Σεπτέμβριο 1942 μέχρι τέλους της Κατοχής, είναι σαφώς οικονομικό μέγεθος και πρέπει να εντάσσεται στη συμφωνία για τα κατοχικά δάνεια, όπως αναμφίβολα προκύπτει.

Ο έγκυρος Γάλλος οικονομολόγος Jacques Delpla, οικονομικός σύμβουλος της τράπεζας BNP Paribas εκτιμά το ύψος της γερμανικής οφειλής στα 575 δις ευρώ (συνέντευξή του στην οικονομική εφημερίδα Les Echos 23.6.2011) ΚΛΙΚ ΕΔΩ.

Ο Γερμανός καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl αποδέχεται πλήρως την υπόσταση της γερμανικής οφειλής για τα κατοχικά δάνεια (συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel 21.6.2011) ΚΛΙΚ ΕΔΩ.

Οι πολύτιμες πληροφορίες από το βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα το οποίο δεν πρέπει να λείπει από κανένα Ελληνικό σπίτι. Για να γνωρίζουμε την αλήθεια και όχι τις έωλες ιδεοληψίες του καθενός.

Ο συγγραφέας μάλιστα έστειλε και επιστολή στον Αντώνη Σαμαρά για το θέμα:

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

 

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ

 

Στον πρωθυπουργό Α. Σαμαρά ο ιστορικός συγγραφέας Δ. Κούκουνας έστειλε την ακόλουθη επιστολή, παροτρύνοντάς τον να επιδιώξει την άμεση διεκδίκηση των κατοχικών δανείων που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα από την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Μέχρι τώρα δεν έγινε γνωστή η αντίδρασή του.

 

“Αθήνα, 17 Ιουλίου 2012

Προς τον Κύριο

Αντώνη Σαμαρά

Πρωθυπουργό της Ελλάδος

Μέγαρο Μαξίμου

Ενταύθα

 

Αγαπητέ Κύριε Πρόεδρε,

 

Θεώρησα χρέος μου να σας προσφέρω τιμητικά ένα από τα πρώτα αντίτυπα του νέου βιβλίου μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια», που μόλις κυκλοφόρησε, αφ’ ενός λόγω της μακράς προσωπικής γνωριμίας μας, αφ’ ετέρου διότι πιστεύω ότι θα πρέπει να είσθε ενήμερος υπό τη θεσμική σας ιδιότητα των όσων αναφέρονται σ’ αυτό.

 

Αν ένας νηφάλιος παρατηρητής θα επιχειρούσε να αναζητήσει πού ακριβώς οφείλεται η σημερινή ελληνική τραγωδία, θα διαπίστωνε ότι είναι μια μετεξέλιξη της τραγωδίας που βίωσε σε τόσο δραματικούς τόνους ο Ελληνικός Λαός κατά την κατοχική περίοδο 1941-44. Διότι η περίοδος εκείνη στην πραγματικότητα δεν έκλεισε, ως προς τις συνέπειές της, ούτε με το τέλος του Εμφυλίου, ούτε με τις ανασυγκροτήσεις και αναδιαρθρώσεις που επιχειρήθηκαν σε διάφορες επόμενες φάσεις, ούτε καν με τη Μεταπολίτευση και ό,τι ακολούθησε.

 

Και δεν έκλεισε διότι την εποχή εκείνη απομυζήθηκε από τον κατακτητή, εξίσου βάναυσα όπως και στο ανθρωπιστικό πεδίο, κάθε ικμάδα της ελληνικής οικονομίας μέχρι ολικής ξηρασίας. Δεν ήταν ο πόλεμος και οι συνθήκες του, ήταν ο συγκεκριμένος εχθρός που έτσι απάνθρωπα αποστράγγισε το παν από τη χώρα μας. Διαρκούσης της σκληρότατης αυτής κατοχής ο λαός μας άντεξε προσβλέποντας στην ελπίδα ότι σύντομα θα τελείωνε αυτή η φάση και έπειτα θα δικαιωνόταν. Βεβαίως εδώ δεν έχει θέση να κριθεί πώς και κατά πόσο ικανοποιηθήκαμε με το Συνέδριο Ειρήνης, αλλά είναι αλήθεια πως δόθηκαν επανορθώσεις και αποζημιώσεις.

 

Δεν ρυθμίστηκαν όμως τα αναγκαστικά κατοχικά δάνεια, τα οποία ο κατακτητής συστηματικά απαίτησε και έλαβε ποικιλοτρόπως από την ελληνική οικονομία, γεγονός που αυτομάτως επιδείνωσε μέχρις εξαντλήσεως την πείνα, τη δυστυχία, τον αφανισμό. Αυτά τα κατοχικά δάνεια, ύψους 100 δις ευρώ ως προς το κεφάλαιό τους τότε, αν είχαν αποδοθεί τότε θα αποτελούσαν για την Ελλάδα το ουσιαστικό κεφάλαιό της για την επανεκκίνηση της οικονομίας της. Αλλά μη διαθέτοντας αυτό το κεφάλαιο, εξαναγκάστηκε επανειλημμένα από τότε να προσφεύγει σε διάφορους δανειστές και ποικίλες διαδικασίες για να το αναπληρώνει.

 

Λίγο ώς πολύ, ως οικονομολόγος και πολιτικός, θα γνωρίζετε τι απέγινε μέχρι σήμερα. Με διάφορα προσχήματα, οσάκις εθίγη το θέμα, ουδέποτε ικανοποιήθηκε η χώρα μας εκ μέρους της Γερμανίας (σε αντίθεση με ό,τι έγινε με την Ιταλία) με την επιστροφή των κατοχικών δανείων, τα οποία είχαν μορφή διακρατικής δανειακής σύμβασης. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχει καμιά αξία να αποδοθούν ευθύνες στους Έλληνες υπεύθυνους ηγέτες που κατά το παρελθόν παρέλειψαν το καθήκον τους και αδιαφόρησαν να διεκδικήσουν την εξόφληση αυτών των δανείων, διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπήρχε δόλος. Ούτε είναι το ζητούμενο στην παρούσα συγκυρία.

 

Όταν όμως ο Λαός μας φθάνει σ’ αυτό το σημείο εξαθλίωσης τα πράγματα αλλάζουν. Το ζήτημα των κατοχικών δανείων θα πρέπει να λήξει οριστικά και ικανοποιητικά. Και επειδή, Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζετε πόσο σας εκτιμώ προσωπικά, δεν θα ήθελα να προστεθεί και η κυβέρνησή σας στο σύνολο των μεταπολεμικών πολιτικών ηγεσιών που αδιαφόρησαν για τη συγκεκριμένη γερμανική οφειλή, η οποία κατά την εκτίμησή μου υπερβαίνει τα 510 δις ευρώ, κατά την εκτίμηση άλλων μεγαλύτερη ή μικρότερη.

 

Έχω την πεποίθηση ότι επί των ημερών σας το ζήτημα των κατοχικών δανείων μπορεί να λήξει, οπότε η Ελλάδα θα ξεπεράσει το αδιέξοδό της, συμψηφίζοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το εξωτερικό χρέος της έναντι της γερμανικής οφειλής. Σας καλώ και σας προτείνω να σχηματίσετε μια επιτροπή ειδικών που με επείγουσες διαδικασίες, αφού επιβεβαιώσει την τυπική υπόσταση των κατοχικών δανείων και επαληθεύσει το σημερινό ύψος τους, να σας εισηγηθεί τον τρόπο αποτελεσματικού χειρισμού του ζητήματος. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αν δεν επαρκούν τα όσα υπάρχουν στις αρμόδιες αρχές ή τα όσα αναφέρονται στο εν προκειμένω εξειδικευμένο βιβλίο, εννοείται ότι είμαι στην απόλυτη διάθεσή σας να συμβάλω ως Έλληνας πολίτης, παρέχοντας κάθε επιπρόσθετη πληροφορία που τυχόν γνωρίζω ή κάθε στοιχείο που βρίσκεται στο προσωπικό μου αρχείο από τη μακρόχρονη ιστορική έρευνα που έχω διεξαγάγει για τα κατοχικά θέματα.

 

Με θερμές ευχές, πάντοτε στη διάθεσή σας και

Με εξαίρετη τιμή

Δημοσθένης Κούκουνας”

 

http://olympia.gr/2012/09/04/german-debt-greece/

Δάγγειος πυρετός : Επανεμφανίσθηκε μετά από 85 χρόνια και μεταδίδεται με κουνούπια

 

 

Ύστερα από περίπου 85 χρόνια, ο Δάγγειος πυρετός, μια μορφή ιογενούς αιμορραγικού πυρετού, επανεμφανίσθηκε στη Ελλάδα, απ’ όπου είχε εκριζωθεί, με τελευταία γνωστή επιδημία το 1927-’8.Το ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. ενημερώθηκε αργά σήμερα το απόγευμα για ασθενή ηλικίας 84 ετών, κάτοικο περιοχής Αγρινίου, ο οποίος κατέληξε στις 30-08-2012 από σύνδρομο αιμορραγικού πυρετού και σηπτικού σοκ νοσηλευόμενος σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο των Πατρών. Στον ασθενή υπήρξαν εργαστηριακές ενδείξεις πρόσφατης λοίμωξης από τον ιό του Δάγγειου πυρετού.

Η νόσος εκδηλώνεται ως μία συνήθης ίωση με πυρετό, κεφαλαλγία, μυαλγίες, αρθραλγίες, ναυτία, εμετούς και εξάνθημα, ενώ σε σοβαρότερες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει θρομβοπενία και αιμορραγίες. Ο Δάγγειος πυρετός είναι στη συντριπτική πλειοψηφία αυτοπεριοριζόμενη νόσος, με θνητότητα συνήθως μικρότερη του 1%. Ομάδες υψηλού κινδύνου αποτελούν τα ηλικιωμένα άτομα, οι έγκυες γυναίκες και άτομα με συνοδά χρόνια νοσήματα.

Ο ιός μεταδίδεται με κουνούπια του είδους Aedes και ιδιαιτέρως το κουνούπι Aedes αegypti, το οποίο δεν έχει βρεθεί σε επανειλημμένες μελέτες που έχουν γίνει, την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας. Τα τελευταία όμως χρόνια (μετά το 2003) έχει βρεθεί στη χώρα μας το κουνούπι Aedes albopictus (κουνούπι «τίγρης») που θεωρείται ως δυνητικός διαβιβαστής του ιού. Ο ιός δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχουν αναφερθεί μεμονωμένα κρούσματα αυτόχθονης λοίμωξης από τον ιό (στη Γαλλία και στην Κροατία), ενώ εισαγόμενα κρούσματα από περιοχές στις οποίες ενδημεί ο ιός (ΝΑ Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική) αναφέρονται από πολλές χώρες. Η πιθανή είσοδος του ιού στη χώρα μας μπορεί να προέλθει είτε με ταξιδιώτες (και μετανάστες) που νοσούν και είναι σε φάση ιαιμίας, που είναι και το πιθανότερο, ή με είσοδο μολυσμένων κουνουπιών με μεταφορικά μέσα.

Το ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. στο πλαίσιο της διερεύνησης αυτού του σπάνιου περιστατικού, θα αποστείλει άμεσα ομάδα επιδημιολογικής διερεύνησης στην περιοχή κατοικίας του περιστατικού. Επίσης, θα γίνει και ειδικός εντομολογικός έλεγχος για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν τα συγκεκριμένα κουνούπια διαβιβαστές στην περιοχή και αν κυκλοφορεί σε αυτά ο ιός.

Τα βασικά μέτρα πρόληψης έναντι της νόσου είναι παρόμοια με τα μέτρα έναντι του ιού του Δυτικού Νείλου και αφορούν μέτρα κατά των κουνουπιών. Η ομάδα παρέμβασης του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ. θα εκτιμήσει την ανάγκη λήψεως περαιτέρω μέτρων (π.χ. στοχευμένοι ψεκασμοί). 

Πηγή: newbeast

Η ΧΩΡΑ, ΥΠΟ ΤΟ «ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ»

«Σύνδρομο της Στοκχόλμης», ονομάζεται, η ψυχολογική αντίδραση, κατά την οποία, το θύμα απαγωγής, ή σκληρής καταπίεσης, εκδηλώνει συναισθήματα πίστης, υπακοής, ακόμη και αγάπης, απέναντι στον απαγωγέα ή βασανιστή του.

Ήταν 23 Αυγούστου 1973 στην Στοκχόλμη, όταν, δύο πρώην κατάδικοι, κράτησαν ομήρους επί πεντέμιση ημέρες, τους υπαλλήλους μιας Τράπεζας.  Όταν οι δυνάμεις της Αστυνομίας, επενέβησαν για την σωτηρία των υπαλλήλων, εκείνοι, αρνήθηκαν και αντιστάθηκαν. Και όχι μόνο. Βοήθησαν τους δράστες της απαγωγής, στο έργο της διαφυγής. Κάποιοι από αυτούς, δεν δίστασαν, να ενισχύσουν οικονομικά, τον μετέπειτα, δικαστικό αγώνα τους.

Για να υπάρξει το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», απαιτείται, στον ψυχισμό των θυμάτων, να υπάρχει σαφής απειλή, έντονος φόβος και απομόνωση. Το θύμα, πιστεύει, ότι, είναι ανήμπορο. Αρχίζει να βλέπει τα πάντα από την οπτική γωνία του δράστη, να υιοθετεί τις απόψεις του και σταδιακά ταυτίζεται με αυτόν. Αυτό, επιδιώκουν να επιβάλλουν, σε μεγάλο ποσοστό και στον ελληνικό πληθυσμό. 

Οι Τροϊκανοί, οι μηχανισμοί των ΜΜΕ, με την προπαγάνδα, επί τόσα χρόνια, έφεραν τους Έλληνες σε καθεστώς, φρίκης και απελπισίας. Τους έπεισαν, ότι, η αντίσταση έναντι της Τρόϊκας είναι μάταιη και συνάμα, η καταστροφή τους. Τους περιέφεραν, σε πλήρη απομόνωση από αυτά, που, πραγματικά γίνονται. Τους έχουν καταστήσει ανήμπορους της απόδρασης, από τα φρικτά αδιέξοδα, που, οι ίδιοι τους δημιούργησαν. Εκαναν, μέρος του λαού, ικέτη, έναντι του κατακτητή και οικονομικού δολοφόνου. Και τώρα γονατισμένο, τον κλωτσάνε βίαια στα μούτρα, αρνούμενοι, κάθε έλεος.

Αυτή η κατάσταση, δεν πρέπει να περάσει. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να συνεχιστεί. Την αποκρούομε. Απειλούμε εμείς, τους εκβιαστές. Σπάμε, την απομόνωση. Ετοιμαζόμαστε για απόδραση. Διεκδικούμε, την «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ».

Εφαρμόζουμε την «κατάσταση ανάγκης». Όταν ο Λαός εξαθλιώνεται και η χώρα υποδουλώνεται, ο ρόλος του δανειστή τελειώνει οριστικά.

Υπόγραψέ το.

www.seisachtheia.gr
www.1millionsignatures.eu